Text

¶1”פדה ושלום נפשי מקרב לי עקבי רבים היו עמדי” זאגט ער דאך אויף דערויף אין גמרא, אז אמר הקב"ה ”כל העוסק בתורה ובגמילות חסדים ומתפלל” אין מה ציבור מעלה אני עליו כאילו פדא אני לי ולבנים מבין אומות העולם און ווי רש"י טייטשט אפ, אז דערויף וואס ער זאגט פדה ושלום גייט דאך דאס אויף ווייס מען דער ענין פון 'עוסק בתורה',

¶2דערפאר וואס נשיא כל נשיאותיה שלום, און אט אזוי איז אויך 'בגמילות חסדים' ווערט דאך א שלום בניש לא רעהו, און אט אזוי איז אויך מתפלל אים הציבור, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ברבים.

¶3אין פירוש הפשוט איז דאך, דער ענין פון ”כי ברבים היו עמדי” כי איז דאך ענין פון טעם, און ווי דער מיטעלער רבי שרייבט אויף דעם א טעם גדול, אז פארוואס איז דער ”פדה בשלום”?

¶4דערפאר וואס ”כי ברבים היו עמדי” וואס אזוי איז דאך אויך פארשטאנדיק פון ירושלמי, וואס ער טייטשט אפ אז ”ברבים היו עמדו” אז אנשי אף שלום היו מתפלל אים לנצחונו של דוד איז דאס איז דאך בפשטות דער טעם וואס ”פדה בשלום נפשי” אז ער האט ניט געדארפט פירן מיט זיי קי מלחמה, דערפאר וואס אויך זיי האבן מתפלל געווען לנצחונו של דוד,

¶5וואס דאס באווייזט דאך אז כברבים איז דאס א ענין הטעם.

¶6וואס ס'איז דאך אויך פארשטאנדיק דער טעם דארף דאך זיין מעין המסובל על ידו אז דאס וואס ס'קומט איז מצד הטעם דארף דאך זיין מעין הטעם דער ”ברבים היו עמדי” באווייזט דאך אויף דעם שלום וקירוב בין אנשי אף שלום לדוד, איז דערפאר איז אויך געווען דער מלחמה בשלום, וואס אזוי איז אויך פארשטאנדיק בהנוגע לדרשות רז.

¶7וואס ער זאגט אז ווי ”עסק בתורה ובגמילות חסדים” ומתפלל אים הציבור, אפילו איז דא אני אליהו לבנים מבין אומות העולם איז דאך דער ענין הגלות, ובפרט דער גלות השני, איז דאך ”לא נתגלו קיצם” דערפאר וואס ס'איז געקומען על שנף חינם, איז דערפאר וואס ברבים היו עמדו דער ענין השלם וועט דאס ברענגען צי וואס דא אני אליהו לבנים מבין האומות

¶8ווארום דאס וועט מבטל זיין דעם סיבת הגלות, וואס דאס איז געווען דער ענין פון שנאת חינם.

¶9וואס דאס איז דאך אויך בכללות אין די אלע דריי ענינים וואס תורה וגמילות חסר מתפלל אין הציבה באווייזט דאך דאס אויף א קירוב צווישן אידן, ביז וואנענט אז זיי ווערן איין זאך, וואס דערפאר איז דאך אויך ”העוסק בתורה” וואס קענען סיבתי' שעלם איז דאך דער פשט אין דעם ווי דער רמב"ם ברענגט

¶10אז ”התורה ניתנה לעשות שלום בעולם” איז דאך א סימן, אז לולי תורה איז דא דער ענין וואס דאס איז היפך השלום, און דער ”עוסק בתורה” איז דאס אין אזא אופן וואס דאס איז פארבונדן מיט נתיבותי' שלום אויף מאכן שלום פון ענינים נפרדים, און אזוי איז אויך די גמילות חסדים,

¶11וואס בכלל איז דאך משפיע ומקבל, אט דער וואס דא גומל חסד איז דאך ווי ער זאגט אין תניא חסד איז דאס אותיות ח דל דאז דאס איז דלית לו כלום און ער איז חסליו און מ'זאגט דאך אויך ביחד עם זה אז יותר ממשה בעל הבית אותים אני אני אותים בעל הבית קומט דאך אויס אז דא איז דא דער איחוד פון משפיע און מקבל,

¶12פון גומל חסד און מקבל החסד, אז ביידע זיינען משפיעים און ביידע זיינען מקבלים.

¶13וואס דאס איז דאך התאחדות וואס דערפון דורך דעם ווערט דאך התאחדות גמורה און אויף אזוי איז דאך אויך דער מתפלל אים הציבור ווי דער פירוש הפשוט בזה, אז ס'ווערט אן עדה קדושה איז דאך עדה 'לשון יחיד', דערפאר וואס די אלע עשרה מישראל ווערן דאס אין ענין ביז וואנענט אז דאס ווערט אנגערופן בלשון יחיד,

¶14ועל דרך זה אויך אין דעם פירוש הפנימי המתפלל אים הציבור, אז ער קלייבט צוזאמען אלע זיינע עשר כ און זיי זיינען זיך מתאחר ליחידו של עולם.

¶15וואס דער ענין ווי מ'קומט צו שלום בכלל, וואס לכאורה איז דאך וויבאלד אז ”אין דיעותיהן שוות” און אין פרצפיהם שוות היינט ווי קען זיין ן ענין פון שלום?

¶16וואס שלום אמיתי איז דאך, אז ס'איז ניטא קיין חילוקי דיעות, ביז וואנענט אז דאס איז שלום פון לשון שלימות.

¶17וואס בכללות איז דאס פארשטאנדיק פון דעם מאמר הרב המגיד וואס אידות כסלו איז דאך אויך יום הילולא שלו אויף אותות שלום במרומב אז דאס איז בדוגמא צו שני שרים,

¶18וואס זיי זיינען הפכים איש מהשני, ובשעת זיי געפינען זיך בין חיותו במעמד המלך איז אט דעמאלט מפני הביטולה אל המלך ווערן זיי בטל, ביז וואנענט אז בא זיי ווערט שלום, און וואס ער ברענגט דאס אויך אויף דעם בטעבדרש ברענגט דאך דאס,

¶19אויף מיכאל ”מהלך של מים” און גבריאל מהלך של אש און פונדעסטוועגן איז אותה שלום במרומל, וואס מים און אש זיינען דאך ניט נאר ענינים שונים, נאר זיי זיינען דאך ענינים הפכיים, ווארום מים איז דאך מחבר אש און אש איז ליכחת את המים אויב זי איז זיך מתגבר על המים, און דורך דערויף ווערט דער אותה שלום וואס דאס באווייזט אויף ענין הביטול.

¶20וואס דאס איז אויך מקושר אין המדובר לעיל, אז דער ענין פון ”פדה בשלום” בהנוגע צו יט' כסלו איז דאך ווי דער בעל השמחה והגאולה שרייבט, אז בשעת שאמרתי ”הכתוב פדה בשלום נפשו” קודם שהתחלתי פסוק שלאחריו איז דעמאלט איז ער נתבשר שלום אדנ'ס שלום,

¶21וואס דאס איז דאך דער פסוק אויף וועלכן ס'האט ס'געבראכט דער מאמר חזל האמור, איז בבאים איז פטערבורג איז דאך די אגרת הקודש ששלח, אויב ס'איז דאך אן מקרטונתי מכל החסדים וואס תוכנא איז דאך דער ענין השפלות, און ניט שפל סתם, נאר שפל באמת כמבואר בארוכה אין די אגרת הקודש.

¶22וואס על ידי הביטול והשפלות, און ווען דאס איז אין אן אופן של אמת, וואס דאס איז דאך מדתו של יעקב איז אט דעמאלט ווערט דאך ניט נאר קאש עיריים נאר שיריים אליין, ניט נאר כעפר ואופר, נאר ווי ער זאגט אין אגרת הקודש ו ”אנכי עפר ואופר”, אן א כ' אדמיון נאר 'עפר ואופר' אליין,

¶23וזוהי ”מדתו של יעקב” און אויף דערויף האט ער געשריבן די אגרת הקודש בברום מפטרבורג, אז בשעת מ'זעט די ”כל החסדים” דארף דאס פועל'ן א שיפלון.

¶24וואס לכאורה איז דאך מקום לומר אז אדרבא, דורך דערויף וואס מ'באווייזט אן אות, וואס אות איז דאך מלשון הר הגבה והתנשאות ד רף ד ך ד ס ג ר פועל'ן התנשאות אויפן אידן.

¶25ניט נ ר בעבודתו את השם, ז דורך דערויף וו ס ער ה ט געזען ניסים גלויים, זעט ער ד ך אלקות בגלוי, ז 'יש בעל הבית לבירה זו' און ניט נ ר בעל הבית אין ן אופן פון אנכי אתי רצי פני נ ר אין ן אופן פון גלוי ביז אין ן אופן פון את שאינו מלובש בדרך הטבע וואס דאס פועל"ט דאך א התנשאות אין דעם 'גילוי אלקות' שבעולם,

¶26איז דאך לכאורה דארף דאס אזוי אויך זיין א התנשאות אין ”נפש אלקית שבאדם”, אין נפש אלקית שבישראל, וואס זי איז דאך א חלק אלוקה 'ממעל ממש'.

¶27וואס דערמיט איז דאך אויך פארשטאנדיק וואס מ'דארף דאס באווארענען, דערפאר וואס ס'איז דא א קא ”סלקא דעתך ומקום” לומר אז דורך דערויף וואס מ'באווייזט חסדים, ואדרבא, ובפרט נאך ווען דאס איז אזוינע חסדים ווי ער זאגט ”אפקא במקלו וואתה את הירדים ואתה היתה לשתי מחנות” וואס דאס איז חסדים ופלאים, און אויך ווי דאס איז אין דעם ענין פון יט' כסלו,

¶28וואס די אגרת הקודש איז נכתבה לאחרי הגאולה מהמעשה, וואס דאס איז דאך געווען אין אן אופן פון הגדיל והפליא און ווי ער זאגט אין די אגרת וואס ס'איז געשריבן נאך קודם פאר די אגרת קטאן תי האט דאך דאס געדארפט לכאורה פועל'ן א הגדלה והפלאה אין דעם וואס מ'האט דאס אים באוויזן.

¶29ס'איז פארשטייע אין באגדים אט דאס וואס ס'האט זיך גערעדט אין אין פריעדיקן מאנה קען טענה טאן מכל החסדים בדיוק הלשון וואס ער זאגט מכל החסדים 'לשון רבים', טייטשט ער דאס אפ אין אגרת הקודש, אז כל חסד וחסד וואס דער אויבערשטער באווייזט דארף דאס פועל'ן א שפלות יותר, ווארום כל הקר

¶30און ער איז מדייק אויך זאגן דערנאך איז די דוגמא, אז דאס איז חסד ראה ימינה וראה ימינה תחפקאנא צוויי מאל חסד, און אט אזוי אויך, אז דאס מ'וועט באווייזן דעם חסד פון למעלה למעלה אויך צוויי מאל מעלה דארף דאס אויך צוויי מאל דעם ענין די שפלות דא למטה זאגט ער אויך צוויי מאל דעם ענין פון 'למטה מטה'.

¶31האט מען גערעדט אין דערויף דאך פריער בארוכה, אז דאס איז ניט נאר שני חסדים, דו ס'איז אויך מובן פון די דוגמא וואס ס'זאגט חסד רואה ימינה וואס דאס איז דאך אן אבר פון דעם גוף, וואס אבר איז דאך ענינו אז דאס איז א כח המלובש בגוף,

¶32המלובש בעובר, און דער כח שטייט אין אן אופן וואס ער איז פועל פעולתו בגלוי, משא"כ ווי מ'איז ניט כפקינו ניט נאר אז דאס איז ניט א חלק פון גוף, נאר ווי אזוי נעמט ער דעם גוף, ווי אזוי נעמט דער גוף אים אין אן אופן פון ח וואס דאס איז דאך אן ענין של מכות.

¶33האט מען געזעט אויף דערויף, אז דאס איז אויך דא דער ענין וואס ס'איז דא די שני סוגי חסדים מלמעלה, ווי ער זאגט אין זהר, אז ס'איז דא איז חסד דלבר און איז חסד דלגב.

¶34וואס דער דיוק פון לגב ולבר איז דאך דאס אויך די ענינים כלליים, וואס דער 'כללות ענין' פון לבר הויבט זיך אן פון א פרקת מיני עשרה עשר תיקונים וואס דאס גייט דאך אויף עולם הצילות,

¶35וואס מ'זאגט, אז דארט איז איבה חיי אחד איבה גרמי אחד ווערט דאס אויך אנגערופן חסד ד לגב, ווי ער טייטשט דאס אפ, אז דאס גייט אויף חסד דזא וואס דאס מיינט מען דאך זא די אצילות אז אצילות ווערט שוין אנגערופן בשם לבד.

¶36וואס דערפון איז דאך פארשטאנדיק, אז וואו נאר מ'זאגט אצילות איז דארט איז שייך אויף דערויף זאגן דעם אופן פון לבד.

¶37וואס אצילות איז דאך דא אצילות הכ וואס לכאורה ווי איז דארט ניט שייך זאגן דעם ענין פון לבב?

¶38שטייט דאך אויף דערויף דער ביאור, אז אויך ווי ”היה הוא ושמו בלבד” איז דארט איז דאך דא דער ענין האור, אבער אין אור גופא, אדער ווי דאס ווערט אנגערופן בשם שם ”היה הוא ושמו בלבד” וואס דאס איז דאך ניט נאר קודם שמי נאר אויך קודם שנצל, איז אט דארט איז דא דער ענין אין אור,

¶39ווי דאס איז דער אור לעצמו, און ווי ס'איז דא דער אור וואס האט א שייכות צו מזובות, ביז וואנענט דער אור וואס ער איז מאור צו מזובות.

¶40וואס דערפאר איז דאך אפילו דער פרצוף ראשון וואס דאס איז פרצוף עק ווערט זיך אויך אנגערופן אדם דבריאה און די כללות אור שלפני הצמפטום ווערט אנגערופן ענין האצילות.

¶41און אף על פי כן זאגט מען, אז דאס איז אויך דער ענין פון לבד, ווארום דא איז געמיינט אט דער ענין לפני הצמצום דער אור וואס ער איז שייך לזבלתו, להאיר אל הזולת.

¶42וואס בכללות איז דאס וואס דארטן זאגט מען, אז ס'ווערט אנגערופן ”בשם סובב כל העלמין” אז ער איז בערך העלמין, נאר ער שטייט אויף זיי אין אן אופן פון סובב.

¶43אזוי איז אויך לאחרי הצמצום איז דאך אויך דא די אצילות בכללות, וואס בכללות איז דאס דער אור הקו, קודם שנתלבש ביחות עכי ביתיו שוין אנגערופן אדער דברי א און אף על פי כן זאגט מען אויף אים לבער בדוגמא ווי מ'זאגט לבער אויף דעם אור וואס ער איז שייך לו זולת איז וויבאלד אז מ'זאגט זולת איז דאס אליין איז שוין לבער על

¶44אחת כמה וכמה ווי דאס איז אין אור הקו, ווארום דער קו קומט דאך על-ידי הצמצום.

¶45וואס דער ענין הצמצום וואס איז דאך ענינו וואס סילוק ”את שורו הגדול” על הצעד איז דאס לבער פון דעם סילוק.

¶46ביז וואנענט אז ווי דאס איז אין אצילות הפרטית, איז אף על פי ווי גערעדט פריער אז דאס איז יובך יוחד יובגרמוחד זאגט מען אויף דערויף, אז דאס איז אן ענין פון לבער, דערפאר וואס דאס איז דאך שוין עשר ולא תושב ולא אחדתך.

¶47אין אצילות גופא, זאגט מען דאך אז מוחין איז דאך א נסתרות להוי' אלקינו דער ענין החסד איז דאך דאס אן ענין פון חסד והשפעה בגילוי, איז דאס דער ענין פון חסד לבר געמיינט בעיקר דער ענין פון חסד דער זאגט,

¶48דערפון איז אויך פארשטאנדיק אז מ'זאגט חסד מלגאל אז דאס איז דער חסד וואס איז אפילו העכער פון אצילות.

¶49וואס דערפאר זאגט מען, אז דאס איז אט דער חסד, דער אריך אנפער, אדער נאך עתיק אומין, אדער נאך העכער ווי דאס איז לפני האצילות ווי דער רוב וואס ער איז לעצמו.

¶50און אויף דערויף זאגט מען, אז לחסד דלבב ווערט אנגערופן בלשון מקובלים האחרונים בשם חסד און ניט בשם גדולה, ווי גערעדט פריער בארוכה, אז אף על פי וואס ס'שטייט דאך הוי' הגדולה וגבורה וואס דאס גייט דאך או

¶51ווי ס'איז דאך אויך ווי גערעדט בארוכה אויך מוחד וואס די גמרא זאגט והגדולה זה מעשה בראשית וואס מעשה בראשית איז דאך געווען פון ששת ימים, פון ששה מדות דאצילה, און אויף דערויף זאגט מען, אז איינע פון די מדות איז דאס הגדולה און אויף דערויף זאגט ער דאך אין פרדת, אז פארוואס ווערט אנגערופן בשם הגדולה דערפאר וואס דאס איז די ספירה דמיני מתגדלין כל הספירות.

¶52און ווי גערעדט אז זיי ווערן דאך אנגערופן בשם אורות.

¶53וואס ענין האור איז דאך ”ויקרא אלקים לאור יום” דער ענין הגילוי, אז ווי אזוי איז אין יעדער ספירה דא דער ענין הגילוי?

¶54דערפאר וואס דאס איז כמי' דעשקל לאילנה דורך דערויף וואס דאס איז יומם דאזילין כולה יומין איז דורך דערויף ווערט אין יעדער ספירה דער ענין הגילוי, ביז אויך דאס קען ווערן אן ענין הבריאה, וואס דערפאר איז ניט ”חסד מצד עצמה”, חסד אצילת מצד עצמה ווערט אנגערופן בשם חסד מצד דערויף וואס זי איז כמי"ד אשכון אילני וואס סידה ומתגדלים כל הספירות הזלים כולי יומין דערפאר ווערט זי אנגערופן בשם הגדולה.

¶55נאך טיפער אין דעם איז, אז דאס איז ניט נאר חסד און ניט גדולה, נאר דאס איז נאך היפך הגדולה דאס איז דער ענין של שפלו.

¶56ס'איז דאך פארשטאנדיק פון דער דוגמא וואס אויך וואס ער זאגט אין ספר הבהיר, אז אמר מדת החסב ממשיך מאהיות אברהם בעולם לו ותתרחתי לעשות מלאכתו דערפאר וואס אברהם איז 'עומד ומשמש במקומי', איז וואס איז געווען דער ענין פון אברהמים וואס ער האט געזאגט ”אנכי עפר ואופר”?

¶57ניט נאר כשיריים, נאר שיריים ממש, ”עפר ואופר”, וואס דערפאר איז דאך אויך די השפעתו של אברהם געווען אין אן אופן, אז ער האט אלץ אפגעגעבן לאורחים,

¶58ווארום וויבאלד אז ער איז בעיני עצמו כעפר ואופר שיריים ממש פארוואס קומט אים אז ער זאל עפעס האבן?

¶59אחוץ דער דבר המוכרח ביותר.

¶60און אלע איבעריקע זאכן געהערט דאס צו א צווייטן דארף ער דאס אפגעבן צו א צווייטן.

¶61וואס דערפון איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז ומד ומשמש במקומי אז אויך דער חסד דזא איז השפעתו איז מצד דערויף וואס דער מקבל קען דארט מעורר זי פארוואס קען ער דארט מעורר זיין?

¶62דערפאר וואס דאס שטייט ניט אין אן אופן פון רומם ומתנשא מיעב נאר דאס איז אין אן אופן פון שייך, ס'איז ווי גערעדט פריער, אז דאס איז א חסד דלבר.

¶63ביז וואנענט אז מ'זאגט נאך מערער, אז דער עצם התהוות פון דעם חסד איז דאס געווען אין אן אופן וואס דאס איז פארבונדן מיט שפלות.

¶64ווארום אזוי איז דאך אורן ספד החי' ממלא כל החלם און דור דער מציאות העולמות, וואס דער עולם הראשון איז דאך עולם האצילה דורך דערויף וואס עילוק רצונו.

¶65וואס עילוק רצונו איז דאך דאס כביכול אן ענין פון ביטול הרצון וואס דאס איז דאך דאס אן ענין פון שפלות, כביכול.

¶66דאס הייסט, אז דורך וואס ווערט מקום למציאות פון עשר ספירות דאצילה ובקלבותם ובעיקר דער ענין פון חסד דזעה איז דאס דורך דערויף וואס ס'ווערט פריער דער ענין הצמצום, דער ענין פון סילוק דער ענין פון סילוק הרצו וואס דאס איז ן ענין פון שיפלות, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז ס'קומט דערנאך אראפ די המשכה והשפעה פון אצילות קומט דאס אויך ארויס מצד דעם ענין וואס דארט איז דא שיפלות.

¶67וואס הייסט וואס דארט איז דא שיפלות? אז דאס איז אן עולם און ענינים וואס זיינען שייך צו מקבל, במילא איז דער מקבל דארט תופס מק ווי מ'זעט דאס אויך ד למטה, אז על פי רוב,

¶68אט די וואס זיינען גומלי חסד זיינען זיי ניט תקיפין בטבע, און דערפאר וואס זיי האבן ניט די תקיפות בטבע נפשם איז דערפאר פארהארט זיי דעם צער פון זולת און דאס וואס פעלט דעם זולת און דערפאר איז ער אים גומל חסד.

¶69וואס דערפאר וואס איז דאס אזוי בהנוגע צו צו טבע האדם, דערפאר וואס אזוי איז דאס אין קדושה, כאמור לעיל, אז די המשכות פון קדושה ווי דאס איז אין חסד דלבן נעמט זיך איך מצד השיפלע.

¶70דערנאך איז דא דער חסד דלגב. וואס אין דערויף זאגט מען דער ערך הפי ם, ערך אף וגדל חסד אז דאס איז דער חסד וואס ווערט אנגערופן וגדל חסד.

¶71וואס בכללות איז דאך חסד די אריך נאך העכער עתיק ביז מפני עצמתי, ביז חסד די עצמות, וואס דארט איז דאך ניט שייך זאגן קיין שפלות, אט דארט איז דאך דער ענין פון גדולה והתנשאות.

¶72וואס אף על פי וואס דארטן זאגט מען דאך אויך שמחה מקור חיים אז דער מקור החיים והטענה ביז אין למעלה מלאה איז ער אין אן אופן פון טפל און בטל, און איז

¶73דאך דאס מצד דערויף ווי דאס שטייט בנוגע צו אמך אבער מצד דערויף וואס דאס איז זיך מתאחד מיט דעם אמך איז דאך וויבאלד אז דאס איז ערך הפיים וואס דאס איז אן ענין של אריכות וגדולה איז אויך דער ענין החסד ווערט אין אן אופן פון וגדל חסד אן ענין וואס דאס איז גדלות החסד, און מצד דערויף קומט די השפעה.

¶74וכידוע אויף דערויף דעם משל, אז בשעת ס'איז דא א מלך גדול ביותר איז אפילו די פירורים של סעודתו, וואס זיי זיינען דאך שוין אן ענין של הפקר, ווי דער דין איז איז אפילו לגבי שרים חשובים איז דאס א הן רב ויקר.

¶75פארוואס איז דאס? דערפאר וואס דער ענין המלך איז דאס א גדולה ביותר, ביז וואנענט אז גדולה עצמית איז פירורים פון גדולה עצמית איז דאס אויך לגבי דעם מקבל ווערט דאס ן ענין פון הן רב ויקור.

¶76וואס אין דערויף איז דאך דער הוי דער ניט וואס דעמאלט קומט דאך דאס ניט מצד שפלות, און ס'קומט ניט מצד דערויף וואס דער מקבל איז 'תופס מקום', דארט איז דאך המרומו והמתנשאו מיעזו דאס איז התנשאות עצמית,

¶77וואס אויף חסד איז דאך זאגט מען דאך חסדך ”כאשר יכלנו לך” אז דארט איז תופס-מקום דער יכלנו לך איז דערפאר איז דער חס דך אויך באופן כזה, אבער אט דא איז אן ענין וואס דאס איז התנשאות עצמו דארט דערגרייכן ניט עבודת התרתונים דער יכלנו לך איז דערפאר איז פון דארטן די המשכה בריבוי גדול ביותר,

¶78ביז וואנענט אפילו די פירורים איז דאס אויך אהן רבי עקב.

¶79ואדרבא דער ענין ווי ער איז 'מצד עצמו' די גדולה העצמית, קען דאס מקבל גאר ניט צונעמען, דאס וואס ער קען נעמען קען ער נעמען די פירורים.

¶80און ס'שטייט דאך אויף דערויף דער נמשל, וואס איז דער ענין הפירורים בזה?

¶81אז דאס איז די כללות ההשפעה וואס זי קומט דרך שערות.

¶82וואס דער ענין השערות איז דאך, אז אף על פי וואס זיי האבן דעם חיות פון דעם מוחין שבראש אויאזוי אבער קומט צו דער חיות אל השערות איז דא באמצע דער הפסק פון עצם הגולגלות,

¶83וואס מצד אט דעם הפסק קומט דערנאך אראפ א השפעה מצום צמת ביותר, וואס ס'ווערט אנגערופן מערניט ווי בשם פירור וואס פירור איז דאך אויך פון לשון פירות פירורא אז דאס איז אן ענין אפגעברענגלט און אפגעטיילט, פון דער סעודה ס'איז געווארן אן ענין בפני עצמות, ס'איז ניטא לכאורה דער קשר מיט דער סעודה.

¶84דער פארבונד מיט דער סעודה. וואס אזוי איז אויך דער עצם הגולגלות פועל"ט זיך דעם הפסק און דערנאך הויבט זיך אן לכאורה א 'דבר חדש' דער ענין השערות.

¶85און אף על פי כן זאגט מען אין דעם 'ביאור הענין' וואס ס'שטייט אויף חו אז זיי זיינען ”מלבישים לזרעות דאריך” און זיי זיינען יונקים ממזלע וואס דאס איז דאך לכאורה צוויי באזונדערע ענינים, און ניט נאר שונים נאר אויך הפכיים.

¶86מלבישים איז דאך דא� פון א לבוש מיט א מלובש בלבוש, משא"כ יניקות פון שערות איז דאך דא באמצע דא דער הפסק, אז ס'איז אינגאנצן אפגעטיילט דאס הויבט זיך אן אן ענין חדש.

¶87און אף על פי כן זאגט מען אבער, הוא קען ממלבן זיין מערניט ווי זרעות דאריך, וואס דאס איז מדות דאריך, משא"כ על ידי הניקות שערות איז דאס זיינען זיי יונג פון משה סתימא זיינען יונג פון 'פנימיות החיות' ביז אין פנימיות הכתר.

¶88און דוקא דערפאר קענען זיי דאס מקבל זיין, דערפאר וואס דאס קומט ארויס עליהם הפסק, און דערנאך באופן של שערות, משא"כ אז ס'וואלט געווען אן אופן פון מלבישים וואלט דאס דער מקבל דאס ניט געקענט נעמען.

¶89ווי גערעדט פריער, וואס דאס איז בנוגע צו ח' וואס אין קיין ממזל ביז וואנענט אז מ'זאגט אויך, אז על די קו ווערט זיי אויך אנגערופן אידרי בשם עיקרה מזל ווארום ער קומט דאך אויך ”על ידי דער צמצום הראשון”, וואס צמצום הראשון איז דאך געווען א הפסק וואס ס'איז לכתורה הגדול לגמרי.

¶90א צווייטער ענין אויף קיין, וואס דאס איז דאך מצד דעם ”ענין המשכות אלקות” בעולם ווי ענין הספירות, און דערנאך איז דא ווי דאס קומט אראפ אסתכל באורייתא ווי דאס קומט אראפ אין תורה זאגט מען דאך, אז נובל סחכמה שלמעלה תורה וואס דער ענין פון נובל איז דאך אויך לכאורה איז דאך דאס ”נעלמה מנה כל חי ואש השועים” לפניו ווי אזוי קומט דאס אראפ דא למטה?

¶91קומט דאס אראפ אין אן אופל של נובלות, און דוקא אין אזא אופן קען מען נעמען דעם הות החכמה שלמעלה, ווי ער זאגט אין קונטרס אחרון אינגליסאי פון תניא, אז די חכמה עילאה וואס זי איז מלובש אין די הלכה איז דא בגשמיות איז דאס דער מהות פון חכמה עילאה, ווי אזוי קען מען דאס נעמען דערפאר וואס דאס קומט אראפ אין דעם אופן פון נובלות.

¶92ווי דאס איז אויך דערנאך, ער זאגט דערנאך, נובלות בין שם מהלות שכינה", יחיד אין ספירת המלכות, הייסט אויך דער גיט איר בריו פירורים, אז דאס איז וואס ער זאגט אין זהר אין פקודו, אז פון שיעורי אור פון זיווער עילאה איז דערפון ווערט דערנאך אט ד דער ענין ווי ער איז מבאר אין מפרשי, אזוי איז דער ענין פון ספירת המלכות לזית איז עשיראו דכולא.

¶93און וואו שטייט דאך אויף דערויף די דוגמא, אז בשעת ס'איז דא וואס ער איז סמוך בשמחה גדולה ביותר, וואס מצד דער שמחה שטייען ביי אים אלע כחות בגלוי פועל"ט דאס ביי אים ארויס א תנועה, אז ער זאל ווערן שטיין ”בקירוב עם כל אדם, אפילו” אים הפחותים ביותר וואס קען דער אדם פחות נעמען פון אים?

¶94ער איז דאך א חכם גדול ביצר דוקא אויב ער רעדט מיט אים מיט מעשים וענינים וואס זיי זיינען שיחת חורים.

¶95אפילו ווען ער איז מגלה חכמה קומט דאך דאס אויך ארויס על ידי דיבור, אבער דעמאלט איז דאך דער עיקר בזה דער חכמה וואס ער איז מגלה, נאר דאס ווערט נתגלה על ידי הדיבור,

¶96וואס דער דיבור איז א כלי וטפל צו דער חכמה משא' כן אז ער רעדט מיט א פחות-ערך מילא דהדייטא שיחת חולין איז אט דעמאלט איז דאך דא דער עיקר בא דעם מקבל די שיחת חולין אף על פי וואס אין זיי איז דאך דא דער ענין פון דער עומק החכמה של המדבר שיחת חולין וויבאלד אז דאס קומט וויבאלד אז דאס איז ”שיחת חולין של תלמידי-חכמים” של חכם גדול ביותר וואס דאס איז דער דריטער ענין,

¶97דער ביאור וואס איז דא אין דעם ענין פון פירורים.

¶98נאר דאס איז, כאמור ליל, ניט מצד דערויף וואס ס'איז דא די קשיא יחלן לך וואס ער איז מקבל לתופת מקום, נאר דוקא דערפאר וואס דאס איז התנשאות עצמית, און אויך די השפעה איז אויך ניט 'תופס מקום' בא דעם מלך, משד גדולתו, דערפאר קען אויך זיין פירורים דערפאר איז דא פירורים של הפקר, ביז וואנענט און פונדעסטוועגן איז דאס אהן רע ויקום.

¶99וואס איז דאך אבער אויך ניט פארשטאנדיק, למעלה איז דאך ניטא חס ושלום קיין המשכה בהכרח, ס'איז דאך יעדער ענין המשכה בהערה איז דאך דאס רצוני היינט ווי זאגט מען, אז דא איז דער מקבל ניט 'תופס מקום' וואס דאס איז דאך דער ענין של ביטול לכאורה.

¶100ועל דרך זה אויך ווי מ'זאגט, אז די המשכה איז ניט תופסת מקום די המשכה איז דאך א משכה רצונית.

¶101און ס'דארף דאך זיין מתוך רצון למעלה אפילו ווי דאס איז אין ספירות, על אחת כמה וכמה ווי דאס איז למעלה, וואס אף על פי וואס מ'זאגט דאך אין אורות וקולים די ספירות, אז אורות זיינען דאך מתלבשן כלים מצד דערויף וואס זיי האבן אין זיך דעם ביטול, וואס דאס איז דאך ווי גערעדט פריער, אז ספירות די אצילות שטייען אין אן אופן של שפלות, וואס דערפאר איז דאך די אורות מתלבשן בכלים אף על פי וואס די כלים זיינען למטה מהם,

¶102צו דער כוונה עליונה וואס זי וויל אז ס'זאל זיין דוקא התלבשות בכלים, דערצו איז מען דאך אבער מוסיף, אז ס'דארף דאך אבער זיין אין אן אופן של רצון, וואס דערפאר דארף מען האבן אז דער רצון זאל דערהערן אין דעם כלי ווי די שורש הכלה איז העכער פון אור.

¶103וואס דאס פועל"ט דעם ענין הרצון, אויף על פי וואס די המשכה די כללות איז א שייך דעם אור פון כלי איז דאס מצד דערויף וואס דער ביט בזה איז דאך אויך ואדרבא ביתת עיר בנוגע מ'זאגט במשכה פון דער גדולה העצמית דארף דאך דאס זיין דוקא מצד רצון ניט לכאורה דער ענין פון ביטול.

¶104וואס אויף דערויף קומט דער ביאור אויף דערויף, אז דאס איז כללות החילוק וואס מ'זאגט פריער, אז ס'איז דא ווי חסד ווערט אנגערופן חסד דערנאך איז דערנאך ן ענין וואס ווערט אנגערופן בשם טובים וואס דער כללות החילוק בזה איז חסד על פי ו אבער אף על פי כן,

¶105אז קצת ענין חשיבות און קצת ראי' דארף ער זיין, ווי גערעדט פריער, אז חס דך עמנו ”כאשר יחלנו לך” אז דאס דארט האט דער מקבל א תפיסת מקום.

¶106דערנאך איז דא ווי ס'איז דא די המשכה מצד טוב, וואס ”טבע הטוב להיטיב” איז דערפאר איז ער ממשיך.

¶107און ניט דער פשט אז דער מקבל האט מען אין תפיסת מקום דער ענין פון ביטול ושפלות שלו, נאר דא איז דער פשט, אז דארט איז דער מקבל ניט נוגע, דערפאר וואס דארט וואס פאר א מקבל ס'זאל ניט זיין איז דאס ניט משנה אין דער המשכה,

¶108דערפאר וואס די המשכה קומט מצד ”טבע הטוב להיטיב”, וואס דארט איז דאס גדולתו העצמית און דארט איז ניט נוגע אפילו לאינו ראוי לגמרי איז מען אים אויך ממשיך די המשכה.

¶109ועל דרך זה אויך אט דאס וואס מ'זאגט אז די די השפעה איז ניט 'תופס מקום' איז אויך דער פשט אין דעם, ז איז ניט 'תופס מקום', ז מ'ז ל זיך א פגעבן אין דער מדה ומדידה בזה, וו רום מצד ”טבע הטוב להיטב” איז ער ממשיך ומאיר חסבן מצד טבעו, וו ס דערפ ר איז אין דערויף ניט קיין מדידה והגבלה,

¶110ז מ'ז ל זיך א פגעבן אין דערויף דער מודד ומדובה.

¶111על פי זה איז דאך אבער מובן, אז מצד דערויף וועט דאס זיין כחשוכי כאירו וויבאלד אז דער מקבל איז דאך דארט ניט קיין תפיסת מקור.

¶112טרייט דאך אויף דערויף דער ביאור, וכמדובר לעיל אויך בקיצור, אז ”מרום וקדוש אשכן” ותחו ושבל רוח אז דוקא אט דאס וואס ס'איז 'מרום וקדוש' ביותר איז ווי א דער שוכן איז דער דק ושבל רוח, אז אף על פי וואס לכאורה איז דאס כחשוכי כאירו איז דאס מערניט

¶113משא נכא צו די פנימיות ער ביז אין די פנימיות הכוונה ביז אין פנימיות המקיף איז וואס אויף דערויף די כלי?

¶114דוקא דער דקלא? שפל רוח. וואס אויף דערויף זאגט מען אויך, ווי גערעדט פריער, אז ס'איז דא דער ענין ווי ער זאגט אין אגרת הקודש דער ענין פון חסד ישמעאל דערנאך איז דא דער ענין פון חסד אבלהם וואס דאס איז בכללות ענין פון טוה ותיקון, און טוה איז מברר טוה, אף על פי וואס ט

¶115בדוגמא ווי גערעדט פריער וואס דאס איז ן ענין פון תקיפת האור, פון גדלות, משא' כן אין תיקון איז דאס אורות מועטים ווי גערעדט פריער, אז דאס איז מצד שפלות, וואס דערפאר וועט דאס אפגערופן בשם חסד אברהם אנכי הפר ואופר און אף על פי כן זאגט מען, אז תיקון איז מברר ומתקן תוהו, דערפאר וואס בשרשי וואס נעמט פנימיות המקיף און וואו איז דא פנימיות המקיף?

¶116איז דאס דוקא ד אף על פי וואס הכוסף ליעקב דאס איז אין אזא מין ארט וואס דארט איז מקבל שטייט אין אן אופן פון הכוסף ליעקב און אף על פי קינו איז ואור את יעקב אז ס'ווערט נמשך דוקא אין דעם פנימיות.

¶117און בין דערויף קומט נאך צו נאך אן ענין, אז לאחרי ווי תיקון האט מברר געווען תוהו, ווי גערעדט פריער, אז דאס איז ווי חסד לגב ווערט נמשך על ידי חסד ולבב,

¶118וואס דאס איז דורך דעם וואס תיקון איז מברר תוהו באקומט ער דאך אויך די אורות לתוהו איז דא אין דערויף ווי פריער אז ס'ווערט דעמאלט נמשך על ידי התיקון, במילא ווערט דאס נמשך אין אן אופן פון שפלות און אין אן אופן פון אור הלבנה איז אור הלבנה.

¶119בשעת גמר התיקון איז דאך דעמאלט, ס'איז דאך ”והיו אור הלבנה כאור החמה” אז דעמאלט ווערט דער אור דלגף נמשך ניט אור דלגב נמשך ניט על ידי אור דלבב, נאר ער ווערט נמשך ווי אור הלבנה ווערט כאור החמה, ער ווערט נמשך כמו שהוא, וואס דאס איז דער 'כללות ענין' וואס מ'זאגט אז לעתיד איז נקבה סובב גלוי אז נקבה וועט נתגלה ווערן אז דעמאלט איז דא דער קול קלו.

¶120וואס דאס איז אויך בכללות ענין אין ניסים וואס אין ניסים איז דאך אויך וואס 'כללות ענין' הניסים איז דאך דאס אן ענין של חסד, ביז וואנענט אז דאס נעמט זיך דער ענין ווי ד ס ווערט נמשך אין ן אופן ווי חסד ד לגב ווערט נמשך דורך חסד דלבב,

¶121וו ס דעמ לט איז ד ס ניט מאם לבשים בטבע, נ ר אין טבע גופא ווערט דארט ן ענין וו ס ווערט דער ענין אין דערויף איז דו דער ענין פון חסד דלגב, אף על פי וו ס ד ס קומט רויס על ידי חסד דלבב, וו ס ד ס איז ד ך פון די שוקות ימים, ”הגדולה זו מעשה בראשית” און דערנ ך איז ד ווי דער חסד דלגב ווערט נגלה וואס בכללות איז דאס אט די ניסים גלויים.

¶122און אט דא וואס מ'דארף באווארענען נדופא וואס מ'זאגט, אז אף על פי וואס אמיתית יון הנס נעמט זיך דאס מיט א גדולה למעלה, וואס לכאורה האט דאך דאס געדארפט פועל'ן אויך גדולה דא למטה ווי אזוי אבער קומט מען צו צו דער גדולה דא למטה איז פריער דארף זיין דער ענין הבירור,

¶123וואס דורך וואס איז דער בירור איז ואב את יעקב דוקא דער ענין פירורים יקום יעקב כקטן הוא דער ענין השיפור דורך ”ונפשי כפר לכל תהי” דורך דערויף נעמט מען בסך לבי בתורת אחד, דער נעמט דער נובלת חכן דלמעלה, ווי גערעדט פריער, אז אזוי נעמט מען דער ענין הפירורים איז דאס דוקא דערויף וואס ס'איז דאך דער הפסק ביי אים די פירורים פון לשון אפגעברענקלט און אפגעטיילט, צי דאס

¶124תורה, על דרך זה אויך בנוגע צו 'כללות ענין' ספירת המלכות, און דוקא דורך דערויף נעמט מען דעם 'מרום וקדוש', און דערנאך קומט ער דער והיו רלבנה קרח עמה אז דערנאך ווערט נתגלה דער ענין פון נקבה צוה וגלוה, וואס דאס וועט זיין דער לעתיד לבוא.

¶125וואס דערפאר איז דאך אויך בשעת ס'רעדט זיך וועגן 'עולם התיקון' אין די ענין הבירורים וואס אט דעמאלט דארף זיין דוקא דער ענין פון קטאן תא ואדרבא, אויב מ'וויל נעמען דעם חסד דלגב איז ווי אזוי קען מען אים נעמען דוקא דורך ”דקה ושפל רוח” און וואס מערער ס'איז דא 'מעלה מעלה' יותר איז דערפאר דארף דאס זיין אין 'מטה מטה' יותר דער ענין השפלות,

¶126משא' כן אין חסד דישמעאל, איז אדרבא דאס קומט ניט מצד דערויף ווי גערעדט פריער וואס דאס איז גדולת עצמו, איז דאס ס'איז אויך ניט מצד דעם וואס דער זבולת איז 'תופס מקום',

¶127ער איז פארקערט, ביי אים איז דער זבולת ניט 'תופס מקום', נאר אדרבא ער קען אים גאר ניט פארליידן, וימלך וימות נאר פארוואס איז ער ממשיך דערפאר דורך דערויף וואס ער וועט אים ממשיך זיין חסד, און דורך דערויף וועט ער נתנשא ווערן, וואס הכל צריכין אליו און מ'דארף צו אים אנקומען, און ער גיט אים און ער איז אים משפיע, ווי

¶128משא ין כבי, אז מודתו של יעקב און מודתו של אזוהמא דאס איז אויך אפור ואפר, הודאי פארקערט, דער ”דאקע ושפל רוח”, אט דאס נעמט דעם ארום וקדוש, און דורך דערויף קומט מען דערנאך צו צו דעם ענין, אז מ'נעמט דער והיו ירא לבנה כרחמה דעם תובץ סובב גלוי וואס דאס וועט זיין לעתיד ולא על ידי יפוץ המעיינות חוצה, וואס דאס האט זיך אנגעגעבן בעיקר לאחרי המאסר והגאולה וואס משזית א

¶129פון די מעיינות אין אן אופן פון הפצה וועט דעמאלט זיין דער קצה דא מלכא משיחא במהרה ממש וואס דעמאלט וועט זיין דער והיו אורה הבנה כהר החמה ”ונגלה כבוד הוי' ראו כל בשר יחדיו” ביז אז ס'וועט זיין דער אופן פון חסד דלגב וועט שטיין בגלוי.

¶130וואס דאס איז אויך מעין זוי איז דאך אויך דא די ניסים גלויים למעלה מדרך הטבע ביז וואנענט אז הגדול ו”הגדול הוי' לעשות” בארץ וואס דאס איז געווען אין דעם נס בימים ההם וואס אזוי איז אויך בתמנה ”זה בכל שנה ושנה”, און דאס גיט כח על כל השנה כולה, אז ס'זאל זיין ווי רבותינו ושונא זאגן, אז לשנה טובה בתורת החסידות ובדרכי החסידות תכתבו ותכתבו