Paragraph
Paragraph rh-j8mnbdc4
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-0mc7s1nt
- order
- Nq
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- קריאה, און וואס נאך מערער, אז כל ישראל בני מלכים הם און נאך מערער מלכים הם איז דאך א מלך כיוון שקרא שוב עיני זוקף ווערט דאס ביי אים א שטענדיקער טבע, נאך העכער ווי טבע ראשון, ווארום דאס איז די טבע מצד קדושה און מצד נפש אלקית שלו און מצד נפש הבהמית שלו, ווי דאס ווערט אבער א נפש הבהמית פון א אידן, איז דאך אדרבא, ווי ס'שטייט דאך אין חסידות און אין קבלה בארוכה, אז לעתיד לבוא וועט די נשמה מקבל-זיין איר חיות פון דעם גוף, ווארום דער גוף ווערט דאס א גוף פון א אידן, וואס ניט נאר גופא דלהן קדישא און ערשט דערנאך זאגט מען אז נפשא דלהן קדישא און דערנאך זאגט מען נאך א העכערע זאך רוחא דלהן קדישא דערנאך זאגט מען נאך א העכערע זאך, נשמתו דליון קודש קדשים, נאר דא ווערט גאר דער עיקר הקדושה ווערט דוקא אין דעם עולם התחתון שאין תחתון למטה הימנו, וואס דאס איז דאך דער ענין אין א אידן עצמו איז דאס דער ענין הגוף שבו, און כמדובר כמה פעמים וואס מ'זאגט בנוגע צו חודש תבת, אז דאס איז א חודש, א גוף נהנה מן הגוף, אז דעמאלט האט דער גוף פון עצמות ומהות כביכול, הנה פון דעם גוף פון א אידן, דוקא פון נשמה, וואס מאי קא משמע לן, ס'איז א חלק אלוקה ממעל ממש, אפילו דער נפש הבהמית איז דאך דאס א דבר רוחני, נאר דער אויפטו איז, אז נהנה דוקא מן הגוף, וואס דאס איז דאך אויך דער תוכן פון דעם ענין אז וואו איז דא עצמות ומות דוקא אין תחתון שאין תחתון למטה הימנו, וואס ביי א אידן איז דאס דער ענין הגוף שלו, און דאס ווערט בלשון פון דעם מיטעלן רבי'ן אין ביאורי הזהר, אז די מציאות און די גשמיות פון דעם גוף פון א אידן ווערט איין זאך מיט דער מציאות פון דעם עצמות ומהות כביכול, אדער אפילו אן א כביכול, ווי ער זאגט דאך דארט אין ביאורי הזהר, ניט נוצנדיק דעם ווארט כביכול.
- proofread
- 0