Text

¶1וואס אין דערויף קומט-צו נאך א פרט, און דאס איז בהקדם דאס וואס דער רבי, דער שווער, האט אמאל דערציילט ווי אזוי דער אלטער רבי האט געפראוועט די ערשטע סעודת הודאה פון י ט כסלו,

¶2וואס דאס איז געווען אין דריי יאר ארום, לאחרי הגאולה, וואס די גאולה איז דאך דעם ערשטן מאל איז דאך געווען אין תקנט,

¶3און ס'איז דא מאמרי חסידות וואס דער אלטער רבי האט גערעדט פון יו טס כסלו תקס דער ברוך שעשה ניסים וואס דאס איז געדרוקט מיט די הוספות והגעות פון דעם צמח צדק, אבער דאס איז נאך אלץ ניט געווען קיין סעודת הודאה.

¶4און ווי דער רבי האט דערציילט בארוכה אין א שיחה וואס איז שוין אויך געדרוקט, איז אין תקסמ' בי איז דעמאלט האט דער אלטער רבי געזאגט אין אן אריכות הדיבור, אז מיט טעמים האט ער נאך ביז דעמאלט ניט געפראוועט די סעודות הודאה, און האט ער געפראוועט תקסמ' בי,"'

¶5און אט דעמאלט האט ער געזאגט י' טס כסלו אין א מאמר וואס ס'האט זיך אנגעהויבן מיטן פסוק ”פדה בשלום”, וואס כידוע איז דאך דאס ווי דער אלטער רבי שרייבט אין אגרת וואס ער האט געשריבן ארויסגייענדיק מן התפיסות בשעת ער האט געזאגט דער ”פדה בשלום נפשי” איז אט דעמאלט איז אנגעקומען די בשורת הגאולה ויצאה בשלום,

¶6און דאס איז געווען אין תקסמ ח בי"ס, האט ער אויך אנגעהויבן דעם מאמר אויף דעם פסוק, און דער רבי האט דעמאלט דער שווער, האט דערציילט, אז דער מאמר איז געווע דער ויעבוק איש עמו וואס איז געדרוקט אין ”תורה אור”, אין די פרשה וואס מ'האט געלייענט דעם פריערדיקן שבת אין פרשה וישלח.

¶7וואס אין דעם מאמר איז ער מבאר דעם ענין פון הספקות פון דעם לעומת זה מיט יעקב'ן, וואס ער איז געווען דער ”בחיר שבאבות”, און איז מדייק אין דעם דער לשון פון ויאבוק אז דאס איז על-דרך ווי אן אבוקה וואס זי איז צוזאמענגעפלאכטן מכמה נרות.

¶8וואס אזוי איז אויך דער ענין פון הספקות איז אז מ'איז מחבק ומאבק ומסובב בידיו את השנים.

¶9וואס אזוי איז אויך די עבודה את הבירור והמלחמה, איז אויך אין אן אופן אז מ'זאל זיין דער ”ויאבק איש עמו”, און ווי ער איז מסיים, אז העלו אבק ווי רזל דארף שוין אויך אויפן לשון ויאבק ”שהעלו אבק עד כסא הכבוד”, וואס אין כסא הכבוד איז דאך ניט שייך קיין ענינים פון לעומת זה,

¶10איז דאך דער פירוש, אז על ידי המלחמה בלעומת זה איז געווען דער העלו 'לשון רבים', אז ניט נאר יעקב, נאר אויך דער צד שכנגד איז ”העלא אבק עד כסא הכבוד” דער ענין וואס על ידי התשובה דערגרייכט מען ביז וואנענט אז ”זדונות נעשה לו כזחיות”.

¶11וואס אט דאס איז דאך אויך דער ענין פון ויאבוא כי שימו איז דאך א הוראה און א כללית עד עלות השחר, ווי ער זאגט אין מדרש, אז דאס איז ”עד עלות השחר שחרו” של משיח בגאולה הקרובה,

¶12איז ביז דעמאלט איז דער סדר פון ויהיבוא כי שימו אז ס'דארף זיין די עבודה אויף זען אז ס'זאל זיין דער העלו עוה כעת כסא הכבוד 'לשון רבים' אויך פון לעומת זה.

¶13וואס די כללות ההוראה בזה איז דאס אט די הוראת הבעל שם טוב, אז ס'זאל זיין דער עזוב תעזוב עמו אז כאטש אפילו כי סיהרא חמור אז מ'איז זיך מתבונן אין דעם חמור אין דעם חומר הגוף ועניניו, זעט מען אז דאס איז שונאך ער האט מלחמה מיטן 'נפש האלקית' און מיט כל דבר טוב ורוחני,

¶14איז ניט דער סדר אויף ברעכן אים דורך תענות וסיגופים, נאר ווי דער בעל שם טוב טייטשט, אז ס'זאל זיין עזוב תעזוב עמו מיט אים צוזאמען זאל מען אויפשטעלן און מקיים זיין דעם ציווי הבורא.

¶15וואס דאס איז דער כללות הענין פון הל העבה כתקיסו הכבוד, אז ס'איז דער עזוב תעזוב אם איז מיטן גוף ועניניו אויפהויבן אים ביז וואנענט ער וועט דערגרייכן צו כסא הכבוד, פון וואנענט די נשמה נעמט זיך, וואס נשמות זיינען דאך ”חצובות מתחת כסא הכבוד”, דערגרייכט ער אהינצו מיטן גוף צוזאמען דער ויהיו כי שני.

¶16וואס אט דאס איז דאך אויך דער ”פדה בשלום נפשי כי ברבים היו עמדים” אז אט דער ארט וואו ס'איז דא רבים, וואס דאס איז דאך ניט אין צד הקדושה, דאס איז דאך רשות היחיד ליחידו של עולם איז ווי אזוי איז דא די פדיאה ווי ס'דארף-צו-זיין, אויב ס'איז דער ברבים היו עמדו על דרך ווי ער זאגט אין ירושלמי,

¶17אז אנשי ”אף שלום האבן” אויך מתפלל געווען, אז דוד זאל מנצח זיין.

¶18אט דאס טוט-אויף די 'עבודת האדם', אויב זי איז ווי זי דארף-צו-זיין על פי הוראת התורה.

¶19וואס אט דאס איז דער ענין פון ויאבק אז מ'איז מאבק און מ'נעמט ארום און מ'איז מעלה די אלע ענינים שבתחת, און מ'איז דאס מעלה ביז'ן כסא הכבוד.

¶20וואס אט דאס איז אויך די כללות הוראה אין עבודה פון נזוב תעזוב עמו אז בנוגע לעצמו איז דאך אויך דא די שני דרכים, אדער אויף אפזונדערן זיך און איינשליסן זיך,

¶21און ניט וועלן האבן צוטאן מיט כל הענינים שמסביבו, איז דאס א דרך פאר יחידי סגולה, אבער די הוראה כללית וואס 'התורה על הרוב תדבר' איז זייער ענין איז פון ”ואהבת לרעך כמוך” און מיט דעם ענין פון יפוצו המעיינות, און דעם ענין פון ”דורות טובה לכל” אחד מישראל, וואס צוליב דערויף דארף מען דאך א קוק טאן וואס ס'טוט זיך מיט א צווייטן,

¶22און ניט קוקן מיט אן אופן שטחי, נאר קוקן מיט אן אופן על דרך ווי ס'קוקט פון פנימיות הנפש, וואס דער פנימיות קוקט אויפן צווייטן פנימיו.

¶23וואס אט דאס איז דעמאלט פועל"ט מען אויף, אז אויב ס'איז דא דער ויאביא כי שמוע איז אט דעמאלט פועל"ט מען אויף דעםעלות השחר, וכידוע דער לשון אגרת הקודש פון בעל שם טוב, אז יפוצו מעינותיך דוקא אין חוצה דאס פועל"ט אויף דעם עלות השחר פון מלכא משיחא, וואס קואתים אתם.

¶24און אט דאס איז אלץ איז געזאגט געווארן ניט אן ענין וואס בשמים היא און ניט אן ענין וואס מעבר לים היא און ווי ער זאגט אין מדרש, אז אויב אפילו ס'וואלט געווען בשמים און מעבר לים וואלט מען אויך געדארפט אהינצוקריכן און א טלא לרקיע און פארן מעבר לים אבי דאס אויפצוטאן.

¶25דער אויבערשטער האט אבער געגעבן אן ”עבודה לפי כחו”, און אן איבעריקע אנשטרענגונג, ובפרט בדורותינו אלו, וואס מ'זעט במוחש, אז א פעולה איז אויב נאר מ'טוט און מ'וויל אויפטאן איז אט דעמאלט איז מען מצליח, און מ'מצליח מערער וויפל מ'איז זיך משער מלכתחילה.

¶26נאר וואס דען? דאס דארף זיין אין אן אופן פון ”אל תפרש מן הציבור”, אז אמת טאקע די תורה איז געגעבן געווארן לכל אבער יעדערער דארף וויסן, אז ער איז איינער פון די ”ששים ריבוא אותיות לתורה”,

¶27וואס אמת טאקע אן אים איז חס ושלום פסל די גאנצע תורה, ער איז אבער כדי ער זאל האבן זיין קדושה בשלימות מוז ער האבן די אלע איבעריקע פון די ”ששים ריבוא אותיות לתורה”, טאר ער זיך פון זיי ניט פירוש זיין,

¶28און מיט דעם ”אל תפריש עצמך מן הציבור” איז אט דעמאלט קען זיין דער ילך לבטח דרכו דער דרך ”המלך מלכו של עולם”, אויף ממשיך זיין, אז פון ששון דאורייתא און פון ששון דישראל און פון ששון דקוב ה אין די אלע דרגות די גליא שבהם, ביז וואנענט אז ס'וועט אויך אראפקומען די פנימיות הנשמה כללית של כנסת ישראל,

¶29וכלל בני ישראל, וואס דאס איז דאך דער חיות שבו מיטן יחידה, וואס דאס איז דאך די נשמה פון מלכא משיחא, וועט דאס אויך אראפקומען אין א גליא ”למטה מעשרה טפחים”, שיבוא ויגאלנו גאולה למטה מעשרה טפחים, גאולת 'הנשמה בגוף', בכעגלא דידן.

¶30לחיים לך.