פסקה
פסקה rh-gngh4nkc
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-wxkgse74
- order
- F
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אזוי ווי תורה זאגט, אז מזרזין און דערנאך איז נאכאמאל מזרזין בשעת מעשה, אזוי ווי מ'שטייט אין סוף שנה הששית, לאחרית השנה, דערמאנט מען נאכאמאל וועגן דעם ענין אויף רוסבול, ווי דער אלטער רבי איז מבאר בשולחן ערוך שלו, אז כל יראת-שמים יחמיר וכו,' און ווי דערמאנט כמה פעמים, אז איצטער איז געווארן נפוץ, אז יעדער איד איז עמך כולם צדיקים, על אחת כמה וכמה יראת שמים, און על אחת כמה וכמה אז דאס איז א דבר, א זאך, וואס מ'קען אויספירן בנקול, צוזאמען מיט הטרת נדרים האט מען שוין א בית-דין דערביי, במילא קען מען דאך גלייך נאך דערויף בעסער, ענין פון פרוסבל בעל פה אדער בכתב, ווי דער רביעא אבי די זאך זאל זיך אפטאן, און דאס זאל נאכמערער צוהיילן די ביטול פון כל חובותינו, און ס'וועט זיין אדרבא דער עזר הקב'ה, ביז אין אן אופן פון צדקה, די אלע זאכן וואס ער האט געגעבן ביז איסטער לכתחילה ניט אין אן אופן וואס דאס איז א חוב און מ'דארף עפעס צאלן, נאר דער אויבערשטער גיט דאס און מ'האט דערפון אן נאה, במכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך-אז ביי אן עותן בשר ודם אז מלאוו לחבירו, ועל דרך זה אן עותן צדקה איז גדול ממה שבעל-הבית עושה עם העני גדול מה שהעני עושה עם הבעל-הבית, ממה שבעל-הבית עושה עם העני, על אחת כמה וכמה בהנוגע צו למעשה ידיך תכסוף וואס כביכול הכל בידי שמים חוץ מיראת שמים, און דא כביכול דארף מען אנקומען למעשה ידיך, אז מ'זאל קענען מקיים-זיין די מצות הצדקה.
- proofread
- 0