Text

¶1בהוספה אויף די ברכות וועגן וועלכע מ'האט גערעדט פריער, וואס אין דערויף זיינען דאך נכלל אויך אט די וואס זיינען אריינגעגאנגען איצטער ובני ביתם, ועל דרך זה נכלל בתוך כלל ישראל, כמדובר כמה פעמים וועגן דעם ענין אז מ'איז זיך מצטרף אל הציבור, און בפרט דער ציבור וואס געפינט זיך אין ארבעי קנף הארץ", און מ'מאכט פון זיי אלעמען איין און איינציקע מציאות, וואס זי איז איין זאך מיט דער אחדות פון דעם אויבערשטן, ביז אין אן אופן פון דער פשיטות פון א אידן ווערט איין זאך מיט דער פשיטות פון דעם אויבערשטן, ובפרט נאך אז מ'איז מוסיף אין קיום המצוות, וואס ס'איז מצוה דאך מלשון צוותא וחיבור, ובמיוחד די חביבות שבזה, וואס ס'איז פארבונדן מיט בר-מצוה אדער מיט בת-מצוה, וואס דעמאלט האט מען דאך דאס בחיוב און אין אופן פון זכאי בפעם הראשונה במשך ימי חייו אדער חיי ה בנוגע סיי צו מענער און סיי צו פרויען און סיי צו אינגלאך און סיי צו מיידלאך. ועוד והוא העיקר, אז מ'נעמט גלייך אויף זיך פון דער התחלה אן

¶2אז מ'זאל גיין מחיל אל חיל און מוסיף זיין מידי יום ביום, וביום זה עצמו מידי שעה בשעה, וואס דעמאלט איז דאך ווי ער זאגט אין תניא בייטן דאך די צירופים פון שם הוי'דוקא, ווי ער זאגט אין תניא, און מבואר בארוכה אין ספרים, און ון יוט מחיל אל חיל ביז יראה אל אלקים בציון וואס סיון איז דאך פארבונדן מיט פנימיות הנפש, און פנימיות שבפנימיות, און אין דערויף גופא איז ווערט דאס דערנאך נתפרשר פון די פנימיות שבפנימיות, אין פנימיות סתם, ביז אויך אז ס'נעמט-דורך אויך די כל הענינים שמחוץ לזה, ביז אז פון חיצוני שבחיצוניות ווערט איין זאך מיט פנימיות שבפנימיות, וואס דאס ווערט אויך נכלל אין דעם ענין פון קיום המצוות, וואס א מצוה איז דאך ענינה דוקא אויף אפטאן דאס דוקא אין מעשה בפועל, און אין מעשה בפועל גופא אין ענינים פון מעשה שבפועל, און אין מעשה שבמעשה,

¶3און אזוי אויך ווי ס'קומט די חביבות יתורה בזה, וואס הויבט זיך אן בא יעדער בר-מצוה און בת-מצוה, און במילא פועל'ט דאס אויך אויף זייערע עלטערן, אויף די פאטערס און די מוטערס און די זיידעס און די באבעס, און אויך אויף די מחנכים ומחנכות, כמדובר לעיל, ביז וואנענט אז ס'ווערט די התכללות פון כל המשפחה כולה, און די משפחה ווערט נתכלה מיט אנדערע משפחות, מיט כל המשפחות כולם, וואס דאס איז דאך לייכטער צו מקיים-זיין, נאך דערויף ווי מ'האט דאס שוין מקיים-געווען בפועל ובמעשה ממשפחת עצמו, און נאך מערער אין זיך אליין, בכל הכחות שלו עצמם, און דין דערנאך מחיל אל חיל ווי די ענינים זיינען ביי אים אליין, בפנימיות און ווי זיי זיינען בחיצוניותא, און ווי זיי זיינען די ד'עמות שלו, און ווי זיי זיינען אין חלקות שבעולם, ובכל העולם כולו, ביז וואנענט אז מ'מאכט פון כל העולם כולו א דירה לו יתברך בתחתונים, אין אן אופן פון מריב באצבעו ואומר זה.

¶4ובמיוחד כידוע ומדובר כמה פעמים דער מנהג ישראל, אז א בר-מצוה אדער א בת-מצוה, און די אלע פאטערס און די מוטער-זייער און די קרובים שלהם זיינען מוסיף אין דעם טאג, אדער ווען דאס איז שבת אין א טאג לפני זה, אדער יום-טוב אין א טאג לפני זה ולאחרי זה, וכמדובר כמה פעמים. און דער אויבערשטער איז גלייך מוסיף, בשעת ס'איז דא די החלטה בפני עצמה איז דער אויבערשטער שוין מוסיף פונקט ווי ס'האט שוין געווען דער ענין בפועל, ביז ער איז מוסיף אין דער הליכה לולקים בציון, ביז וואנענט ער איז מוסיף ידו שנות ביז צוזאמענקלייבן מאיהי הים, און ברענגען זיי אלעמען אז ממענני שמיא איז תיכף ומיד ממש, ובבת אחת, וואס דאס איז דאך דער אויפטו פון גאולה האמיתית והשלימה, איינער פון די אויפטו ניו עיקרים, אז ס'ווערט די גאולה בבת אחת, וברגע העכן, ולא עיכבם אפילו כהרף עין, און מ'האט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, ובזירוז, וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס אויך מיט די שליחות לצדקה, כמוזכר לעיל, ווערט דאס אויך

¶5אין צו אלא מיד ולדורות אז ס'איז שוין גלייך אין דעם ערשטן רגע איז שוין דא די גאנצע זריזות, און שוין דא דער גאנצער תוקף, און ס'איז שוין דא די גאנצע שלימות פון מיד ולדורות, און מ'האט אויך לדורות פון מיעוט דורות שנים ובכלל איז דאך מיעוט דורות על כל פנים שלשה האט מען די שלשה דורות פון לו לבני ולדעם בנו, און דאס ווערט אן ענין של החתניא שלו, אז מ'האט דער ענין הגאולה אין אן אופן פון החתניא ונצחיות, נאר אין דערויף גופא איז מען מוסיף מזמן לזמן בהידור ובכל הענינים, ומתוך שמחה וטוב לבב. און דאס קומט אלץ אין אן אופן פון זריזות, זריזות מיד ולדורות על ידי דער ענין פון צדקה, און על ידי די החלטה תקיפה פון מוסיף-זיין אין ענינים פון תורה ומצוותי ווי א דבר חדש, וויבאלד אז דאס איז פארבונדן מיט בר-מצוה און בת-מצוה, און דער אויבערשטער וועט מוסיף-זיין תיכף ומיד נאך לפני הקיום בפועל, מידו המלואה הפתוחה הקדושה והרחבה אויף בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו

¶6ונלך מחיל אל חיל ביז יראו אל אלקים בציון און די בריא מצוה און די בנות מצוה בראשנו. און מ'גייט גלייך אלע צוזאמען, כמדובר לעיל, ברגע אחד, ולא עיקבן אפילו כהרף עין, און וארו עם ענני שמיא גיט מען א קוק געפינט מען זיך שוין אלע צוזאמען, בארצנו הקדושה ובירושלים יים עיר הקודש און די בנות מצוה בראשנו, און אין אן אופן פון שמחה וטוב לבב בפשטות, נשמות בגופים למטה מעשרה טפחים, והלוך והוסיף ואור.