Paragraph
Paragraph rh-m456e05b
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-mhdg64mt
- order
- bC
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס דאס איז דאך סיי בימים ראשונים און סיי בימים אחרונים, אין אלע תפילות, און אפילו בכל המוד אין תפילת מוסר וכיוצא בזה, כאמור לעיל. במילא איז דאס א זמן וואס דער זמן אליין מאנט ארויס, און דאס איז דער תוכן פון דעם זמן, איז דער תוכן פון דעם זמן דער ענין פון חירות, וואס דאס איז דער ענין פון גאולה. חירות אמיתית איז פארבונדן מיט גאולה, און אפילו ניט די גאולה פון פורים, וואס אכתי עבדי אחשורוש אנן נאר דוקא די גאולה פון פסח, וואס אט דעמאלט איז בני חורים. ס'דארף זיין ווי מ'זאגט ניט נאר השעתה אחרית און לשנה הבאה בני חורים נאר דער זמן דארף ארויסמאנען, אז בשעת ער זאגט לשנה הבאה בירושלים זאל ער געדענקען און זאל דאס פילן, און דער עיקר דאס זאל אים דורכנעמען, אז דער פירוש בזה איז, אז די גאולה קומט גאולה און די חורת אמיתית קומט תיכף ומיד, איז בדרך ממילא איז לשנה הבאה, וואו וועט מען פראווען דעם סדר אדער דעם קרבן פסח וועט מען דאס פראווען בירושלים יציאה והוא יחוריני'ער עליון, כמוזכר לעיל. וואס דאס איז אויך, כאמור, איז ניטא קיין פארפאלן אפילו אין זמן חירותינו, און ליידער דארף מען דערצו אנקומען, וואס האמור לעיל, אז ס'איז דא אידן וואס קרעכטשיען בשעת מ'דערציילט אים, אז אויף קומט משיח און פאקט די טעק לייך, און פארגעסט אויף אלע ענינים פון גלות, און ווערן נאך א בן-חורין אמיתי, נאך איידער דו זעצט זיך ארויף אויפן ענן, על אחת כמה וכמה בשעת דו זעצט זיך ארויף אויף ענני שמיא און דו פליסט אין ארץ-ישראל, צוזאמען מיט כל פלוגתא אחד אחד, מיט כל ישראל, מיט אלע אידן, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו. וואס דאס איז, כאמור, דער ענין פון
- proofread
- 0