Text

¶1ס׳איז דאך פותחין בברכה, וואס די גרעסטע ברכה איז דאך, אז די הבטחה פון צוזאמענקלייבן אידן מארבע כאנפס הארץ האט זיך שוין אנגעהויבן בפשטות, ביז וואנענט אז מ'זעט דאס בעיני בשר, און אז ס'האט זיך אנגעהויבן מיט א משך זמן לפני זה, און מ'האלט שוין איצטער, אזוי דארף מען האפן בא דעם פרייטאג פון דעם ויקהל, התחלה דערפון האט זיך אנגעהויבן א סך פריער ווי דער יום ראשון פון פרשה ויקל פון שנה זו, ווי מ'האט דאס געזען בפועל דורך דעם קיבוץ גליות פון פארשידענע ערטער און פארשידענע לענדער לארצנו הקדושה, און קיבוץ גליות בחסד וברחמים, ניט ווי מ'האט אמאל געדארפט לויפן און באהאלטן זיך און אויסבאהאלטן זיך, וכמדובר ווי ס'איז געבליבן נאך אויך אין אן איינציקע די צוויי מדינות, וואס פון דארטן דארף מען נאך אנטלויפן און ס'איז פארבונדן מיט סכנה נאר ווי ס'איז געווען ברוב העולם ככולו, וואס דערפאר וועט דאס אויך משפיע זיין, אויף די וואס זיינען געלאפן מתוך סכנה וועלן זיי אויך אלע ניצול ווערן, ואדרבא ליצוני הקדושה וועלן זיי האבן די אמת'ע מנוחת הנפש ומנוחת הגוף, אפילו די וואס זיינען געקומען

¶2מיט א משך זמן לפני זה, האבן זיי דאך שוין באקומען די מנוחת הנפש און מנוחת הגוף גלייך אריינקומענדיק, ובפרט גלייכנדיק די זייערע מצב ומעמד אין די לענדער און אין די ערצע ווי זיי זיינען געווען פריער. וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן יעדער ענין מיט אן עבודה פון א אידן, ס'דארף דאך א איד האבן אין דערויף א השתתפות, און א השתתפות דוקא מיט שמחה וטוב לבב ומתוך הרחבה, איז דאך אויך דורך דערויף וואס מ'הויבט אן די עבודה פון זיך אליין, אויף צוזאמענקלייבן ויקחל פון די אלע כחות הנפש, אז זיי זאלן ווערן אלע צוזאמען אין אן אופן פון קודש, און ווי מ'זאגט דאס אויך אין דעם כי תשא בהתחלתו, אז דער כופר נפשם כופר נפשיתכם לשון יחד ולשון רבים איז דאס געווען א מחצית השקל, און מ'גלייך דערביי אויך רעכנט אויס, אז מ'דארף געבן דוקא לא יוסיף ולא יאמוט מחצית השקל, ביחד עם זה איז דאך א פלא גדול, פארוואס דערמאנט דער פסוק פריער, און הויבט אן גאר דערמיט, אז א שקל איז כתוב וויפל דער שקל האט עשרים גור,

¶3איז מחצית השקל יתנו און באווארנט גלייך אז לא יוסיף אויף דערויף, איז דאך פארשטאנדיק, אז אין דערויף איז דא א הוראה, און ווי דארף זיין די התחלה, אז בשעת א איד שטעלט זיך צום ענין, איז דארף ער וויסן זיין, אז אף על פי וואס מ'ציילט אים, און דער אויבערשטער אליין ציילט אים, וכמדובר כמה פעמים, דארף ער דערביי וויסן, אז ווען איז זיין מציאות, א מציאות אמיתית, ווען ער איז מקיים, ווי דער אלטער רבי זאגט בהקדמתו אין עבודת התפילה, אין סידור התפילה, אין אן אופן וואס מ'האט אריינגעשטעלט דאס אין סידור, וואס דאס איז געווארן א דבר השוה לכל נפש, אז ס'דארף זיין ואהבת לרעך כמוך. און דער אלטער רבי איז נאך מדייק בזה בסידורו, אז מ'מוז דאס זאגן דוקא בעל פה ובדיבור, וואס עקיבת חתיו הוי מעשה, אז ער איז מ׳איז מדגיש גלייך מיט א מעשה בפועל שלו, אז ער ווייס אז ער איז א מחצית השקל, און ווען ווערט ער א דבר שלם, וואס ער דארף דאך זיין א דבר שלם, וואס דאס איז דאך די כלי אין קדשים דארף דאך זיין די כלים שלמים דוקא אע״פ זאגט מען, אז דא איז מחצית השקל, ואדרבה פון וואס ברענגט מען אלע קרבנות, וואס די קרבנות דארפן זיין יעדערער פון זיי א

¶4תמים און השלום, און ער דארף געבראכט ווערן דורך כלים וואס זיי זיינען כלים ושלומים, וואס דאס איז דאך די אלע כלים מיט וועלכע ס'ווערט געטאן די עבודה במשכן, און דערנאך בבית המקדש ראשון און במקדש שני, און דער עיקר והוא העיקר, אין מקדש שדנו כוננו ידיך אין דעם בית המקדש השלישי והמשולש, וביחד עם זה איז יעדער איד מדגיש, און איז דאס מדגיש בעשייתו, און לייגט זיך אין דערויף אריין און זאגט, אז אין דערויף לייגט ער זיך אריין, אז פונקט אזוי ווי ס'איז ביי אים א פשיטות, אז וויבאלד אז דער אויבערשטער האט געזאגט אז מ'דארף געבן עשר גורה וועט ער ניט געבן ווייניקער רחמנא ליצלן, חס ושלום, און וואס איז אויך אין דעם ענין איז דא די הדגשה, אז דא דארף זיין דער לב נשבר ונתקו הוי'לא תבזה״, אז ס'דארף זיין דוקא אין דעם אופן, אז אין זיין שלימות איז ניכר בהדגשה, אז דאס איז עשר גורה, אבער די הדגשה איז דערמיט, אז די עשר גורה איז דאס ניט אן ענין פון עשר, נאר דאס איז א טייל, און דאס ווערט א חצי, וואס דער חצי ווערט איין זאך, וואס צוזאמען מיט דעם חצי שטעלט זיך צוזאמען דעם ואהבת לרעך

¶5כמוך ווערט דאס א שקל הקודש, א ענין שבקדושה, דארף דאך זיין א דבר שלם, און וויבאלד אז דאס טוט א איד דערמיט א מצוה מאכט ער אויך פון די מקציות השקל א מצוה, ואדרבא דערפון ווערט דארט אראפגעבראכט ווי פארבונדן אויך מיט די פרשה שקלים, וואס דאס איז דאך דער שבת הבא, וואס איצטער שטייט מען שוין אין ערב שבת, איז דאך פרשה איז דאך דאס א סדרה וואס מ'לייענט פרשה שקלים, וואס דערפון ברענגט מען אלע קרבנות, און דערפון וועט מען זיכער ברענגען די קרבנות אין דעם קרבן אין בית המקדש השלישי, דארף דאך אויך געבראכט ווערן די קרבנות פון אידן און פון עדות ישראל, וואס דערפאר איז דאך פארבונדן דערמיט די קריאה בתורה, אז ס'גייט צו דערמאנען און מעורר זיין און מדגיש זיין, און מדגיש זיין ניט נאכאמאל אז מ'זאל וויסן זיין, אז וויבאלד אז דאס איז פרשה שקלים דארף מען האבן אין זינען דעם עיקר הענין פון פרשה שקלים, אז דאס ברענגט מען בשעת ס'קומט דער ראש-חודש ניסן איז ברענגט מען אויך די מחציות השקל, אבער דערמיט ווערט געבראכט די אלע קרבנות

¶6וואס דארפן זיין דוקא שלימים, און געבראכט ווערן אין א בית-המקדש שלום, דארף דאס זיין דוקא אין א מקדש וואס ער איז א בית-המקדש שלום בתכלית השלימות, וואס דאס איז דוקא דער מקדש קדבנו כוננו ידיך דער בית-המקדש השלישי און דער בית-המקדש המשולש. וואס דערפאר איז אויך על-דרך ווי מ'לייענט דאך פרשה, און מ'זאגט אז דאס איז ארץ שבת קודש פרשה שקלים, און מ'געפינט זיך נאך אין גלות, מאכט מען אויך מעין זה און שויך להתחלה, און אין אן אופן בפשטות ובעשי אז מ'מאכט יעדערן פון אייך, אז מ'וועט משתתף זיין און מ'איז מעורר עם זיין, ער זאל געבן אויף אן ענין של צדקה, וואס דאס איז דאך די פרשה שקלים, און די ג'מחצית השקל וואס מ'גיט דאס אויך במיוחד אין א זמן פון עבדי אחשורוש אנן, איז דאך אויך דער מנהג ישראל אויף צו געבן אין אן אופן פון שלשה דוקא, וואס דאס איז דאך דער ג'מחצית השקל, כמדובר כמה מחצית השקל, וואס מ'גיט יעדער איד, על כל פנים פון עשרים שנה, אדער נאך פריער פון י די ג'שנה, ומה טוב ומה נעים איז מען מחנך אויך קינדער, אז זיי זאלן געבן פון זייער

¶7אייגענע געלט, דריי ג'מחצית השקל, און די עלטערן העלפן זיי ארויס, אז זיי זאלן האבן גענוג געלט, אז זיי זאלן בלייבן לצרכיהם, און דאס איז גארנישט ניט פעלן, און מתוך הרחבה זאלן זיי נאך האבן די ג'מחצית השקל. ועוד והוא העיקר, אז דער דיבור בכל ענינים אלו, ובפרט לויט די הכרזה, אז דאס איז שוין דער ענין פון מקדש ערב פון שבת פרשה שקלים, און דאס קומט פון די שבת שלפני זה פון פרשה כתשא את ראש בני ישראל, און וואס דארטן ווערט דאך דערציילט אויך וועגן דעם ענין פון קרון אור פניו וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם ענין וואס ס'וועט זיין בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, דורך דעם משה שבקרב של כל איש ישראל ואשה ישראל ביז אפילו אויך אין טף, וועט זיין בא יעדערן דער כרן אור פני משה און מ'וועט גאר ניט דארפן האבן קיין מסוה, וואס ס'וועט זיין בכל העולם כולו, וועט יעדערער זען דער והיו עיניך רואות את מוריך און ס'וועט פועל אזוי אויך אין דער גאנצער וועלט, אז די גאנצע וועלט וועט זיין עצמות ומהות, כמדובר כמה פעמים,

¶8ו עוד והעיקר תיכף ומיד ממש, און דער ענין הצדקה, וואס מ'וועט מאכן יעדערן פון אייך על מנת אז מ'זאל דאס נוצן, און דערנאך דערפון אויך מוסיף זיין מידילי און געבן אן ענין של צדקה, נאך גלייך אנהויבנדיק פון ערב שבת קודש, ס'איז דאך ווי א זמן המסוגל אויף אן ענין פון צדקה, וכמדובר כמה פעמים, ועוד והעיקר אז דאס איז אן אות המסוגל ביותר וביותר, אז ס'זאל זיין די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש. ובנערינו ובזקנינו וועט מקויים ווערן דער ויקחל בפשטות, אז דער אויבערשטער קלייבט צוזאמען על ידי משה רבינו, וואס גואל ראשון און גואל אחרון, און דורך משה רבינו, וואס אין יעדער אידן קלייבט ער ארויס דעם מושב שבקרב כל אחד ואחת מישראל הייל, ביי אנשים ובי טף, און מאכט פון זיי אלעמען א קהל גדול יבואו הנה און ויהי רצון, אז מלקויים ווערן בפשטות, אז ס'זאל זיין דער ויקחל בפשטות, דער קהל גדול ישובו הנה לארצנו הקדושה, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו, און דער ענין הצדקה וועט דאס נאכמער מזרז זיין און ממהר זיין

¶9והלצון הקדושה, דארטן אין ירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובית המקדש השלישי והמשולש, ותיכף ומיד ממש, נאך אין מוצאי טאג פון יום חמישי, און נאך בהתחלה פון יום הששי, וועט זיין דער שלימות פון אלף הששי, וואס זיין שלימות איז דאך די גאולה האמיתית והשלימה, און דאס ווערט א הכנה קרובה, ליום שכולו שבת ומנוחה שוכה לחיי האילנים, ותיכף ומיד ממש די אלע ענינים אלו בפשטות.