פסקה
פסקה rh-g79s0x7d
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-frfp514v
- order
- M
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- עד כדי כך, אז בשנת השמיטה מן התורה איז אט דעמאלט איז אויך דער דין, אז ס'ווערט א הפקר, ניט סתם פאר עניים, אפילו פאר בהמה וחיות'י ארץ, און דאס ווערט א דין אין שמיטה, אין שנה השביעית, וואס דאס איז דאך אויך בדוגמא פון צדקה, נאר אין א צדקה אין אן אופן הכי גדול פון די מעלות בצדקה איז דאך אז אינו יודע מן נתן לו. בשעת מ'באקומט און מ'עסט דער עני אדער דער לוי, אדער אפילו דער הב דילא דבהמה וחי פון פירות שמיטה איז דאס ניט אז דאס גיט אים דער בעל השדה אדער בעל הכרן וכיוצא בזה דער דין איז, אז דאס איז דעמאלט עסט ער דאס, דערפאר וואס דאס איז הפקד און דאס איז משולחנו פון דעם מלך מלכי המלכים, נותן התורה ומצווה המצוה, ניט ער נעמט דאס פון דעם בעל השדה, דעם בעל הכרם, יענער טאר גאר ניט קיין פראווען בעה'ב טישקייט אויף דעם שדה מיטן כרם שלו, וויבאלד אז דאס איז שנת השמיטה, אפקעתא דמלכא, בלשון ההלכה ובלשון הגמרא.
- proofread
- 0