Text

¶1דער לשון, אז בשעת מ'גייט אוועק פון א שמחה געפינען דעם משן אין מדרש, זאגט דער מדרש אנקעגן שמיני עצרת, אז בשעת ס'גייען אוועק די שבעת ימי החג איז זאגט דעמאלט דער אויבערשטער פון די אידן, אז אזוי ווי ”קשה עלי פריזתכם” איז דערפאר זאל מען מאכן נאך א סעודה סתנה, ווי' נגאלפל אני ואתה כדי אויף מאכן לייכטער די 'קשה עלי'.

¶2ווי איז דאך ניט געדארפט שטיין ”פרידת כם” וואס ער האט געדארפט שטיין פרידתנו.

¶3ווי אז דער אויבערשטער זאגט, אז ”קשה עלי” איז אט דאס וואס מ'דארף זיך פאנאנדערגיין.

¶4און וואס דען? דאס איז דעם ענין איז ניטא אין נשיאות.

¶5כל זמן אידן זיינען ביחדות איז דאך זעלבסט אזוי ווי דער רבי האט געזאגט, אז מ'איז קיין מה מפעלן דערפאר וואס מ'האט מיט זיך דעם אויבערשטן בשעת ס'איז אבער דא ברידת כם אט דאס אז מ'שוועט זיך פאנאנדער מ'ווערט א נפרד איינער פון דעם צווייטן,

¶6און מ'ווערט א נפרד בא זיך אליין די נשמה ציט אין איין זייט, און דער גוף ציט אין א צווייטע זיין, און אז ס'שטייט אין א מלחמה ס'איז ניטא קיין מושל ושולד ביי אים, און דער מושל ושולד קען דאך זיין מערניט ווי די נשמה, ווארום דער גוף זאל איבערציען די נשמה, קען ניט ז

¶7אז אפילו ”בשעת החטא היתה בימינו” יתו, איז במילא איז אין וואס פאר אן אופן קען זיין העדר המלחמה, אז בשעת דער נפש שאלה קויפט ווערט א מושל בשולת בגופו איז דעמאלט איז ניטא דער פריזעתן ס'איז ניטא דער ענין פון פירוש,

¶8דעמאלט איז ניטא דער 'קשה עלי' בשעת אבער ס'ווערט פריזעתן ביי א זיך במעלה של מטה ומיחד לחבירו איז אט דעמאלט ווערט דער ענין פון 'קשה עלי' אז כ”שאדם מצטער שכינה” מים ארץ כמענים מראשי, כמענים מראשי, כמענים מזרעי און אט דאס איז דאס דער לשון איז ניט פרידתינו איז פרידתינו איז אין יוצאי, מציאות,

¶9אויב ס'וועט ניט זיין פרידתא.

¶10און אט אזוי איז אין יעדער מסיבה וואס זיי טרעכן נאך צוזאמען עטלעכע אידן, מיט א כוונה, אז דאס זאל מען ברענגען א התורה ות אין 'לימוד התורה' און אין 'קיום המצוות' בהידור, איז דאך דאס אן ענין וואס דעמאלט איז ניט נאר שכינת שערי' איז דא אלעמאל ווען עשר ווי ישראל טרעפן זיך צוזאמען, דעמאלט איז דאך דא א סף מער ווי השוועה, ווי דער מקיף בלבד,

¶11והא ראי' דאס פועל"ט אויף א התעוררותין הפנימי, נאר דעמאלט איז נאך דערויף דארף מען באלוינענען, אז ס'זאל ניט זיין פריזת-כם אוועקגייענדיק סיי איינער מיטן צווייטן, ובעיקר בשעת

¶12וועט זיין א יתעתוס פון גוף בנפש, אז דער נפש, די נשמה וכיתית, זיין א מושל משנה לכל הפחות אים וואס ער וועט איינשלעפערן, אז דער רשי בטובו וועט זיין כי ישן ער וועט אים אבער איינשלעפערן מיט א שינת עולם איז אט דעמאלט וועט ניט זיין דער ענין פון פשטי עצתם, במילא איז אויך ניטא דער ענין פון 'קשה על' אש.

¶13כדי ווי מ'האלט זיך איצטער ביי א ציון ושמי צמא וועט מאכן א ברכה אחרונה פדוק, וואס אפשר דינגען דער בשלחת צצה, אז דער אוועקגש זאל זיין מיט א צינחא, און בשעת ס'איז דא צינחא נעמט זיך אראפ צדרים,

¶14נעמט זיי אויך אראפ אט דער דינת-צינחא וואס ס'איז מפסיק ולבל מחלירו און בשעת ווען מ'איז דא דער רמת ישראל צו א צווייטן, אז ער זעט אין אים מערניט ווי די לימות העלפט אים דער צווייטער אויס, אז זי נעמט זיך אויך ארויס בפועל ס'איז מערניט ווי די מעלות.

¶15ס'האט דער רבי אמאל געזאגט פון דעם מיטעלן רבינ'ס נאמען, אז דער מיטעלער רבי האט געוואלט, אז יעדערער זאל האבן א חבר פאר ווען ער זאל זיך אויסרייבן די ארט, און האט געזאגט אים טעם אויף דעם, דערפאר וואס דעמאלט וועט זיין צוויי נפש שלא איד אויף איין 'נפש הבהמית'.

¶16בשעת ס'איז גאר דער ענין פון אהבת ישראל, אז ער איז ממית על חביבו באין י זעט מען זיך אויף זיין 'נפש הבהמית', און אט דעמאלט איז מען דאך דאס ”בטל ברוב בכל” הדורות האט זיך אין אנקעבן צוויי,

¶17און אט דאך דעמאלט איז ניטא דער ענין פון פריטאציע נעמט מען אים מיט און מ'איז ממשיך אט די התעוררות וואס מ'האט בשעת ההתוועדות, על כל היום קומען, על כל השבוע קומען, א פוידש קומען כו איז בני זמן התעוררות וואס פון דעמאלט זאל מען זיך אננעמען ניין לחיות אויפן נייען יאר.