Text

¶1ס'איז דא כרגיל בשעת אידן קלייבן זיך צוזאמען און מ'קומט פון פארשידענע ערטער, איז דערנאך אז בשעת מ'האלט בא יעדערער אומקערן זיך תחת גפני ותחת תאנתו צו ממלא זיין זיין שליחות אין דעם מקום מיוחד, וואו דער אויבערשטער האט אים איינגעארבן בהשגחה פרטית אז דארטן זאל ער לעבן בגשמיות, במילא וועט ער אויך לעבן זיין ענינים ברוחניות, ממלאה זיין די רוחניות'זיקע שליחות, וואס דאס איז דאך די אמת'ע שליחות וואס נעמט ארום סיי גשמיות און סיי רוחניות, וואס א שליחות פון א אידן איז דאך מאכן אויך פון גשמיות פון דער וועלט א דירה לו יתברך, און ווי מ'איז דערנאך ממשיך

¶2בתחתונים, וואס אין תחתונים עצמם איז דאך פארשטאנדיק, אז גשמיות איז דער אמת'ער תחתון אפילו לגבי רוחניות וואס אין דעם זעלבן ארט, איז דערפון אויך פארשטאנדיק אויך דעם מנהג ישראל, אז איידער מ'פארט זיך פאנאנדער, לכאורה בגשמיות, אין פארשידענע ערטער, האט מען א ספעציעלע, ווי געלעכט, רגנהייטן א ספעציעלע השתדלות אויף נאכמער פארשטארקן דעם פארבונד פון יעדערן מיט אלע איבעריקע וואס האבן זיך צוזאמענגעטראפן, אז דערנאך, בשעת יעדערער וועט זיין אין זיין שליחות אין פארשידענע ערטער פון דער וועלט, זאל ער דארטן אויך האבן דעם סיוע די הילף פון אלע איבעריקע אידן וואס געפינען זיך במקומות שונים ובמיוחד אט די מיט וועלכע ער האט זיך געטראפן במשך פון א זמן, ובפלט נאך פון א זמן פון אן עת רצון, ווי דער זמן פון איצטער וואס איז דאך געווען פארבונדן מיט ימי הגאולה, י'ב'י'ג'תמוז, וואס דער בעל הגאולה האט זיך געשריבן אין זיין באוואוסטן בריוו, גלייך בשנה הראשונה, לאחרי הגאולה, אז לא עושה בלבד גלוי

¶3קב", און יעדער אידן און אלע אידן, אפילו אזא אידן וואס בשם ישראל יכונה, און כמדובר כמה פעמים איז דאס אויך כולל אט די אידן וואס זיינען גע'פארן געווארן לאחרי הגאולה, אדער אפילו אין א דור לאחרי זה, איז וויבאלד אז דאס איז דאך אלץ דער המשך פון נשמות ישראל, וואס אלע נשמות ישראל געהערן דאך יעדער איז א חלק אלוקה ממעל ממש, במילא געהערט דאך יעדער נשמה מיט אלע איבעריקע נשמות פון כל הדורות כולם, על אחת כמה וכמה ווען ס'קומט נאך אן עת רצון פון גאולה, ווערט מען דאך נאך לייכטער אויסגעלייזט פון באגרענצונגען פון פארשידענע ערטער, וואס יעדער ארט איז דאך אין א געוויסן זין, איז האט דאך דאס א באזונדערקייט אפגעטיילט פון דעם כלל המקום, במילא איז דאך דאס באופן פון א גלות לכאורה, נאר א גלות טאקע אין א בעסטן אופן, ובתוך הרחבה וכו ס'קומט אבער ניט צו דער שלימות פון מקום, בפרט אז אין שלימות המקום איז פארבונדן אויך מיט שלימות,

¶4מיט א ריבוי אידן וואס געפינען זיך אין מקומות אחרים, ובפרט נאך פון אלע אידן צוזאמען, וביחד עם זה האט מען דאך אויך די הבטחה און אויך די הודאה און נתינת כח, אז יעדערער פון זיי איז א חלק אלוקה ממעל ממש, איז דאך ידוע דער ווארט, אז א חלק אין שאתתה תופס במקצתו איז אתה תופס בכולו, איז יעדער איד האט א תפיסה, ניט ספאר מ'האט א שייכות, נאר ער האט א פארבונד און אן אנהאלט, און ער האלט אן אויך דעם כולו, און במילא האט דאס אויך א ווירקונג אויף זיין טאג-טעגלעכן לעבן, אין זיין פרטיות'דיקן ארט, אין וועלכן ער געפינט זיך, און דורך דערויף אויך א ווירקונג אויף די ערטער וואו אנדערע אידן געפינען זיך. וויבאלד אז די אלע חלקים זיינען חלקים פון דעם זעלבן אלקה ממעל, און ווי אונטערגעשטראכן אויפן לאתן הכתוב ממעל אויך דער ווארט ממש האט ער דאך אויך א ווירקונג און א שייכות און נאכמער,

¶5א תפיסה און אן אנהאלט און א בעה'ב'ישקייט, דאס הייסט אז ער קען אויפטאן, ווארום דער אויבערשטער האט וואס ער איז דער ממעל ממש האט אים געגעבן זיין כח, און מ'האט אים געמאכט אלס א שליח ער זאל אויפטאן אין זיין שליחות, אין יעדער ארט וואו ער וועט דערגרייכן, איז דאך מהדי שם מצדיק אבר כוננו דערפאר וואס ודרכו יכפץ מיט אלע פירושים, שבפסוק זה, וואס איינע פון די פירושים איז דאך, אז בדרכו איז דאס בן דרך פון דעם אויבערשטן, דורך דערויף וואס ער מאכט דארט א דירה לו יתברך, צוזאמען דערמיט אויך דער אפטייטש אין דרכו, אז דאס איז דעם דרך פון דעם אידן וואס ער איז יעקב הלך לדרכו, ער איז אהינצו אנגעקומען דערפאר וואס דאס איז זיין דרך פון דעם אידן, סיי מאנסביל סיי פרויען און סיי קינדער, אפילו ביז קטני-קטנים, האבן זיי דאך אויך א שליחות, כמדובר כמה פעמים, אפילו אז זיי פארשטייען דאס נאך ניט מיט זייער שכל, איז זייענדיק און האבנדיק א נשמה א חלק אלוקה ממעל פילט דאס די נשמה, ובפרט אז דאס איז א חלק ממש, פילט דאס די נשמה, און פילט דאס אין אזא מין אופן, אז דאס נעמט-דורך די אויפפירונגע

¶6און די מחשבה דיבור ומעשה אויף וויפל דאס איז שייך בא קטנים, און דורכגענומען אויף דורך און דורך, על אחת כמה וכמה בנוגע צו מעשה שלהם, וואס דאס איז דאך דא אפילו בא קטנים, ווי דער דין און די הלכה איז, ובפרט נאך, כמדובר, אז דאס איז א צוזאמענקומען זיך נאך ימי הגאולה, וואס מ'איז באפרייט געווארן נאכמערער פון די הגבלות ומדידות וואס ס'איז געווען פריער, און נאך מערער דאס איז אויך א יום הגאולה, אפילו בערך ולגבי פון ימי הגאולה אין די יארן וואס ס'איז געווען פאר דעם, אפילו בערך פון דעם יאר וואס ס'איז געווען פארהיארן, מיט איין יאר פאר דעם ימי הגאולה, עאכו כמה וכמה אין די צוויי יאר פאר דעם אדער דריי יאר פאר דעם, אדער יובל שנים פאר דעם, וואס דאס ווערט דאך אויך אנגערופן בשם עולם וואס דאס איז דאך אויך דער טייטש און דער מיין פון יובל, כמדובר בתורה ובהלכה, בלשון הפסוק פון תורה שבכתב. און דאס פועל'ט אויך אין טאג-טעגלעכן לעבן, אפילו

¶7פון קינדער, אז אפילו אט די וואס בשכל פארשטייען זיי דאס נאך ניט, איז דאך אבער הקטן וקטנה יש לו מעשה איז דורך זייערע מעשה מיט מזלייהו חזי האבן זיי ביידע זאכן, סיי דער ענין המעשה און סיי דער ענין הרוחני שבזה, דורך מזלייהו, וואס מ'זאגט, אז זייער מזל איז אויך חזי ער זעט דאס אין אן אופן פון א ראי וואס ראי'פועל'ט זיך אויך אויף א קטן, ווי מ'זעט בפועל, אז בשעת מ'דערציילט א קליין קינד בענינים שבדיבור, איז הענגט דאס אפ אויף וויפל דער קטן אדער די קטנה פארשטייט דעם לשון און פארשטייט דעם שכל שבדבר, בשעת ס'איז אבער חזי דער קטן אדער די קטנה זעט דאס מיט זיין אדער מקירי אייגענע אויגן, האט דאס א ווירקונג אויף קטנים וקטנות, ואדרבא, ווי מ'זעט דאס בפועל, איז לפעמים איז די ווירקונג פון א זאך וואס מ'זעט מערער אויף א קארטן און א קטנה מערער ווי דאס איז אויף גדולים, ווי מ'זעט דאס בפועל, אז קטנים וקטנות זיינען מערער בעלי התפעלות ווי ערוואקסענע מענטשן, אפילו פון די

¶8זיי זיינען נאך ניט געקומען צו דעם גיל פון בר-מצוה אדער בת-מצוה, אבער ס'זיינען נאך קטנים, ס'איז ערשט בן שש אדער בן חמש וכיוצא בזה, קומט דאס ניט די התפעלות פון א קטן נאך קלענער פון זיי בגיל פון א זאך וואס ער זעט דאס בפועל, און דארף ניט אנקומען צו דער הבנה והשגה בשכל, און אפילו ניט צו חוש השמיעה במיוחד.

¶9פון פרשה פינחס, וואס דארטן הויבט זיך אן דער מנין די ציילונג פון יעדער אידן, וואס אין מנין איז דאך די אלע וואס זיינען נכלל אין מנין זיינען די זעלבע וויכטיקייט און די זעלבע פעולה אין דעם מנין, וויבאלד אז זיי האבן אט די תנאים כדי אריין אין דעם מנין, איז נאך דעם אריינגיין אין דער ציילונג ווערן זיי אויסגעגלייכט אט די אלע וואס מ'ציילט זיי, ווי פארשטאנדיק אויך בפשטות פון דעם ענין בני ישראל אין וועלכע ס'רעדט זיך אין פרשה שני פון דער פרשתנו, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דער היינטיקער מאנטיק, על אחת כמה וכמה אז פון דעם מאנטיק גרייט מען זיך גלייך צו יום שהוכפל בו כי טוב, וואס דאס איז דער יום השלישי, שהוכפל בו כי טוב.

¶10און בפרט נאך, אז יהי רצון, ווי יעדער איד האפט זיך, און יעדער איד, צי ער זאגט בדיבור דעם אני מאמין אדער ער טראכט וועגן דעם תוכן פון אני מאמין אט דער תוכן ווערט דאך געטראכט דורך יעדער אידן און אלע אידן, אז ואחכה לו בכל יום שיבוא אז יעדער טאג, ובפרט נאך אז מ'גרייט זיך צו דערויף, איז שיבוא אז ער קומט משיח בפועל, און דער נעמט דעמאלט ארויס יעדער אידן און אלע אידן, ביז קטנים שבקטנים, פון אלע מדידות והגבלות פון גלות, על אחת כמה וכמה פון אלע מדידות והגבלות פון זיין מקום הפרטי און פון דעם זמן הפרטי, און ס'ווערט אויך ארויסגענומען פון די מדידה והגבלה, עד כדי כך, אז דער יום שבעה עשר בתמוז ווערט גלייך מקויים אין יום שבעה עשר בתמוז פון שנת תהי'תהי שנת ניסים, וואס דאס איז דאך דער סימן פון היינטיקן יאר, במילא מיינט מען דאך דאס דעם שבעה עשר בתמוז, דעם היינטיקן דינשטיק, וואס הויבט זיך גלייך אן נאך ביינאכט, און הויבט זיך נאך אן נאך פארנאכט, צי הויבט זיך אן די צוגרייטונגען צו דער תפילת מעשה

¶11עריב, וכל הענינים פון מעריב, און ווי מ'זעט דאך אויך, איז דאך דער ענין וואס ס'איז דא א תענית בשבעה עשר בתמוז, איז דער תענית הויבט זיך ערשט אן צום מארגן אינדעפרי, משא נכן ביינאכט, איז האט מען די סעודת הערב, און מיט א ברכה שלפניה ושלאחריה, צי מ'ווארשט זיך אדער א סעודה סתם אכילה ושתי', מאכט מען דאך אויך כמה וכמה ברכות שלפניה ושלאחרי', אנהויבנדיק פון א ברכה אויף וועלכע ס'איז דער דין, אז בדבד איז ער יוצא מיט דער ברכה, וואס דאס איז דאך די ברכה פון שהכל נהי'בדברו אז יעדער זאך פון דער וועלט, איז אפילו אז בשעת מעשה גרייט ער זיך מערניט צו אן ענין פרטי פון אכילי אדער שתי'פון ענינים שבעולם מאכט ער גלייך די ברכה מיט וועלכע ער איז יוצא בדבד טאקע, אבער יוצא אויף אלע ענינים, אז דאס דערמאנט אים, און ער איז דאס מכריז און זאגט דאס בדיבור, שהכל נהי'בדברו אז יעדער זאך און אלע זאכן וואס זיינען דא אין דער גאנצער וועלט, און די וועלט איז באשאפן געווארן, איז דאס געווארן בדיבורו של הקב",ה. און וואס נאך מערער,

¶12אז די אידן און די מענטשן וואס שטייען ארום אים אפילו קטנים שבקטנים, אז כאטש אפילו זיי זיינען בשעת מעשה ניט אוכל און ניט שותה, ואיזה אופן שיהי', ענטפערן זיי אויך אויף דערויף אמן אויף זיי באשטעטיקן און זיי בארענדיקן דעם נצחון, וואס דאס איז דאך דער פירוש אין אמן דעם נצחון אויף אלע מדידות והגבלות, כולל די מדידה והגבלה פון דעם קינד אדער פון דעם ערוואקסענעם סיי מאנסביל און סיי פרויען, וכמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז נאך זייענדיק אין מיטן פון גלות, און אין גלות עצמו אין דעם גלות הכי אחרון, וואס דאס איז דאך דער גלות אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער, איז דורך דערויף וואס מ'איז נאכאמאל מזרז און דערמאנט זיך, און אלעמען ארום זיך, אז שהכל נהי'בדברו איז דאס נאכמערער מוסיף אין תורה ומצוותי'סיי ביי דעם וואס מאכט די ברכה סיי ביי דעם וואס הענטפערט די ברכה, און ענטפערט אמן. איז נאך פארקערט, ס'איז ביי אים נאך גרעסער זיין אויפטו, ווי דער ענין פון אמירת אמן, איז דאך גדול העונה אמן

¶13יותר מן המברך, וכמדובר, ווי פסק פאר תורתינו הקדושה בזה. און דאס ווערט אויך, וויבאלד אז מ'איז מוסיף נאכמערער אין תורה ומצוותי האט מען דאך דעמאלט דעם פסק-דין פון רמב עם אין ספרי יד החזקה, אדער ווי דער רמב עם רופט דאס אן משני תורה, אז דאס ווערט א המשך פון תורה גאנץ תורה, ובפרט משני תורה און משני תורה עצמה, וואס דאס איז דאך דער פינפטער חלק אין תורה און חומש, וואס דאס איז דאך כולל און ס'ווערט אנגערופן און איבערגע'חזר'ט כמה ענינים פון די ד'חלקים שבתורה, וואס דאס איז אויך ארויסגענומען פון די הגבלות אפילו פון תורה, מאכט מען אויס חילוק צווישן יעדער חומש שבתורה מיט אלע איבעריקע חומשים, און וואס נאכמערער, אויך אויס חילוק צווישן תורה-שבכתב און תורה שבעל-פה, מ'האט כל התורה כולה, ובפרט אט די וואס האבן שיעורים קבויים ברמב ם, וואס דאס איז דאך אויך א לימוד און א שיעור אין כל התורה כולה, וואס זיכער וועלן נאכמערער מצטרף זיין זיך אין דער קביעות-עיצים אין רמב ם במיוחד, צוזאמען מיט

¶14אלע שיעורים שבתורה, כל חד וחד לפום שיעורי דילי, און צוזאמען איז דאך לימוד התורה פארבונדן אויך מיט נתינת הצדקה, על דרך ווי עבודת התפילה, ובפרט תלמוד תורה, פון כל התורה כולה, ועל דרך זה תפילה דרבים, און פון תפילה פון כל ישראל כולם, על דרך ווי תלמוד תורה דרבים,

¶15פינחס זה אליהו אז דורך די הוספה אין תורה ומצוותי האט מען גלייך, און מ'זעט גלייך, מראה באצבעו ואומר זה האט איז שוין געקומען אליהו הנביא זכור לטוב, און טוט זיין שליחות, אז ער זאגט-אן וועגן גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, און גלייך צוזאמען מיט זיין אנזאגן קומט ער צוזאמען מיט דוד מלכא משיחא און מיט משיח בכלל, וועגן וועלכע ס'רעדט זיך דאך אויך אין דער פרשה פון פרשה בלח, וואס דאס איז דאך די פרשה וואס מ'האט געלייענט אין שבת, דמיני'אזלינין, און פון וועלכע מ'האט גענומען קדושה, און לימודים, און מפרקחים על צרכי ציבור בשבת אויף דער גאנצער וואך שלאחרי זה, ובפרט אין יום השלישי שהוכחתא תלבו כי טוב, און מ'דארף גאר ניט אנקומען צו דעם ענין וואס גאולה טוט-אויף איז שוין ביינאכט גרייט מען זיך, מ'זאל עסן און טרינקען, און מיט א ברכה של פניה שלאחרי,"' און דאס איז נאכמערער מוסיף, ועד כדי כך, אז יש לומר, און ווי יעדער איד האבט בתוך כלל ישראל, און ווי דער רמב״ם פסק'נט אפ, כמוזכר לעיל, אז וויבאלד אז חייב אדם

¶16לירות, אז יעדער מענטש יעדער איד דארף קוקן אויף דער וועלט, אז אין דער גאנצער וועלט איז א מצב שקול, אז ס'איז אויסגעגליכן די טובות די זכיות מיט די ענינים וואס זיי זיינען דערוויילע נאך ניט זכיות, און דורך די איין און איינציקע פעולה, במעשה, אדער דער איין און איינציקער דיבור, וואס ער מאכט נאך א ברכה אדער וואס זי מאכט נאך ברכה, און נאכמערער אפילו די איין און איינציקע מחשבה, ווי דער רמב."ם ברענגט דאס אראפ, איז דאס גלייך מכריע את הקד וואס ער איז שקול, און ס'קומט גלייך די הכרבה, און ווי דער רמב."ם איז ממשיך, אז מביא ברכה וישועה והצלה לעולם אז ס'קומט גלייך די ישועה על ידי משיח צדקנו, נאך אין דעם סיום פון ששה עשר בתמוז, ובפרט נאך אז תמוז איז דאך דער תקופת תמוז איז דאך דער שמש בגבורתו, וואס דאס איז דאך די הכנה צו הקב'ה מוצא חמה מנערתיקה, ווערט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה אין דעם טאג פון ששה עשר בתמוז, פון שנת תשנ ון, הי'תהי'שנת ניסים,

¶17בפרט נאך אז דאס קומט דאך נאך יום חמשה עשר בתמוז, וואס דעמאלט איז דאך געווען דער קיימא סיהרא באשלמותא פון גאנץ חודש תמוז, וואס קומט לאחרי פון יום יו ד'בתמוז, וואס דאס איז דאך געווען דער יום השבת קודש, וואס איז געקומען מקביעות שנה זו לאחרי ימי הגאולה פון יו'ביז יו תמוז, האט מען דאך דעם המשך פון י'ב' תמוז, פון ימי הגאולה, ותוקף ובסמיכות לאחרי זה דער יום השבת קודש, וואס דעמאלט האט מען דעם יד על כס הוי,"' כמדובר ומוזכר אין די התוועדות שלפני זה, ותוקף לאחרי זה דער קיימא סיהרא באשלמותא דעם זונטיק, וואס ס'ווערט דאך אנגערופן בא כתב בשם פון יום אחד, און ס'ווערט נתגלה גלייך, און בפרט נאך אין דעם המשך, אז מ'האט נאך מוסיף געווען אין כמה מצוות שבמעשה ושבדיבור ושבמחשבה, סיי האנשים און סיי הנשים און סיי הטף אין דעם יום ראשון און יום שני שלאחרי זה,

¶18און מ'שטייט אין הכנה גמורה, אז אחכה לו בכל יום שיבוא איז האפט מען, און דער אויבערשטער איז ממלא דתקוה, די האפענונג פון יעדער אידן, ובפרט אז דאס ווערט די האפענונג פון כלל ישראל, אפילו אידן וואס געפינען זיך בקצווי תבל, ובפרט נאך דורך דער מצות הצדקה, וואס זי איז נאכמער מתדרז און מקרב את הגאולה, וואס דערפאר איז דאך אויך מסיים מיט אונזער צוזאמענקומען דאך דורך מאכן יעדערן פון אייך, בתוכן, און יעדערן פון אונז, א שליח בנוגע צו מצות הצדקה, אז כמוזכר לעיל איז נאך אין דעם סיום פון יום ששה עשר בתמוז, וואס קומט בהמשך צו די ימים כהן שלפני זה, חמשה עשר בתמוז און יו ד'בתמוז, יום השבת, קודש און יו-בי-י ג'תמוז, האט מען פון די גאולה וואס דער בעל הגאולה האט שוין דעמאלט מודיע געווען אז לא אותי בלבד גאו להקב,"ה נאר יעדער אידן און אלע אידן במשך כל הדורות, אפילו אידן וואס מאיזו סיבה שתהי'זיינען זיי געווען אין א דרגא וואס בשם ישראל יכונה ווערט דאס דער כינוי על דרך ווי שם אלקים

¶19ווערט אנגערופן אמאל אויך דער קינאה פון שם הוי און למטתו איז דאס א שמש ומגן הוי'אלקים איז דאס על דרך פון א מגן, ניט סתם א קינוי, און ס'ווערט אויך א מגן פון כל עניני הגלות, ועוד ועיקר, אז ס'ווערט דעמאלט הוי'אחד ושמו אחד וואס שמו איז דאך א קינאה אויף הוי ווי דערמאנט פריער אלקים אז ער ווערט אויך אנגערופן א כינוי אויף שם הוי וואס דערפאר איז דאך אויך אלקים פקימטריא כינוי, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור און טראכטן אין די אלע ענינים האט מען נאך, ווי דערמאנט פריער, תיכף ומיד ממש, מראה באצבעו ואומר זה, אט קומט אליהו ענבר, און צוזאמען מיט אים דוד מלכא משיחא, און צוזאמען מיט זיי נשיא דורך דער רבי דער שווער, וואס זיין נאמען איז דאך אויך פארבונדן מיט יוסף, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט די עבודה פון תורה ומצוות, יוסף הוי'לב בין אחר מאכן פון דעם אחר א בן, און מזלו גובר י'בית תמוז איז דאך זיין יום הולדת, ובשנה זו איז דאך דאס דער יום הולדת וואס מערב עשר שנים, וואס בנוגע צו יוסף'ן,

¶20איז דאך דאס א שלימות, ווי דער פסוק טייטשט אפ אין תהורה שבכתב, אז ביי ימי יצוב איז געווען מאה ועשר שנים, און בפרט נאך אז פון י'בית תמוז, וואס דעמאלט איז געווארן די מאה ועשר שנים בשלימותם, איז מען גלייך אריינגעגאנגען שוין אין י'בית תמוז, אין דעם יום ראשון פון די שנה שלאחרי זה, און אויב די התחלה פון שנת תשמות איז שוין דער ראשי-תיבות תה'ש נת ניסים, על אחת כמה וכמה דער המשך, על אחת כמה וכמה דער חודש תמוז שבו, וואס דעמאלט איז דאך דער שבת געווען דער תקופת תמוז אויך בתקפה ובגבורתה, האלט דאס נאך מערער צו דער הקבוש ברוך הוא און מוציא חמה מנערטוקה אין דגולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, קומט תיכף ומיד ממש. ובפרט אז מ'האט שוין דעם יום ההולדת, וואס מזלו גובר פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, וואס לאחרי זה האט מען א המשך פון כמה ימים, נאך דריי טעג לאחרי זה, פון י'ב' האט מען דעם טאג פון י'ג, און דערנאך אויך יד און דערנאך ט'וו און

¶21שוין אריין אין יום ששה עשר, האט מען גלייך די גאולה האמיתית והשלימה בפשטות, ותיכף ומיד ממש, ובפרט נאך דורך נעמען אויף זיך די שליחות פון צדקה, איז דאס שוין די החלטה בזה, ממהר ומזרף, אז נאך איידער מ'איז ממשיך אין יום ששה עשר בתמוז, איז גענוג אט דאס האט מען שוין געווען ששה עשר בתמוז כמה וכמה שעות, און מ'האט שוין אויך מתפלל געווען די תפילת המנחה פון ששה עשר בתמוז, וואס אויב יהא זיך נענה בתפילת המנחה, האט מען שוין אים געענטפערט, ווי די גמרא זאגט דאס אין דעם סיום פון מסכתא הידועה, וואס מ'לערנט דאס אלס א הקדמה צו זמן מתן תורתנו, און ס'ווערט גלייך אויך דער תורה חדשה מאיתי תצא אז דער אויבערשטער קומט גלייך צוגיין בגלוי, און קומט צוגיין בגלוי אין אן אופן פון לימוד התורה בגלוי פון דעם אויבערשטן, מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז דער אויבערשטער לערנט סיי מיט גדולים סיי מיט קטנים,

¶22ווארום בערך פון דעם אויבערשטן איז דער גדול הכי גדול א קטן הכי קטן, על דרך זה אויך בהנוגע צו קטן שבקטנים, ועוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד ממש, נאך אין דעם המשך פון אונדער צוזאמענקומען זיך איצטער, ובפרט נאך אז זיכער האט ער שוין געמאכט החלטות און פלענער ווי אזוי צו טאן אין הפצת היהדות און אין הפצת המאכתת נות חוצה יעדערער ווען ער וועט קומען אין זיין חוץ, וואס דאס איז זיין חלקו בעולם, איז דאך לגבי הרוחניות שבו איז דאס דער חוצה שבו אפילו ווען דאס איז אין ירושלים עיר הקודש און אין מקום המקדש וכו ועוד והוא העיקר, אז פון דעם רעדן אין די אלע ענינים און מחליט זיין בנוגע צו דעם ענין הצדקה, איז נאך איידער מ'טיילט פאנאנדער די צדקה, על אחת כמה וכמה הויבט ס'וועט זיך פארהאלטן מאיזה סיבה שתהי'חס ושלום אויף עטלעכע רגעים. און בפרט נאך אז מ'האט דאך אויך דעם זכות וואס מ'געפינט זיך אין א בית-הכנסת ובית-המדרש ובית פון מעשים טובים פון נשיא דורנו, וועט גלייך זיין דער יוסף הוי'איז ידו און אין אן אופן פון שמחה וטוב לבב, וואס דאס איז דאך דער אפטייטש פון יצחק,

¶23און מתוך שמחה וטוב לבב האט מען שוין מחליט געווען א ריבוי החלטות טובות, על אחת כמה וכמה צווישן זיי אויך די החלטה בהנוגע צו צדקה, און די החלטה בהנוגע צו ואהבת לרעך כמוך וואס וועלכן מ'האט אנגעהויבן און הויבט אן קודם התפילה בכל יום, על אחת כמה וכמה אין די תפילה פון ימי הגאולה ווערט דאך אויך בטל די הגבלות און די חילוקים צווישן איין אידן מיט א צווייטן, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז ער איז ממלא בפשטות ובשלימות דעם סיון פון ואהבת לזהך כמוך אז דאס זאל זיין ממש, און מ'טאפט-אס-אן אין אלע גוטע זאכן, און אלע גוטע זאכן, בפועל, און מ'טאפט-אן, און ס'איז דא והוא העיקר, אז אט הנה מלקינו זה און הנה נשיאינו זה, און יעדער איד באווייזט אויף זיך אליין, אז אט זעט ער זיין חלק אלוקה ממעל ממש, בגלוי, דורך זיינע מחשבות טובות און דיבורים טובים און מעשים טובים, און מהדים כללות'דיקן זה, וואס דאס איז דאך בגימטריא י'בי'ס, וואס דאס גייט דאס אויף אלע י'בי'ס שבטים, וואס דאס איז דאך כולל כל

¶24בני ישראל כולם, אין די אלע דורות וואס זיינען שוין געווען, און דורנו זה במיוחד, און כל הדורות העתידים לבוא. און מ'האט די שבטי ידקע, צוזאמען מיט יעקב אבינו ווערט דאך דאס צוזאמען אחד, בגימטריא יו ד ג, און ווי די שבטים האבן געזאגט צו יעקב אבינו, כשם שאין בלבך אלא אחד איז אזוי כך הן בלבנו אלא אחד, וכמדובר כמה פעמים אין אזוי נתוועדות. און ס'זאל ווערן אויך בפועל ובפשטות דער קיום היעוד פון והיו הוי'למלך על כל הארץ ביום ההוא יהי'הוי'אחד ושמו אחד, ווי מ'האט איצט געזאגט לאחרי תפילת מנחה, און מ'וועט זיכער זאגן יעדערער, ותוך כלל ישראל לאחרי תפילת מעריב. און ס'וועט אויך זיין, ווי דער המשך לאחרי זה, אז אך צדיקים יודו לשמך יופי ישרים את פניך בקודש הקדשים, וואס דאס איז דאך דער אמת'ער פניך צוזאמען מיט די לוחות ראשונות בשלימותם, ווארום איצטער האלט מען דאך נאך אין די ארבעים יום ראשונים וואס זיי זיינען ברצון און די לוחות זיינען בשלימות,

¶25און ווי דאס איז בארצנו בירושלים עיר הקודש ובארצנו הקדושה, וואס ס'איז פשט בכל הארצות כולם. ועוד והוא העיקר, תיכף ומיד ממש, צוזאמען מיט אליהו הנביא זכר לטוב, און צוזאמען מיט נתיני דורנו דעם רבי'ן דעם שווער, און צוזאמען, אנהויבנדיק ווי דער פרשת השבוע, דער חלק אין חיטות פון היינטיקן טאג, וואס הויבט זיך אן פון שבט ראובן, וואס ער איז געווען בחור יעקב במילא איז דאך אין אים נכלל, און ער איז כולל כל השבטים הבאים שלאחרי זה, וכולל אויך שבט לוי, אף על פי וואס שבט לוי האט געהאט אן ענין בפני עצמה. און דאס ווערט אויך די הכנה, אז ס'ווערט אויך בגלוי, אז ס'וועט זיין דער לא ימנה ולא הוספה מרוב, אז אידן שטייען אין א ריבוי עצם, ביז וואנענט אז ס'איז גאר ניט שייך דער גאנצער ענין פון מנין והגבלה שלא למעליותא, חס ושלום. און ס'ווערט דער לא ימנו ולא יספר מרוב, דורך דערויף וואס מ'האט גלייך, כאמור, די גאולה האמיתית והשלימה, איז דאך דאס דער פירוש הפשוט אין דער נבואה, אז גאולה האמיתית והשלמה איז אויך כולל דעם יעוד,

¶26אז ס'ווערט דער לא ימנה ולא יספר מרוב. ובפרט נאך אז א איד איז מסייע בזה, דורך דערויף וואס ווי דערמאנט פריער האט ער מגלה געווען דער לא ימנה ולא יספר מרוב בנפשי פנימה, דו איז דאך חילוק אלוקה ממעל ממש, וואס דאס איז דאך די יחידה שבנפש, העכער פון כל מנין והגבלה, דאס ווערט אבער נמשך אין אלע חמשה שמות שנקראו לה, ביז אין עשי ביז אין חלק אלוקה ממעל ממש, פון לשון אנטאפן, דורך די אצבע הגשמי. און מ'האט אויך בהרחבה, נאך אין סיום פון דעם גלות, הרחבה גדולה והאמיתית בכל ענינים הגשמיים, על אחת כמה וכמה בכל ענינים הרוחניים.

¶27און סיי רוחניות, על ידי משיח צדקנו, גאולה האמיתית והשלימה, כן תהי'לנה בתוך כלל ישראל, אמן כן יהי רצון, תיכף ומיד ממש.

¶28ברכה ועץ לחם", טוט ווארט פאר מין? וואס מין? ס'איז פאר ברכה ועץ לחם, און אין א ברכה ועץ לחם, ברכה ועץ לחם, דאס אין ווארט א ווארט.

¶29רחר לחיים, רחר בצלחה, רחר בצלחה, רחר בצלחה, רח שהזיך פארן דער געזונט?

¶30רחר להצלחה, רחר בצלחה, שמועסט אין דערפארשיפט. רחר וצלחה.

¶31וואס זיינען די ברכה ומצלחה, די ברכה ומצלחה ומצלחה, די ברכה יינגלענגלענגלענג.