פסקה
פסקה rh-hdcmc3rt
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-yh7vkvjm
- order
- F
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- איז ער שוין החי, און דערנאך ויתן ער לבו אין דעם ענין ווערט דאס נאך אן ענין של חיות, וואס בכללות איז דאס צוויי סוגים, אט דאס וואס מ'גיט אים אדער וואס ער האט אליין אויסגעהארעוועט, אבער דאס איז געווען מיט א טאג פאר דעם אדער מיט א רגע פאר דעם, און איצטער הויבט זיך אן א תקופה חדשה מיט ימי הגאולה חדשים, ניט כחדשים נאר חדשים ממש, קשר מיט א מדובר אין די התוועדות פון שבת לפני זה, אבער דער שבת וואס מיני'מתברכין כולי יומין אויך דער טאג פון ימי הגאולה, על אחת כמה וכמה וואס בינתיים איז דאך מערניט וואס ס'איז א הפסק הכי קצר, און דאס גייט אריין אין די שלשה ימים, וואס כלבוד דמי איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אויך די התחלה לכל ראש הויבט זיך אויך אן אין מצויקן רעדן מיט דעם מאמר פון תנוי רבנן, וואס דער בעל הגאולה האט דאס אויך געמאכט א התחלה אין כמה מאמרים שלו פארבונדן מיט ימי הגאולה, וואס ס'הויבט זיך אן אויף תנוי רבנן, אז ד'חייבים להורות און דערנאך רעכנט מען אויס ווער די ד'זיינע, און וואס איז די ברכת ההודאה? אז גיין לכיימות טובות שגמלני טוב. און אט דאס איז אויך כמדובר, אז אין די אלע ענינים דארף דאס זיין מיט א חיים, בלשון רבים, אז די אלע חיות שבתוקף, וואס ער האט געהאט מיט א רגע פאר די התחלת ימי הגאולה, דארף איצטער ווערן גלייך בהתחלתם אין אזא אופן אז דאס איז חיים בערך המצב שלפני זה, און דאס איז גלייך כולל אלע דלת, ווי ער טייטשט אפ אין די מאמרים, אז דאס איז כנגד פון די דלת אותיות הוי וואס דאס איז דאך עם לשון מהוה ומחייו ומקיים כל העולמות כולם, עאכו״כ דער ענין הגאולה שבעולמות, וואס דאס איז דאך דער עיקר הנקודה הפנימית פון די כל העולמות כולם, ניט דער לשון העל ת, ניט דער
- proofread
- 0