טקסט

¶1זאל דער אויבערשטער מצליח זיין יעדן חתן און יעדער כלה פארענדיקן די אלע צוגרייטונגען אין א תורה'דיקן אופן, א חסיד'ישן אופן, און זיין די חתונה בשעה טובה ומוסלחת הבנין עד די עד על יסוד התורה והמצוה, און א הכנה קרובה, אז בלייך פון די חתונות וואלט זיין דער ישמה בארוא יהודה בחוצות ירושלים, דער קול חתן וקול קלה, מיט אלע בשורות טובות וואס זיינען דערמיט פארבונדן, און דערמיט איז אויך פארשטאנדיק דער מנהג ישראל, וואס סיי דער חתן און סיי דער קלה גיבן לצדקה א הוספה אויף זייער צדקה הרגילה בקשר אין צוזאמענהאנג מיט דער חתונה, וואס דאס זאל נאכמער מוסיף זיין אין דעם אויבערשטנ'ס ברכות, אז די הכנה זאלן זיין כדרוש ובהצלחה, און די חתונה אליין בהצלחה רבה, און א בנין עד יד על יסוד התורה והמצוה, מיט אלע ברכות וואס זיינען דערמיט פארבונדן, כולל אויך די ברכה פאר כלל ישראל, אז יעדערער פון זיי זאל האבן א חלק און א זכות וכל הענינים הקשורים בזה, מיט גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.

¶2ובמיוחד אז מ'פארבינדט דאס אויך מיט נתינת הצדקה, איז דאך נוסף וואס די צדקתא ברענגט דאך שכר בכל הענינים, איז אויך א שכר מיוחד בנוגע צו התגלות פון כח האין סוף, וואס דאס איז פארבונדן מיט א חתונה, און התגלות פון כח האין סוף פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,

¶3זיין, ובפרט אז ווי ס'פירט זיך גיבן א הוספה אין צדקה סיי דער חתן קלה אליין און סיי זייערע עלטערן און סיי דקרובים, המשתתפים בשמחתם. און דאס זאל אויך זיין א השתתפות פון יעדער אידן און פון אלע אידן אין די שמחה העיקרית פון גאולה האמיתית והשלימה. וואס דאס ווערט אויך אנגערופן, און דאס האט אין זיך אויך די ענינים פון דער חתונה אין בנין ניסן צווישן דעם אויבערשטן און כנסת ישראל, און דורך דערויף מיט יעדער אידן האנשים הנשים והטף, נורך ימים ושנים טובות, ובשמחה וטוב לבב אמיתיים.

¶4בענין הרבי אנשימות און אידן, און אידן, און אידן, און דערנאך וועט מעןפירט געבן אידן, און דערנאך וועט מעןפארן, כח נבד בפועל, די נחמה פורים יבואה, טעמא וועט מעןפארפן, ניטא רעדן, נחמה פורים זויחדו,

¶5מאדוב טשיפף, און ארויסער אין א יום טוב, און תיבה לכל שטוף ומוסלחם, ענין אז זי עבדם ברכה מה שפחו, ענין אז Навadר עם, מנהו יטאן, אן דופן, ארויסער רטפארן, ס'וועט זיין אז ער איז בכל הענין הזהר, ס'ראט דער

¶6איז מען פאר אנגעהויבן בנירד אז ״טוב אדער זעיין בן דיעבו בנירדא ואת בני ועג, בנקד. ס'איז וואלט ער שעה. און ס'איז וואלט ער ווארט. בקרוב ממש, וואס די געזעט פון לצויתו איז טאג. און ווי ס'איז דאך מלכזין, אז בני וועג, וואס איז ניט, נאר דער ענין אין דער ענין פון איינער יסודת הרב הנראה ובהעלפניו ווי ער האט געזאגט פאר מען דאך אויך נאר אויך פארזאגט. און ס'איז געווען זיי ביום שנה טובה ומצוה ומצוה. וואס דעמאלט זיין אין דער ענין, און ווי דאס איז ניט אויך געזאגט. אה? און ווי ס'איז דעמאלט ניטא?

¶7דערנאך, און דערנאך דערנאך דערנאך דערנאך, איז דער מצות.