פסקה
פסקה rh-k02gtkyq
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-1ybyad0m
- order
- O
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ווען ס'קומט ראש-חודש תשעה באב. וכמובן בספרו המנהגים. וואס אט דא קומט-צו דער ענין פון ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה בהנוגע צו דער שבוע שלפני זה, איז אפילו אז מ'וועט זיך דינגען און זאגן א שבוע שלפני זה האט קיין שייכות ניט בקביעות זו, וויבאלד אז מ'האט דוחה געווען תשעה באב איז בשעת מ'איז דוחה דעם עיקר איז דאך א זיכערע זאך, אז מ'דארף דוחה זיין ד'צעות שמנו, כולל אויך די אלע דינים פון שבועת שכל בו תשעה באב, משא נכן ווען תשעה באב קומט ביום השבת, איז דאס דעמאלט איז דא די ביידע סברות, און וויבאלד אז ס'איז נאר דא בהנוגע צו צדקה און לימוד התורה, ובפרט נאך הלכה שבתורה, ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה די ביידע ענינים, איז וויבאלד אז ס'איז נאר דא א קא-סלקא-דעתך און ס'איז נאר דא א סברא, אז זיי זאלן חל-זיין אויף דער כל השבוע שלפני זה, איז במילא דארף מען זיך ניט דינגען אין דעם און בהנוגע צו מוסיף זיין אין לימוד התורה, וואס דאס איז דאך א חיוב בכל ימות השנה, בשעת מ'זאגט אין די טעג, אז דארף צוקומען בלימוד המשפט כהלכתא איז דאך מיינט מען דאך דאס נאך בהוספה על תביעות בלימוד התורה על דרך הרגיל, איז דאך בנוגע לעניננו איז ניטא דאך אין דערויף וואס צו דינגען, בפרט נאך אז על דרך הצייכות איז דאך דאס א ספק בנוגע צו תורה, דארף דאס זיין אין דעם ענין לחומרא, וואס באמת איז דאס לזכות, אויף מוסיף-זיין אין לימוד התורה גלייך ווי ס'הויבט זיך אן דער ראש-חודש מנחם אב, אף על פי וואס דערנאך דער תשעה באב איז נדחה און קומט ערשט ארויס אין יום הראשון שלפני זה. ועל דרך זה אויך בנוגע לענין הצדקה, וואס מ'איז דאך נוהג אויף צו מוסיף זיין, אז נוסף אויף צדקה איז דאך א מצוה אין וועלכע מ'איז זיך משתדל בכל ימות השנה,
- proofread
- 0