פסקה
פסקה rh-j4d3m4sh
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-108bwvtr
- order
- ec
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- בית הכנסת ובית המדרש של נשיא דורנו פון דעם רבי'ן דעם שווער לאחרי תפילת ערבית, און נאך דערויף ווי מ'האט זיך אויסברענגט כדי מ'זאל קענען פארברענגען מיט נאכמערער שטורעם, און אין אן אופן אז דאס זאל דורכנעמען דעם כל השנה כולה, כמוזכר לעיל כמה פעמים. און וואס דאס וועט אויך נאכמער מוסיף זיין אין די זריזות וואס דער אויבערשטער ברענגט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, נאך ניט ווארטן אויף די אלע ענינים, נאר ברענגען און מקדים זיין זיך, ווי דער אויבערשטער אליין איז מבטיח, מי הקדימני והשלם, אז ער קומט לכל לראש, און בפרט נאך נאך א תענית, איז דאך טרם יקראו ואני ארא איז גלייך תוקף לאחר הדיבה בזה, טוט-אויף דער אויבערשטער את כל התלוי בו, און וויבאלד ער טוט-אויף כל התלוי בו איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס טוט זיך אפ מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, ביז אין אן אופן למעלה ממדידה והגבלה, בבל דקדושה, כמוזכר לעיל. און ס'ווערט דערנאך נמשך בהמשך פון יום פון עשירי בטבת, אז ס'ווערט נתגלה דער עצם היום הזה, ביז עצמות ומהות, נאך בשעת ס'איז נאך דא די רגעים אדער די זמנים וואס זיינען נאך פארבונדן מיטן תענית, במילא ווארט מען נאך צו די וויילע, ביז וואנענט מ'האט דערנאך די סעודה גדולה, מיט די שמחה גדולה וכו'וכו,' אבער שוין ווערט נתגלה דער ענין ווי אזוי דאס איז אן עת רצון, ובפרט נאך, אז נאך קודם מ'איז מסיים דעם תענות איז מען אויך, כאמור, מאכט מען דעם סיום אויף ספר הרמב,"ם, וואס דער סיום זיינער איז דאך ומה להארץ דעה את הוי כמים לא ים מכסים ולפני זה, אז ס'רעדט זיך וועגן א מעמד ומצב של שמחה, און אין שם אויך לא רעב, איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'דארף ניט זיין אויך קיין ענין של תענות,
- proofread
- 0