טקסט

¶1אט קומענדיק פון פעטערבורג, האט דאך דער אלטער רבי געשריבן די אגרת הקודש וואס הויבט זיך אן מיט קטאין תיב, וידוע מיטן נאמען אגרת הקודש קטאין תיב דארטן די התחלת האגרת ויסודה, אז ”כל הקרוב קרוב” דארף ער בא זיך האבן מערער ביטול.

¶2וואס דערפאר האט מען געזאגט כ”במקלי אבערטי את הירדן ואתה הייתי לשני מחנות” האט מען דאך געזען די חסדי השם על ידי התקרבותו האט דאס גע'פועל'ט דעם ענין פון קטנתי ”ביתר שאת וביתר עוז”.

¶3בכלל ביי א שמחה זיינען דאך ”כל ישראל ערבין זה בזה” זיינען דאך אלע שמח, און ס'איז אבער דא גופא אין א שמחה איז דאך אויך דא חילוקים 'כל הקרוב' און ”כל הקרוב קרוב”, וואס ביי אים פאדערט זיך מערער ביטול, און בדרך ממילא קומט ביי אים ארויס מער שמחה.

¶4מ'האט דאך גערעדט, אז דער ענין פון תורת החסידות, דער נצחון, האט אויפגעטאן, אז 'אור וחיות נפשינו ניתן לנו' איז דאס נוגע אין אלע ענינים, אבער ”כל הקרוב קרוב” איז דאס די ענינים וואס זיינען פון תורת החסידות,

¶5איז במילא אט די וואס עיקר ענינם ויסכם איז לימוד תורת החסידות, און די משפיעים און די וואס דאס איז זייער דזשאב ווי מ'זאגט דא איז האבן זיי דאך אין זיך מערער ביטול אויך, דאס האט דאך נאך דער אלטער רבי אנגעזאגט פון תקנ ון טען אן,

¶6איז איצטער, אזוי ווי ס'איז איצטער די סימפה פון י'ט' כסלו, און אין דערויף איז דא דרגות, איז די בחורים מיט די משפיעים אויף חסידות זאלן זאגן א לחיים פארן זיך, און דערנאך מצרף זיין צו זיך כל הקהל מיט א חסידישן ניגון.

¶7וואס דאס איז דאך דער ענין פון לערנען חסידות, אז מ'זאל דערנאך מפיץ זיין די מעיינות חוצה, וכמדובר, אז אן אמת'ער סימן פון א מעיין איז, ובפרט נאכן רמב"ם איז דארט נאך א תנאי עיקרי,

¶8אז ניט נאר אז ער איז מקושר מיטן מקור, נאר אז ממנו והלא איז אויך דעם אור המעיין מפקים און גייען ווייטער, אויב ס'שטעלט זיך אפ ביי אים איז דעמאלט נאכן רמב"ם נאך האט דאס ניט קיין דין פון מעיין.

¶9במילא איז דערפאר זאג איך אנטקעגן דערנאך מצרף זיין דעם גאנצן עולם, אבער די התחלה זאל זיין פון ”כל הקרוב קרוב”.