טקסט

¶1אזוי כמוזכר לעיל, איז דאך פותחין בברכה בכל הענינים, על אחת כמה וכמה אין א יום טוב וואס אויך לעמוד ווערט דאך אויך אנגערופן דקראי קודש ווי דער אלטער רבי שרייבט אין דער הגהה בהתחלת פון הלכות שבת, און אויך אפגעפסק'נט בנוגע צו עניני שמחה דארף זיין ושמחת בחגך מן התורה בכול המועד, פונקט אזוי ווי די יום טוב, על אחת כמה וכמה וואס דאס קומט-צו ביום זה, אז ס'איז דער צווייטער טאג, חל המועד אין חוץ-לארץ, איז אט דעמאלט האט מען דאך שוין דעם רוב פון ימי הסוכות, וואס זיי זיינען דאך בכל הענינים שבע ימים, משא נכן בששה ענינים איז דאך דעמאלט דער עצרת, אז יום טוב בפני עצמו בלייבט דאך זיבן, און דער רבי פון די זיבן איז בשעת ס'קומט דער פערטער טאג, וואס דאס איז דער חידוש וואס קומט-צו ביום הרביעי פון ימי הסוכות, און וואס דערפאר איז דאס אויך אן ענין וואס איז פארבונדן מיט א שמחה, אף על פי וואס שמחה בכלל דארף האבן פנים חדשות, האט מען דא אט דעם חידוש וואס מ'האט שוין דעם רוב וואס רובו ככולו, וואס בעילא איז דאך דאס גופא שוין א חידוש, והא ראי'אז אין תורה עצמה איז דאך דא כמה ענינים אז מ'דארף האבן דוקא דאס זאל זיין אינגאנצן, און דער רוב איז ניט מספיק,

¶2בימיוחד בנוגע צו ספר התורה, דארף מען דאך האבן ס'זאל זיין דוקא א ספר-תורה כשרה, ווען זי איז דא, ווי די גמרא זאגט, ווי קען זיין א תורה חסרה, אפילו עפעס-וואס, און מ'זאל זאגן אז דאס איז כל התורה הזאת, וואס דערפאר איז דאך שולל אין תורה כל פסוקי התורה, ביז פון דעם ערשטן ווארט ביז דעם לעצטן ווארט, אף על פי וואס דער ערשטער ווארט און די כמה סדרות לאחרי זה, זיינען דאך געווען קודם מתן תורה, ביז וואנענט אז ס'קומט ארויס אויך א נפקא מינה בהלכה, צי דאס איז קודם מתן תורה צי לאחר מתן תורה, בנוגע צו כמה מצוות, ועל דרך זה בנוגע צו סוף התורה איז דאך דא א ריבוי פסוקים, ובפרט אז מ'זאגט אז ס'איז שמונה פסוקים, וואס דער מספר פון שמונה באווייזט דאך אויף א תכלית השלימות אין מספרים גופא, אף על פי וואס שלימות המספר איז בשעת ס'איז שוין דא די שבע, תכלית השלימות איז בשעת ס'איז דא דער שומר ההיכף אויך ביום השמיני עצרת תהי'לכם, אין סוכות עצמו, כמוזכר לעיל, אז ס'איז דא בכמה ענינים, אז ס'איז שבעה באזונדער און דער יום השמיני איז באזונדער, דאס גופא אבער וואס ער ווערט אנגערופן יום השמיני איז דאך דאס גופא מדגיש, אז ער קומט לאחרי שבע שקדמו לו, און ער האט צו זיי א שייכות, אז ניט וואלט ער זיך געווען ניט נאר בששה דברים אן ענין בפני עצמו, נאר ס'איז מערניט ווי בששה דברים ווערט ער אויסגעטיילט, וכמדובר כמה פעמים.

¶3אף על פי וואס בכמה וברוב הענינים איז דאך שנת החמה בפני עצמה אן ענין שלם, און שנת הלבנה בפני עצמה פון י'ב'חדשים אויך אן ענין שלם, במילא זיינען זיי דאך בכמה ענינים תמימים, אף על פי כן אז תמימים בתכלית איז דאס דוקא אז ס'איז דא א דרייצנטער חודש, וואס דאס מאכט תמימות סיי אין שנת החמה און שנת הלבנה, כמובן בפשטות. וואס דאס איז אויך דער קשר מיוחד מיט די שנה זו פון שנת העיבור, וואס ענינה איז דאך, אז זי קומט בקביעות שנה מעוברת זו, לאחרי אז ס'איז שוין דא סמך און תשמח, תשמח און תשמח, און ס'איז דא הכל העם נשים הנשים והטף ווי תורה וויל, במילא איז דאך דאס א קהל אמיתי, און א קהל שלם, במילא דארף דאך דאס זיין אויך א קהל תמים אויך, אף על פי כן זאגט מען, אז אין תמימות גופא איז דא כמה וכמה דרגות, וואס דערפאר איז דאך אויך ווי געבראכט פון לקוטי תורה, אז ער שטעלט זיך אויפן פסוק פון תמים תהי'ם הוי'אלקיך און ברענגט בלייך ניט אזוי דער ביאור פון איר אין א תמימות, ווי אזוי ס'קען זיין א סיבה און א סדר אז מ'זאל דארפן אנקומען צו א העכערע דרגא פון תמים, וואס דאס קומט דוקא על ידי המצוה אז זאת לא נפלותי ולא בשמים י מיט די גאנצע אריכות וואס דאס איז ענין התשובה, וואס תשובה איז דאך מפורסם, אז עניניו איז, אז זי מאכט אויף מערער ווי ס'איז נאך געווען קודם שחטה, און ניט נאר מערער, נאר וואס דען אין אן אופן שלא בערך, כמדובר לעיל בארוכה וכמה פעמים.

¶4וואס דאס איז אויך דער קשר מיוחד מיט די אושפיזין פון יום רביעי בסוכות, וכמדובר, אז ס'איז דא די אושפיזין ווי זיי ווערן געבראכט אין זהר, דערנאך איז דא די אושפיזין ווי נשיא דורנו האט מפרסם געווען די חסיד'ישע אושפיזין, די אושפיזין פון זהר, אברהם יצחק יעקב ומשה ואהרן און יוסף ודוד, און די חסיד'ישע אושפיזין, און דאס איז דער בעל שם טוב און דער מגיד און דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי און דער צמח צדק און דער רבי מהרש און דער רבי נשמתו עדן,

¶5אין זיך, און במילא א קליטה מנת להזריע, וואס דאס איז דאך די תלמידים ותלמידי-תלמידים וההלכים באורחותיו, וואס הלכים ומתגברים ומתרבים, ווארום ער וועט דאך געבן כח יעדערן פון זיי און מאנט פון יעדערן פון זיי א תביעה בפנים שהחקות אבער בתוקף ובחוזק ובחזקה, וואס הוי מילתא אין עניני עלמא, ביז וואנענט אז דאס ווערט גאר סדר אויך אין עולם המסחר, כמדובר כמה פעמים, במילא ווערט דאך אויך הולך ומתרבא אין דעם ענין פון תמימות, ואדרבא דא קען זיך ארויסגעבן און גיט זיך ארויס דער ענין התמימות, וואס דאס איז אויך די שייכות מיט די אושפיזין האמורים. וואס בהנוגע צו משה'ן זאגט מען, אז משה קיבל תורה מסיני וואס דאס איז כולל אין זיך, אפילו מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש, איז דאך פארשטאנדיק, אז ווען איז שייך זאגן א דבר תמים וואס דאס איז בדוגמא פון משה רבינו, ווארום אויב ס'פעלט עפעס, אפילו שיעתיד להתוסף באחרית הימים איז דאך דאס א מלתא דעבידי לגלוי ואדרבא דאס איז שוין אמאל מתגלה געווארן אן אופן של כלל בשעת מתן-תורה, ווארום ס'איז דאך נאמר למשה מסיני כמוזכר לעיל, און אף על פי כן זאגט מען, אז ס'דארף זיין תמים אדער תמים תהי איז דאך דאס פארשטאנדיק, אז דאס קומט בקשר ועל ידי השפעה פון משה רבינו, בפרט נאך ווי כמבואר אין תניא, כמוזכר לעיל, אז ס'איז דא דער

¶6משה שבכל אחד ואחד, ביז וואנענט אז דערפאר איז בא יעדערן אידן מילתא זוטרת היא וויבאלד אז דאס איז מילתא זוטרתא לגבי משה, און וועגן וואס רעדט זיך דאס? וועגן ענינים של פועל, על אחת כמה וכמה וועגן אן ענין וואס ס'דארף זיין בכל ענין של פועל, דא רעדט זיך דאך וועגן ענינים של פועל פון תורה ומצוותי דארף דאך זיין בא יעדערן פון די ענינים, שמחה בטוב לבב, אזוי דארף דאך זיין עבודת הוי במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'דארף זיין דער שמחה, אזוי אויך אין שמחת בית השואבה, אז מ'האלט שוין בא דעם רוב פון שמחת בית השואבה, ווארום די שמחה פון שמיני-עצרת און שמחת-תורה איז דאך דבר הפשוט, אז ס'געהערט צו מועדים לשמחה, ביחד עם זה אבער איז שמחת בית השואבה שואבה איז פארבונדן דוקא מיט בית השואבה, וואס דער ענין פון בית השואבה איז דאך געווען מערניט ווי שבעה ימים.

¶7וואס דערנאך קומט איז אויך דא אן ענין של שמחה, ואדרבא נאך א שמחה גדולה יותר, איז דאס אבער א שמחה מסוג אחר לגמרי, וואס דערפאר איז מגיין צו כמה ענינים עיקריים, ווערט דאס ניט גערעכנט אין דעם סוג פון דער שמחה, וואס דערפאר איז דאך אויך זעט מען דאך אין מנהג ישראל תורה הוא, אז דעם אופן ווי מ'שמח בשמחת בית השואבה איז דאס ניט דער זעלבער אופן ווי מ'שמח אין שמיני עצרת, ביז אין אן אופן הכי גלוי, אז שמחת בית השואבה איז פארבונדן אויך מיט בחוץ, ביז מיט בחוץ בפשטות, משא-כן שמחת בית שמיני עצרת ושמחת תורה, איז אף על פי וואס ס'איז דאך מנהג ישראל, אז אויך בשמיני עצרת ובשמחת תורה, איז מען משמח אויך די אחרים, ביז וואנענט אז ס'איז גאר געווען א מנהג בכמה קאילו'ס בישראל, מ'פלעגט גיין בשמיני עצרת, און על אחת כמה וכמה בשמחת תורה, מבקר זיך אין אנדערע הייזער, אדער אויך אין אנדערע מקומות הסמוכים און מוסדות, על אחת כמה וכמה די מוסדות וואו ס'געפינען זיך אידן, וואס זיי פעלט אין זייער תמימות אין בריאות הגוף אדער אין בריאות הנשמה, במילא איז דארט איז נאכמערער מוכרח, אז מ'זאל אהינצו אריינברענגען דעם ענין התמימות, ביז די תמימות ופשטות, וואס דאס זעט מען ווען דאס פועל'ט אויף זיי, און מ'זעט אויף זיי א שמוחל, און פון דעם שמוחל זעט מען אז זיי ווערן פריילעך, און פון דער פריילעכקייט זעט מען אז זיי זיינען פריילעך עד כדי כך, אז זיי זיינען משמח די וואס געפינען זיך מיט זיי צוזאמען, וואס דאס איז דאך אויך די מעלות וואס מ'זאגט אויף משה רבינו, אז טוב עין הוא יבורך כי נתן מלחמה לדקה

¶8ואס ער גיט מלחמו פון דער שמחה וואס ער האט באקומען מורשה קהלת יעקב האט ער באקומען בירושה, ביז וואנענט כמבואר אין ספרים, א ירושה פון א בן יחיד, וואס דערפאר איז ער יורש הכל, ווי דער ענין איז בפשטות, אז תורה צוה לנו משה מורשה קהלת יעקב יישנט אין די גאנצע תורת משה, אף על פי וואס זי גופא איז מחלק אז דארט איז דא ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט אנשים מיוחדים, אינו שוה לכל נפש, ס'איז ניט גלייך צי כהלים, לוים, וישראלים, וגרך אשר בשלחך, דערנאך איז דא ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט זמנים מיוחדים, ווי מ'זעט דאס גופא אין שמחת בית השואבה איז דאס טאקע פועל על כל השנה כולה, ועד כדי כך, אז דאס איז פועל אויך אויפן עבר, און מ'גיט ארויס א כלל, אז מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו? ער קומט צוגיין און טענה'ט און ווייזט-אן, ומראה באצבעי ואומר זה ער האט געהאט שמחות, און ווייזט-אן דעם זמן ומלקו ווערן ער האט געהאט די שמחה. וואס זאגט מען אים, אז ער זאגט טאקע אמת, און האט טאקע עדות נאמנים, און ער אליין איז אן אמת בכגן זה, ס'איז כא מילתא דעבידא לגלוי,' אבער ער האט געהאט די שמחה ולא ראה, ער האט ניט געזען דער עיקר ער תקודת השמחה! ער האט טאקע געטאנצן מיט די פיס, ס'איז אבער ניט דער טאנצער אז ס'דארף זיין ביי א שמחה אמיתית, ועל דרך זה די שמחה ווי זי דריקט זיך אויס על ידי הידיים, אדער שאר אברים שבגוף, על אחת כמה וכמה ווי זי דריקט זיך אויס דורך אברי הנשמות, עאכו כמה וכמה ווי זי דריקט זיך אויס דורך פנימיות הגוף, און דריקט זיך אויס דורך פנימיות הנשמה, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך דער ענין און פארבונדן מיטן חסיד'ישן אושפיז, וואס דאס איז דער ענין פון דער מיטעלער רבי'ן, וכמפורסם, אז ער ווערט אנגערופן בשם רחובות הנהר דערפאר וואס זיינע מאמרי חסידות

¶9זיינען אין אן אופן של התרחבות, קאר שלא בערך. און וואס נאך מערער, מ'ווייס פון זיינע פעולות, ווי מ'זעט דאס פון זיינע מכתבים, אויף וויפל ער האט זיך משתדל געווען און אפגעגעבן מזמנו, און פון אופן די אמירת פון מאמרים שלו פון רחובות הנהר, אז דאס זאל זיין אין אזא אופן, אז דאס זאל קענען אנקומען אפילו צו אזא וואס מ'דארף דער מאמר זאל קאסטן אינגאנצן א פאר קאפיקעס, ווי ער שרייבט דארט דעם לשון, און דער מאמר זאל ארויסגעגעבן ווערן אין חלקים, במילא וועט מען דאס קענען האבן פריער און פארקויפן ביליגער, וועט ער דאס קענען קויפן גלייך בשעת ער האט די פאר קאפיקעס, און האט נאך ניט די אלע קאפיקעס וואס מ'דארף האבן אויף קענען קויפן דעם גאנצן מאמר, און צוליב דערויף האט זיך געהיילט, ממהר געווען, אויף אנהויבן שרייבן די מאמר, און שרייבן אים גלייך ווי ס'איז פארטיק, א טייל פון דעם מאמר, ובפרט וואס אין דעם מיטעלן רבינ'ס מאמרים, רחובות הנהר, איז דאך דאס א חילוק, ביז א חילוק הכי גדול, איז כידוע, און מ'זעט דאך, ס'איז דא מאמרים וואס האבן א ריבוי סעיפים, און בשעת מ'שרייבט אן דעם ערשטן סעיוו, ביז וואנענט מ'וועט קומען צו דעם סעיוו שבאמצע, על אחת כמה וכמה דעם סיום שבסוף, קען מען דאך אפלערנען אין רחובות הנהר עצמו, אן ענין גדול אין רחובות הנהר. וואס דאס איז נאך מערער בהפלאה דעמאלט, כמדובר כמה פעמים, אז דער מיטעלער רבי האט דאס אויך באוויזן, מאכן רחובות הנהר ברוחניות, ווי ער אליין שרייבט במכתביו, וועגן צוק העיתים און דער מצב הכי דחוק ווי ס'איז געווען בא חסידים, און וואס צוליב דערויף גופא האט ער געשריבן די מאמרים, כאמור, אין אן אופן אז מ'זאל דארפן האבן מערניט ווי א סכומה הכי קטן, אף על פי וואס דעמאלט קען ער באקומען מערניט ווי א חלק פון דעם מאמר, אבי ער זאל דאס באקומען וואס פריער, און צוזאמען וואס ער זאגט, אז דאס איז חובות הנהר, זאגט ער

¶10און שרייבט וועגן דערויף, און פארבינדט דאס ביידע זאכן צוזאמען מיטן צוק העיתים. ועד כדי כך, אז דאס האט פועל געווען אין אופן כתיבת המאמרים שלו, עאכו כמה וכמה אין אופן הפצת המאמרים שלו, וואס דאס גיט נאך א תוספת התעוררות בהנוגע צו לימוד התורה בכלל, און בהנוגע וואס דאס איז פארבונדן מיט משה רבינו, וואס ער איז דאך דער מקור אויף כל התורה כולה, סיי אויף נגלה און סיי אויף פנימיות און סיי אויף רחובות הנהר וכו ביז מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש, וביחד עם זה אויך איז דאס פארבונדן מיט סוקבה עיתים און דערפאר גופא זאגט מען אז נתן מלחמו לדל אז בערכו איז אלע מקבלי התורה דל, ביז וואנענט אז דאס דארף מען נעמען אין באטראכט אז בשעת אס דא האט א געלעגנהייט, ובפרט אז די געלעגנהייט איז מתוך שמחה, פון שמחת בית השואבה, וואס דאס איז דאך א שמחה וואס ברענגט אריין שמחה אין אלע שמחות וואס ס'איז דא, כולל אויך שמחות פון פיקודי הוי'ישרים משמחי לב, און שמחה של מצוה, וואס דוקא דעמאלט איז רעו שמחה מימיו, ערשט דעמאלט דערזעט ער, אפילו אין א זאך וואס ס'איז געווען א ריבוי זמן לפני זה, ווען דערזעט ער די שמחה שבדבר? איז דאס דעמאלט ווען ער קומט און פראוועט שמחת בית השואבה, און ווי תורה וויל פראווען שמחת בית השואבה, איז טאקע דא חילוקים ווי די זקנים האבן געטאן און ווי חסידים האבן געטאן און וואנשי מעשה האבן געטאן און חילוק באמירה שלהם, כמדובר לעיל, אבער ביחד עם זה זיינען זיך אלע משתתף דער שמחה. וואס דאס איז, כאמור, דער קשר מיט משה רבינו און מיטן חסידישן אושפיז, מיטן מיטעלן רבי'ן, און וואס דאס איז אויך וואס מ'זאגט, אז ער טענה'ט, אז ביי אים איז שוין ענג די צייט, דערפאר וואס ער האט אויף זיך כמה וכמה ענינים, זאגט מען אים, אז דער אושפיז פון שמחת בית השואבה פון היינטיקע נאכט, פון היינטיקער מית-לעת, און וואס דאס דארף פועל

¶11זיין אויף כל שבעת ימי פון שמחת בית השואבה, ווארום בשעת מ'ציילט די אושפיזין, איז דער חילוק מערניט וועלכן אושפיזין מ'ציילט אלס ערשטן, אבער אלעמאל ציילט מען אלע אושפיזין ווי זיי שטייען אין זהר, די נפקא מינה איז נאר צי דער ערשטער איז אברהם אדער יום השני יצחק וכיוצא בזה, ועל דרך זה פארשטאנדיק אויך, וויבאלד אז די חסיד'ישע אושפיזין, ווי נשיא דורנו זאגט, זיינען דאס בדוגמא, און זיי זיצן אין דעם ארט, און ווי ער האט אנגעוויזן מיטן פינגער, כידוע הסיפור בזה, דערמאנט מען אויך אלע שבעה חסיד'ישע אושפיזין, אז אלעמאל זיינען זיי דא אין דער זעלבער מסיבה, ס'איז נאר ווער איז דער עומד בראש ועימו, זיינען די זעקס אנדערע, אבער אלעמאל זיינען דא אלע זיבן, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז אף על פי וואס דער עומד בראש און דער גובר און די נקודה העיקרית אויפן לימוד נעמט זיך פון דעם ערשטן אושפיז פון זמן זה, אבער דערנאך דארף מען אויך אפלערנען, און דער עיקר המעשה הוא העיקר זאל זיין עיקר אין זיין מעשים, אז אין דערויף האט ער אפגעלערנט פון אלע זיבן אושפיזין ווי זיי שטייען אין זהר און ווי זיי שטייען אין דער שיחה הידועה פון נשיא דורנו, און אפגעלערנט ווי דער זהר איז וויל און ווי נשיא דורנו האט מדרש געווען א ריבה פעמים, אז דאס מוז אראפקומען במעשה בפועל, נוסף אויף מעשה בפועל ווי מעשה שטייט אין תורה, וואס דאס איז די מסקנא אליבא דהלכתא אליבא דמעשה, ווי תורה אויך מאנט אז ס'דארף זיין מעשה בפשטות, על אחת כמה וכמה בהנוגע צו שמחת בית השואבה, על אחת כמה וכמה אז מ'האט שוין דעם רוב פון שמחת בית השואבה, וואס דאס איז דאך רובו ככולו, כמוזכר לעיל. וואס דאס קומט אויך בהמשך וביחד, וואס ס'איז דאך יעדער ענין בהשגחה פרטית, על אחת כמה וכמה אן ענין וואס קלייבט צוזאמען און ס'נעמען אין דערויף איינטייל א ריבוא

¶12אנשים פון אידן, איז דאך וויבאלד אז מ'זאגט אז אין הנידן שנים יחד, בלתי אם נידו, אז ס'טרעפן זיך מערניט ווי צוויי מענטשן צוזאמען, איז ווען איז דאס אן אמת'ע טרעף, און אויב ס'איז פריער געווען נידו מ'האט זיך געגרייט דערצו און מ'האט דאס באשטעלט דעם זמן, על אחת כמה וכמה אז בשעת מ'מאכט א חגיגה, א התוועדות, יתוועדות זיי זיינען זיך משתתף א ריבוי אנשים, ועוד יותר מזה זיי זיינען זיך משתתף א ריבוי אנשים, ניט נאר במספר האנשים, נאר אויך א ריבוי ארצות. ביז וואנענט אז דאס איז דאך כולל כל העולם כולו, ווי מ'זעט בפשטות ומראה באצבעו, אז דער קומט מצפון, און דער קומט ממזרח, און דער קומט ממערב, און דער קומט מים,

¶13מארץ הארץ און מ'באווייזט, אז ס'איז בלתי אם נועדו, זיי האבן זיך צווישן זיך צוזאמענגערעדט נאך בשעת יעדערע איז געווען אין א מקום הכי רחוק, מוריהו, אפילו א רחוק אויך אין עבודה רוחנית שלו, איז ער אויך אינגאנצן אין אן אנדער אופן, התעסקות, און אויך אין ענינות שבו מתעסק, ווי מ'געפינט דאך אויך אין תורה, אז בכמה ענינים קען מען ניט אפלערן אן ענין אין תורה פון א צווייטן ענין פון תורה, דערפאר וואס מממונה לו אלפינא איז צורים מממונה לו אלפינא ועוד כמה וכמה ענינים וואס תורה אליין מאכט און זאגט, אז דער ענין האט ניט קיין שייכות צו צווייטן ענין, און אף על פי כן האט דאס אויך דער ענין התמימות, כמוזכר לעיל, אז ווען תורה תמימה אז זי האט תורת הוי'תמימה, ווי ער זאגט דאס אין זהר און האט אראפגעבראכט בארוכה אויף די פסוקים הידועים אין תהלים פון השמעי נתאפרים כבד קול, וואס דארט איז דאך דא די ששה חצאי פסוקים כנגד ששה סדרי משנה, וואס יעדער חציפה באשטייט פון פינף טבת, כנגד חמשה חומשי תורה, ווי דער צמח צדק איז דאס מבאר בארוכה, און דאס פרענגט ארויס וואס ער שטעלט זיך דארטן אויף תורת הוי'תמימה, און תורה איז דאך מלשון הוראה, כהדגשת נשיא דורנו, אז דער ענין גופא אין תורה ווערט א הוראה לכל אחד, און אז מ'קומט משנת הקהל ווערט דאס א הוראה צו אנשים און נשים און טף, אויך בעניניהם, אז מ'איז ממשיך פון שנה שלפני זה, איז כל הענינים שבקודש שלה בלייבט דאך דאס אן ענין נצחי, ווי ער זאגט אין תניא, אז יחוד זה למעלה הוא נצחי, בפרט נאך אז מ'שטייט נאך אין חודש תשרו, האט מען דאך נאך דעמאלט א שייכות צו שנה שלפני זה בפשטות, און נאך מערער, מ'האט א שייכות צו שנה שלפני זה ברוחניות ביותר וביותר,

¶14וויבאלד אז דאס איז דער חודש המעשה הראשון, לאחרי חשבון הנפש וואס מ'מאכט אין חודש אלול וכל הגדמה שלו וכו'כמדובר, ווערט דוקא דעמאלט דער ענין פון תמימה, און התמימות ביותר, וואס דאס איז אויך, כאמור, פארבונדן מיט דער התוועדות, וואס בהשגחה פרטית איז דאך דאס א התוועדות ווי מ'שרייבט און האט מכריז געווען, צי מ'האט יא מחוין ניט מכוין געווען, איז בשעת ס'ווערט געטאן דורך כמה וכמה מישראל, איז במכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך ווי ס'שטייט בא כמה מגדולי ישראל, אז מ'לערנט אין זייערע דברים, און דאס שטייט אפילו בנוגע צו אורים וטומים, און במקום אחד שטייט דאס גאר בנוגע צום רמב, אויך געשריבן דורך א בר סמכא, אז מ'לערנט דאך אין רמב אין אן אופן פון הפך בה ואפך הפך בה וואס איז בגשמיות איז דאס ניט קיין הכרח צו זאגן אז ס'איז געווען אן ענין מופסי, אז דער רמב'ם האט געטראכט, בשעת ער האט געשריבן אט די הלכה, די אלע דיוקים וועלכע ס'ווערן נרמז אין די פרטי ההלכה און לשונות ההלכה און דעם סידור פון קדימה ואיכר אין דער הלכה אף על פי כן איז דאס א לימוד פון תורה, ועד כדי אז דער לימוד אין די דיוקים אין רמב,"ם איז דארף האבן א ברכת התורה בשם, כמדובר כמה פעמים, נאר דער ביאור בזה איז, אז וויבאלד אז דאס איז געווען דער רמב,"ם און גדולי ישראל בכיוצא בזה, איז אט דעמאלט האבן זיי געשריבן ווי ס'איז נאמר למשה מסיני אז דאס וועט נתגלה ווערן דורך א תלמיד ותיק, זיין, אז ביים תלמיד ותיק ווערט נתגלה מערניט ווי דער כלל שבדבר, און ער ווייס גאר ניט די פרטים שבדבר. און דאס איז אויך צו מגלה זיין א תלמיד ותיק פון דעם תלמיד ותיק. וואס אזוי איז מען אויך מבאר בנוגע צו די דיוקים אין רמב",ם ביחד עם זה, אז דאס מאכט אויף דערויף א ברכת התורה, וביחד עם הביאור, אז ס'איז ניט קיין שכל

¶15אנושי א מוגבל אין א זמן מיוחד, מספר שנים, וואס ער האט עוצה געווען בתורה ומצוותי וואס זיי זיינען נאכמערער מוסיף אין הצלחה אין תורה, אבער תורה איז אן ענין וואס מ'נעמט ניט מיט מופסים, נאר מ'נעמט דורך יגעת ומצאת, במילא, וויבאלד ער האט געהאט א מספר מסויים בשנים האט ער זיי אלץ אויסגעפילט ביז אין אן אופן פון מלא ימיו, שנותיו, זיינע ימים און זיינע שנים, און בפועל אבער וואס ער האט משיג-געווען און ארויסגעבראכט און אריינגעשריבן וכו,' ובהבנה והשגה איז זיין הבנה והשגה געווען לויט דעם מספר פון שנים, טאקע פון א בעל כושרין הכי גדול, ביז אז מ'זאגט אז ממשה עד משה לא קם כמשה און מ'פארגלייכט אים צו דעם אושפיז פון היינטיקער נאכט, און היינטיקן טאג צו משה רבינו, אבער אף על פי כן, איז דאך ניט דער ענין פון כל פון דעם, דערפאר וואס דאס קומט גלייך נאך תורת משה רבינו, איז כמתאני משה בן מיימן הספרדי און ער האט געמאכט אט דעם ספר, און האט אים אויך דערפאר אנגערופן בשם משנה תורה, אבער אף על פי כן, איז דאך דא ענינים וואס זיי זיינען דא אין תורת משה, תורת רמב ם, משה הספרדי, זיינען זיי ניטא, ווארום ער אליין שרייבט, אז ער ברענגט דארט אריין הלכות הלכות, משא'כ אין אידן וואס איז איינע הלכה געפינט מען אים אפילו אין רמב ם עצמו, אין תשובות שלו אדער אין אגרות שלו אדער אין שער ספרים שלו, על אחת כמה וכמה בספרו אין מורה נבוכים, וואס דאס איז דאך אויך א ספר, אן עיקרו שלו, ווי ער ווערט דאך געבראכט בכמה מקומות אין פנימיות התורה, און מ'בויט אויף דעם כמה ענינים, ווארום אין מורה נבוכים שטייט דאס באופן כך וכך, און אף על פי כן איז דאס ניט ספרו וואס ער האט דאס אנגערופן בשם משנה תורה און ס'איז ניט א ספר פון הלכות והלכות, וואס דערפאר איז דאס א טעם בפשטות, אף על פי וואס ס'איז דא הלכות

¶16הלכות אין מורה נבוכים וואס ער ברענגט דאס גאר ניט אין ספרו משנה תורה, וכידוע דער פלא בזה אין אחרונים, אז דער ענין וואס צער בעלי חיים איז מן התורה שטייט אין מורה נבוכים און ס'ווערט ניט אראפגעבראכט אין הלכות הלכות און אין משנה תורה להרמב,"ם, וכידוע האריכות בזה. דאס וואס ס'איז נוגע בהנוגע להמעשה הוא העיקר און בהנוגע צו שמחת בית השואבה, אז אפילו אז ער כאפט זיך און מאכט א חשבון, אויף וויפל מ'קען מאכן א חשבון אויף שמחה בכלל, און אויף שמחת בית השואבה במיוחד, אז ס'איז שוין יארן נאכאנאנד אז ער פראוועט שמחת בית השואבה, און שוין אויך בשנה זו גייט ער שוין פראווען, אריבערגייענדיק אין דעם רוב פון שמחת בית השואבה איז וואס נאך מאנט מען פון אים, אז ס'זאל זיין אין א שמחה וואס זי זאל קענען פועל זיין בית השואבה, זאל דאס קענען פועל-זיין דער ענין וואס רעו שמחה מימיו? ענטפערט מען אים, אז דאס איז דער ענין פון משה רבינו, און דאס איז דער ענין פון רחובות הנהר, וואס רחובות הנהר נעמט זיך טאקע רחובות הנהר ווי דאס ווערט אנגערופן, ביחד עם זה נעמט זיך דאס פון דעם מעיין, און דער מעיין פון רחובות הנהר אט דאס איז משה

¶17רבינו. און ס'איז געווען באמיתתו, און ער ברענגט אויך א ראי'אז האט ער תלמידים וואס וועלן טאנצן היינט אין היינט כן צמחק בית השואבה, דערפאר וואס פאראיארן ולפני זה האט ער אויף זיי משפיע געווען אין אן אופן פון פעולה נמשכת, בשעת ס'קומט אבער צו אים אליין ווערט דאס ניט כחדשים נאר חדשים ממש, ואדרבא אט דאס וואס ער האט שוין רוב הענין איז דאס אים נאכמערער ניט מחייב, נאר מזכה, אז וויבאלד ער האט שוין דעם רובו ככולו דארף ער פראווען דעם היינטיקן שמחת בית השואבה פונקט ווי דאס וואלט געווען כל שמחת בית השואבה פון שנה זו, ויש לומר אז אויך כל שמחת בית השואבות פון כל שנים שעברה, און ווי מ'לערנט אפ פון שנת העיבור, אז דאס גיט דאך אויך אויף דערויף, אז

¶18עתיד, כמדובר לעיל, פראוועט ער אויך די שמחה אין אזא אופן וואס רובו ככולו פון שנה זו. און דאס גיט אויך אן אט דערויף, ביז אן אט דערויף בפשטות, על דרך ווי די הוספה פון תמימות אין שנת העיבור, איז דאך דאס א הוספה אין ימים ממש, און א הוספה אז מ'זאגט אז ס'דארף זיין דרייסיק טעג, ניט נאר איין מאל י'אלף ים אין דער חילוק, אדער דוויין מאל י'אלף פעם אין דער חילוק, נאר מערער דערפון, איז דאך דאס ימים ממש דארף אויך זיין זיין א הוספה, א הוספה ממשית, על אחת כמה וכמה אז ס'דארף זיין אויך אין אן אופן אז די גת זאל טאנצן, נאר אין אן אופן ווי געזאגט פריער, אז מ'האט שוין א טאג א שמחה לפני זה אריינגענומען די גת אינעווייניק, אין אן אופן פון פעולה נמשכת, במילא איז זי געווארן אויס גאס, ס'איז געווארן אן אנדער גאס, ועד כדי כך דער רשות הרבים, וואס די הלכה זאגט אז ער איז היינט ביינאכט רשות הרבים, אפילו אז נעכטן האט מען אים אויפגעטאן אז ער איז געווארן רשות היחיד, איז דאס רשות הרבים ווערט דער רבים הרבים דקדושה, בדוגמא ווי מ'געפינט אויך אז ירושלים ולולי וואס שערי'ננעלים בלילה, וואס ס'איז דעמאלט געהאט א דין פון א רשות הרבים, וואס שערים בכלל על פי דין איז דאס אן ענין בפני עצמו, אף על פי וואס דאס איז מוסיף תמימות אין דעם בנין, וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז אויך דער ענין וואס דערפאר קען מען קונה-זיין דעם גאנצן בנין על ידי שערים, און דאס איז אויך דער ענין וואס מ'זאגט, וויבאלד אז דער בית-המקדש השלישי איז ער בני ועומד, און ער קומט אראפ למטה, איז ווי אזוי ווערט ער א מקדש ארון נכוננו ידיך און דערנאך זאגט מען, אז דאס איז למעשה ידיך תכסף דאס איז אונזער בית-המקדש, און מ'גיט דאס אונז אפ, און ניט איר חס ושלום נהמא דכסופא מ'האט אין דערויף א חלק, און אזא חלק וואס דאס איז

¶19קונה כל הבנין שטייט אויף דערויף אין כמה ספרים, בשעת דער בית המקדש שלישי וועט אראפגיין למטה, איז דאך דא דער טבל בארץ שערי'וועלן דעמאלט אידן אויפטאן דאס איז דאך בארץ קען דאס אויפגעטאן ווערן דורך א מציאות וואס געפינט זיך אויך בארץ, ניט למעלה, וואס די אידן נעמען דעמאלט ארויס די שערים פון ארץ, פון א מעמד ומצב פון תבו וואס דאס איז דאך אויך די שייכות און דער קשר מיטן ענין של טבע מאכט א איד פון יעדער ענין אן ענין של נסי, צוזאמען מיט די הוראה אז אין סומחין על הנס און בשעת מ'וויל אז די גזל טאנצן דארף ער טאן אויף דעם, ניט פארלאזן זיך, אז וויבאלד אז דאס איז רצונו של הקב,"ה, און דער אויבערשטער האט א גאנצן פאלק, ועמך כולם קדיקים, ווען שוין דער גאנצער פאלק מאכן, אז די גאס זאל טאנצן, זאגט מען אים, אז דאס איז דיינע המצוות שבגופו, ועל דרך ווי הוקשה כל התורה כולה לתפילין ער קען ניט מאכן קיין שליח אויף תפילין און זאגן, אז מ'האט שוין געמאכט דעם אויבערשטן, חטיבה וואס דאס איז דאך דער ענין פון תפילין, שבחו של הקב,"ה האט שוין געמאכט עמך כולם צדיקים וואס איז אזוי נוגע די תפילין וואס ער וועט לייגן? זאגט מען, אז די תפילין וואס ער דארף לייגן איז דאס איז אן ענין וואס מערניט ווי ער קען דאס אויפטאן, איז דאס נוגע ביז אין מחשבה הקדומה דעק, בכל שטום וקל וחומר פון פתגם הידוע פון נשיא דורנו, אז ווי אזוי א בלעטערלע וועט זיך איבערקערן, צי על ידי רוח ועל ידי אבן וכיוצא בזה, איז דאס נוגע אין מחשבה הקדומה דא'כמדובר כמה פעמים. און ביחד עם זה דארף דאס זיין דוקא במעשה בפועל, און דוקא במעשה בפועל שלו, בנוגע לעניןנו, אן ענין שהזמן גרמא, בהנוגע צו שמחת בית השואבה פון יום זה, ובפרט נאך בהוספה, כמדובר, אז דאס קומט בהמשך צו דער ועידה הלמיד ג

¶20ימו וואס דאס דערמאנט גלייך אויף ל'בהומר, וואס דאס איז דאך ענינים פון ר'שמעון בן יוחאי, וואס ביי אים איז אויך געווען די שני הפכים. ער האט געזאגט, אז ניט תופס-מקום געווען בא זיך בתכלית הביטול, מערניט ווי א נשיא מנה בעלמא, וביחד עם זה אויך דער אפטייטש פון א נשיא מנה בעלמא, אז ער איז דער אמת'ער סימן מובא אויף עצמות ומהות אותה וויבאלד אז די איז כשרניות, להטניות, להיתניות, ווי מ'זאגט אין דעם זהר פון דעם שבת למני עזקינים פון פרשה האזינו, כמוזכר לעיל. און מ'זאגט, אז מ'האט זיך ניט וואס צו שרעקן, ווי אזוי וועט ער זיך פראווען אין דער זעלבער נאכט, אין די אלע ענינים, ובפרט נאך אז מ'זאגט, אז ער דארף אין דערויף כולל זיין על כל ענינים האמורים, זאגט מען, אז ער האט די עשירות פון משה רבינו, ווארום משה רבינו איז דא בא יעדער אידן בפנימיותו, און פועל'ט אין אים אויף ענינים של פועל, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס וואס איז נוגע עשירות של משה, בנוגע לתורה ומצוותי,' על אחת כמה וכמה צו שמחת בית השואבה, אן עיקר אין תורה ומצוותי פועל'ט אויף די עשירות פון משה אין אים גופא. וואס דאס איז דאך אויך, כמדובר כמה פעמים, די אושפיזין פון כל יום ויום ביחד וואס זיי האבן א דבר המשותף, האבן זיי אויך א דבר וואס נעמט מן הקצה אל הקצה, פונקט אזוי ווי מ'זאגט בנוגע צו דעם מיטעלן רבי'ן, און ווי דער מיטעלער רבי'ן שרייבט אליין, אז דעמאלט איז געווען אז צוק העיתם שאין כמוהו וביחד עם זה דארף זיין לומד תורה מעוני, ודוקא אין אזא אופן פון רחובות הנהר, על דרך זה פארבינדט דאס אויך מיט משה רבינו, וואס משה רבינו האט על-פי דין געמוזט זיין אן עשיר, ווארום ער האט געדארפט מקבל-זיין תורה, און האט געדארפט לערנען תורה און מפיץ-זיין תורה און זיין א נשיא בישראל, און דער דין פון א נשיא, וואס דערפון לערנט מען דאך אפ אויף אלע אושפיזין, על אחת כמה וכמה בנוגע צו דער ראי'מהימנא דער נשיא מהימן משה רבינו, האט ער געדארפט זיין אז תעשהו

¶21של אחיו, ביז וואנענט אז אויך מבסלתם של לוחות, אז דאס וואס ער האט באקומען תורה האט דאס אים אויך מוסיף געווען אין ענין יוצא מידי פשוטו, אין עשירת כפשוטה, און דערנאך ווערט דאס א סיפור און א הוראה אין תורה. וואס כאן איז אויך א מקום להוסיף, כמוזכר לעיל, אז בשעת מ'דערמאנט אושפיזין בכל לילה ובכל יום, מיינט מען דאס אלע אושפיזין, סיי די זיבן פון זהר און סיי די זיבן חסיד'ישע אושפיזין, דער חילוק איז נאר ווער שטייט בראש, און אויך דערנאך זיינען זיי אויך מחולג, אז דער וואס שטייט בראש כל האושפיזין, איז בשעת ס'קומט דער יום ולילה המיוחדה צו איינער פון די אנדערע זעקס אושפיזין, איז דער צווייטער וואס קומט גלייך נאך אים קומט דאס דער ראשון שבאושפיזין, אז בשעת ס'קומט דער אושפיזין פון יצחק'ן, זאגט מען גלייך ועמו איז דאס אברהם, ניט יעקב, וואס אלה תולדות יצחק'ן איז דאך דערנאך בן אברהם און איז דאך דערנאך געווען יעקב, אדער אף על פי כן זאגט מען ועמו קומט אברהם, און ערשט דערנאך יעקב וכו,' ועל דרך זה בנוגע לאשפיזין שלנו.

¶22איז אויך לן אושפיזין שלנו, וואס דאס איז משה און דער מיטעלער רבי, זאגט מען דאך גלייך נאך דערויף ווי עמו איז דאס דער בעל שם טוב און אברהם אבינו, האט מען אויך מורר געווען, מ'רעדט זיך אלץ וועגן דעם ענין פון תמימה, אז סיי בהנוגע צו אברהם איז דער ערשטער אושפיז, דעימא וואס בלילה זה איז ער דעימו, זאגט מען אויך אויף אברהם'ען האט געהאט א ציווי מיוחד, און א נתינת-כח מיוחד, אתהלך לפניו והיו תמים דער ענין פון תמימות. ועל דרך זה אויך בנוגע צו בעל שם טוב איז דאך די התחלה פון צוות הרבש, וואס ווי דער אלטער רבי זאגט איז דער תוכן, איז דאס דברי איז דאס די ענינים און די רייד און די אנזאגנאכס און די הוראות פון דעם בעל שם טוב, הויבט זיך אויך אן, אז ס'דארף זיין א עבודה תמה, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז דאך אויך התורה היא נצחית איז דאס כל השנה כולה. אף על פי כן איז דאך דא ווי מ'זעט דאס אין קריאת התורה, איז דאך דא די פרשה וואס מ'לייענט בנימים הכבועים לפרשיות אלו, על דרך זה ווי די קריאה פון ימי חג הסוכות, כולל אויך די קריאה פון חול המועד סוכות, וואס ס'האט דאך אין זיך אן ענין נוסף על כל שאר קריאת המועדים, אז מ'האט איינגעשטעלט, און דוקא בחל המועד, אז דעמאלט זאל מען כולל זיין אין דעם זעלבן טאג, זאל מען כולל זיין א קריאה פון דריי טעג, אדער נאכמערער פון פיר טעג, וואס גאר לא הי'לאלבים, אלעמאל קריאת התורה איז דאס א דבר בעתו, במילא דארף זיין מעין היום אין וועלכן ס'ווערט געלייענט די פרשה בתורה, און ווי די גמרא אין סוף מגילה, סיום וחותם פון מסכתא מגילה, איז מבאר אויך די טעמים, פארוואס טעמי הקריאה בכל ימי המועדים, בכל ימי הקריאה, די קריאה וואס השייך עליה. דערנאך איז דא אן אוסף, אז בשעת אן ענין אוסף וואס דאס ברענגט אין תמימות

¶23וואס ס'איז דא אויף תורת הוי'תמימה בכל עניני ה, ברענגט דאס דא א תמימות ביז אין אן אופן פון פיר מאל אזויפיל. וואס דאס איז דער תכלית השלימות אין תמים, וואס האט אין זיך פיר אותיות, און דער תכלית השלימות אין תורה, וואס ווי ער זאגט אין התחלה פון ביאורי הזהר, טיילט מען זיך אויך אין פיר אופנים, ובפשטות, אין פשט און רמז און דרוש און סוד, זאגט מען אויך, אז ס'איז דא די אלע פיר ענינים, במילא קומט דאס אראפ אין פיר קריאות אין תורה, וואס יעדער קריאה האט א ברכה לפניה וברכה לאחרי וואס דאס איז דער אויפטו און דער אויסנאם לגבי כל השנה כולה, אפילו אין חג הסוגיות עצמו, און ניט לגבי שמיני עצרת, נאר אין די שבעת ימי הסוכות, איז בנוגע צו דעם ערשטן טאג סוכות אפילו אין ארץ-ישראל, אין חוץ-לארץ, צו די ערשטע צוויי טעג סוכות, לייענט מען מערניט ווי קרבנות פון יום אחד. דערנאך, אז ס'קומט דער ערשטער טאג חלמיה סוכות, צי אין חוץ-לארץ, אפילו אין ארץ-ישראל, לייענט מען דעמאלט פון כמה ימים, קרבנות שלהם, און מ'זאגט אויף יעדערן באזונדער אין תפילת מוסף, דערמאנענדיק בא יעדער קריאה, על דרך ווי בשעת קריאת התורה זאגט מען באזונדער א ברכה לפניה ולאחריה אויף יעדער קריאה פון די דריי פסוקים וכיוצא בזה, וואס מ'לייענט פון פיר באזונדערע טעג. און מ'זאגט, אז דאס ווערט א קריאה בתורה, ביז אין אן אופן פון תורה מלשון הוראה, ביז אין אן אופן פון תורה, ווי נשיא דורנו איז מסביר, אז אורייתא, ווי תורה ווערט אנגערופן אין פנימיות התורה, איז דאס דער ווערטער אור ייתי אז דאס ברענגט אריין ליכטיקייט אין כל הענינים,

¶24וכטיקייט אין אן ענין של שמחה, עאכו כמה וואס זי איז פורץ גדר, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז עאכו כמה וכמה אז זי איז פורץ ודוחה, כל חושך וכיוצא בזה, וויבאלד אז אפילו א גדר איז דאס אויך פורץ, עאכו כמה וכמה, כמדובר, אז דאס רעדט זיך וועגן אן ענין של אור, און דאס קומט דערנאך אראפ בפשטות, ובמעשה הוא העיקר, און אין אן אופן של עשירות, כאמור לעיל, און אפילו ווען דערוויילע האט ער נאך ניט בא זיך די הסברה וואס איז פאר די עשירות פון דעם שמחת בית השואבה פון דוקא היינט ביינאך, און דוקא אין חוץ-לארץ, און דוקא אין דעם מקום אין זמן מסויים, אויך אין א מקום מסויים, במילא האט ער דאך אין דערויף אין עני אלא בדעת, אים פעלט דאס בדיעה, זאגט מען אים, אז נתן מלחמי לדל ער האט אין זיך דעם משה רבינו, בפרט דער אושפיז, וואס ער איז דער אושפיז פון היינטיקער נאכט, און ער וועט מיטטאנצן מיט אים צוזאמען, און דער מיטעלער רבי וועט מיטטאנצן מיט אים צוזאמען, און די ימי וועט זיין צוזאמען מיט משה, אברהם יצחק ויעקב, און משה ואהרן יוסף ודוד, ועל דרך זה אין די חסיד'ישע אושפיזין, דער מיטעלער רבי, ועמו דער בעל שם טוב און דער מגיד און דער אלטער רבי און דער צמח צדק און דער רבי מהרש און דער רבי נשמתו עדן און נשיא דורנו דער חותם וקולט כל עניני אלו. און ויהי רצון, אז וויבאלד אז אלע פערצן אושפיזין קוען-איד מיט יעדערן פון אונז און מיט יעדערן פון אייך, און מיט יעדערן שבכל העולם כולו, און זיך מיט זיי משתתף און מיט אייך משתתף אין די שמחת בית השואבה, איז דאך פארשטאנדיק ווי אזוי מ'דארף זיין שמח, און בשעת ער ווייס אז ארום אים שטייען פערצן צדיקים, און ווייס געהערט וועגן אט די צדיקים, בפרט נאך אז מ'דערהאלט אים אין איין דערמאנען מיט זייערע נעמען, וואס זייער נאמען גיט זיך ארויס פון יעדערן פון זיי אויך תוכני, שמו אשר

¶25איקרלו בלשון הקודש איז דאך פארשטאנדיק, אז ווי ער טראכט זיך אז ער האט ניט די עשירות אין הבנת והשגת הדבר, איז זעענדיק אז מיט אים טאנצן מיט פערצן אושפיזין, זיבן אושפיזין ווי זיי זיינען אויסגערעכנט אין זהר, און נאך זיבן אושפיזין וואס בפשטות איז געווען נאך זיבן אידן, וואס אין ענין יוצא מידי פשוטו, נעמען מיט אים איינטייל אין די התוועדות פון שמחת בית השואבה נאך פערצן אידן. און ווער זיינען די פערצן אידן? די אידן האמורים, בפשטות. איז ווי ער זאל ניט זיין און ווי אזוי ער זאל ניט איינזען לפני זה איז מספיק לרגע קטן, וועט זיך ניט נאר מתבונן זיין, ער וועט נאר א טראכט-טאן אז אט-שטייען לעבן אים פערצן אזוינע אידן, און טאנצן און שטורעמען מיט שמחת בית השואבה, כמה וכמה, וויבאלד ער זעט, ער ווייס, ווי דער סידור אינו זאגט, אז זיי קוקן זיך אין אים זעען ווי אזוי ער פראוועט די שמחת בית השואבה, איז דאך פארשטאנדיק ווי אזוי ער וועט דאס טאן, און ס'וועט זיין די אמת'ע רחובות הנהר, און זיין די אמת'ע עשירות בכל הענינים, ביז אויך עשירות אין גשמיות, ווי ס'שטייט בספרים, אז דער ענין פון חג הסוכות בכלל, און די שמחת בית השואבה במיוחד-איז דאס ממשיך אויך עשירות בגשמיות, נוסף על עשירות ברוחניות, משם שעב יונה בן אמית ה, ענין הנבואה, וואס דאס איז נאך העכער פון רוח הקודש, כמדובר כמה פעמים, און ס'איז געווען אין אן אופן פון שעב על די געשעפט, און ווי נשיא דורנו איז מסביר, און הויבט אן, אז דער עיקר-שעפן און דער אנהויבס-שעפן איז, אז מ'הויבט דאס אן שעפן מיט קדקס, וואס דאס איז דער לשון ווי ס'האט מען גערופן א ושארגן, האט מען גערופן א חבית גדולה, מסיים דערנאך איז אפילו אט דער וואס האט מערניט ווי א קרשוקל, א כלי קטן, קומט ער אויך בהמשך צו דאס דעם סדר, וויבאלד אבער אז ס'איז דער זעלבער סדר, און מ'האט די הקדמה, אז מלח

¶26מי נתן לדל איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז דער וואס האט דעם קעטשויקל באקומט פון די עשירים פון די אלע פערצן אידן, באקומט ער פון זייער עשירות, און דאס ווערט אין אן אופן פון נתן, וואס כל הנותן בעין יפה נותן און ס'איז ממשיך דערנאך, אז ס'ווערט א שנה עשירה, צוזאמען מיט א שנה תמימה, ביז וואנענט צו די תמימות הכי שלימה, דורך דער גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו. ובפרט אז מ'האט זיך אים באד דעם טאנץ צוזאמען איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז א זמן הכושר מעין כמוהו אנכאפן אים, דורך דערויף וואס ער כאפט-אן א צווייטן אידן, און זאגט אז ביים האנט אדער ביים גוף, און טראכט דערביי, אז אין דעם אידן איז דא דער ניצוץ פון משיח צדקנו, צדקנו, כמדובר כמה פעמים, און דער ניצוץ וואס אין צווייטן אידן צינדט אן נרות להאיר נאך מיט א גרעסערן פייער דעם ניצוץ פון משיח צדקנו וואס ער האט ביי זיך אין זיין נפשו פנימו, און ביידע צוזאמען מאכן א גרויסן פייער, און ס'ווערט פארברענט דער גלות בדרכי נועם ובדרכי שלום, און מ'טאנצט דער המשך פון דעם שמחת בית השואבה בארצנו הקדושה, ארץ אשר.. תמיד הן הוי'אלקיך בה מרשית השנה ועד אחרית שנה, ביז בכל ארץ הקודש, אין אן אופן פון ירחיר הוי'את גאולך און דארטן גופא ירושלים עיר הקודש, והר הקודש, ובבית המקדש און אין קודש הקדשים, און במיוחד אין דעם בית השואבה, וואס דאס איז דאך א חלק פון דעם בית המקדש.

¶27אבער, ביז אין ענין פון עניני חינוך אז דער מדי האט געקינדער, ער זאגט מען היינט ביינאכט, בשוקר, צען אזוינע, שעכן איז קיין דא ווען דא אים נאך צען אזוינע.