Text

¶1כ'ג'שבט תשמ'ט, אכה תפילת ארבה מ'האט דאך גערעדט בארוכה שבת בהנוגע צו ואחי יתנו לבו, אז בשעת ס'ענדיקט זיך א יאר איז דאך אלץ נאך דא דער פסוק פון ואחי יתנו לבו, איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז ס'איז אויך דא נאך דערויף אז ס'הויבט זיך אן א צווייטער יאר, וואס ביי א יאר ענדיקט זיך א תקופה, ווי מ'זעט דאס פון מנהגי ישראל און פון תפילות ישראל וכו אף על פי וואס מיום ליום איז דאך דא א שינוי אין חי יתן אלבו, קומט דאס ניט צו דעם שינוי ווען ענדיקט זיך א יאר, אף על פי כן איז דערנאך ווייטער דא א חי יתן אלבו וואס איידער ס'הויבט זיך אן דער נייער סדר איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'איז דא דער ענין פון דער סך-הכל וואס ענדיקט זיך א יאר, וואס דעמאלט איז דאך כולל אין זיך אלע שינויים וואס ס'איז דא במשך השנה, וואס דערפאר ווערט דאך דאס אנגערופן בשם שנה דערפאר וואס ס'איז כולל אין זיך אלע שינויים הזמני וואס ס'קען זיין און וואס האבן אויך א השפעה אויף הנהגת האדם, און אף על פי וואס דערנאך איז ווייטער אין די שנה הבאה איז ווייטער די זעלבע שינויים, אבער ס'איז די הנהגת האדם

¶2וויבאלד אז יעדער איד האט געגעבן די כוחות און ער איז מקיים דעם ציווי הקב",ה פון להעלות בקודש איז דער והחי יתן לבו אין אן אופן פון נעלה יותר, ביז אין אן אופן א נעלה באין ערוך, פון עלי'מיום ליום, לגבי די עלי'פון משנה לשנה. דערפאר איז אויך איז כאן הזמן אויף מאשר-זיין, אז די אלע וואס האבן מודיע געווען וועגן די פארשידענע פעולות וואס זיי האבן געטאן, פארשידענע מוסדות, אדער פארשידענע הצעות, פארשידענע החלטות אין צוזאמענהאנג מיטן שנה וואס האט זיך איצטער געענדיקט, איז ממילא איז אין א זמן גרמא כלל אויף מאשר-זיין יעדערן באזונדער, ובפרט נאך כמדובר כמה פעמים, אז בשעת מ'איז מאשר ברוב עם ובציבור כולם יחד, און אין א מקום קדוש, וואס דאס איז א מקום תפילה און מקום תורה און מקום צדקה און אלע דריי זאכן צוזאמען איז דאך דאס ביתר שאת וביתר עוז. איז אויך דער אישור ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז אויך דער קדושת המקום איז מסייע, און די קדושת פון די אלע וואס געפינען זיך דערביי, דער ברוב עם פון עם פון אידן, איז דאך דאס אויך מסייע אין דעם עלי'שבדבר, בפרט נאך אז דאס איז א סך הכל איז דאס שלא בערך מערער ווי מ'וואלט דאס מאשר געווען אין אן אופן פרטי, יעדערן באזונדער, נוסף על העיקר, אז וויבאלד אז דאס איז אפשר יפשוט מצד כמה וכמה תנאי המקום והזמן איז דאס גופא א ראי'אז מ'דארף דערצו ניט אנקומען, און דאס איז גופא א ראי'אז אדרבא מ'האט נאך געגעבן א בעסערע מעגלעכקייט, וואס דערפאר איז אויך איז מען דא מאשר אז מ'האט אויך מודיע געווען אויפן סיון וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט נשיא דורנו, וכמדובר כמה פעמים, אז דער בת איז ביותר שייכות צו דעם אב, כמדובר כמה פעמים, ובפרט בזמנים הכי אחרונים, במילא האט מען דאס איבערגעגעבן אויפן ציון, אט די וואס געפינען זיך נאך אין וועג איז בלי נעדור וועט מען אויך איבערגעבן אויפן ציון בשעת זיי זאלן אנקומען, און נאך איידער מ'גיט איבער איז דאך

¶3כידוע, אז אין קדושה, איז נאך איידער ס'קומט-אן אין דעם מקום גשמי, וויבאלד אז דער שיקר האט זיך שוין ארויסגעשיקט און האט געטאן התלוי בו איז דאס פונקט ווי ס'איז שוין אנגעקומען פונקט ווי מ'געפינט דאס אין קרבנות וואס זיי זיינען תמידים און וואס זיינען אויך פארבונדן מיט א זמן מסויים, אדער אויך מיט א שנה,

¶4ס'קומט אן איז דאס פונקט ווי ס'איז שוין אנגעקומען, עד כדי כך, אז די קרבנות וואס מ'איז מקריב נאך איידער ס'קומט אן זיינען דאס חל און טוען אויף פעולתן אויף די וואס האבן נאך ניט אנגעקומען זייער תרומה, פונקט ווי דאס טוט-אויף בנוגע צו די וואס ס'איז שוין אנגעקומען די תרומה, און פון דער תרומה גופא, אפילו פון די וואס מ'האט שוין תורם געווען פון דער לשכה בפועל, און שוין געקויפט דעם קרבן און שוין מקריב אין דעם קרבן, איז פונקט די זעלבע זאך ווערט אויפגעטאן בהנוגע צו די וואס זיי געפינען זיך נאך אין וועג, אפילו ווען דאס קומט-אן אין א זמן רב לאחרי זה. וואס דאס איז אויך בהנוגע צו הכרת תודה, אפילו וואס ס'איז נאך ניט אנגעקומען איז מען מכיר אויך תודה פונקט ווי ס'וואלט האבן אנגעקומען אט דאס וואס ס'איז שייך צו א יחיד, אדער צ פרט, וואס הכרת תודה איז דאך א חלק גדול אין עבודת האדם אויף מכיר תודה זיין וכו'וכו.' און דאס גיט אויך די געלעגנהייט אויף נאכאמאל צו דערמאנען, אז וויבאלד אז ס'הויבט זיך אן א שנה חדשה איז מען דאך מוסיף און מעלה נאך שלא בערך ווי אן עלי'מיום ליום אדער מחודש לחודש, איז דאס בא די וואס איז נאך ניט אנגעקומען און נאך ניט נתרם געווארן איז דאס פונקט ווי אזוי הויבט זיך אויך אן די שנה שני, די שנה חדשה, שוין גלייך פון היינטיקן טאג אן, פונקט ווי זיי זיינען שוין אנגעקומען די טומאה, אף על פי וואס זיי איז דא אזוינע וואס ווייסן פשוט מצד דעם מלאך בהדער, אז ס'דארף נאך אויף ווערן ווי ס'וועט אנקומען דער בפועל, אז זיי האבן געוואלט ארויסשיקן בסמיכות צו דעם יום המיעד, האט מען דאס אפגעשיקט שפעטער במילא ווייסן זיי אז ס'איז נאך ניט אנגעקומען, אף על פי כן בהנוגע צו די פעולות וואס תורה מן העתיד לגבות איז דאס פונקט ווי פון די וואס ס'איז שוין אנגעקומען און מ'האט שוין תורם געווען און מ'האט שוין מקריב געווען דעם קרבן וכו במילא איז אויך אט דאס וואס ס'איז שייך אויף להוסיף, בפרט אז ס'הויבט זיך אן אן עלי'חדשה, והחי יתנו לבו, כמדובר שבת בארוכה, אז מ'איז מוסי�

¶5אין חיות, ווי ער זאגט אין מדרש, אז דאס איז פארבונדן ווי דער מדרש טייטשט דאס אפ, אז חי העולמים דער אויבערשטער אליין איז יתן לבו און ווי דער מדרש איז דערנאך ממשיך און מסיים, אז דער אויבערשטער איז דערנאך יתן צו דעם לב פון דעם תורם אין אלע פרטים ופרטי פרטים הויבט דער אויבערשטער איך אן גלייך. במילא איז דאך פארשטאנדיק אויך בפשטות פארוואס אט דאס וואס פארבונדן מיט דעם נותן, מיטן תורם, וואס ער דארף אנהויבן די עבודה פון א שנה חדשה איז דאס שוין אויך חל, פונקט ווי ס'וואלט געווען א זיכערע זאך, אז זיין תרומה איז שוין אויך אנגעקומען און נטרם געווארן ספעציעל זיין מחצית השקל וכיוצא בזה, און שוין אויך עולה געווען וויהין דאס דארף עולה זיין, וואס יעדער פעולה טובה פון א אידן איז דאס בדוגמא פון א קרבן, בדוגמא נאר דאס איז טאקע א קרבן, אן אדם כי יקריב איז מכם קרבן להוי,"' און דערנאך זאגט ער, אז דאס איז מן השירונג פון א בהמה אדער אן אף אדער אן אן אף אדער אן אן אן אף אדער צומח, וכמדובר כמה פעמים.

¶6במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז בנוגע צו זייערע תרומות מכאן ולהבא האט דאס דעם גאנצן שטורעם פון די וואס מ'האט שוין איבערגעגעבן אויפן אוהל, און שוין בפועל עוסק געווען די פעולות חדשות, און שוין בפועל געעפנט דעם אותיד און דער מוסד האט שוין אנגעהויבן ארבעטן וכו איז פונקט די זעלבע התחייבות און נאכמערער דער זכות איז דאס חל אויף יעדערער וואס וויל זיך משתתף זיין אויך אין שנה הבאה, איז דאס פונקט ווי אויך זיין מקצית השקל איז אויך אריין שוין בפועל, און ס'האט שוין אנגעהויבן ארבעטן, און ארבעטן מיטן גאנצן שטורעם, אויך מיטן שטורעם ווי ס'הויבט זיך אן דער שטורעם פון א שנה חדשה, וויבאלד אז מ'האט שוין א גאנצן מצלעת אין די שנה חדשה. און אויך ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם, גייט דאך דאס, ווי רש'ברענגט אראפ דעם דרש פון חז.ל, אז מה הישנים מסיני אפילו מסיני און דאס איז תשים לפניהם, וואס דאס פארבונדט זיך מיט דער פנימיות שלהם, און תשים לפניהם פון לשון סימא, וואס דאס איז אן אוצר טוב, אז דער אויבערשטער נעמט פון זיינע אוצרות, און איז מבזבז און גיט יעדערן מלמעלה מעלה עד אין סוף ביז למטה מטה, עד אין תכלית פון זיינע עצות, און אויך אשר אשרו אבותיו און אבות אבותיו כמדובר כמה פעמים, בפרט בין זמנים הכי אחרונים. וואס דערפאר איז אויך בהנוגע לפועל, יבאלד אז ס'איז שוין א גאנצע מעת-לעת אין דעם נייעם יאר, און אין צווייטן יאר, זאל זיין דער והחי יתנו לבו מיט חיות אמיתיות, מחיים בהרחבה, מחיים גשמיים, נשמות בגופים, מיט אלע מעלות שבדבר, על אחת כמה וכמה אז ס'איז דא דער וכי יתרון אליבא ווי דער מדרש טייטשט דאס אפ, און ס'איז דאך שוין תורה שבעל פה איז דאך דאס א נצחית און א הוראה בהנוגע לפועל, תורה שבכתב דארף מען ערשט לערנען דעם פשט שבדבר פון תורה שבעל פה, אין תורה שבעל פה, אפילו אין מדרשים

¶7בפרט דאך אין דעם ענין שטייט דאס אין א קלארן אופן, איז א זיכערע זאך, אז זיי האבן דעם כח מלמעלה, אז והחי יתענע לבו און דער אויבערשטער גיט זיי אין חיים כפשוטם, וכל בני ביתם, און זיי נעמען פון דעם חי העולמים וואס גיט זיי, און גיבן דאס אריין דעם לבם של כל אחד באחת, ובפרט פון ראשי המשפחה, און זיי זיינען משפיע אויף כל בני המשפחה, ויתענע לבו כמדובר כמה פעמים, בפרט אויך אין שבת, אז מ'זאל פועל זיין, און יתעון אל לבו אויף פועל זיין אויף די נשים און די קטנים, צו קטני-קטנים, אין די אלע ענינים פון וכי יתעון אל לבו און מ'האט גערעדט כמה פרטים בדבר אין שבת, און בשבת, און צן לחכם ויחכם עוד ועוד והוא העיקר, אז יעדערער זאל דאס אראפברענגען אין מעשה בפועל, ומתוך שמחה בטוב לבב, ובהקדמה פון וכי יתן אליבי פון א שנה שני וואס א שנה שני איז דאך פארבונדן מיט מעשי שבת, וואס כל מעשי שבת זיינען גפולים, און מ'פארבינדט דאס אויך מיט די גאולה, כמבואר בכמה מקומות אויך אין התחלה פון לקוטי תורה, אז ס'זאל זיין אויך ווי די חסיד'ישע פרשה גלייך בהתחלה, וואס מתן תורה טוט-אויף אין דעם סיום פון די פרשים שלפני זה, און גלייך אין דער התחלה פון דער פרשה וואס גייט איצטער, און דערנאך ווערט דאס א הקדמה קרובה צו די תורה חדשה מאיתי תצא, און וואס דאס איז אויך דער ענין דער משפטים חדשים אשר תשים לפניהם דער אויבערשטער אליין, ובפרט אז מ'איז מוסיף יעדערער, כמדובר, בכל ענינים האמורים, און אויך מפרסם בא די וואס הערן דאס ניט אדער דער הערן דאס ניט, אז אויך זיי מעורר זיין, אז אויך זיי זאלן אזוי טאן, ובפרט נאך כמדובר, אז מ'האט שוין איבערגעגעבן אויפן אוהל, און אויך דער נשיא דורנו איז זיך מלמד זכות ומעמידה החזקתה, אז זיכער וועט מען אויספאלגן די אלע הוראות פון נשיא דורנו, כולל אויך אט די הוראות פארבונדן מיט די ענינים, ובפרט אז דאס איז נאך אויך פארבונדן מיט עלי'מחיל אל חיל. און דאס ווערט די הקדמה קרובה לאחרי הפרסום, אז מ'האט שוין

¶8מאשר געווען און מקבל געווען די משוה פון דעם צו וועמען מ'איז דאס מאשר, און דאס איז אויך נתפרסם געווארן בכל העולם כולו, אז ס'זאל ווערן אויך בכל העולם כולו א גאולה א גאולה אמיתית, וואס דאס איז דאך דער אויפטו פון די גאולה העתידה לבוא, אז די גאנצע וועלט ווערט אויסגעלייזט, ביז וואנענט אויף לתקן עולם במלכות שד-י, אז ס'קומט אזוי ווי יעדער איד און אלע אידן ווערן אויסגעלויזט, אזוי אויך יעדער בירור און יעדער ניצוץ קדושה בכל העולם כולו ווערט אויסגעלויזט, און ער איז כולל און נעמט מיט זיך מיט כל העולם כולו. לעוד והוא העיקר, אז במהרה בימינו ממש איז מען זוכה מקבל-זיין פני משיח צדקנו, וקיצו ור אהרן און כל שוכני עפר על אחת כמה וכמה אט די וואס זיינען שוין נשמות בגופים און די וואס האבן מקיים געווען דער והחי יתן לבוים גלייך שוין אנגעהויבן, מיט א תוספת כח און א תוספת חיות, ווי ס'פאסט פאר א שנה שני'ע וואס האט זיך שוין אנגעהויבן און האט שוין א גאנצן מעת-לעת בדבר, און כולם ביחד, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובמנותינו, געפינען זיך אין מעמד ומצב פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, אין ארץ הקודש, און דארטן גופן, אין ירושלים עיר הקודש, ובבית המקדש, און דארטן גופא אין קודש הקדשים, און דארטן האט מען די לשכת הגזית, און מ'לערנט דארטן די עולה המשפטים חדשים וואס איז דאך פארבונדן אויך מיטן בית המקדש, ובית הוראה בכלל, און דארטן גופא מיט דעם ארט וואו מ'האט אויסגעלערנט דעם מקום פון סנהדרי גדולה, און פון די אלע וואס איז געווען אין בית המקדש, על אחת כמה וכמה די סנהדרי גדולה העיקרית, דעמאלט ווערט וואס שבעה שבטייך כבראשונה אויך בפשטות, און ס'ווערט אין אן אופן פון טובה ראוייתה, ווי ער זאגט אין ירושלמי, אז דאס איז חוזרין בתחילה לטברי און פון דארטן קערט מען זיך גלייך אום אין בית המקדש, און דארטן אין לשכת הגזית, און דארטן בכל הענינים, צוזאמען מיט שבטייך

¶9וואס אויך הקיצו ורנו שוכני עפר, אנהויבנדיק פון משה רבינו דער ערשטער שופט, וואס ער איז אויך גואל ראשון הוא גואל אחרון, ותיכף ומיד ממש, לא עיקבן אפילו כהרף עין. און דאס וואס מ'וועט איצטער מסיים זיין, כרגיל, אויך מיט נתינה לצדקה זאל נאכמערער מזרע זיין, אז דאס זאל זיין אין דעם הרף עין איז דאך אויך אויף על פכן דא א המשך זמן, זאל אין דעם הרף עין עצמו אויך זיין תיכף ומיד ממש, און מתוך שמחה וטוב לבב.

¶10יום, דערנאך איז דאך אבער ניטא, נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר!