פסקה
פסקה rh-geapjjxw
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-jaxgz877
- order
- K
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס דא האט דאס אויך א שייכות, און יש לקשר זה, ברמז הענינים מיטן שיעור רמב״ם פון היינטיקן טאג, וואס דארט איז ער מסיים דעם שיעור וועגן צוויי דינים פארבונדן מיט ארץ-ישראל, נאר ווי זיי דריקן זיך אויס און קומען אראפ און פועל'ן אויף חוץ לארץ. וואס דאס איז דאך די כל הלכה, זאגט דאך דער רמב״ם אליין, אז דיני התורה זיינען דאס לישרי הדיעות ולתקן המעשים וכו אף על פי וואס זיי זיינען חוקים, לתקן א מאמר המוסגר די שאלה וואס מ'האט געפרעגט, און מפרש געווען אין רמב אז דער רמב זאגט בתחילת ההלכה שלו, אין דעם סיום פון די הלכה שלפני שיעור זה, אז ס'איז דא די צוויי אופנים פון חוקים, אז א חוק מצד זה איז וואס די פרטי המצוות האבן ניט קיין טעם אויף זיך, אפילו לויט ווי דער רמב שרייבט, אז די מצוות האט יעדער מצוה אויף זיך א טעם, אויך די מצוות וואס ווערן אנגערופן בשם חוקים א חוץ פרע אדומה, און אויך דאס האט מגלה-געווען צו משה רבינו, און דערנאך איז א צווייטער אופן-אדער מצד די פרטי המצוות וואס האבן קיין טעם בדבר, אדער ווי די דוגמא שני ווי דער רמב."ם ברענגט בהנוגע צו דעם ענין פון קדשים, והוסף חמישיתו, און פאר דערויף דער ענין פון יקלפנו רבי טוב וטוב ורעה האט מען געפרעגט, אז דאס איז דאך א תנאי פון דער מצוה, אבער ניט אן ענין פון א פרט אין דער מצוה, במילא איז וויבאלד אז כל הפרטים שבמצוה האבן א טעם אויף זיך, ווי די תנאים האבן ניט קיין מצוה פארווארט ווערט דאס אנגערופן
- proofread
- 0