Text

¶1אזוי ס'איז דאך ווי אלעמאל בשעת מ'טרעפט זיך וכיוצא בזה, איז דאך דעמאלט די פתיחה פותחין בברכה, וואס דאס איז דאך ביתר שאת וביתר עוז אז מ'טרעפט זיך בסמיכות און אלס א המשך פון זמן מתן תורתנו, ובפרט נאך אין די ימי תשלומין פון זמן, ניט סתם א המשך, נאר ימי תשלומין אויך פון לשון שלימות פון זמן מתן תורתנו, ביז וואנענט אז ס'קומט אויך ארויס אין דעם ענרג אז מ'זאגט ניט קיין תחנון, דערפאר וואס מ'דארף ניט אנקומען צו תחנון תורה אליין איז כפרה לעולם, ווארום זי איז כפרה לעולם, וואס דאס איז דאך די כפרה הכי נעלית, ביז וואנענט אז ס'ווערט ניט נאר קיין זכיות, נאר די אלע ענינים ווערן זכיות, במילא קומט דערפון אויך ארויס א נפקא מינה לפועל, אז ס'איז בטל די סיבה און בטל דמרסובב קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה על ידי מציח צדקנו, וואס דעמאלט האט מען אויך דעם ענין פון בנין בית המקדש השלישי.

¶2וואס דאס איז דאך בדוגמא פון ירכי תליתאי דער חודש סיון אין וועלכן מ'געפינט זיך, און מ'קומט אויך פון דעם יום-טוב, און דאס איז תשלומין און שלימות פון דעם יום-טוב, וואס מ'האט דעמאלט געגעבן אוריאן תליתאי, לעמא תליתאי, על ידי תליתאי משה רבינו, מיט די אלע פרטים נאכמערער ווי ס'איז דא אין שלישי, ביז וואנענט דער כלל הכי גדול כאמור דער בית-המקדש השלישי, וואס דאס וועט דאך זיין דער מקדש אדנ'כוננו ידיך דער בית-המקדש הנצחי, פארבונדן אויך מיט די גאולה הנצחית, אז פון דעמאלט אן, דאס איז פון איצטער אן, וואס מ'שטייט דאך אין די לעצטע רגעים פון גולה, און מ'שטעלט אריין אלופו של עולם על ידי מפן תורתנו, אין אן אופן גלוי, ווי ס'איז געווען בא זמן מתן תורתנו איז דאך דעמאלט געווען וירד הוי'על הר סיני און דאס איז געווען די התחלה פון מתן תורה, נאך קודם אמירת עצרת הדברות, איז שוין געווען די התחלה וירד הוי'על הר סיני אין אן אופן גלוי, ביז וואנענט אז זרועין ושומרין די אלע פרטים

¶3אין וועלכע דאס איז אראפגעקומען, און וואס דאס נעמט-דורך, כמדובר כמה פעמים בנוגע לשנה זו במיוחד, אז אין לאחרי ארבעים שנה האט מען דעם לב לדעת ואינעים לרות ואזנעים לשמוע וואס דורך דערויף האט מען די שלימות פון חכמה בינה דעת. און וואס דאס ברענגט אויך צו די שלימות פון כל כחות האדם. אז חכמה בינה ודעת שלו זיינען בשלימות, ווארום דאס ווערט איין זאך מיט א יחוד נפלא, מיט חכמה בינה ודעת פון תורתנו, און דאס ווערט תורתנו של כל אחד ואחת, אנשים נשים וטף. און דאס ווערט דערנאך אויך די התחלה, אז תיכף ומיד ממש האט מען דעם תורה חדשה מאיתי תצא. וואס דערפאר איז אויך אז מ'טרעפט זיך לכאורה אלס א מסיבת פרודה, ווארום יעדערער גייט אוועק צו זיין חלקו בעולם אין וועלכע ער דארף מאכן בגלוי א דירה לו יתברך, במילא איז דאך דאס פאנאנדערגעשפרייט מפונזר ומפורד על ד'כנפי הארץ מאכט מען פון די ד'כנף

¶4הארץ א תלית קטן, און נאכמערער א תלית גדול צו דעם אויבערשטן אליין. און דאס ווערט דערנאך אויך ייניך רואות את מוריך זעט מען דעם אויבערשטן צוזאמען מיט זיין תלית, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט עתי אור כתלמא אז תליתו של הקב",ה איז דאס תורתו, און תורתו הקדושה וביחד עם זה ווערט ס'אין נמשך, און ביז וואנענט אז ס'ווערט א יחוד נפלא מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אפילו מיט קטני-קטנים, איז דאך אויך הויבט מען מיט זיי אן פון אליף, אין אליף פון אידישקייט, און אליף פון חינוך, און אליף פון זייער קומען פון אידות נשמתם, מגרא רמה לבירא עמיקתא, מאכן אין דעם בירא עמיקתא זאל דאס ווערן א בור, א מקור מים חיים וואס קומט דוקא מעייניק האדמה, וואס יעדער איד איז דאך א מקור מים חיים און ארץ חפץ אתם לי, כידוע די תורה פון בעל שם טוב, וואס זיין יום הילולא איז דאך אין זמן מתן תורתינו, בחג השבועות,

¶5ועד דרך זה אויך דער יום ההילולא פון דוד מלכא משיחא, יבוא ויגאלנו ולכינו קוממיות הארצנו תיכף פון מיד ממש, און אויך דער יום פון משה רבינו, וואס דעמאלט איז דאך געווען דער משה קיבל תורה מסיני ומסרה ליהושע, און דאס ווערט אזוי אויך אין דעם משה'ן וואס איז דא בא יעדער אידן,

¶6מה הוי'לכך שאול מעימך, וואס מה איז דאך דאס די התחלה פון שם משה, און דער סיום וחותם פון שם משה, און די חכמה בינה דעת דער שין שבאמצע, צי דאס איז של ג'רשים אדער של ד'רשים, ווי די ביידע שינון, ווי ס'איז דא בא יעדער אידישער הויז, דורך דעם ענין פון תפילין, וואס הוקשה כל התורה כולה לתפילין האט מען דאך בגלוי אין יעדער תפילין מיט סיי די ג'רשים און סיי די ד'רשים, וואס אט אזוי איז אויך האט מען אויך די אלע ענינים ווי זיי שטעלן זיך אויס אין שלימות בא יעדער אידן, וואס דאס איז פון די ג'אבות קומט דאס אראפ אין די ד'אמהות, וואס דאס איז דאך אויך נאכמער הדגשה ווי אזוי אנשים, נשים בטף, סיי קטנים און סיי קטנות, איז אלע צוזאמען, שטעלן צוזאמען אן עם אחד, ובפרט אז מ'געפינט זיך דאך איצטער אין יום יו דא פון חודש השלישי, און מ'גייט אריין אין יום יו דב, און גלייך פון אים אין יום יום יו דג. וכמדובר כמה פעמים, אז די אלע רמזים שבזה,

¶7הזה, אז דאס איז אין חודש השלישי, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט בית-המקדש השלישי, כאמור. און דאס האט אין זיך אויך די העשירי יהי'קודש, וואס דאס איז אויך פארבונדן מיטן שיר רמב״ם פון היינטיקן טאג, וואס התחלתו איז ספר העשירי, און אויך דער סיום פון די הלכות שלפני זה, רעדט זיך אויך וועגן כללות כל התורה כולה, און ווי אזוי וועגן אלע חוקי התורה, און ווי אזוי זיי זיינען ליישר הלבבות ולתקן הדיעות אין די אריכות הביאור בזה, און דאס ווערט אויך דער סיום פון הלכות תמורה אין רמב,"ם, וואס דאס איז דאך אויך די עבודה פון א אידן איז דאך, אז ער זאל מאכן תמורה בכל העולם כולו, אז תמורת זה, וואס ביז דעמאלט איז דאס געווען אן עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, מאכט ער אין דערויף א תמורה, ניט קוקנדיק אויף דעם ענין וואס דאס איז דאך על פי הבריאה, דורך דעם אויבערשטן איז דאס עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, מאכט ער א תמורה און ס'ווערט והיו הוא ותמורתו יהי'קודש,

¶8און ס'ווערט אויך ווי דער סיום פון הלכות תמורים ספר הרמב",ם אין יד החזקה, וואס אויך רמב",ם ווי דאך ראשי-תיבות, כמדובר כמה פעמים, אז ס'ווערט אין נפלאות בארץ מצרים, רית מפסק בארץ מצרים און אין דערויף גופא ווערט דאס אין אן אופן נצרי און אין אן אופן שולחך ווי דער סיום אין רמב,"ם, אז יעדער איד האט זיך אויף זיך די שליחות אויף ברענגען דבר הוי'זו הלכה בכל העולם כולו, אנהויבנדיק פון דער הלכה הכי עיקרית, אז כלו כל הכתבים און ס'איז איצטער דער זמן הכי אחרון, און הכי לגולה און הכי ראשון לגאולה, אז גלייך נאך דעם לעצטן רגע אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער קומט גלייך דער רגע תוקף ומיד שלאחרי זה דער רגע של גאולה, די גאולה שאין אחרי'גלות, ואדרבא פון גלות מאכט מען איבער דורך אריינשטעלן תורתו של הקב,"ה, וואס אנא נפשי כתבית יהבית האט ער זיך אין דערויף אריינגעגעבן, שטעלט מען אריין הלופו של

¶9עולם, דעם אלף אין גולה, ווערט דאס דעמאלט די גאולה אמיתית צוזאמען מיט אלופו של עולם. וואס דאס מאכט אויך, אז אין די רגעים וואס כאמור לעיל איז יעדערער גייט אויף משלים-זיין זיין שליחותו, סיי אנשים און סיי נשים און סיי טף, און וואס די שליחות איז אויך כולל, כמדובר, אין דעם זמן מתן תורתינו, ובימים שלאחרי זה, אז איצטער איז דער צו השעה, און דער זמן גרמא, אז יעדער איד זאל נעמען אויף זיך די שליחות פון מאכן שיעורים בתורה, וואס דאס איז דאך לכאורה א דבר והיפוכו, מ'זאגט אז דאס דארף געמאכט ווערן אין תורתו של הקב'ה, וביחד עם זה רופט מען דאס אן בשם שיעור, דאס איז א שיעור למעליותא, אז אפילו אין עולם הזה התחתון וואס איז באשאפן געווארן, און דוקא על ידי זה האט דאך געקענט ווערן א תחתון דורך דערויף וואס ער איז נתלבש געווארן אין שיעורים, ווערט אין א שיעור, און אין שיעורים אין אלע ד'עולמות, ביז די שיעורים פון עולם הזה התחתון,

¶10ווערט דאס אט דער שיעור וואס ס'ווערט די הכנה קרובה צו למעלה מכל מדידה והגבלה, ווי מ'האט ערשט דאס געזאגט אין דער הפטורה פון שבת שלפני זה, אז דאס איז למעלה ממספר ולמעלה ממדידה והגבלה. און אף על פי וואס מ'האט א שטח וואס איז לכאורה מפסיק צווישן איינעם מיטן צווייטן, ווארום מ'געפינט זיך אין ארבע כנפות הארץ, כמוזכור לעיל, וואס מ'דארף דאך פון יעדער קנף מאכן א טייל פון דעם אויבערשטן'ס עוק הסלמא, א טייל פון דעם אויבערשטן'ס תלית סגדול צוזאמען און דורך דער גאולה גדולה, און דורך דערויף וואס מ'האט גדלות אין לימוד התורה, למעלה ממדידה והגבלה, וואס דאס איז דאך די אמת'ע גדלות. ובפרט נאך בכמוזכר לעיל, אז מ'הויבט אן גלייך מקיים זיין דורך די החלטות טובות בזה, און אויך התחלה טובה בזה פון לעשות שיעורים בתורה, און יעדערער וואס דאס איז שייך אפילו בא טף,

¶11איז דאך אויך ווי מ'זעט אין טבע פון אידישע קינדער, אז בשעת ער טרעפט זיך מיט א צווייטן קינד, צי דאס איז נשים אדער אינגעלאך אדער מיידעלאך, הויבט מען צווישן זיך רעדן וואס האט מען געלערנט היינט אין חדר אדער אין קינדערגארטן, אדער געהערט פון דעם פאטער אדער פון דער מוטער, צי דאס איז געווען א אן אלף אדער א בי ת, אדער ביז דעם סיום פון אלף-בי ת, וואס דאס איז דער אות ת פארבונדן אויך מיט די שלימות אין דער גאנצער וועלט, וואס זי איז דאך פארבונדן מיט אד במי שקל עובר לשוחר אז ס'ווערט אן ענין של מקב, וואס דאס איז דאך דרכת חילה דער ענין פון תורה, און דערנאך דארף מען פון דעם מקב ווערט דאס א מוקף דורך דעם שכל פון א אידן, ועוד והוא העיקר, אז מ'נעמט אויף דער המעשה הוא העיקר א תוספת שיעורים אין לימוד התורה, יעדערער טאקע לפון שיעורים דילי, אבער אין אן אופן, אז דער שיעור פון היינט איז גרעסער פון דעם שיעור פון נעכטן, און דער שיעור פון היינט גופא פון תחילת היום ווערט ער נאך גרעסער, דורך א הוספה ביז שלא בערך,

¶12פון דעם שיעור פון באמצע היום ובמוצאי היום, ביז אויך אין תפילת ערבות, וואס דעמאלט ווערט אויך מלשון ערבות, פון לשון זיתקייט, אז מ'לערנט די דברי נועם, וואס דאס איז דאך פארבונדן במיוחד מיט פנימיות התורה, דבש וחלב תחת לשונך, און אויך דער לימוד התורה איז דאך מדרכי נועם, דרכי'דרכי נועם וכל נתיבותי'שלום אז פון דעם מועם האט מען גלייך דעם שלום, בלשון שלימות, און אויך שלום צווישן דעם אויבערשטן ווי כל הבריאה שלו, אז מ'קען דאס גאר ניט פאנאנדערטיילן, נאר ס'ווערט אין יעדער ענין, ווי די תורת הבעל שם טוב, זעט מען מיט עיני בשר, ווי אזוי דאס ווערט נתאהבה מעיין ליש בכל רגע ורגע דורך דבר הוי ובמיוחד דורך דבר הוי'זו הלכה, ובפרט אז ער איז הולך מחיל אל חיל בכל ענינים אלו, און ביז ווי ער איז הולך מחיל אל חיל ביז אל אלקים בציון אז גלייך פון רגע זה האט מען גלייך דעם רגע שלאחרי זה, דער רגע הגאולה, און ס'ווערט גלייך אים ענני שמיא

¶13די הליכה, ביז אל אלקים בציון בפשטות, אין ארץ ישראל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש און אין ציון וואס איז אין ירושלים, וואס דאס גייט דאך אויף פנימיות, אין ירושלים, און דארטן גופא דער פנימיות שבפנימיות, וואס דאס איז דער קודש הקדשים, צוזאמען מיט די לוחות ראשונות און לוחות אחרונות, ובפרט נאך אז מ'שטייט זיך אין דעם המשך פון תשרומין ושלימות פון זמן מתן תורתנו זיינען דאך די לוחות ראשונות אויך דוקא אין אן אופן של שלימות, און מיטן גאנצן שטורעם ווי ס'איז דעמאלט געווען, די שטורעם וואס ס'האט זיך געצויגן ארבעים יום, סיי ביום און סיי בלילה, וואס דאס איז דאך געווען די ארבעים יום וואס דעמאלט איז געווען די כתיבה חקיקה פון די לוחות ראשונות, וואס אנשטאנדיק פון דער שבירה ווערט אדרבא יש שובר ממצרים על דרך ווי ס'איז געווען בא דעם ערשטן גלות, איז דאך געווען די התחלה, אז דורך דערויף וואס יעקב, וואס זיין נשמה איז דאך כולל נשמות כל אחד ואחת מישראל, עד סוף כל הדורות און מראשית כל הדורות, האט געזען

¶14אז ס'איז דא שבר במצרים, אז דארט דוקא האט מען, אין די מיסרים וגבולים פון וועלט, האט מען דוקא דעם שבר, דעם אמת'ן מזון, וואס דורך דערויף ווערט די התחברות פון נשמה בגוף בפשטות, דערפאר וואס דורך דערויף ווערט די התחברות פון נשמה פון וועלט, וואס דאס איז עצמות ומהות מיט דעם גוף פון דעם יש פון וועלט, ביז וואנענט אז דער יש הוא אמיתי ווערט איין זאך מיט יש הנבראה פון עולם היצירא און דעם יש פון עולם העשי ביז אין אן אופן אז מ'קען דאס גארניט פאנאנדערטיילן, און ס'ווערט אן אחדות אמיתי, וואס זי ווערט דוקא דורך די עבודה פון די יב'שבטים, וואס זי ווערט דוקא דורך דערויף וואס מ'האט דעם העשירי יהי'קודש, וואס דאס איז דאך די י'אלץ בחודש זה, און ס'ווערט אויך דורך דער זמן מתן תורתנו והוא העיקר, אז ס'ווערט די הכנה קרובה אויף צו האבן די תורה חדשה מאיתי תצא דא למטה, און אט דאס וואס מ'גרייט זיך און מ'פארט זיך פאנאנדער איז לשעה קלה, און ס'ווערט דער ענין פון לשעה קלה, איז יעדערער חורר תחת גפני

¶15ותחת תאנתו, כדי דארט אויף משלים-זיין די לעצטע בירורים פון דעם גלות זה האחרון, ודוקא מתוך שמחה וטוב לבב, ובפרט נאך אז ער נעמט אויך אויף זיך, אדער זי נעמט אויף זיך, דעם ענין פון מאכן שיעורים בתורה צו אלעם ערשטן מיט זיין ציבור, וואס דאס איז דעשר כחות הנפש ווי זיי זיינען ביי אנשים, אדער ביי נשים אדער אפילו ביי טף, איז דאס גלייך ווי זיי ווערן געבארן האבן זיי בשלימות די עשר כחות הנפש, איז דאס דער ציבור הפרטי. און דאס ווערט אויך די הכנה אויף אויפצונעמען דעם ציבור הכללי פון דעם קהל גדול וואס ישובו הנה תיכף ומיד ממש. וואס דערפאר איז אויך מתאים, אז מ'זאל אפטייטשן אט דאס וואס מ'געזעגנט זיך אז דאס איז מערניט ווי די שעה קלה, דערפאר וואס תיכף ומיד קלייבט און צוזאמען דער אויבערשטער אליין, תלוקטו לאחד אחד בני ובנות ישראל און קלייבט און אלעמען צוזאמען, אנשים נשים וטף, אין די מקומם האמיתי, וואס דער מקום האמיתי פון יעדער אידן און פון אלע אידן, איז דאך דוקא בארצנו הקדושה, וואס זי ווערט דאך אנגערופן בשם ארץ ישראל

¶16בפשטות, אז דאס איז דער אמת'ער ארט וואו אידן באלאנגען, און דארטן גופא אין די פנימיות פון ארץ ישראל, וואס דאס איז ירושלים די נשמה פון גאנץ ארץ ישראל און דער מיטן פון גאנץ ארץ ישראל, און דארטן גופא די עלי'אין ירושלים גופא אין הר הבחירה, וואס דאס איז אויך דער הר פון מקדש אדנ'כוננו ידיך און דארטן מקדש השלישי, צוזאמען מיט די גאולה השלישית, און צוזאמען מיט טוריאם תליתאי ובפרט נאך אז מ'איז מוסיף אויך אין די שביעורים האט מען דאך אין דערויף גופא אויך דער ענין פון תליתאי דער אדם אדער סיי מאן און סיי פרוי און סיי קטנים וקטנות, צי מ'לערנט אלף-בייז אדער מ'לערנט א העכער אופן, איז דאך יעדער לימוד פארבונדן, ווי דער אלטער רבי ברענגט אראפ אין הלכות תלמוד תורה, דער סדר הלימוד הויבט זיך אן מיט אלף, וכידוע דער פתגם פון נשיא דורנו, אז יעדער אלף, און ווי ס'איז געווען דער מנהג, בשעת מ'האט מחנך געווען קינדער אין צורת האותיות, איז ווי דער נשיא דורנו האט דערציילט און איבערגע'חזר'ט דאס כמה פעמים

¶17אויך געהייסן אפדרוקן און מפיץ זיין, איז דאס דער אלף פון אנכי הוי'אלקיך און ס'איז קמץ אלף ה אז ס'ווערט אן ענין של קומוץ, וואס דער ענין פון קומוץ איז, אז די קומוץ איז מקדש די גאנצע מנחה, און מאכט דורך דערויף, אז די גאנצע מנחה ווערט אויך דורך דעם קומוץ ווערט זי אויך אן ענין של קדושה, וואס דערפאר האט זי דאך כמה גדרים צום אלעם ערשטן, אז א מנחה דארף ניט זיין קיין חמש, ס'דארף דוקא זיין אן ענין של מצה, און מיט דערויף גופא קומט מען דערנאך צו שלימות הגדולה יותר, אז מ'האט אויך די מנחה פון מנחת די מנחה פארבונדן מיט לחמא תודה און פארבונדן מיט שתי הלחם פון זמן מתן תורתינו, וואס איז אורך דוקא דער ענין הכמץ למליותא, אז ס'ווערט דער התחפכא לנהורא אויך פון דעם היפך פון נהורא, און ס'ווערט דער ענין בתכלית השלימות, וואס תכלית השלימות איז דאך דוקא ווען ס'איז דא ד'רגלי המרכבה, אז ווי דער ראשי-תיבות פון איר איז דאך אברהם יצחק יעקב און רחל, און דערנאך גייט מען אריין פון די ד'אותיות

¶18פון אי'ווי אי'שטייט אין דעם ראשי-תיבות אין די ג'אותיות פון ירחיד לא תהי פון זמן מתן תורתנו ביום השלישי, וואס סיון האט דאך אויך אין זיך ד'אותיות, און דערנאך איז מען אויך מהפך כל הענינים פון ד, אז דאס זאל ווערן א תלית גדול של הקב",ה, פון ד'קנפס הארץ מאכט מען תעליתו של הקב וש ברוך הוא, און דוקא א תעלית גדול דורך דער גאולה גדולה. ובפרט נאך אז יעדערער, כאמור, טוט-אויף אין שיעורא דילך, דורך דערויף וואס ער ווערט א מייסד שיעורים, כאמור, אין די שלימות פון עשר כחות הנפש שלו, און די שלימות פון תורה ברבים, דארף מען דאך האבן אויך די אמת'ע שלימות תורה ברבים איז דאך ווען ס'איז דא בעשרה בישראל היל", און ס'ווערט דערנאך אויך איבערגעקערט כל הענינים פון עולם הזה התחתון, בלייבט דאס טאקע א תחתון, וביחד עם זה ווערט דאס דער תכלית השלימות, ביז אז דאס ווערט א דירה, און דירה בלעדית, אז תורה לא בשמים היא וואס דאס האט אויפגעטאן מתן תורה, וואס ביז דעמאלט איז דאס געווען החמדו גנוזה בשמים און

¶19און דערנאך איז דאס געווארן בשעת מתן תורה, אז לא בשמים היא און דוקא אין ארץ לזו התחתונה, ביז וואנענט אז יעדער איד און אלע אידן, אנשים נשים וטף, איז תסק'נען זיך דינים, און דורך זייער פסק דין זיינען זיי משנה די מציאות פון עולם הזה התחתון, אז ס'ווערט א דירה לו יתברך, וואס אפילו א קטן וואס לכאורה איז ער ניט שייך צו פסקי דינים, איז דאך דאס קודם ווי מ'הויבט אן דעם חינוך שלו, אזוי ווי אבער דער חינוך פון א קטן-וקטנא הויבט זיך אן גלייך ווי ער ווערט געבארן, אדער זי ווערט געבארן האט מען גלייך אויך דעם חינוך פארשידענע עניני הלכות און פארשידענע פסקי דינים, ווי מ'געפינט דאס בגלוי אין דער הנהגה פון אשה ההולדת, און אויך אין דער הנהגה מיטן בן הנולד אדער בת שנולדה, וואס דאס איז דאך אויך דער מעמד ומצב פון אידישן פאלק איצטער, ווי מ'זאגט דאך אויך אין די פצורת הגאולה, אז א רגע קודם פון דער גאולה האמיתית והשלימה ווערט דאס אנגערופן אז דאס איז אן ענין של הכרה, ווארום מ'האט נאך ניט דער ענין

¶20הגאולה, דערנאך אז ס'ווערט דער רגע פון די גאולה, די גאולה ווערט נולד איז גלייך ברגע הראשון האט מען שוין א ריבוי פון אנשים און א ריבוי פון נשים און א ריבוי פון טף וואס בנינו עורבים בעדינו און דורך זיי באקומט מען, און מ'באקומט אויך בכל יום ויום אין אן אופן חדש די תורה, וואס דער אויבערשטער האט די ערבות פון לשון ערבות און זיסקייט, וואס דאס איז דא דוקא דורך תינוקות של בית רבן, און אויך ווי דער מנהג ישראל, אז מ'לערנט אויך מיט קליינע מיידעלעך אין א בית רבן מיט א לאנגערנונצן סעה, וואס דאס איז דאך לשון נקבה פארבונדן מיטן חינוך פון קטנות. ועוד והוא העיקר, אז יעדער איד און אלע אידן, קודם רגע הגאולה איז מען דאך אין אן אופן פון קטנות, ווארום דער אמת'ער מצב פון אידן איז דאך, על אחת כמה וכמה די גדלות פון אידן איז דאך, דוקא אז ס'ווערט די מצוות ניט אין אן אופן פון ציונים לתורה, נאר מצוות כמצות רצונך, ובפרט נאך אנהויבנדיק, און בפרט נאך ווי מ'איז מסיים מסיבות כאלו מיט מצות הצדקה, וואס זי איז דאך

¶21מזרז את הגאולה און מגדים את הגדולה, ביז וואנענט אז זי ווערט תיכף ומיד ממש. און ס'ווערט פון דער צדקה קומט אויך יעדער איר נאך זייענדיק אין גלות, ניט ווי די גימטריא פון צדקה וואס דאס איז ווייניקער פון מסיים זוז, על אחת כמה וכמה אז דאס איז לכאורה ניט קיין עשירות, ווארום מ'געפינט זיך דאך נאך אין גלות, וואס דאס איז היפך העשירות, האט מען גלייך דער מזוץ המאסיים, ומאסיים לנוטרין את פרי תיכף ומיד דער ענין פון שלמה, וואס אויף אים גייט דאך אויך בפירוש הפשוט, און צוזאמען מיט בנין שלמה, וואס דאס איז דער בית-המקדש הראשון, און כולל אין זיך אויך דעם בית-המקדש השני, ועוד ועיקר דעם בית-המקדש השלישי, אים זיינען דאך נכלל און נתגלה אלע דריי קימל, אלע דריי בתי מקדשות, נתגלה ווי אוריאן תליתאי און יומא תליתאי און ירחי תליתאי, צוזאמען מיט דער גילוי פון אלע דריי ענינים וואס בא יעדער אידן, זיין מחשבה און זיין דיבור און זיין מעשה, און צוזאמען מיטן גאנצן אידישן פאלק, דער ראשי-תיבות, כלי כהנים לבים,

¶22וישראלים, און אויך ווי זיי ציילן זיך פאנאנדער אויף אנשים נשים וטף, ווערט פון די אלע דריי זאכן איין און איינציקע ווארט, און דער ווארט ווערט אנגערופן בלשון הקודש בשם טובה דערפאר וואס דאס ווערט א טובה אין וועלכען מ'ווערט ניצול, און דורך וועלכען מ'ווערט ניצול פון די אלע ענינים פון גלות, ותוקף ומיד ממש, ואדרבא בועל הטובה, וכמבואר אין חסידות און אין קבלה, אז דאס איז געווען א מעמד ומצב ווי ס'וועט זיין לעתיד לבוא אין זמן הגאולה, האט מען דאס אויך דער לעתיד לבוא תיכף ומיד ממש, און על ידי וואס מ'מאכט יעדערן אויף א שליח אויף געבן צדקה, ובהוספה מדילי במילא איז מען נאכמער מזרז די גאולה, און די גאולה פארבונדן מיט א מים סתומה, למרבה המסר, וואס דאס גייט דאך אויף דוד מלכא משיחא, און אויך אויף משיח, וואס ילכן ולחמת הוי'וינצח תיכף ומיד ממש, וואס דאס איז דאך ווי דער רמב אן פסק'נט, ארי זה משיח ודאי, און ווי ער איז דערנאך אויך מסיים ומלאה הארץ דיעה את הוי די גאנצע וועלט, אז כל באי עולם

¶23פארנעמען זיך מערניט מיט לדעת דעת בוראם, און ביי אידן בפרט איז דא כמים לים מכסים, ווי דער סיום פון ספר רמב",ם על דרך פון דעם סיום אויך אין ספר תמורה, און די התחלה פון ספר קדושה און ספר העשירי, כמוזכר לעיל. און ס'ווערט גלייך די כל הענינים פארבונדן מיט עשירי, וואס דאס איז דאך דער כללות הענין פון גאולה האמיתית השלימה, דורך דערויף וואס א איד איז גואל כל העשר כחות הנפש שלו, און ס'ווערט דער שיעור שלו פון די אלע זיינע עשר כחות הנפש, ובפרט נאך אז ער טוט דאס אויך ארום זיך דורך קביעות שיעורים אין אן אופן פון הולך ומוסיף ואור, ווערט גלייך די הוספה נאכמערער, אז פון די הוספה וואס מ'האט על ידי החלטות טובות, אין לימוד התורה, וואס מ'האט שוין אנגעהויבן פון אמירת תיקון אין התחלת זמן מתן תורתנו, און דערנאך אויך דער המשך אין דעם משך פון די ב'ימים, כולל יום טוב שינוי של גליות און דעם יום תבואך, און מ'דערמאנט אויך פריער דער יום עשירי, און יום אחד עשר, יום שנים עשר, און דער יום אחד יום שלשה עשר,

¶24ותיכף ומיד ממש, דורך גאולה אחת און נס אחד, וואס דאס איז דאך בגימטריא יו'ג ווערט אויך די גדלות בא יעדער אידן, אין אן אופן אז זיין גדלות שטייט בגלוי ניט נאר די עשר כוחות הפנימיים שלו, נאר אויך די הגיעה צוזאמען מיט די שלש כוחות המקיפים שלו, צוזאמען מיט די ד'כוחות המקיפים שלו, און מ'האט אויך דער יד החזקה, וואס דאס איז דער י ד', אין אן אופן פון כמים לים מכסים ובפרט דורך הוספה בהתחספות אין לימוד הרמב,"ם, כולל אויך בנוגע צום סיום פון רמב,"ם פון היינטיקן טאג, און דערנאך דער המשך אין א פעולה נמשכת אין די ימים שלאחרי זה, אפילו אז מ'האט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה וועט מען דאך זיכער ממשיך זיין אין לימוד כל התורה כולה, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ספר הרמב",ם, ווי דער רמב איז מסביר והקדמתו, און ס'ווערט גלייך ווי דער סיום פון רמב",ם כמים לים מכסים בא כל ביי עולם, ותיכף ומיד ממש.

¶25מ'רעדט ניט איר ס'איז ווי ישראל? ווי געבן דאן ברימה דאס מאות? איז בנוגע אז זיי איז א בפשטות? און אס מ'גייט, ווארום אין דעם איידן? און ווי געבן די פשטות? גייט ווארט דער גופה? וואס דאס האט געבן געבן א צדיק, טאר וואס דאס איז?

¶26תיבה בברכה, און דערנאך איז דאך אמאל, א חבר ושמען בפני וי, און דער מארגן א די טובה בזמחה בפני וי, און דער זאלט מען אים אים קיין געבן בפשטות, אז מ'איז דער חבר שטייט אים ארץ, תעצוו בזמן יום, און ווי ער קומט דערנאך אין אריינס, און ווי ער איז דארטן אין גאנצען פון מהרהגן, און ווי ער איז דארטן אידן? צי דארטן.

¶27בשם יעדערפון, אז מ'דארף אימארשאפן אויף דער פארשטאנקען, ווי ער איז געזען בפשטות בפשטות, און ס'איז שוין בפשטות בפשטות, און בפשטות בפשטות, און בפשטות

¶28קדשות דקה. וואס דעה�ט מען פארקען? און נעמאל דאס א מען פארשטארגן?

¶29עמן שבש וואס דערפאר איז דעמאלט, דער בראש השלחה, און בראש התורה ושמחה בשמועה, הברך התורה ב שמחה בשמין אור, און אין דער ברש התורה בשמחה בשמיות.

¶30תשמעות, תבלית הטובה בשמחה בשנוער, תבלית הטובה בשמחה בשמ משה, תבלית הטובה בשמחה בשמועה, איז תבלית התורה בשמוערות

¶31בא מ'לאחדך לחד, בבא לתתוף ושמחה בחמיון, און ס'איז דא בבא לתתוף ושמחה בחמיון.