Text

¶1כרגיל'דיקער גאון זה ביי אלע אידן, כולל אויך ווי ס'פירט זיך דא, איז איידער אידן מאיזה סיבה שתהי'פארן זיך פאנאנדער, אדער גייען זיך פאנאנדער אין פארשידענע ערטער בגשמיות, על אחת כמה וכמה אין פארשידענע ערטער בקשר אין פארבונדנהייט מיט זייער עבודה רוחנית, אויף מקיים זיין זייער שליחות אין וועלט פון לעשות לו יתברך בתחתונים איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'דארף האבן א תוספת-כח, אז דאס וואס על כל פנים בחיצוניות איז דא א הפסק מקום צווישן זיי, איז ניט נאר אז דאס זאל ניט אפשוואכן חס ושלום זייער מילוי השליחות, כאמור, פון לעשות לו יתברך דרך בתחתונים, אנהויבנדיק פון תחתונים, וואס דאס מיינט מען דאך דער מן האדם בפרט, און אין אדם גופא דער מבחר מן האדם, וואס דאס איז דאך אתם קרויין אדם אויפן נאמען פון אדמה לארגן, וואס מ'האט א חלק אלוקה ממעל ממש, איז ניט נאר אז מ'איז שולל עפעס א חלישות אין דעם עילוי השליחות, נאר אדרבא, וויבאלד אז מ'זעט אז ס'איז דא א הפסק מקום בינתיים, און פארוואס איז דא דער הפסק מקום ביניהם? דערפאר וואס אחד מכם גולה אין איין ארט, אין סמטי און צווייטער איז גולה, איז ברבריא ווי בלשון המדרש פירט מען דורך דעם עילוי השליחות פון דירה בתחתונים ביז בכל העולם כולו, איז דאך פארשטאנדיק, אז ניט נאר אז מ'איז שולל א חלישת אין די שליחות, נאר וויבאלד אז דער אויבערשטער טוט היפך טבעי כביכול, וואס דער אויבערשטער וויל דאך אז יעדער איד זאל זיין סמוך על שולחן עביד בפשטות, וואס דאס איז דאך בפשטות דורך דעם וואס יעדער איד געפינט זיך דוקא אין ארץ הקודש אויף

¶2מ'זאגט אז דאס איז ארץ אשר עיני הוי'אלקיך בה מרשית השנה ואב אחרית שנה, און אין ארץ הקודש עצמה אין דעם קודש שבקודש זה, וואס דאס איז אין ירושלים עיר הקודש, וואס לא נתחלקה לשבטים דערפאר וואס זי געהערט צו יעדער אידן און צו אלע אידן, ווי זיי געפינען זיך בכל הדורות כולם, עאכו כמה וכמה בדור שבה, וואס דעמאלט איז דאך דער ענין הכיבוש און די עבודה בפשטות, אין המעשה הוא העיקר, אין המעשה בפשטות, געהערט דאך יעדער איד דוקא על שולחן אביו, מלך מלכי המלכים הקב,"ה אין ארץ הקודש, און דארטן גופא אין ירושלים, וואס לא נתחלקה לשבטים און וואס דארטן איז די שליחות פון לעשות לו יתברך דירה בתחתונים בקלות יותר, במילא האט מען מערער צייט אויף מאכן אין דערויף באורך יותר וברוחב יותר ובעומק יותר, וויבאלד אז די שטאט האט אין זיך די תכונה פון שלימות היראה, ביז אז על שם זה איז דאך דאס איינע פון די טעמים וואס זי ווערט אנגערופן בשם ירש שלם, ירושלים, און דארטן גופא, ביז אין קודש ריבה, בראשלים גופא, כמדובר כמה פעמים אין דעם ארט וואס געפינט זיך בראש ובגובר של ירושלים, וואס דערפאר וועט דאך דאס אנגערופן בשם הר, און ניט סתם הר, נאר הר הבית ובית המקדש, און אין דעם הר גופא אין דעם גובר ותוקף שבהר עצמו, וואס דאס איז דאך דער בית-המקדש שבו, ביז אין דעם קודש הקדשים, פון דעם בית-המקדש, כמדובר כמה חמים.

¶3וואס על דרך זה איז דאך ברוחניות, ווי פארשטאנדיק, אז אף על פי וואס מאות די טעם שיהיה און כלו כל הקיצין האלט נאך דער אויבערשטער, כמה וכמה אידן, גלות והנחנה בתוכם, ובשאר כל המדינות בדומה זה, אפילו די וואס זיינען אין ארץ הקודש זאגן דאך אויך אין נוסח תפילה שלהם, אז גלינו מארצנו ווי מ'זעט דאס אויך בפשטות, אז כמה הלכות וכמה דינים איז משחרב בית המדרש זיינען זיי אויך ניטא אין ארץ הקודש, אדער אפילו ניט אין ירושלים עיר הקודש, אפילו ניט במקום המקדש עצמו, אף על פי וואס בכללות איז דאך לא זעזר שכינה ממקומה, כמדובר כמה פעמים, ווי דאס איז אויך א הלכה בפשטות, על אחת כמה וכמה וואס אידן געפינען זיך אויך בפשטות אין גלות, און אין זמן הגלות, און אין עקבתא דמשיחא, וואס דעמאלט איז דאך נאך ווייטער בזמן שבית המקדש הי'קיים בפשטות, וואס וואס נעענט ער צו יענער צייט? איז דאך געווען אלץ מערער גילוי אלקות, און דערנאך איז דער גלינו מארצנו צוגעקומען נאכמערער און נאכמערער, ביז וואנענט אז מ'האט דאס געזען אין כמה הלכות שבזה, איז דערפאר איז, כאמור, פארשטארט מען, עד כמה שאפשרי, און יעדער טוט בזה את כל התלוי בו, אז דער ריחוק וואס קומט-צו אין דעם הפסק-מקום שבינתיים זאל ער פועל-זיין דער ריבוי הגהגויים צו דעם זמן ווען מ'איז געווען כולנו כאחד בפשטות, במילא, אז מ'האט נאכמערער גהגויים, וואס דאס פועל'ט דורך כח התענוג וואס איז פארבונדן מיט גהגויים, אויך אין דעם רצון

¶4אז דאס זאל צוקומען אין רצון, על אחת און ער זאל פועל זיין, און על אחת כמה וכמה אין כוחות הגלויים, איז אט דעמאלט פועל'ט אויף בפשטות, ווי מ'זעט דאס אפילו לאו דוקא אין עניני קדושה, אפילו אין ענינים גשמיים, פועל'ט דאס אויף דער ריבוי התאוה והגעגויים, תאוה דקדושה און געגויים דקדושה, אויף נאך מערער מוסיף זיין אין פעולות פארבונדן מיט ידושה און מיטהר, און וכל דרכיך דעהו און כל מעשיך לשם שמים, כמדובר כמה פעמים. נוסף אויף דעם ענין המשותם וואס ס'איז דא בשאר די פועמים וואס מ'פארט זיך פאנאנדער, האט ער דאך יעדער מאל זיין ביוחד'דיקע שליחות און הוראה פארבונדן מיט דעם מאל עצמו, וואס דאס איז דאך בהנוגע צו דעם זמן וואס איצטער, וואס מ'קלייבט זיך בא פאנאנדערפארן זיך בגשמיות על כל פנים ואדרבא, צוזאמענקומען זיך נאך ענגער און טיפער ברוחניות, האט דאך דאס דעם ענין מיוחד וואס דאס קומט תיכף ומיד לאחרי יום הגאולה פון דעם נשיא הדור, פון דעם רבי'ן דעם שווער, און וואס ער האט גלייך נאך געזאגט במכתבו הראשון בקשר צו פעם הראשונה פון חגיגת הגאולה, אז לא אותי בלבד גל הקב."ה, נאר יעדער אידן און אלע אידן, און אפילו אט די וואס שם ישראל איז מערניט ווי יכונה, און האט דאס אויך, ווי פארשטאנדיק פון דעם תוכן המכתב, כולל געווען בזה, אט די צו וועלכע ער האט דאס געשריבן בשעת מעשה, און על דרך זה אויך צו די וואס זיינען געווען אין שנים שלאחרי זה,

¶5און אויך צו אט די וואס זיינען קומען לאחרי עשר שנים שלו בחיים חייתו בעלמא דין, כמדובר כמה פעמים. ואדרבא, איז דארט וויבאלד אז ס'קומט-צו נאכמערער ריחוק אין זמן קומט-צו נאכמערער געגויים, וואס דאס פועל'ט אויף כח התענוג, וואס ער פועל'ט דאך הרחבה אין כל כחות הנפש, אין די כוחות פנימיים פון דעם נפש, אז מתוך תענוג אמיתי זאל דאס פועל זיין, און נאכמער מוסיף זיין אין שמחה וטוב לבב, אין מקיים-זיין כל שליחות הקב,"ה. בפרט נאך אז דאס קומט בהמשך צו א טאג וואס דעמאלט איז געווען וואס אפילו ניט-אידן האבן גענומען איינטייל אין דער גאולה פון דעם נשיא הדור, רבי'ן דעם שווער, כמסופר בפרטיות אין דעם קונטרס המאסר והגאולה און די פפרים שבעל פה, אויך די טייל וואס איז נאך מאיזו סיבה שתהי'נאך ניט געדרוקט געווארן, אבער נתפרסם געווארן, אדער אפילו נאך ניט נתפרסם געווארן, אז דא קומט-צו דער ענין מיוחד שבנשיאות זו, במילא אויך שבבגישה זו, וואס דאס איז מיוחד דוקא צו דעם טאג וואס קומט בהמשך צו דעם חג הגאולה י'ג'תמוז, בהמשך צו כללות חג הגאולה, וואס דאס איז כולל אין זיך אויך י'בית תמוז, און די התחלה גאר י'בית תמוז, וואס דאס איז ביום השבת קודש, וואס דעמאלט זיינען דאך אלע ענינים מתוך עונג, און אלע ענינים אין אן אופן של שלימות, ומני'מתברכי כולי יומי", די אלע ימים הבאים שלאחרי זה, אנהויבנדיק פון די טעג פון אט דער וואך. בפרט נאך אז מ'נעמט אויך כהוראה הידועה פון פרשת השבוע פון פרשה פינחס, וואס איר הויבט זיך דאך גלייך אן מיט דעם ענין פון מנין בני ישראל,

¶6און אף על פי וואס מנין בני ישראל בפשטות איז דאך געווען דער ענין מיט די י'ב'ט שבטים, ווערט דאך אויך אין דעם חלק פון חומש פון היינטיקן טאג אויך איז דער מאנט דער ענין פון מנין בני לוי, אז דאס וואס בא זיי איז ניט דער מנין כפשוטו איז דאס דערפאר וואס בא זיי איז דאס דא נאכמער בפנימיות, ביז וואנענט אז מ'ציילט זיי דערנאך אויך, און דערמאנענדיק אויך די שמות המשפחות וכיוצא בזה, וכמדובר כמה פעמים. און אז ס'קומט צו א תוספת נתינת כח דורך אסתכל באורייתא בכלל, און אסתכל באורייתא פון דעם פרשת השבוע, און אין דער פרשה עצמה, חלק הפרשה השייכות לזה, און וואס מ'גייט דאך אריין אין יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, במילא אויך דער חלק פון שלישי פון דער פרשה, וכמדובר כמה פעמים האט מען דאך אויך דעם תוספת כח פון אסתכל באורייתא פון חלק השלישי שבזה, און וואס איז אויך מוסיף דעם ענין פון מנין בני לוי דער אופן המיוחד להם, ואדרבא, אויף אזוי הויבט זיך גאר אן דער ענין פון גלייך משנולד ווערט דאך גלייך לגיונו של מלך וכו כמדובר בארוכה, אתשתקט בפרידה זו, ועל דרך זה אויך אין די שנים שלפני זה.

¶7און דאס האט, כאמור, דער ענין וואס מ'לעבט דערמיט, לעיל, און אויך כאמור, אז דאס ווערט שלשה ימים, אנהויבנדיק פון דעם יום השבת קודש, התחלה פון חג הגאולי י'ב'ת תמוז, און דערנאך אויך י'ג תמוז און י'ד'ת תמוז, און דערנאך גייט מען גלייך אריין אין קיימא סיהרא באשלמותא, אין חמשה עשר בתמוז,

¶8איז איצטער אריין אין תחילת הלילה, און דערנאך קיימא סיהרא באשלמותא אין דעם המשך שבלילה עצמה, וועט דעמאלט איז שלימות הלבנה בפשטות, און דערנאך זעט מען אויך שלימות החמה א שמש בפשטות, וואס דאס איז דאך אויך באמצע היום נאך מערער וויפל ס'איז דא אין כללות יום החמשה עשרה, איז דאס נאך מערער בעצם היום הזה, באמצע היום הזה, כמדובר כמה פעמים. וואס אט די אלע ענינים איז דאך דאס, בשעת מ'טרעפט זיך צוזאמען ביום זה, וואס כאמור, התחלה פון יום השלישי, וואס דעמאלט איז שהוכפל בו כי טוב, איז מען מסביר זיך אליין, און וויבאלד אז דאס איז אויך טוב לבריות, איז ער מסביר צו די וואס זיי זיינען בסמיכות עליו אנשים נשים וטף שלו, ועל דרך זה וואס געפינען זיך אין זיין שכונה, אדער אין זיין סביבה וכיוצא בזה, און בא יעדערן גיט ער פון דעם שלימות פון טוב שלו, און אויך פון דער שלימות וואס ער האט טוב לאחרים, וכמדובר כמה פעמים, אז די מעלה פון יום שלישי שהוכפל בו כי טוב איז ניט דער פירוש, אז ס'איז דא באזונדערע צייטן, ווען דאס איז טוב לשמים און אין א באזונדער צייט ווען טוב לבריות נאר בכל רגע של יום זה איז דאס ביידע זאכן צוזאמען, וואס דעמאלט איז זיך מוסיף, אז אין דעם טוב לבריות איז ניכר, אז ער האט אין דערויף דעם נתינת-כח פון טוב לשמים אז הקב'ה עוזרו, און אין טוב לשמים האט ער אויך דעם נתינת-כח וואס דער אויבערשטער זעט אז ער איז מקיים ואהבת לרעך כמוך ביז כמוך ממש, וואס דאס איז דאך ביז לחבירו, וואס דאס הייסט דאך אויף יעדער אידן וואס האט חלק אלוקה ממעל ממש, וואס דארט איז דאך ניט שייך צו מחלק זיין, אז תופס בחלק פון דעם עצם איז ער תופס בכולו, כמוזכר כמה פעמים,

¶9ביז וואנענט אז דאס דריקט זיך אויך אויס אין ענין המנין פון דער פרשה פינחס, בפרט וכלל אין ספר פון פרשה פינחס וואס דאס איז ספר במדבר, אז דאס איז, לא ידיעה, אחיבתם של ישראל, וואס מתוך חביבותו, דעם מנם בכל פעם, וכמדובר כמה פעמים, אז מ'געפינט גאר ניט אזויפיל מאל וואס דער אויבערשטער האט געציילט אידן, מערניט ווי געציילטע פעמים, ביז כללות המנינים, איז דאס מערניט ווי עשר פעמים במשך כל סדר הדורות, ובפרט פון מתן-תורה אן ביז דעם ענין העשירי אין ביאת משיח צדקנו, וואס בשעת א איד, סיי אנש, סיי נשים, און איז דאס אויך מסביר צו טף, אז וויבאלד אז דאס רעדט זיך וועגן אידישע קינדער, לייגט זיך בא זיי אפ בפשטות, בפרט נאך אז עלטערן זיינען זיי דאס מסביר, אז ער ווייס, מכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך-וואס ער זעט זיין חביבות בא זיין פאטער און בא זיין מוטער בגשמיות, איז דאך על אחת כמה וכמה איז ער זיכער אין די חביבות ביי אביו שבשמים ים, ובפרט נאך אז מ'דערציילט אים, אז דאס איז דער דריטער שותף אין יעדער אידישער קינד, איז דא דריי שותפים אביו ועמו בגשמיות, ואוי שותף העיקרי דער אויבערשטער אליין, ביז וואנענט אז דאס איז אויך נותן-כח, וכמוזכר לעיל, אין די צוויי שותפים, ביז וואנענט אז אויך אין זייער חלק איז ניכר, כמוזכר לעיל, אז דאס איז טוב לשמים, אז פונקט ווי אין טוב לשמים איז ניכר, און אין דעם אויבערשטנ'ס נתינת-כח במיוחד, אז וויבאלד אז דער אויבערשטער זעט זיין טוב לבריות, ווערט דאס דעם מכל-שכן וקל-וחומר בנוגע צו טוב וואס דער אויבערשטער גיט אים, וידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, כולל אויך בנוגע לעניננו במיוחד, אז אף על פי וואס

¶10על פי דרך הטבע ווערט א הפסק מקום בינתיים האט דער אויבערשטער אריינגעגעבן כח אין דעם טבע, אז מצד דעם טבע עצמו זאל נאך מערניטוסף ווערן אין די גהגויים, במילא אויך אין קיום בשלימות פון ואהבת לרחק כמוך פון אנשים נשים וטף די וואס געפינען זיך ביז איצטער דא צוזאמען, און מ'גרייט זיך צו פאנאנדערפארן זיך טאקע מערניט ווי במקום, און דורך זיי זאל דאס אויך אנקומען די שליחות צו יעדער אידן בכל מקום שהוא, במילא וועט דאס נאך שנעלער מאכן די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער קהל גדון לישוב והנו יעדער איד און אלע אידן בכל קצוי תבל, בבת אחת, בשעתא חדא וארוא אים עננה שמיא לארצנו הקדושה, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובית המקדש ובקודש הקדשים, צוזאמען מיט ללוחות הברית וואס געפינען זיך דארטן, און דארט געפינען זיך די אלע עשרת הדברות, וואס זיי זיינען דאך כולל בא זיך יעדער אידן און אלע אידן, און נאכמערער כולל אין זיך כל אשר לרעך אלע זייערע מעשים טובים און אלע זייערע ענינים וואס זיי האבן, ווערט דאס כל אשר לרעך א טייל פון די עשרת הדברות, וואס כולם ווערן איין מציאות אחת, ובמיוחד נאך דורך די מציאות אחת פון די לוחות הברית, ביז וואנענט אז לוחות חסר כתיב איין לוח, און דאס גופא שטייט אין א מעמד ומצב ווי ס'איז געווען דעמאלט בגלוי, און מ'ווייס אז ס'איז געבליבן אזוי אויך אין די לוחות עד היום הזה, אז ס'ווערט ווי איין אות, על דרך ווי ביי אידן איז געווען כאיש אחד בלב אחד בשעת מתן תורה, וואס דעמאלט האט מען דאך געגעבן תורה בהתחלה, דורך אמירת עשרת הדברות, און דערנאך האט מען זיי איינגעקריצט

¶11אין דעם אבן, און דערנאך איז דאס געווארן אויך איינגעקריצטע אותיות בא יעדער אידן בנפשי פנימה, סיי אנשים סיי נשים וטף, און ס'איז דאך פארשטאנדיק א זאך וואס איז איינגעקריצט, ביז בנפשי פנימה איז דאך א שינוי אין מקום אדער א שינוי אין זמן אדער איזה שינוי שיהי'מאכט ניט קיין שינוי אין א זאך וואס איז איינגעקריצט ביי אים געווארן אין אן אופן פון זאת חוקת התורה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט פרשת השבוע שלפני זה, און דאס איז דער ענין פון חביבות של ישראל, וואס דאס איז דאך אויך מצד דערויף וואס דער ענין פון אהבתי אתך מאמר הוי איז איינגעקריצט כביכול אויך למעלה, ביז אין אן אופן אז דארטן ווערט דאס א חלק פון עצמות, פועל'ט אויך אויף די ברכות פון דעם אויבערשטן בכלל, און אויך אט דעתט פאנאנדערפארן זיך, אויף לשעה קלה, ווארום בקרוב ממש קומט דער צוזאמענקומען זיך אלע צוזאמען, עם ענני שמיא, און דעם חג הגאולה פון י'ב' י'ג'תמוז, דורך די אמצעות פון יום היום ד, וואס דאס איז דאך אויך פון לשון יד, אז דאס ווערט א יד יד, וואס יעדער איד איז פושט ידו אויף מקבל זיין די אלע ברכות והצלחות פון נשיא הדור, און דורך אים פון דעם אויבערשטן אליין, און ס'ווערט אויך דער נותן יד פון דעם ניט נאר פושט יד פון דעם מקבל, נאר אויך נותן יד פון דעם אויבערשטן, מידו המלאה הפתוחה והקדושה, אז מ'גייט גלייך אריין אין דעם ענין חמשה עשר, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיטן שם יודקו, און נאך מערער ווי דער שם יודקו איז א שם בפני עצמו, ביז וואנענט אז אין שמות גופא, איז ער פון שמות הכי מעלים, כמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז ס'ווערט דער יודקו בגלוי, אז דער ענין וואס האט אויפגעטאן דורך דער ובקס שבשם, וואס דאס איז דאך מרמז און גיט כח במיוחד אויף

¶12לימוד התורה וואס דאס איז דאך מרומז אין אות ו", און אויף קיום המצוות וואס שטעלן זיך אויס אין מחשבה דיבור ומעשה, וואס דאס זיינען דאך די ג'קוין פון אות ה, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דריטער קו, דער קו המעשה בהפסקה פון דעם קו פון מחשבה ודיבור, ווארום איידער איד טוט א זאך במעשה בפועל, טראכט ער נאכאמאל איבער וואס סאגט אויף דערויף די תורה ווי זי שטייט במחשבתו של הקב",ה, און ווי ס'קומט דערנאך אראפ דער פסק-דין אין תורה וואס דאס איז דוקא בדיבורו של הקב",ה, ווי זי שפיגלט זיך אפ און קומט אראפ בפועל, תורה לא בשמים היא דוקא אין א פסק-דין פון א אידן, ווי ער געפינט זיך דוקא א נשמה בגוף, כידוע די ראי'פון דער מעשה מיט רבא בר נחמנא בארן נחמני, וואס מ'האט געדארפט האבן וויסן, זיין זיכער, אז ס'איז דוקא א נשמה בגוף.

¶13וואס דערפאר איז אויך די אלע ענינים זיינען נאכמערער מוסיף אין ברכת השם, אז די אלע אויבערשטנ'ס ברכות קומען אראפ בגשמיות כפשוטו, ביז אין אן אופן אז מראה באצבעו ואומר זה, ה, וכמדוזכר בארוכה במשך השנה כמה וכמה פעמים. און דאס קומט אראפ אין אן אופן אז מ'האט דאס בכל הענינים הגשמיים, על אחת כמה אין בני חיי ומזוני רויחא, ובכולם רויחא, על אחת כמה וכמה אין ענינים הרוחניים, און קיום אויך די יעודים רוחניים, און קיום אויך די יעודים גשמיים, כולל אויך, אז אפילו בשעת מ'געפינט זיך בהפסק מקום בינתיים, ווערט דאס אויך ניט חס ושלום א זאך וואס מאכט שווערער קיום המצוות און לימוד התורה, במיוחד דער קיום המצוה פון ואהבת לרעך כמוך, נאר אדרבא, מצד דעם גשמיות הדברים און טבע הדברים, איז בגשמיות אפילו ביי ניט-אידן, איז דער הפסק במקום איז מוסיף נאך מערער, אז ס'זאל זיין לייכטער צו פועל-זיין דעם כמוך, ביז כמוך ממש, וכמדובר כמה פעמים. וואס דערפאר איז דאך אויך און אויך אין פארבינדונג, אז ווי גמרא פסק'נט אפ, אז אלע גאולות איז חדהו על אחת כמה וכמה א גאולה פון נשיא הדור, און על אחת כמה וכמה מ'האט דאס אן אופן אז דאס טיט זיך, כמוזכר, ומדובר לעיל, אז ס'איז מהנחון ביותר אז מ'זאל מאכן התוועדות, וואס דעמאלט האט מען דאך דעם כח הציבור, נוסף אויף די התוועדות אין ימי הגאולה אויך אין דעם יום יו ד וואס ווערט א יד המקשרת צווישן יו ד גמ'ל מיט חמשה עשר, און דאס זאל ברענגען די קייני סיהרא באשרמותא, וואס בא יעדער אידן און בא אלע אידן און כללות עם ישראל,

¶14ומין ללבנה און מונין ללבנה, און די אלע זיינען יעדערער פון זיי דעם ענין פון דעם שמש הוי און שמש אלקים, און שמש ומגן הוי'אלקים, ווי דאס שטייט בגלוי אין תקופת תמוז, כמדובר בארוכה אין די ימים שלפני זה, און פון דעם דיבור בענינים אלו זאל מען גלייך האבן בגלוי, כאמור, אין מראה באצבעו ואומר זה, אז נוסף וואס ס'איז געווען דער מראה באצבעו ואומר זה ביום השבת קודש, וביום הראשון שלאחרי זה, אז אט-איז די התחלה פון ימי הגאולה, און י-בי וואס דאס איז ביום השבת וואס כולו קדוש און כל מלאכתך עשוי וכמדובר כמה פעמים, על אחת כמה וכמה אין יום שלאחרי זה בגימטריא אחד, יום שלאחרי זה בגימטריא יד המקרב ומחזק, ביז וואנענט אז ס'מאכט פון דעם טאג, ווי דער דין איז בנוגע צו ידות לטהרה האבן זיי דעם דין פון טהורים, און זיי זיינען מוסיף נאך מערער אין דער גאנצער טהרה, און טהרה מביאה לידי קדושה, כדעם סיום פון דעם סיפור בנוגע צו ימי הגלות, לות, און דער סיפור אויך דורך אליהו'ן, ווי דער סיום אין דער מסכתא דארטן, וואס זי ברענגט דערנאך אויך בגלוי דעם ענין פון אליהו און זכור לטוב און ענין הגאולה, על אחת כמה וכמה אז מ'איז דאס מקשר אויך מיט מאכן יעדערן פון זיך און יעדערן פון אייך א שליח אין מצות הצדקה, בהוספה מדילי,", און כל הענינים אין אן אופן פון נתינה. וכמדובר כמה פעמים, אז דאס ווערט משנה לשנה נאך מערער, על אחת כמה וכמה וואס מ'שטייט דאך אין שנת פון תשמוטי ידיך תשמוטי ידיך תשמוטי יד. און אין דער שנה עצמה שרייט מען שוין אין ימי הגאולה, ובהמשך לימי הגאולה, אין דעם יום יו ד און

¶15דעם יום וואס קיימא סיהרא באשלמותא און אויך דער קיימא פון דער חמה באשלמותא, און דער חמה בתוקף הכי גדול, וויבאלד אז דאס איז דער שמש און די חמה פון חודש תמוז און תקופת תמוז, וכמוזכר לעיל. און ויהי רצון, אז פון דער רעדן אין די אלע ענינים זאל זיין, כאמור, דער מורא באצבעו ואומר זה, אט איז די גאולה האמיתית והשלימה און אט איז אריינגעגאנגען משיח צדקנו בגלוי, און מ'גייט צוזאמען מיט אים, און אין אן אופן פון ריקוד און א ניגון של שמחה, ביז ושמחת עולם על ראשם, ותיכף ומיד ממש לארצנו הקדושה, און דארטן ירושלים עיר הקודש און הר הקודש, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו אנשים נשים וטף, און זיי אלע אין אן אופן פון קהל גדול און זיי אלע אין אן אופן פון ישובו הנה און תורה שבעל פה טייטשט זיך אפ, אז יהנה איז דאס איז הנה הינא איז דאס אויך א לשון של שמחה, דוקא אין אן אופן של שמחה גלוי'ווי איז אין שמחה גלוי'פארבונדן מיט טוב הנראה והנגלה בכל ענין וענין פון יעדער אידן און פון אלע אידן, כמדובר סיי אנשים סיי נשים און סיי טף, און מ'האט דעמאלט דעם ענין העשירי, וואס ווערט דאך אויך נרמז ונכלל אין דעם ענין פון פרשה פינחס, כולל אויך דעם ענין פון בני לוי, בפרט נאך אז יעדער איד ווי ס'האט זיך מקיים געווען אז לא שבט לוי בלבד נאר כל אשר נדבה רוחו, האט ער אזוי געטאן בפועל, און מקליט געווען אויף טאן נאכמערער, ביז וואנענט ער ווערט קודש הקדשים, און מ'גייט גלייך, כאמור, אין ענני שמיא אין קודש הקדשים בפשטות,

¶16ובמיוחד ובגלוי מראה באצבעי ואומר זה, אז אט איז דער קודש הקדשים בפשטות ובגשמיות, ווי ער שטייט אין מקדש אדנ'כוננו ידיך איז מראה באצבעי ואומר זה, אט איז דער מקדש אדנ'כוננו ידיך און אט איז דער הר הבית, און וואו געפינען זיך די אלע אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן וואס זי געפינט זיך און עיר הבירה און איר הראשית פון גאנץ ארץ-ישראל, און ארץ-ישראל שטייט אין א מעמד ומצב פון התפשטה בכל העולם כולו, האט יעדער איד געמאכט, פון יעדער חלקו בעולם, פון כל העולם כולו, א דירה לו יתברך דורך דערויף וואס ער מאכט דארטן ארץ-ישראל, במילא איז אויף דערויף חל די הבטחה, אז מ'נעמט אויך מיט די גאנצע וועלט מיט זיך אין ארץ-ישראל, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן אין הר הבית, ביז אין קודש הקדשים, ובשמחה ובטוב לבב, און אין אן אופן פון דוקא קהל גדול לשון יחיד, ווארום מ'ווערט פארבונדן מיט יחידו של עולם, און דאס ווערט געטאן נאכמער בשלימות, וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס מיט ממון און ממונו של אדם שמעמידו על רגליו, אז דאס געפינט זיך נאך נידעריקער פון די רגלים שלו, במילא קען ער מעמד זיין אויך די רגלים, און נאך מערער, אז דורך דערויף איז ער אויך מוסיש אין דעם ענין פון דער נשיאת ראש, ובפרט על ידי המנין, והאדם העשירי יהי'קודש על דרך ווי מ'זאגט בכמה ענינים, אז אף על פי וואס מ'זאגט עשירי דער צענטער, און די נייען זיינען געווען בעבר, איז דאך תורה שבעל פה מסביר, אז דער עשירי ברענגט מיט זיך, על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו פרה אדומה, אז די אלע עופר, כל הפרות, גופם, על אחת כמה וכמה פון די פרה ראשונה וואס נקראת על שמו פון משה רבינו,

¶17ביז וואנענט אז דאס ווערט פארבונדן אויך מיט משה רבינו, ווי ער שטייט בגלוי אין יעדער אידן, און פועל'ט אין דעם אידן, אז דער איד טוט כל הענינים ווי משה רבינו שבו וויל, און גיט אים כח אויף דערויף, ווי פארשטאנדיק פון פשוטו של מקרא. און משה רבינו בראשם, צוזאמען מיט אהרן הכהן, וכאמור תיכף ומיד ממש, אין ארץ-ישראל, ירושלים עיר הקודש, און אין הר הבית, און אין מקדש אדנ'כוננו ידיך, ובשמחה וטוב לבב, ועוד והוא העיקר, גאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש. ובמיוחד אז מ'איז דאך חותם די ענינים דורך שליחות אין ענין הצדקה, וואס זי פועל'ט זיך אויף זריזות אין דעם קיום פון אלע הבטחות פון דעם אויבערשטן צו אידן בכלל, און דעם קיום פון די הבטחה עיקרית פון גאולה האמיתית והשלימה זריזות וקדימה, ביז אין אן אופן פון מורה באצבעו ואומר זה כמוזכר, אז תי שוין די גאולה האמיתית והשלימה, צוזאמען מיט משיח צדקנו, און צוזאמען מיטן קהל גדול ווי מ'שטייט שוין אין ארץ הקודש, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש און הר הקודש, און אין בית המקדש, מקדש אדנ'כוננו ידיך. און דאס ווערט אויך נתגלה, על דרך ווי ס'איז נתגלה געווארן אין דער גאולה פון דעם בעל הגאולה, אז אויך די עמי הארץ האבן געזען דעם פלא שבדבר און די ניסים שבדבר, ביז וואנענט אז אדרבא, זיי האבן גאר גענומען א ניינטייל, אז דאס זאל זיין בשלימות יותר וכמוזכר ומדובר כמה פעמים, און ס'ווערט צוזאמען, ואקרא על כל העמים כולם שפה אחת לעבדו כולם שכם אחד והיתה להוי'המלוכה בכל העולם כולו, בביאת משיח צדקנו,

¶18תיכף ומיד ממש.

¶19ביחד ויחד באה? און בפרשטן? נו. און? בקרוב ממש. לך ולחד. בשלת ולחד.

¶20און ווי פארבינדן?

¶21יא. דקרוב ממש.

¶22וואס דאס וועט זיין בשלח רבן. צוריקצוריקן דער ענין און מ'זאל קענען מאכן א סך גיט א סך צדוקה. אמן, שיחל טוב לבב, געזונטעהייט און פרי הויל.

¶23סתירות טועות,

¶24לכה והצלחה.

¶25איז דאס געובן? ער איז אין בעתרי... און בפשטות שולחן שולחן ער איז?

¶26שתי המחשיית, בשלו איז דא גאר אין דינא תורה, שוין די אלע פעמים... אמען, דער קורבן עמיו צו רטה אבער.

¶27סלחה וסלחה. זיי האבן פסוק טעמים. וואס פאר אלטע? זיי האבן לאנגע גוטע יארן. ס'איז א די ישובה בארד.

¶28ווארום פשועות תוז.

¶29משתדשין בהגורל בשורת אבער, אמן, לבא שלהבן, מרכך ועץ לך, אמן, פרחה ועץ רחה.

¶30רבינו, איז געווען דא קומען שינויים איז דער טשע? נא, מרכך ועץ לך, בשורת אבער, באדן עוברי, מרכך ועץ רחה.

¶31מרכך ועץ לך. שבט ה'תשמ", און דער חודש ווערט דער סיום פון דעם נחמושה אין חודש הרבי און דאס זאגט שוין שלחים שהני אנטקעני במיתתשן רמי שילכן מחיל אל חיל בכל עניני תביא ובשורתה ועת.

¶32דורך אראמן בשרה דברי, דרכה ועצלחה אמן, בקרוב ממרי, דרכה ועצלחה, דרכה ועצלחה, אמן.

¶33און? און וועט מען זאגן דאך אין טאטן, וועט מען זיין פארמאנען.