Text

¶1איז דאך אויך דער סדר איז, אז מ'איז דאך מסיים יטות כסלו דעם תניא און מ'הויבט אן לערנען מתחילה, וכאמור לעיל איז דאך אויך דער ”מנהג ישראל” אויף מסכיפין סיומה לתחילתה,

¶2וואס ווי מ'האט גערעדט פריער, ווי מ'האט מסדר געווען דעם סדר פון תניא איז דאך דער סיום אויך ווי דער רבי דער נשיא האט דאס פאנאנדערגעטיילט אויף ימי השנה, איז דער סיום מיט די אגרת הקודש פון הוכח תחיח וואס אין דערויף איז די ג' ענינים פון ”עוסק בתורה ובגמילות חסדים ומתפלל ים הציבור כמבואר לעיל”.

¶3און דער סיום אגרת הקודש איז גאר בהנוגע צו הלכות שבת.

¶4וואס אף על פי וואס תחילתה איז דאך, וואס ער זאגט, אז וויבאלד אז מ'קען ניט זיין דער ענין פון תענוס, איז דערפאר דארף זיין דער שומש ”שבת כהלכתו מוכלין לו” אבער צוליב דערויף איז דאך ניט נוגע די גאנצע אריכות וואס ער ברענגט דערנאך אין די רוחניות שבעניני השבת, דאס איז דאך ניט נוגע לכאורה צו דעם מוחלי לו על כל עבונותיו.

¶5און וואס איז דער קישור, ווי אין חילוק לימי השנה, דער ענין פון שבת שבסוף אגרת הקודש לתחילת פון דעם ספר התניא?

¶6וואס תניא הויבט זיך דאך אן פון דעם שער, ווי דער רבי דער נשיא האט דאך אויך אריינגעשטעלט דאס אין די שיעורים, דערציילנדיק אז דאס איז אויך פון דעם נוסח פון דעם אלטן רבי'ן, אז דאס איז מיוסד אויפן פתיו ”כי קרוב עליך הדבר מאוד”, און לבאר 'בדרך קצרה' וארוכה בעזר השם ברוך,

¶7איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז דאס האט א שייכות צו דעם ”ענין השבת שבו” מסיים דעם גאנצן ענין פון ספר התניא.

¶8וואס בכללות איז דאס, דער ספר התניא איז דאך דא די תורה שבכתב פון תורת החסידות, כמבואר בשיחות ובמכתבו הקודש, און ווי מ'האט אים מסדר געווען, איז דאך דער סיומו ניט נאר ווי דער חלק ראשון נאר ס'ווערט דאך אויך אין דערויף נכלל בנוגע ”ללימוד כל השנה”,

¶9ביז אין קונטרס אחרון און אגרת האחרונה שבקונטרס אחרון, און דעם סיום פון דעם אגרת הקודש, וואס דאס איז דער ענין פון שבת.

¶10וואס בכללות איז דער חילוק פון שבת און ימי החול, איז דאס איז בדוגמא דער חילוק פון נגלה מיט 'פנימיות התורה'.

¶11וואס נגלה פארנעמט זיך דאך, און ענינה איז דאך דוקא בירורין אין 'עובדין דחול', און לימוד 'פנימיות התורה' איז דאך דוקא ”אילנה דחי' ניט אילנה דטובה” רב וואס בשבת איז דאך בירור עשה.

¶12וואס דאס איז דער ”כללות הענין, על דרך” ווי מ'האט גערעדט אין תורה שבעל פה, איז דאך סיומה ”תנא דבי אליהו די שני הלכות” וואס דאס איז דער אויספיר און דער תכלית דער מילה רצונו של הקב"ה, וואס דאס ווייס מען פון דער הלכה פסוקה,

¶13ועל דרך זה אויך בהנוגע צו ספר התניא, וואס ענינה איז דאך דער ”יפוצו מעינותיך חוצה” 'פנימיות התורה' ארויסגעבן אין דעם חוצה פון 'הבנה והשגה' איז סיומה איז דער ענין פון שבת, וואס שבת איז ”אילנה דחי'” לגבי 'ימות החול',

¶14דער ענין וואס דעמאלט איז בורר עשה און אף על פי כן, איז דאך על דרך פון דער כוונה פון 'פנימיות התורה' איז דאך, אז ”ועכל וחי לעולם” אויף מאכן לעבעדיק די מילאנא די טובה רעה, וואס דאס איז דאך דער ”פדה בשלום” אין תורה,

¶15וואס דערפאר איז ער אויך מסיים ניט ווי אזוי שבת איז פאר-זיך, און ער היט-אפ די עניני שבת אין זכור ושמור, נאך שבת פועל"ט אויף, אז מוחין ילו על כל עוונותם פון די 'ימות החול' און די 'עובדין דחול', ביז וואנענט אז דאס וואלט געבראכט צו אן עבודה פון תענית, וואס דאס איז דאך אויך אן עבודה פון 'ימות החול',

¶16ווארום בשבת איז דאך דוקא תענית אסור, אז דאס וואס ס'איז מותר תענית איז דאך אויך ניט א תענית וואס איז נוגע צו תשובה, נאר גאר א תענית וואס איז נוגע לענין אחר, א תענית חלום,

¶17איז אין עבודה גופא איז דאך דא די שני יפני עבודה די עבודה פון תענית זאגט דער אלטער רבי, אז בדורנו אלו איז די צייט פון ”יפוצו מעינותיך חוצה” ניט די צייט פון עבודה פון תענית, נאר א שבת'דיקע עבודה,

¶18”תועמי' חיים זכו” נאר ניט ווי מ'זאל לערנען 'פנימיות התורה', און דאס זאל ניט ווירקן אויף לימוד נגלה דתורה, ס'זאל ניט ווירקן אויף 'מחשבה דיבור' ומעשה בפועל, נאר דאס זאל פועל'ן דעם ”מוכלין לו על כל עוונותיו”, ביז וואנענט אז ער זאל זיין רצוא כקודם החטא ואדרבא נאך מערער.

¶19וואס אט דאס איז דער סיום און די אריכות וואס ער איז מבאר די פרטים פון שבת, פון זכור ושמור, ווי דאס איז בחיתונות און ווי דאס איז בפנימיות און ווי דאס איז אין ”זה לעומת זה וכו” וואס דאס איז דאך דער סיום האחרון,

¶20ווארום אין לימוד 'פנימיות התורה', וואס דאס איז דאך דער ענין פון ספר התניא והביאורים שעליו, אויף אויפטאן אז ס'זאל זיין ”מוחלין לו על כל עוונותו”, אין אן אופן ער זאל עוקר-זיין דעם ענין מתחילתו, און ניט דער פנימי זאל בלייבן פאר זיך, כאמור לעיל, און מתקן זיין דעם עבר, נאר פון אים זאל ער אוועקגיין אין דער עבודה פון ”קרוב אליך הדבר מאוד בפיך ובלבבך לעשותו”,

¶21ניט טראכטן אז ער איז כלי שנגמר וצורתו בטהרה, אז ער איז שוין א שלם, ו נעשו צדוקי ער איז שוין אן ענין פון צדיק גמור, ווארום ער האט שוין אפגעטאן די אלע ענינים וועגן וועלכע תניא רעדט זיך, וואס דאס איז דאך אן עצה היעוצה לכל אן אש מדינתינו וסמוכות שלה, ווי ער שרייבט אין דער הקדמה, זאגט מען, אז ערשט נאך דעם הויבט זיך נאכאמאל אן מלכתחילה,

¶22דער ”ספר של בינונים”, וואס דאס איז של ”כל אדם ואחרי' כל אדם ימשוך”, און אין דערויף הויבט זיך אן, אז ס'דארף זיין אן בפיך ובלבבך, און אראפנעמען דאס אין לעשותו,

¶23און ניט דערשרעקן זיך, טאמער וועט זיך אויסווייזן אז דאס איז ארוכה, ווארום פון דעם דרך ארוכה קומט מען אים צו דער קצרה אט דאס איז דער אמיתית ענין פון דער 'דרך קצרה',

¶24דערפאר וואס אין דערויף האט מען דעם בעזר השם יתברך דעם ”בראתי יצר הרע, בראתי לתורה תבלין” ווי ער איז מבאר אין דער הקדמה פון ספר התניא ווי אזוי דאס איז אן עצה היעוצה, וויבאלד אז באנש ”ובמכירים ובמידעו כאמינו”,

¶25און מ'האט זיי אנגעזאגט, אז בא זיי זאל ניט זיין קיין שפלות של שקר, און זיי זאלן זיי ממשיך זיין דאס צו אט די וואס פארשטייען דערוויילע נאך ניט, און שכרם אין אן אופן פון ”מאיר עיני שניהם הוי” אז מ'האט זיי ביידן אריינגעשטעלט אין דער זעלבע דרגא און אין דעם זעלבן פסוק.

¶26וואס דאס איז בדוגמא ווי גערעדט פריער, אז אף על פי וואס דער בגזילה פון דעם אלטן רבי'ן איז דאך געווען פריער דער ”עוסק בתורה ובגמילות חסדים” ו המתפלל אים הציבור די אלע תקנות וואס דער אלטער רבי האט נאך מתעפ

¶27די גאולה בפועל איז אראפ בשעת ער האט געזאגט דער ”פדה בשלום” וואס דאס איז די התאחדות דתורה ותפילה, די עלי' מלמט ה למעלה נעמיהו, עלי' 'מלמעלה למטה', ביז דאס ווערט נתאחד אין איין פעולה און אין איין פסוק און אין איין ענין,

¶28אט אזוי איז אויך אין כללי ספר התניא פאראיינציקט מען דעם ענין השבת ווי דאס איז פועל, אויף 'ימות החול' מוכנין לו על כל עבונותיו, און ווי אזוי על דרך פון כל ”השונה הלכות” קומט ער דערנאך צו צו נאכאמאל מלכתחילה התחלת העבודה פון קורא נשמה בערבין, אט אזוי איז אויך אין סיום התניא ותחילתו, אז פון דעם תכלית העלי'ן שמירת שבת,

¶29וואס זי קומט דאך א ”טרח בערב שבת יכל בשבת”, און אין שבת גופא האט ער אויפגעטאן די אלע פרטים, סיי אין פנימיות סיי ”אין חיתונות, ובכל” הפרטים שבזה, כמבואר באגרת זו,

¶30איז נאך דערויף הויבט ער אן ערשט די עבודה פון שער של בינונים, ווארום ער ווייס אז ער דארף נאך טאן און הארעווען, און אט דעמאלט האט ער די הבטחה, אז ”קרוב אליך הדבר מאוד בפיך ובלבבך לעשותו” 'בדרך ארוכה וקצרה', דערפאר וואס ער האט אויף דערויף בעזר ה' יתברך.

¶31לחיים.