Text

¶1ס'איז דאך ד כמה אופנים וו ס מ'קען דורכפירן די שליחות ווי דערמ נט פריער אין ריבוי אופנים, אין איין סוף אופנים,

¶2איז אבער ד ווי דער לטער רבי ה ט דאס געשריבן אין דעם ערשטן בריוו אין וועלכן ער דערציילט וועגן זיין גאולה, וועגן זיין באפרייאונג, זעט מען דארטן כמה נקודות, עטלעכע ז כן וועלכע ער איז מדגיש, וו ס ער שטרייכט זיי אונטער, וו ס דערפון איז פ רשט נדיק,

¶3ז ד ס ה ט ער ליין ”ב טר כט” לס וויכטיקער טייל פון זיין מטרת הגאולה, און ”ב טר כט” ד ס, ז ניט ז ס'איז גענוג ז ער ליין וועט דערפון וויסן, נ ר ער ה ט ד ס געשריבן און מפרסם געווען און דערנ ך איז ד ך ד ס נתפרסם געוו רן ביז לדורנו זה,

¶4כדי מ'ז ל זיי אין דערויף ריינטר כטן ווי מ'ד רף זיך ריינטר כטן אין דברי הרב, אין דברי בעל הגאולה, און דערפון רויסנעמען די תוצאה און די מסקנא בהנוגע למעשה בפועל.

¶5על אחת כמה וכמה ן ענין וו ס ער שרייבט אפן, ולאידרגיסא איז לכאורה איז דער ענין הפלא וו ס ה ט ד ס שייכות, און שייכות עיקרית, צו דער גאולה איז ד ך פ רשט נדיק, ז אין דערויף איז זיכער ד נקודה עיקרית.

¶6און ד ס איז, ז מ'זעט, ז ער איז מדגיש עטלעכע מ ל אין דער אגרת הקודש, ז דער נס איז געווען אין ן אופן, דער נס פון דער גאולה, איז געווען אין אן אופן וואס רעו ”כל אפסי ארץ” אז מ'האט דאס אומעטום געזען ניט נאר צווישן אידן.

¶7דערנאך איז ער אויך מדגיש, אז ס'איז געווען די עמים און שרים ה בן דאס געזען, און אויך ביי זיי איז דאס געווען א פלא, און ”הגדיל והפליא ה' לעשות עמנו” בארץ וואס לכאורה וויב לד ז דער מאסר איז געווען פ רבונדן מיט הפצת היהדות צווישן אידן,

¶8וו ס ד רטן ד רף ד ך זיין דער 'לימוד התורה', ובפרט דער לימוד 'פנימיות התורה', משא"כ צו ניט-אידן ה בן זיי שייכות צו די שבע מצוות בני-נח,

¶9מיט לע זייערע סעיפים וסניפים ופירות, וו ס ד ס איז ד ך דוקא דורך דעם קיום זייער-דין ווערט דער וועלט אין ן אופן פון ”לא לתוהו בראה אלא לשבת יצרה” על כל פנים ווי אין דעם זמן הגלות איז ד ך ד ס דבר מוכרח,

¶10און ווי גערעדט כמה פעמים דער פסק דין אין רמב אז כדי ד ס זאל ה בן קיום די מצוות וו ס בני-נח זיינען מחוייב אין זיי, דארף דאס זיין מיוסד, באגרינדעט, אויף דערויף וו ס זוי ה ט דער אויבערשטער איבערגעגעבן דורך משה,

¶11ד ס איז ניט ז ך וו ס מענטשן צווישן זיך ה בן זיך צוזאמענגערעדט, און געקומען לידי החלטה, ז מ'דארף זיך פירן אין ז אופן און אפהיטן ט די ציוויים איז ט דעמאלט אין אונזערע דורות דארף מען ניט ה בן קיין ראיות און זוכן ווייט, ז אויף דערויף קען מען ניט בויען, וו רום מענטש איז משוחד.

¶12עד כדי כך, ז אנשט ט ז מ'מ כט חוקים און מצוות וו ס זיי בויען אויף און ס'ווערט דער ”לשבת יצרה” ה ט מען געזען בפועל, ז מ'ה ט אויפגעבויט ג נצע שיטה פון חוקים, וו ס זיי ה בן געבר כט דעם גרעסטן חורבן,

¶13און דעם גרעסטן תוהול, וואס ס'איז נאך קיינמאל אזוי ניט געווען בעולם, און מ'האט דאס מייסד געווען אויף א שיטה פון חקירה און אויף א שיטה וואס האבן זיך צוזאמענגערעדט מלומדים און מחקרים און פילוספים וכו און מ'האט דערפון געמאכט אט די לע ענינים און די לע מעשים וואס האבן חרוב געמאכט א וועלט

¶14און וואס עד היום הזה זעט מען נאך די צוצאות דערפון, און וואס נאך ערגער איז, אז עד היום הזה איז נאך דא ”תלמידים, ותלמידי תלמידיהם”, וואס זיי האלטן זיך אן אט די חוקים און זיי זיינען זיך משתדל אין זיי צו מפיץ זיין,

¶15ניט קוקנדיק אויף דערויף וואס מ'האט געזען די תוצאות וואס ס'האט געבראכט דער פירן זיך מיט די חוקים.

¶16און זיכער דארף מען דאך ניט מסביר זיין און מבאר זיין וועגן וואס דא רעדט זיך?

¶17דא רעדט זיך בפשטות, אז מ'האט אויפגעבויט א גאנצע שיטת הנהגה, וואס זי איז געווען געבויט דורך א פאלק וואס ס'האט זיך גערעכנט צווישן די ערטוויקלסטע פעלקער צוווי פון די געבילדעטע פעלקער,

¶18און ביי זיי גופא האט מען דאס געבויט על יסוד פון די חקירה זייערע און פילוספיות זייערע און השקפת עולם זייערע וכו און דערנאך האט מען דאס איבערגעגעבן ווי אזוי מ'דארף פירן בפועל האט מען געזען, אז ס'האט געבראכט, ווי כאמור לעיל, א חורבן און א הרת און א תוהו שלא היה מעולם כמוהו.

¶19וואס די איינציקע באווארעניש דערצוו איז, ווי דערמאנט פריער, אז די הנהגת העולם איז געבויט אויף דערויף, אז ס'איז דא מציאות וואס מאמיתת המצאו ”נמצאו כל הנמצאים” און אט די מציאות האט איבערגעגעבן, דורך משה רבינו,

¶20הוראות ברורות, ”תורה אור” אין א ליכטיקן אופן ווי אזוי מ'זאל זיך פירן, און האט דאס איבערגעגעבן ניט געלאזט קיין איין און איינציקן ווינקל אין וועלט אויף וועלכע תורה זאל ניט באלייכטן וואס מ'דארף דארטן טאן,

¶21עאכו"כ ניט געלאזט קיין איין מענטשן אין וועלט פאר וועלכן ס'איז ניט געגעבן געווארן הוראה ווי אזוי ער דארף זיך פירן, ווי דערמאנט פריער,

¶22ז די שבע מצוות איז ד ס שבע מצוות כלליות, און יעדערער פון זיי ה ט ריבוי פרטים, און ז מ'פירט זיך אין זייער וועג איז ט דעמאלט ווערט ד ס ”לשבת יצרה” אן עולם בישובו.

¶23און אט דעמאלט האט דאס א קיום, און אפילו שוחד איז אויך אין דערויף ניט מחליש, וויבאלד אז בשעת ער וויל נוטה זיין אין הדרך הישרה זעט ער אין דער זעלבער תורה וואס אין די שבע מצוות בני נח איז דאך אויך ד די דינים פון גזל וכיוצא בזה,

¶24וואס דאס איז פארבונדן מיט דער אזהרה, אז מ'זאל וויסן זיין, אז שוחד איז מטה ”ומעויר עיני חכמים ויסלף דברי צדיקים” האט ער א באווארעניש, אז ער דארף זיך אליין בוכן ובודק זיין, צי איז ער ניט משוחד, און א פרעגט טאן ביי א צווייטן שאינה ”נוגע בדבר”,

¶25וואס אט דאס איז ער מציל פון דעם יעבר און פון דעם יסלף דברי צדיקים.

¶26און אויף דערויף זאגט מען, אז דאס איז געגעבן געווארן מלכתחילה, דורך משה רבינו, וואס דערפאר זעט מען דאך א דבר פלא, אז דער רובם ככולם פון די משתרים פון די אלע פארשידענע פירונגען, און פון די רובם ככולם פון די דתות 'לשון רבים', אפילו די וואס זיי זיינען על-פי דין עבודה זרה,

¶27מיט דער גאנצער חומרה פון עבודה זרה, זיינען דאך הכל מורים אז זיי זיינען מיוסד ווי זיי אליין זאגן מיוסד על תורת משה און מ'איז שוין ד די אריכות בזה אויך אין ספר הקוזן.

¶28און אט דא קומט, וויב לד אז דאס איז פארבונדן מיט תורת משה האט יעדער איד, וו ס יעדער איד איז דאך פארבונדן מיט ”תורה צוה לנו משה מורשה” קהילת יעקב ער ה ט באקומען פון משה רבינו בירושו די גאנצע תורה,

¶29אויך אט דעם ענין אז ער דארף זען, אז די וועלט זאל זיך פירן לויט דעם סדר פון ”לשבת יצרה” וו ס ד ס איז פארבונדן מיט שמירת פון די שבע מצוות בני-נח,

¶30מיט אלע זייערע סניפים ופירות, נוסף אויף דערויף וו ס ער דארף זיין דער ”קשוט עצמך” ער דארף זיך משתדל זיין, און מ'האט די הבטחה פון ”יגעת ומצאת” מקיים זיין אלע תרי"ג מצוות וואס ער איז אנגעזאגט געווארן אלס א איד, כולל אויך דעם ציווי וואס ער האט, ליכטיק מאכן די וועלט ארום זיך.

¶31וואס אט דאס איז אויך איינע פון די ביאורים בדרך אפשר על כל פנים, וואס דער אלטער רבי איז מדגיש, אז ס'איז נוגע אז אפסי ארץ זאל אהינצו אויך דערגיין די תוצאות פון דער גאולה,

¶32און ס'איז נוגע ז די שרים ז די עמים ושרים ז לן וויסן דערפון, און ז ס'ז ל זיין דער הגדיל והפליא ”הוי' לעשות בארץ” אין דערג נצער וועלט, וו רום דער שלימות פון אידן ב שטייט אויך אין דערויף וו ס ער טוט כל התלוי בו אויף ריינברענגען שלימות אין דער וועלט רום זיך.

¶33און ט ד איז ד הוראה נפלאה, ווי אזוי מ'דארף דאס טאן, וואס מ'נעמט דאס אויך פון דעם שבת דמיני' מתברכי כולי יומי וואס פון אים איז אויך געבענטשט געווארן דער טאג פון יתת כסלו, פון היינטיקער תביעות, דער שבת שלפני זה, וואס דאס איז דאך שבת פרשה וישלח.

¶34וואס אין פרשה וישלח איז דאך דא כמה וכמה ענינים וסיפורים והוראות ד ס איז ד ך חלק פון תורה, וו ס יעדער ענין אין תורה איז ד ך מלשון הוראה אן אנווייזן,

¶35און ווי ער ז גט אין זהר באריכות, ז חס ושלום צו ז גן, ז די תורה איז צוליב סיפור דער סיפור איז טפ געווען סיפור המעשה בפועל, וו רום ד ס איז ”תורת אמת”, און ”אין ענין יוצא מידי פשוטו”, בער די כוונה און דער תכלית וו ס מ'ה ט ד ס ריינגעשטעלט אין תורה כדי ז מ'ז ל דערפון רויסנעמען הוראה,

¶36וו ס די הוראות איז ד ך ד אין פ רשידענע אופנים, ווי לע ז כן אין תורה, וו ס מ'ה ט ד ס אדער אין פשט אדער אויך ברמז, דער אויך אין דרוש, אדער אויך אין אופן הסוד.

¶37וואס דבר השוה לכל אחד ואחת איז דאס דער לימוד בדרך הפשט, דערנאך אז מ'ווערט עלטער ערשט דעמאלט קען מען לערנען אין די אנדערע אופני 'לימוד התורה'.

¶38זעט מען אין פשוטו של כתובים, און גלייך אין דעם אנהויבס פון דער סדרה איז דערציילט מען דארטן, אז ”וישלך יעקב מלאכים” און צו וועמען האט ער געשיקט?

¶39אלאתיו אחיו ארצתו לאמר וואס זאלן זיי אים זאגן?

¶40אם ”לבן גרתי ואוכר עד עתה” וואס אין דערויף איז דאך דא כמה פירושים אין מדרשי חז.

¶41אין אלע פיר אופני לימוד, ”פשט רמז דרוש סוד” אין פירוש רש"י איז דאך, ווי רש"י אליין זאגט, אני ”לא באתי לפרש” אלא פשוטם של כתובים דער פירוש הפשט נעמט מען ארויס פון לימוד הרש יא,

¶42איז שטעלט זיך רש יא אויף מלבן גרתי און זאגט, אז גרתי איז דאך דאס בגימטריא תרי"ג אז יעקב האט אנגעזאגט די שלוחים, אז זיי זאלן זאגן אותם אז אין לבן גרתי און פונדעסטוועגן לא למדתי מדרכיו ותרייג מצוות שמרתי

¶43וויבאלד אז דאס שרייבט רש"י איז פארשטאנדיק אז דאס איז פשוטם של כתובים, און ס'איז פארשטאנדיק אז דאס איז א לימוד וואס דערפון קען ארויסנעמען א הוראה אפילו א ”בן חמש למקרא”.

¶44וואס אט דא פרעגן זיך אלע די שאלה.

¶45בשעת ער האט דאס געשיקט צו עושה בן האט ער דאך אים געדארפט איבערגעבן אזוינע זאכן וואס זיי וועלן אויסנעמען אדער האבן א השפעה אויף אותהון, בדוגמא ווי ער האט אים געשיקט א מנחה כדי ס'זאל זיין אמצה חם בעיניך על דרך זה די כמה פרטים ווי ער האט געשיקט די שלוחים,

¶46מכות אומרון און דערנאך זאגט מען, אז גלייך אין תחילת הדיבור מיט אותהון וואס דארפן זיי אים אנזאגן, אז אים ”לבן גרתי ותרי"ג מצוות שמרתי” וואס דאס איז געווען, ווי געזאגט פריער, דער סיפור ווי יעקב האט זיך געפירט ווען ער איז געגאנגען רעדן מיט אנדערע פעלקער, מיט אותהאוון.

¶47וואס דערפון ווערט אויך א הוראה ווי יעדער סיפור אין תורה, אז דאס איז אן אנווייזונג, אז ווען א איד גייט רעדן מיט א ניט-אידן איז די ערשטע התחלה דארף זיין, אז ער דארף אים זאגן אין ”לבן גרתי ותרייג מצוות שמרתי” וואס איז דא דער קשר און ווי אזוי נעמט ער אויס ביי אים דורך דעם?

¶48איז דאך דא אין דערויף וואס ביי עשרים געפינט מען צוויי גדרים.

¶49די גמרא זאגט, אז עשרים האט געהאט א דין פון ”ישראל מומר” דאס הייסט פון א אידן, נאר וואס ער פירט זיך פארקערט ווי א איד דארף זיך פירן, און א צווייטע זאך ווי מ'געפינט בנוגע צו עשב און מאותיו הוא אדון און ארצתו און ועלם ”ישים לשפוט את” הארותיו וואס דאס איז דער ענין פון אומות העולם.

¶50וואס לכאורה איז דאך דאס א סתירה?

¶51איז דאך דער ביאור בזה, אז דאס איז דער חילוק, עשב אליין, בנו של יצחק ורבקה, האט געהאט א דין פון ”ישראל מומר” ער איז זיך אבער געגאנגען מיט שש נפשות, וואס זיי זיינען געווען קינדער פון א חיתי מיט א חיוי פון אומות-העולם, האבן זיי געהאט א דין פון ניט-אידן,

¶52און זיי זיינען געווען דער רב, און דערפאר, בשעת יעקב האט געשיקט אלאתיו אחיו צוזאמען מיט די מיט וועלכע ער גייט איז דאס געווען א שליחות און א איבערגעבן סיי צו א ”ישראל מומר” און סיי צו ניט-אידן.

¶53וואס די הוראה בזה איז, אז ניט ווי מ'האט א טעות, און מ'מיינט אז בשעת מ'דארף פועל זיין אויף א צווייטן אידן ער זאל ווערן נאך פרימער ווי ער איז געווען פריער,

¶54דארף מען מוותר זיין און אפלאזן עפעס פון אידישקייט, וואס דורך דערויף איז מען ביי אים נושא חן און דערפאר וועט ער פאלגן.

¶55זעט מען, אז ס'איז פונקט פארקערט, בשעת מ'קומט צוגיין צו א אידן וועס איז וועלכער איד ס'זאל ניט זיין, און מ'זאגט אים, אז תרי"ג מצוות שמר תיד אז ער האלט זיך מיט דער גאנצער שטארקייט בא אידישקייט,

¶56און ניט נאר ער שעמט זיך ניט דערמיט, נאר אדרבא, בשעת ס'קומט פון אים א שליח וואס ”שלוחו של אדם כמותו” ווען ער אליין רעדט איז די התחלה זיינע איז, אז מ'זאל וויסן זיין, אז ניט נאר ער שעמט זיך ניט מיט אידישקייט, און ניט נאר אז ער האלט אידישקייט פארשלאסן בא זיך אין ד' אמות, בא זיך אין הויז,

¶57נאר פארקערט, אז בשעת אם לבן גרתי וואו ער זאל זיך ניט געפינען, אפילו ווי רש"י טייטשט אפ, אז גרתא איז אויך פון לשון גר ער געפינט זיך דארט אלס א גר, איז ניט נאר ער שעמט זיך ניט דערמיט, נאר אדרבא ער איז מכריז ומודיע אז ער האלט זיך בא די אלע מצוות וואס דער אויבערשטער האט אים געגעבן,

¶58און יעקב האט גוט געוואוסט און גוט פארשטאנען ווי אזוי מ'קען פועל זיין אויף עושה בן, און נאך מערער תורה האט דערפון געמאכט א הוראה און אן אנווייזונג פאר יעדער אידן, ווי אזוי ער זאל רעדן מיט א צווייטן אידן, וואס זיכער וויל ער דאך אויף אים טאן גוט און מאכן אים נאך בעסער ווי ער איז געווען ביז איצטער,

¶59איז ניט דער סדר און דער וועג אין דעם איז, אז ער זאל אים באזאגן, אז ער איז ניט ווי א איד דארף זיין, ווי אלע פעלקער, נאר וואס דען מ'דארף זיין נאך בעסער, נאר ער זאל אים דערציילן דעם אמת, אז מ'געהערט צו א פאלק וואס יא דער איד איז 'מאמינים בני' מאמינים במילא איז היט ער אפ אלע תרי"ג מצוות,

¶60און דוקא דורך דעם האט דער צווייטער איד צו אים א צוטרוי, אז ער באהאלט זיך ניט, און ער מאכט ניט קיין פשרות, און ער וויל אים עפעס ניט זאגן מיט רמלות, נאר ער זאגט אים דעם אמת, אז ער געהערט צו 'מאמינים בני' מאמינים.

¶61און אט דעמאלט האט מען די הבטחה, וויבאלד אז ער איז א איד איז ווי דער רמב"ם פסק'נט, אז יעדער איד אין וועלכן מעמד ומצב ער איז, וויל ער אפהיטן אלע תרי"ג מצוות,

¶62סיידן ס'טרעפט אמאל אז 'יצרו אנסו' איז דאס ניט ער, נאר ער איז אן אנוס דורך דעם יצר הרע, אבער ער איז אין א מעמד ומצב פון תרי"ג מצוות שמרתי און דוקא דעמאלט, ווען ער רעדט א צווייטן אידן, מיט אן אפענער הארץ, און דערציילט אים ווער ער איז אז ער איז יעקב'ס אן אייניקל,

¶63און אז ער האט בירושה ”תורת משה, און תורת משה” אינגאנצן, ווי גערעדט כמה פעמים, אז ירושה איז דער דין, אז מ'דארף ניט ווארטן ביז ער וועט ווערן בר-מצוה, אדער בת-מצוה, אדער ביז ער וועט ווערן אפילו א בעל שכל,

¶64ער געפינט זיך נאר ביי אויר העולם, א ”תינוק בן יומו” איז ער ”יורש הכל”.

¶65און ”תורת אמת” זאגט, אז ”תורה צוה לנו משה” איז דאס מורשה ווי די גמרא טייטשט דאס אפ פון לשון ירושה צו קהילת יעקב, צו יעדערן וואס ער געפינט זיך אין קהילת יעקב,

¶66און דערפאר, ווען אן אור-אייניקל פון יעקב' ין קומט צוגיין רעדן צו א צווייטן אידן, וואס זיכער וויל ער דורך דערויף מאכן דעם צווייטן אידן א טובה און טאן אים נאך בעסער און נאך מערער איז די התחלה בזה איז, אז אין תרי"ג מצוות שאמרתי ווארום אט דאס איז די מציאות פון א אידן, ווי דערמאנט פון דעם רמב"ם.

¶67און אט דעמאלט איז מען מצליח ווי דער המשך הסיפור אין פרשה וישלח, אז סוף-כל-סוף ווערט נתהפך פון דעם ישראל וואס ער איז געווען אין א מעמד ומצב פון אוצרון,

¶68ביז וואנענט אז ויכבקוהו וישקוהו און ויבקוהו און זיי ווערן מיט דער גרעסטער ליבשאפט און קירוב ווי ס'קען זיין, בפרט ווי ר' שמעון בן יוחאי איז דאס מדגיש.

¶69און רש"י ברענגט דאס אראפ בפירושו על התורה, וואס דאס באווייזט אז דאס איז פשוטו של מקרא.

¶70על דרך זה אויך איז אין דערויף א הוראה, אז אט די אלע וואס השגחה פרטית האט זיי געמאכט און האט זיי אוועקגעשטעלט, אז מ'האט זיי אויסגעקליבן, אז זיי האבן א השפעה אויך אויף ניט-אידן,

¶71און אויף א דער אויף א סטייט אדער אויף א גאנצע מדינה וכו איז אט דעמאלט קען דאך זיין חס ושלום דער צוגאנג און דער טראכט בא זיי,

¶72אז ווי אזוי קענען זיי מצליח זיין אין דורכפירן זייער שליחות לטובלת העיר, צו דער טובה פון דער שכונה אדער פון דער גאנצער שטאט אדער פון דער גאנצער סטייט אדער פון דער גאנצער מדינה, איז דאס דורך דעם וואס זיי וועלן מכריז זיין, אז ככל העמים בית ישראל אז מ'דארף זיך פירן ווי אנדערע פעלט איר פירן זיך,

¶73און אט דעמאלט וועט מען זיין ישראל דארף מען וויסן זיין, אז בשעת מ'גייט מיט אט דעם צוגאנג, דערפילט יענער גלייך, אז מ'נארט אים אויס חס ושלום, ווארום יעדער פאלק האט דאך זיך זיין הנהגה און זיין טבע און זיין הוראות, ווי אנגעוויזן אין תורת משה.

¶74און די הוראה פאר עם ישראל, פאר יעדער אידן, וואו ער זאל ניט זיין און ווי אזוי ער זאל ניט זיין אז ער דארף זיך אויפפירן ווי א איד פירט זיך.

¶75און ווי ער דארף זיך אויפפירן ווי א איד?

¶76איז יעדערער וואס געהערט צו קהלת יעקב האט די הוראה פון יעקב'ן אליין, אז בשעת ער קומט צוגיין רעדן צו אומות העולם, וואס דאס איז בניו של עושיו, וואס זיי האבן געהאט דעם דין און די הלכה ווי אומות העולם, און פון זיי איז זיך דערנאך אויסגעוואקסן די מלכות אדום,

¶77און צוזאמען דערנאך גלות אדום דער גלות אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער.

¶78אפילו אז דער אויבערשטער האט מצליח געווען און מ'געפינט זיך אין א מדינה פון א מלכות חסד, וואס זי איז מסייע אז זי העלפט א אידן אז ער זאל זיך פירן ווי ביי אים קומט אויס, און לאזט דאס איבער צו דעם אידן,

¶79אז ער זאל מקיים זיין זיין שליחות, ו ”בחרת בחיים” ער זאל אויסקלייבן תורת חיים און מקיים זיין די מצוות אויף וועלכע ס'שטייט וחי בהם.

¶80דארף דאך דער איד התפללו אויס שלום העיר דארף ער טאן וואס ס'הענגט אפ אן אים פאר שלום העיר און שלום המלוכה, וואס בשלומה איז לכם שלום דאס איז אים נוגע און ער דארף זיך אפצאלן טובה תחת טובה,

¶81מאכן שטארקער און מער מיוסד וכו דורך דעם וואס ער איז זיך משתדל אז אלץ זאל זיך דורכפירן און פירן זיך לויט דעם תוכן פון די שבע מצוות וכל הסעיפים שלהם,

¶82בשעת אבער איידער ער גייט-צו צום תוכן הענין דארף דאך זיין דערצו די הקדמה ווער רעדט דאס, און וואס באשטייט זיין תוכן,

¶83און מיט וואס פאר א תוקף, וואס איז די שטארקייט זיינע, וואס ער קומט צוגיין רעדן און פארשלאגן און מציע זיין אז מ'זאל זיך פירן באופן כזה איז די התחלה בזה האט אנגעוויזן יעקב, דער ערשטער וואס ער איז דער ערשטער פון קהילת יעקב, אז די התחלה בזה איז אם לבן גרתי אז מ'געפינט זיך טאקע אין גלות, אין אן אופן פון א גר,

¶84אבער זייענדיק אין גלות האט מען אויפגעהאלטן די גאנצע שטארקייט און די גאנצע אמיתיות און דער גאנצער עצם זיינע, און ער באהאלט דאס ניט, און וויל קיינעם חס ושלום ניט אויסנארן,

¶85און אין וואס באשטייט זיין עצם און זיין אטענסתי זיין אמיתיות איז דאס אין דעם וואס תרי אג מצוות שאמרתי און בשעת ער הויבט אן מיט אט דער התחלה,

¶86אז ער איז א איד, און א איד וואס האלט פון ”גאון יעקב” און האט אויף זיך א התחייבות אלס א איד, מצד אידישקייט, נאך טאן נאך מערער ווי סתם על פי שכל צוליב ”שלום העיר ושלום” המלוכה ושלום המדינה, און מיט וואס פאר א תוקף פארלאנגט ער דאס?

¶87ווארום תרי"ג מצוות שאמרתי ער אליין פירט זיך אויך אויף ווי ס'דארף צו זיין אט דאס דוקא איז די התחלה און די הקדמה, דורך דערויף וואס דער שליח גיט איבער, און דערנאך גיט ער אליין, קומט ער אליין צוגיין,

¶88וממלא אחרי דברי השליח ווי ס'איז געווען בא די שליחות יעקב על ידי השלוחים מלאכים אז דערנאך האט ער אליין אויך איבערגעזאגט דאס, איז אט דעמאלט נעמט ער אויס און פירט דורך זיין שליחות, וואס ער קומט צוגיין רעדן אלס בא-כח פון אידן וואס האבן אים אויסגעקליבן, און ניט-אידן וואס האבן אים אויסגעקליבן,

¶89אבער מ'האט אויסגעקליבן אים אלס איינעם וואס ער באשטייט פון כמה ענינים וכמה חלקים, אבער צום אלעם ערשטן איז דער עיקר זיינער איז וואס ער איז א ”בן אברהם יצחק ויעקב”, און געהערט צו קהילת יעקב,

¶90און דוקא דורך דעם וואס ער איז בשלימות אלס איינער וואס געהערט צו קהילת יעקב וואס פירט דאס דורך במעשה בפועל, דורך דערויף וואס תרי אג מצוה שמרתי און איז מכריז וועגן דעם אט דא ווערט די הוראה און די הקדמה, און דאס טרעט דורך פאר אים דער וועג,

¶91אז מ'זאל זיך צוהערן צו די הצעות זיינען וואס ער רעדט דערנאך וועגן הנהגת העולם, הנהגת המדינה אדער הנהגת העיר, הנהגת השכונה,

¶92ווארום מ'האט דעם געפיל און די זיכערקייט, אז מ'רעדט מיט א מענטשן וואס ער איז אמת און זוכט אמת און וויל אריינברענגען אמת, ווארום ער פירט זיך לויט די הוראות פון ”תורת אמת”, וואס צוזאמען דערמיט איז זיי אויך תורת חיים, א הוראה ווי אזוי מ'זאל לעבן דעם טאג-טעגלעכן לעבן אלס פרט,

¶93אן טאג-טעגלעכן לעבן אלס עסקן ציבורי, טאג-טעגלעכן לעבן אלס עסקן לטבת המדינה.

¶94און אט דעמאלט פירט מען אויס, אז ניט קוקנדיק וואס ס'איז דא פריער חילוקי דיעות איז סוף-כל-סוף קומט מען לדעה אחת, ביז אין אן אופן פון ויכפקהו און וישקהו.

¶95און ווי דערמאנט פריער, אז בשעת מ'איז מוסיף נאך ליכטיקייט און נאך גוטסקייט אין וועלט יעדערער לויט זיינע מעגלעכקייטן איז דאס אלץ ממעט און מחליש דעם חושך הגלות,

¶96און דאס איז מקרב און ס'ברענגט דער אבו אל הדונות יעירא ווי רש"י טייטשט דאס אפ, אז דאס איז דער ענין פון ימות המשיח,

¶97שנאמר ”ועלו מישן בהר ציון לשפוט את הר עושיו” און ווי ער איז מסיים אין ילקוט שמעוני, ”והיתה לה' המלוכה” אין די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, במהרה בימינו ממש.

¶98לחיים.