Text

¶1כמוזכר כמה פעמים איז דאך דאס א יאר וואס דער ראשי-תיבות סיהרא תשנון איז טה'שנת ניסים, און יש לקשר זה אויך מיטן שיעור פון די לימודים פון יום זה, וואס דאס איז יום שני פון פרשת האזינו,

¶2חלק הוי'עמו יעקב חבל נחלתו אז דא ווערן אידן אנגערופן בשם נחלה וואס דאס איז אויך אין דעם יש לומר אין דעם ראשי-תיבות אט ה'שנת נחלה, אז ס'זאל זיין בגלוי זאל מען זען ווי אזוי אידן זיינען א נחלה, וואס נחלה האט דאך אט די מעלה וואס ירושה אין לה הפסק. ובפרט נאך אז מ'זאגט, אז אין נחלה איז אויך מילא א שייכות צו דעם ענין פון חלק, בלשון הפסוק חלק ונחלה אז דאס גייט צוזאמען, ובהמשך זה לזה, איז דאך דאס איז אויך א שייכות צו דעם גאנצן פסוק, וואס דארטן רעדט זיך ווי אזוי אידן זיינען א חלק און אידן זיינען א נחלה, וואס דאס איז אזא מין חלק כמדובר כמה פעמים, אז ענין פון ירושה על פי תורה איז, אז ניט אז ס'קומט א צווייטע מציאות, און זי האט די זכיות אדער די רשות, די יכולת, פון די ערשטע פריערדיקע מציאות, נאר דער יורש שטייט ממש במקום המוריש, על דרך זה אויך וואס מ'זאגט דאך אויף יעדער אידן, וואס דאס איז דאך חלק נחלתם, אז דאס איז אזא מין נחלה וואס דאס איז א חלק פון אן עצם, כשתה תופס במקצתו יעתה תופס בכולו, ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז א איד איז דאך ישראל וקודשא בריך הוא איז דאס כולא חד, ובפרט אז מ'פארבינדט דאס אויך מיט א חלק, און א שיעור בתורה האט מען דאך אויך דעם צווייטן פסק-דין תורה, אז ישראל לרעתא וקובה בריך הוא כולא חד. וואס דעמאלט קומט-צו אויך דער ענין פון חוט המשולש, וואס דאס איז דאך אויך איינע פון די ענינים פון צום גדליה, אז דאס איז אלעמאל א יום המשולש א דריטער טאג בהמשך צו שני ימים פון ראש השנה, וכמדובר כמה פעמים, אז ראש השנה איז דאך סיי אין חוץ-לארץ

¶3און סיי בארץ ישראל איז דאס אלעמאל שני ימים, במילא איז סום גדדיו, דער יום השלישי, האט אויך די מעלה פון אוריאן תליתאי וואס דאס איז דאך אויך וואס מ'דערמאנט אין פסוקי שופרות במיוחד, ווי דערמאנט פריער, דער ענין פון מתן תורה, וואס זי איז געגעבן געווארן על ידי תליתאי משה רבינו לעם תליתאי צו אידן, ומט ליתאום מיט די אלע ענינים ווי ס'ווערן אראפגעבראכט אין פירוש ר'ניסין גאון, דער סוגיא אין שבת, וואס דאס איז דאך אויך יש לרמז, כמדובר כמה פעמים, אז יעדער ענין פון קדושה, ועל אחת כמה וכמה אויב מ'קען דערפון אפלערנען אן ענין אין תורה און אין יראת-שמים איז דעמאלט האט אן ארט אויף זאגן פירושים אדער ראשי תיבות'ן וכו'ו רמזים, על דרך זה אויך, אז בשעת ס'רעדט זיך א ריבוי ענינים פון ענין פליתאי איז סן כדלי כמוזכר און תורה כמוזכר ברענגט מען דאס, אז אזוי שטייט אין רבי'ן ניסים גויים, וואס ס'איז אויך דער שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש איז דאך דער ענין וואס ער האט געאותן בשם ניסים, און אויך ניסים לשון רבים, וכמבואר אויך אין גמרא עצמה, אז ס'איז דא חילוקים בדבר, אז ס'איז דא אמאל אין נס וואס דעמאלט איז דאס איין נס, מה-שאין-כן אז ס'איז דא ניסים, וואס דאס באווייזט דאך אויף א לשון רבים און ס'איז אן איין און איינציקער נאמען, איז דאס גופא איז מדגיש אז ס'איז דא א ריבוי ניסים, וואס דערפאר קען מען זיי אויך אנרופן בשם

¶4של יחיד, וויבאלד אז ס'איז א ריבוי ביז וואנענט אז אין לספר כרבו מלספר ביחד עם זה האבן זיי אבער איין נקודה משותפת, אז דאס איז פארבונדן מיט ר'ניסים גאון, און ס'איז פארבונדן מיט דער שנה זו וואס זי איז שנת ניסים לשון רבים, וביחד עם זה איז דאך דאס א שנה אחת, וביחד עם זה אויך וואס דאס איז פארבונדן מיט דער קביעות השנה, וואס קביעות השנה איז דאך דער ראש פון דער שנה איז דאס חליות בשבת, וואס שבת האט דאך ביידע ענינים, אז דאס איז מרומם מכל שאר ימי השבוע, וואס דאס איז דאך דער ענין פון נות הלההרים ובפרט נאך ניסים וואס דאס איז דאך אויך כולל, נוסף אויפן פירוש, ריבוי, שבים, אויך אז דאס איז נס בתוך נס, אדער למעלה מנס, כמדובר כמה פעמים, וואס אויף דערויף איז אויך שייך זאגן, ואדרבא נאך גלאטער, אז דאס איז ביחד אז דאס איז ניסים לשון רבים, וביחד עם זה איז דאס אן אות אחד, וואס דאס ליגט זיך מערער זאגן אויף איין ענין ווי אויף ריבוי ענינים, נאר וועל זען זיי האבן מערניט ווי א נקודה משותפת, וואס דאס, כאמור, איז דאך ראש השנה, איז דאך אויך ראש אויך על דרך ווי א נס וואס ער איז מרומם על הארים, אזוי איז אויך דער ראש מרומם על כל הגוף, ובפרט נאך אז בראש השנה דארף מען דאך האבן דער עיקר אז ס'זאל זיין שתמליכוני עליכם דארף מען האבן ביי א אידן דער פנימיות הראש, וואס דאס איז דער רצון שלו, שתמליכוני עליכם און די המלאכה דארף זיין דוקא מתוך חפץ, וואס דאס איז אויך וואס כתר האט זיך פאר דער חוני הלכם איז דאך דאס פארבונדן אין ספירות, מיט ספירת הכתר האט דאך אין זיך אויך סיי אריך און סיי עתיק, וביחד עם זה איז דאס אן איין און איינציקע ספירה, כמדובר כמה פעמים. אף על פי וואס אין חפץ

¶5שבכתר איז דאס א ריבוי ענינים, וביחד עם זה איז דאס איין און איינציקער חפץ, ואדרבא ס'איז בהדגשה דוקא, אז ס'דארף זיין דוקא אחד און דוקא אחדות, שלילה לגמרי פון כל ענינים של ריבוי, וביחד עם זה, כאמור, איז דאס ביידע זאכן האט אין זיך אויך א ריבוי עד אין סוף, און דער ריבו עד אתאהב קומט ארויס במיוחד בראש-השנה, וואס דעמאלט איז ער דאך כמליכוני עליכם, און אין ראש-השנה עצמה איז דאך יחד דא חילוקים, א ראש-השנה וואס ער איז נאך העכער פון סתם ראש-השנה, דורך דערויף וואס ער איז בשבת, אף על פי וואס עיקרו איז דאס דער ענין פון ראש-השנה, כמוספר לעיל, האט אבער אלס ראש-השנה א ראש שבראש, ראש פון כל הראשים, על דרך ווי מ'זאגט אז כתר איז אויך ג'ענינים, און זיי זיינען כולל אין זיך ד'לעת לעת דרגא, וכמדובר כמה פעמים.

¶6ובפרט נאך, אז אין דעם אלעם האט מען דער ראש-השנה, וואס נוסף וואס חל איז בשבת, אין זיך דעם ענין, אז די שנה איז אז שנת ניסים על כל הההרים ביז מקפץ על הההרים און שנת נחלה, ווי דערמאנט בעיר, אז דאס איז אויך דער שיעור פון יום זה, אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער, צוזאמען מיט דעם ענין ווי דאס איז דער יום השלישי, פארבונדן מיט מתן-תורה, וואס דאס האט דאך אין זיך די פסוקי שופרות פון מוסף פון ראש-השנה, וואס דער ראש-השנה איז בשבת האבן דאך די פסוקים א עיקרית און א חשיבות נוספת, שלא בערך ווי זיי זיינען די פסוקים אין סתם ראש-השנה, און אין דעם ראש-השנה עצמו ווי די פסוקים זיינען ביום ראשון, וואס דעמאלט טוען זיך אויף די פסוקים די ענינים וואס פסוקים על דרך הרגיל טוען אויף, צוזאמען מיט דערויף וואס ס'טוט אפ דער תקיעת שופר בפשטות, משא'כן אין יום-טוב של ראש השנה ושלכל דיות בשבת ווערט דער ענין פון ניסים אלץ העכער און העכער, אז ס'ווערט אויפגעטאן על ידי פסוקי שופרות, ווערט אויפגעטאן אויך וואס אין אן אנדער ראש השנה איז אט דעמאלט ווערט דאס אויפגעטאן על ידי תקיעת שופר, און אין דעם ראש-השנה טוען אויף די פסוקים, אויך אט דאס וואס על דרך ברוב ראש-השנה ווערט דאס אויפגעטאן על ידי תקיעת שופר בפשטות, און דעם ראש-השנה עצמו האט מען דאס אויך די הדגשה גלייך אויף מארגן נאך דערויף.

¶7ס'איז קיין סתירה ניט אז מ'זאגט אז אין קדושה דארף זיין להעלות בקודש אלץ העכער און העכער, דערפאר וואס ס'איז דאך דא אויך אין דעם ענין ווי ס'קומט תקיע שופר על דרך ווי ס'איז געווען בבית המקדש אין א בית-דין סמוך, על דרך פון דעם בית-דין פון אלפס וכיוצא בזה, ובכללות הענין אין יבנה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט יבנה וחכמי וואס אין דערויף איז דאך בהדגשה, אז מ'האט כופה געווען און אויפגעטאן, אפילו אין זמן החורבן, און ברגע פון דעם חורבן וואס האט מחריב געווען דעם חורבן, האט מען ביי אים אויפגעטאן אז ער האט אפגעגעבן יבנה צוזאמען וחכמי און געזאגט גלייך די הדגשה בדבר, ניט מ'האט דאס געדארפט פון אים באהאלטן, עד כדי כך איז מען געווען זיכער, אז ס'וועט אויסגעפירט ווערן, וויבאלד אז דאס איז די נקודה הפנימית פון יעדער אידן און פון אלע אידן, על אחת כמה וכמה אין זמן החורבן, וואס דעמאלט איז דאך דער גילוי ההתקרבות, ביז וואנענט אז ס'איז געווען די לייעות מאורים זה בזה, דוקא ברגע החורבן, כמוזכר כמה פעמים, האט מען אים גלייך געזאגט בגלוי, אז מ'וויל האבן יבנה וחכמי כדי דאס זאל מבטל זיין דעם ענין החורבן, און ער האט געמוזט דאס אפגעבן, און אפגעבן דאס ביז וואנענט ס'איז געווארן ברצון הטוב שלו, אז ס'איז דאך ניט געווען שייך מ'זאל אים דעמאלט עפעס נויטן, ס'איז דאך געווען על-פי דין, ס'איז דאך געווען על לבנון ואדיר יפול איז דאך געווען אין א מעמד ומצב על-פי תורה, וואס תורה רופט אים אן אדיר, וואס דא� פון דעם ענין וואס מ'פועל'ט-אויף אין גלות, אז נוסף הכללות אין א גלות וואס ער ווערט בטל, איז דערנאך דער גלות אליין מודה ומכריז ומליא אתך הוי'כי אנפת בי ישוב אפכו ושנחמוני איז דאך נחמה, טוט זיך אויף דעם ענין, אז דער ענין אליין ווערט אין אן אופן פון היפך, ווי ענין אין דעם אופן פון

¶8והפכתי, און ס'ווערט דער היפך אין אזא אופן, אז ס'בלייבט ניט קיין אפשריות אז ס'זאל קענען זיין ניט אין אן אופן של גאולה, און ניט אין אן אופן פון גילוי הכי אמיתי והכי גלוי, ביז אין דער אופן פון גילוי פון והיו עיניך רואות את מוריך. ועד דרך זה אויך בא דעם וואס ער איז רואה את מוריך זעט דאך אן די פנימיות שלו, ביז אין חמשה שמות נעשו לו ושכוי אויך אין ראשי-תיבות פון שנת תשנון האט דאך דאס אויך דעם אפטייטש און דעם רמז, אז דאס שטייט ה'שנת נשמה, וואס זי האט די חמשה שמות ביז דעם נאמען, ביז דעם אופן ווי דאס שטייט למעלה משמות, כמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז ס'האט אויך דעם נשמה לנשמה, וואס דאס איז דאך בכלל כולל ספירת הכתר, וואס איז כולל כל הענינים שלמעלה מזה, ביחד עם זה איז דאך אויך דא ווי דאס איז העכער פון כל ענין השמות און כל ענין החלוקה, און כל ענינים וואס ס'איז שייך בכלל זאגן דרגות, ווארום מ'פארבינדט זיך ישראל, ובפרט על עדי אורייתא, תורה אחת, און גוי אחד בארץ, ודוקא בארץ און דורך דעם ארץ שטייט בגלוי, וביתר שאת וביתר עוז, ווי אזוי דאס איז א גוי אחד און דאס ווערט אויפגעטאן דורך דערויף וואס מ'איז ממשיך און מ'פועל'ט אויף, ווי ער זאגט מפרש אין תניא, דעם אחד פועל'ט ארויף בארץ, וואס אין תניא איז דאך אויך דא דער לשון דער אות נוין, וואס יש לקשר זה אויך מיט דעם ענין פון תה' שנת ניסים, כמוזכר לעיל.

¶9ובפרט אז מ'איז דאך דאס מקשר ומסיים מיט נתינת הצדקה, וואס אין צדקה שטייט דאך אויך דער לשון פון נתינה, און מ'איז מדגיש בזה, אז ס'דארף זיין דוקא דער לשון פון נתינה, דערפאר וואס כל הנותן בעין יפה נותן על דרך ווי דאס איז אין מתן תורה, ועל דרך זה אויך אין דעם עצם ווארט פון נותן התורה איז דאך אויך דא דער נון כפשוטה, פון אמצע התורה אדער תחילת התורה, ביז מסיים אין דעם נון ארוכה, אז ס'ווערט נמשך למטה מן השורה, און מאכט דארטן אויף, אז דערנאך זאל דאס זיין ובותיד בה קום אויך מיט אליינגענונג, כמפורש אין לקוטי תורה, דער ביאור הדבר. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט דער ובותיד בה קום בגלוי, און דוקא אין אן אופן פון סדבקום אז ס'ווערט אויס מציאות בפני עצמו, וביחד עם זה ווערט דאס א מציאות הכי תקיפה.

¶10וואנענט אז לבשים לבנים ומוטפים לבנים, און נאך מערער ווי דאס איז אין די ג'ימים פון יום ראשון די ראש השנה, שכל איות בשבת צוזאמען מיטן שבת, און יום שני די ראש השנה, און אויך ביום השלישי יקומנו ונחי'לפניו וואס דאס איז דאך אויך דער יום השלישי בפשטות, איז דאך דאס דער היינטיקער טאג, דער שני פון פרשה האזינו, וואס האט דעם פסוק אין זיך, דער חלק הוי'עמו יעקב חבל נחלתו, און האט אין זיך אויך בגלוי, כאמור, א תוקף ומיד ממש, וואס מ'האט שוין געלערנט דעם שיעור אין חומש אלס א חלק בקביעות בנפש, כמדובר כמה פעמים, און געלערנט אויך במיוחד דעם פסוק וואס איז זיך נוגע, דאך דעמאלט ווי מ'זאגט כמה פעמים אלקינו אן ערשט דערנאך אלקי אברהם ואלקי ישראל ואלקי יעקב, וויבאלד אז דאס איז על פי תורה האדם קרוב אצל עצמו דארף זיין קשוט עצמך ואחר כך קשוט אחרים און קשוט דאך אויך אן ענין פון תכשיטן, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד איז נעמט שליחות פון נותן הצדקה מיט ביידע נוני'כמוזכר לעיל. און אויך, מ'טוט דאס ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז התחלת השנה איז דאך אין א טאג וואס כל מלכתך עשוי איז דאך פארשטאנדיק אז דאס איז תכלית הצריזות, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז כל מלכתך עשוי און דערנאך איז מען דאס אויך ממשיך אין חוט המשולה שלא במהרה ינתי ביז וואנענט אז ס'ווערט בטל די גאנצע מציאות פון ניתו ג, ווארום ס'ווערט ובית ידבקום כאמור לעיל. און ווי ס'שטייט אין יום השלישי בפשטות פון צום גדליא, וואס ס'ווערט אויך אנגערופן כמדובר כמה פעמים בשם גדליא, ווארום ס'איז פארבונדן מיט גדול הוי'ומהולל מאוד ביז וואנענט אויך פארבונדן מיט גדול יהי'כבוד

¶11הבית הזה אחרון מן הראשון, וואס אף על פי וואס דאס גייט אויך אויף בית המקדש שני, גייט דאס בעיקר אויף מקדש אדנ'כוננו ידיך וואס אין ווארט כוננו שטייט אויך די ביידע נוני'ן, נאר דאס זיינען אויך ווי דער לאנגער נוני ווערט אויך אן און בתוך השורה וכמרומז בזה, כמה וכמה ענינים, תיכף ומיד מראה באצבעו ואומר זה דעם בית-המקדש השלישי, בית-המקדש נצחי, און אין דעם אופן אז ס'שטייט בגלוי אין אים, אז דאס איז כוננו ידיך וואס אזוי האט דאך דאס געדארפט זיין בימי פון דעם גואל ראשון הוא משה רבינו וואס ער איז דאך אויך דער גואל אחרון, און דאס ווערט פארבונדן אויך אז דאס שטייט בגלוי כל ענינים האמורים, אנהויבנדיק ווי דאס איז אין נפש האדם, וואס נפש הויבט זיך דאך אויך אן מיט א נו",ן און דאס איז די שמות מלמט protection למעלה שנקראו לה לנשמה, וואס דאס איז דאך די עבודת הבירורים איז דאך ממטה למעלה הויבט זיך אן פון דרגת נפש, און ענט דערנאך דערגרייכט מען על ידי רועה צו דרגת נשמה, וואס דאס איז אויך כולל אין זאכלי שמות, כמוזכר אויך אין דעם זהר וואס מ'זאגט אין מענה לשון ווען מ'איז זיך משתתך על קברות צדיקים, על אחת כמה וכמה פון נשיא דורנו בציון שלו, וואס ס'איז דאך אויך פארבונדן מיט גאולה העתידה לבוא תיכף ומיד ממש, וואס דעמאלט וועט דאך שטיין דער יוסף נוסף וואס דאס איז א רגע לפני זה לשון עתיד, ווערט דאס גלייך א לשון הובל,

¶12אין יצחק לשון עתיד ווערט דאס גלייך א לשון הוה, ובפשטות ממש, אז תיכף ומיד ממש האט מען דאס בגלוי, מהר'בן צבאי ואומר זה, אז נוסף וואס מ'האט מכריז געווען און גערעדט כמה פעמים אז הטה'שנת ניסים איז שוין געווארן א שנת ניסים, און שוין געווארן א שנת נתינת צדקה, און שוין געווארן א שנת פון נחלה, כמוזכר לעיל, און דערנאך איז מען הולך מחיל אל חיל, הלוך והוסיף ואור, ובנוגע צו ענינים פון אור, על אחת כמה וכמה הלוך והוסיף ועלי'עד אין סוף, בנוגע צו פנימיות הנשמה ופנימיות לפנימיות, ביז אז ווער שטייט בגלוי? ישראל וקודשא בריך הוא כולהו חד.