Text

¶1זדונו ר'י ביזל קרבן קדים הבודש, מאי אבימרי, אמן איז אויך דער ציווי פון להעלא מעלין בקודש און חס ושלום אין מילידין, איז דאך זיכער אויב דאס גייט אויף כל ענינים שבתורה, על אחת כמה וכמה א זאך וואס איז פארבונדן מיט פורים, וואס דעמאלט איז דאך קיימו מה שקיבלו כבר, אז אלע ענינים שבתורה האבן באקומען א חיזוק און קבלה מיוחדה דורך דעם ענין און די פעולה און די עבודה פון ימי הפורים, איז דאך עאכו כמה וכמה אין אזא ענין עיקרי וואס נעמט ארום כל התורה כולה, און נאך מערער כל העניני קדושה כולם, וואס דאס איז דאך אויך אין תורה איז דאך אויך דא דער חילוק פון תורה ומצוותי וואס א חילוק במיוחד איז איז תורה א באזונדער זאך און מצוות א באזונדער זאך, על דרך זה אויך ווי דאס שפיגלט זיך אפ אין תורה עצמה און אין מצוות עצמם, אז אין תורה אליין איז דאך דא דער ענין פון לעצוקי שוייטתא אליבא דהלכתא וואס דאס איז פארבונדן מיט עולם הזה התחתון, מיט עשי און דערנאך

¶2דא דער גרש וקבל שכר, אז דאס איז נאך מערער ווי לימוד התורה פון נצוקי שמעתת אליבא דהלכתא וואס דערפאר קען דאס ערשט קומען לאחרי זה, ווי פארשטאנדיק פון דער גמרא אין חולון ומכמה מקומות. על דרך זה פארשטאנדיק בנוגע צו פורים אין כללות הענין. עאכו כמה וכמה ווערט דאך די שאלה נאך מערער, אז פורים איז דאך פארבונדן מיט קיימא סיהרא באשלמותא, וואס אין דערויף הויבט זיך דאס אן אין יד שבו, און בתכלית ובשלימות איז דאך דאס באשלמותא איז דאס דוקא אז יד ווערט ניט תוסף נאך א האלבען, נאך יד בו שעות, אין א שעה און אין תשן צדיק ג'חלקים וכו,' אז מ'גייט אריין אין יום חמשה עשר, איז בשעת מ'האט שוין אויך דעם יום חמשה עשר, ווארום מ'שטייט דאך שוין לאחרי תפילת ערבית, וואס דעמאלט האט מען דאך ביידע מעלות, דאס וואס ס'קומט לאחרי ווי מ'האט חמשה עשר כולו שוין, און אויך די מעלה וואס מ'האט אין חמשה עשר, וואס דעמאלט איז מקריב חלבים ובדרים פון יום שלפני זה,

¶3בלילה שלאחרי זה, ביז הדלות הבוקר, אדער על כל פנים אפילו לאחרי פון די באווארעניש איז ביז חצות הלילה, וכמדובר כמה פעמים. על דרך זה אויך איז דאך דאס צום אלעם ערשטן ושלמה פרים שפתינו דארף זיך דאס אפשפיגלען אין עבודה רוחנית של האדם, וואס בכלל איז דאך אויך די עבודה רוחנית של האדם איז דאך אויך דא דער חילוק ווי דאס איז צווישן ה, וואס דאס איז דאך אויך דער חילוק פון יד ד ביז טס ו, יד כ'שבחודש, און ווי פארשטאנדיק, ומבואר אויך אין לקוטה תורה בארוכה, ווי פארשטאנדיק וואס בא שנה הרביעית איז אט דעמאלט איז דאך פרי קודש הילולים,

¶4איז דעמאלט ווערט דאס דעכלה לכם ס'ווערט אן ענין של אכילה, וואס לכאורה איז דאס אכילת חול, אבער מ'זאגט אז דאס איז אכילה פארבונדן מיט א ה' וואס דער ה' לגבי ד, איז דאך מבואר אויך אין זייערע נעמען, וואס ד איז פארבונדן מיטן פירוש אויך פון דלותי אויפגעהויבן, אבער אויך פארבונדן מיט אן ענין של דל, ווי מבואר אויך, אז ס'איז אויך נרמז אין צורת האותיות, אז ס'איז דא דער צורת האותיות פארבונדן וואס באווייזט אויך אויף עשירות, און אויף דלות און אויף ד'אלות, איז ד'אלות אין אותיות גופא איז דאס דער אות-ראש, דערנאך אז דער אות-ראש ווערט רייכער, און ביי אים צום קומט-צו די נקודה, אף על פי וואס די נקודה שטייט דערוויילע נאך מאחורי הות ווערט שוין דעמאלט ניט אן ענין של ד'דלות, א ראש, נאר ס'ווערט אן ענין פון דלות אליין, וואס דערפאר איז דאך אויך צווישן ראש און דל איז אויך ווי מפרשי התנך זיינען מפרש אויך דער חילוק, אז דאס איז בדוגמא פון אן אביון, א ראש, און דערנאך איז דא א דל, וואס דעמאלט איז ער אויך אן ענין של ניט

¶5עשיר, אבער רף על פי כן האט ער אויך א יו ד, וואס דער יו ד איז דאך רומז אויפן יו ד פון יו ד און דעם יו פון טס וו און דעם יו פון שם הוי און דעם יו וואס דאס איז דערגרייכט ביז אין כתר, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך, אז בשעת מ'האט די עבודה פון א אידן פריער, וואס אלו ואלו דברי אלקים חיים איז פריער, איז דאך על סדר הימים האט ער פריער די עבודה פון יו דבחודש, וואס די עבודה פון יו דבחודש איז דאס דעמאלט על דרך פון יהודים היושבים בהרי הפרזות, אז זיי האבן נאך ניט די חומה בשלימותה וואס איז מקיף אויף זיי, און מגין הלבי וכו במילא קענען זיי אויך פראווען דעם כיבוש און די מלחמה, מערניט ווי אימות-לעת, ווארום דערנאך דארף מען זיי באקומען נאך כוחות, און דערנאך באקומען זיי אויך א ה', וואס על דרך זה אויך איז אין שם הוי און דערנאך איז דאך דא וואס איז זיך מסתיים מיט א ה',

¶6און מ'זאגט אז דאס איז אויך פארבונדן א דל'ת וואס מ'שטעלט צו אים צו א נקודה, נאר נוסף אויף די נקודה וואס שטייט מאחורי האות, שטעלט מען אוועק אט די נקודה אין דעם דל'ת, מצד שמאל דוקא, און אט דעמאלט ווערט פון דעם דל'ת ווערט דער ענין פון א ה', וואס אט דעמאלט איז דאך יהיו לכם תבואתו אז ס'ווערט אין אכילה של חול, טוט ער אויף ענינים נפלאים, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז דאס איז בדוגמא פון דער אויפטו פון א ה' לגבי דעם דלת. וואס אזוי איז אויך כמדובר אין עבודת כל אחד ואחד, כותר מן הקל אל הכבוד, במילא מוז ער דאך האבן די ביידע עבודות, און אנהויבן אויך מן הקל אין עבודה עצמה, וואס דאס איז די עבודה פון א מענטשן, פון א אידן, וואס ער געפינט זיך אין ערי הפרזות און דארף האבן באווארענישן אז ס'זאל ניט אריינקומען א דבר גלתי רצו, ווארום ס'איז ניטא דחומה ארום אים, דאס דארף ער אליין טאן ענינים וואס דאס וועט דאס באווארענען, וואס דאס איז דער ענין פון א דל, און דערפאר איז אט דעמאלט איז זיין אכילה זאל זיין באווארנט מכל הענינים, דארף זיין לכל הפחות פארבונדן מיט ירושלים,

¶7ישלים, און מיט מעשה שני וכו,' וכמדובר כמה פעמים, ווי אויך פארשטאנדיק פון לקוטי תורה אין די דרושים, דערנאך אויך פון די עבודה פון א אידן ווי ער שטייט אין א מעמד ומצב פון נרי הפרזי, פון אן איש פון נרי הפרזי, קומט ער דערנאך און טאר זיך ניט אפשטעלן דארטן, און מוז גיין אויך העכער און ווערן נאך העכער עבודה פון שושן הבירה אין א עיר המוקפה חומה און מ'פארבינדט דאס אויך מיט כיבוש אין ישועה בן נון, דערפאר וואס אט דאס ווערט די התחלת הכיבוש, כימי צאתך מארץ מצרים איז דאך דערנאך געווען דער כיבוש על ידי ישועה בן נון, און דאס איז דאך געווארן די התחלה און ומלת זכו וואלט דעמאלט גלייך געווען די גאולה אמיתית ושלימה, על דרך זה אויך אין עבודת האדם הויבט זיך אן פון ונפשי כעפר לכל תהי,' וואס דאס איז בדוגמא פון א ראש, ביז וואנענט תאיב לכל דבר, דערנאך איז ער מוסיף, און איז מוסיף על כל פנים מאחורי, האט מען נאך ניט דורכגענומען זיין פנימיות, אבער מאחורי האט ער שוין די נקודה, ביז אין אן אופן שבגלוי, איז דאס מאכט אים גלייך אויס ראש, און ער ווערט מערניט ווי א דל,

¶8אבער דערביי טאר ער זיך אויך ניט אפשטעלן, מ'מוז גיין דערנאך צו דעם ה. וואס דאס איז אויך, כמדובר, אז אין עבודה פון יעדער אידן, סיי באהרי הפרזי און סיי אידן וואס לעבן בגשמיות אין שושן הבירה, על אחת כמה וכמה די וואס לעבן ברוחניות אויך אין שושן הבירה, איז בא זיי אויך דא די אלע דרגות אין עבודה בא יעדערן לפי ערכו, ווארום יעדער איד דארף דאך דורכגיין און דורכארבעטן מיטן גאנצן סדר השתלשלות, ווי פארשטאנדיק אויך דערפון וואס מ'זאגט, אז יעדער עולם איז כלול פון אלע עולמות, ביז וואנענט אז עולם האצילות איז כלול פון ד'עולמות הבי און אויך עולם העשי'איז אויך כלול פון ד'עולמות הבי א, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך דער ענין פון אן עבודה, וואס פריער האט מען די הכנה פון א תענית וואס דאס איז אן עת רצון, מ'מוז האבן א סיוע מלמעלה אז ס'זאל זיין הקב'ה עוזרו, כדי אפילו בא די התחלת העבודה, וואס דאס איז בדוגמא די עבודה וואס ער מאכט פון א ר' א דלת, איז קודם לזה מאכט ער אויך אז דער ר' זאל זיין פארבונדן מיט אן עת שבקדושה,

¶9אז אף על פי וואס ער עסט ניט, וואס בפשטות איז דאך אויך א רמז אויף אן ענין של צום, ביחד עם זה זאגט מען, אז דאס איז פארבונדן און דאס איז בגימטריא אחד י'ג, און דערנאך ערשט דער י'ג י'גיט אים די כוחות, אז פון י'ג זאל ביי אים זיין דער ריכטיקער, דורך דערויף וואס ער מאכט דעם דעמאלט דער עם אחד זאל זיין בגלוי אפילו ווען מ'איז נאך מפוזר ומפורד בין העמים, אפילו ברוחניות, ער זאל זיין צוגעגרייט און ס'זאל זיין דעמאלט שוין דער עם אחד, וואס דערנאך קען ער טאן עבודתו אין יום יו ד, און דערנאך גייט ער אין עבודה רוחנית, נעלות יותר, סיי ברוחניות סיי בגשמיות, וואס דאס איז די עבודה פון יום חמשה עשר, וואס דאס איז אויך ווי צו אלע ענינים דארף מען זיך אפשפיגלען אין פורים, וויבאלד אז דעמאלט איז קומו וקבלו היהודים כאנץ תורה ומצוותי האט מען אויך די הקדמה לזה דער ענין פון יו'ג דער ענין פון א תענית, אבער מ'זאגט אבער אז דאס איז א תענית פון אן עת רצון, נאר כמדובר כמה פעמים, אז דאס איז דוקא אזא מין תענית וואס דערנאך איז דאס געבליבן און מלכתחילה איז גאר געווארן דריי טעג

¶10און דערנאך איז אויך געבליבן פארבונדן מיט ג'פעמים דער ענין פון צדקה, וואס צדקה איז דאך אויך אן ענין פארבונדן מיט א תענית, ווי ס'שטייט דאך בכמה ספרים, אז וואס תענית איז ניט אן ענין ער זאל פארדינען די געלט וואס ער האט פארשפארט אויפן עסן, דאס זאל בלייבן ביי אים אין קשר'נע, נאר דאס זאל זיין, פארקערט, אט דאס וואס ער פארשפארט איז ניט ער פארשפ דאס און ס'בלייבט ביי אים אין קאשון, און ער נוצט דאס דערנאך אויף עניני חול שלו, אפילו דאס איז חול פון א אידן, במילא איז דאס כשר וכו דאס קומט אבער ניט צו קדושת הצדקה. וואס אף על פי וואס ווי ס'שטייט דאך אין ספרים, איז צדקה בגימטריא קצ ט, וואס דאס איז א תנאי, ווי אזוי קען מען נעמען מן הצדקה ווען ער האט ווייניקער פון ר זוז, און דערנאך אבער שטייט דאך אויף דערויף די דוגמא, אז אייב ער האט אבער ק'צ'ט ס'איז דאך דעמאלט א דוגמא אין תורה, איז דאך אויך א חלק פון תורה, איז דאך דעמאלט שטייט אויף דערויף די דוגמא, ווי אזוי קען ער דערנאך נעמען פון א קופה צדקה? קען ער נעמען אפילו אלף זות בבת אחת, און דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז אלף איז מערניט ווי א דוגמא,

¶11א סך מערער, בדוגמא ווי אלף איז דאך אויך דער אפטייטש פון טויזנט, און ווי אלף איז דאך דער מקום פון כל המספרים, וכמדובר כמה פעמים.

¶12שמיעה אדער אפילו שמיעה, אין אן אופן וואס די גאנצע וועלט ווערט אויפגעטרייסלט פון דעם שטורעם פון שמחת פון פורים, נאר ער שטייט אין א מעמד ומצב פון א טאג פאר דעם, אבער אט דער טאג איז אויך א יום אחד צוזאמען, כמדובר לעיל, אז אנשים נשים וטף בדוגמא ווי ס'איז געווען דעמאלט ביום אחד איז דאך אויך געווען אנשים נשים וטף מנער וזקן", און אלע האבן זיך צוזאמענגעקליבן, וכמדובר. און ס'איז אויך דא געווארן גלייך די הכנה קרובה, אז גלייך נאך יום יום י'ג'איז גלייך געווארן יום יו ד, און ס'איז געווארן פון דעם יום יום יו ד א פורים, און דערנאך איז געווארן אויך א פורים וואס איז פארבונדן מיט מוקף חומה. ו", וכמוזכר לעיל, אז אף על פי וואס בגשמיות איז דאך דעמאלט אויף דער אבער דער דער דין איז, אז אדער יו דא אדער טס וו איז אבער דא אין עבודה רוחנית איז גייט דאס על הסדר, האט דאך יעדער איד, סיי די יו יו די ג'מיטן תענית אסתר שבו, און האט אויך דעם ענין פון יו די פון יו ד וואס דאס איז יו ים הפורים,

¶13און דערנאך האט ער אפילו אז ער לעבט אין ארי הפרזי, האט ער אויך נרמז אין דעם ניט זאגן תחנון בכמה ענינים פארבונדן מיט שושן פורים, וואס דאס איז פארבונדן מיט חמשה עשר בחודש, עאכו כמה וכמה אז די עבודה רוחנית איז על דרך פון דעם חילוק פון ארי הפרזי און ארי מקפות חומה, איז ס'שטייט דאך אין דער גמרא די דוגמא אויף דערויף, אז אין וואס איז די בחינה אז דאס איז א דוגמא פון א בן-קרך און א בן-כפר, און אין בן-קרך דארף אבער זיין א מוקף חומה אויך, דעמאלט איז דער קרך בשלימותה. דערנאך זאגט די גמרא א דוגמא וואס איז דער חילוק פון א בן-קרך און א בן-כפר? אט דא איז דאך קרך כולל אויך א קרך המוקף חומה, ואדרבא כפי המבואר וכם פשוט, אז בן קרך הייסט אזא איד וואס ער זעט דעם אויבערשטן אין אזא אופן וואס ער איז ניט געוואוין דערצו, במילא קומט דאס אראפ ביז אין א דרגא הכי פחותא, אז ער זעט אים מערניט ווי מזמן לזמן,

¶14במילא איז ער דעמאלט בדוגמא ווי די נבואה פון מעשה מרכבה ווי ס'איז געווען בא יחזקאל, וואס אט דעמאלט מאכט מען דערפון אלע פרטים ופרטי פרטים מצד דעם חידוש שבדבר, ווארום דאס איז בדוגמא פון א בן כפר שראו את המלך, משא-כן א ישעי'וואס ער איז געווען פון עולם הבריאה, וכמדובר כמה פעמים, כדוגמא בזה, איז דאס א בן כפר, שרוע את המלך על אחת כמה וכמה בשעת אויב ער זעט דעם מלך ווי א בן קראך דארף אים זען, זעט ער דאך דעם מלך בעיקר גאר אין עיר מלכותו, אין עיר הבירה, אט דעמאלט איז דאס בדוגמא פון ישי'און דאס איז פארבונדן, כאמור, מיט דעם ענין וואס דארטן שטייט דער ענין פון דער גאולה, למרבה המסרה, ווי דערמאנט נעכטן בארוכה,

¶15שיחה פון פורים בארוכה, און דערנאך איז דאך דער המשך איצטער, וואס דאס איז פארבונדן מיט מבואת בן כרך שראה את המלך. וואס דערפון האט מען גלייך דעם ביאור, מ'פרעגט דאך אלעמאל וואס איז דער פועל שבדבר, וואס לערנט מען דערפון אפ בנוגע לפועל, פון די דוגמא און דער ביאור וואס מ'זאגט אים? איז דא איז א דבר הכי פשוט, אז מ'לערנט דעת אלקי אביך לערנט די ענינים פארבונדן מיט לימוד בנוגע עניני הספירות, ובכלל העניני בנוגע פון פנימיות התורה, וואס דורך דערויף קומט מען צו צו דעת אלקי אביך איז קומט אזוי ווי בפשטות ווערט מען דעמאלט מערער צוגעוואוינט, אז מ'קומט צוגיין צו א אידן און מ'זאגט אים אן ענין פון עשה ספירות און אן ענין פון עולם האצילות און אן ענין אין עשי אבער אויך די אצילות שבעשי איז דאס ביי אים ניט קיין דבר הכי חדש, און ער מאכט ניט דערפון קיין שטורעם, און אין דערויף ניצט ער ניט אויס זיין גאנצע התפעלות התפעלות דארף א איד האבן, ואדרבא דאס איז מעיקרא העבודה, ס'דארף אבער זיין די התפעלות נאך פון העכער פון אצילות, וכמדובר כמה פעמים, וואס דא קומט אויך ארויס, על דרך ווי אין עולמות, איז דא די ג'עולמות,

¶16און דערנאך איז דא וואס בזה איז דאך הרעלים יהו און דערנאך איז דא די שנה הרביעית פארבונדן מיט עולם הרביעי, וואס דאס איז עולם האצילות, דער תכלית השלימות איז דאס דער עולם וואס קומט לאחרי זה, על דרך ווי ס'קומט אויך אין די שנים שלאחרי זה, אז דעמאלט ווערט דאס אן אכילה פון א אידן, א אידן איז דאך אן ענין וואס אפילו שולחנו של אדם איז דאס כדוגמא ווי א מזבח, און דערנאך זאגט מען, אז דעמאלט איז דאס אין אן אופן נאך העכער פון מזבח, על דרך ווי געזאגט אין נשלמה פארום שבתינו נעכטן מער בארוכה, על דרך זה אויך בהנוגע לך ענינים אלו.

¶17דער עת רצון, מיט כמה אלע ענינים קשורים בזה, און דאס אלע ענינים וואס אין שנת הארבעים, וואס נתן הוי'לכם לב לדעת ואינים לראש ואזניים לשמוע, און אויך אין שנת העיבור, כמדובר בארוכה כמה פעמים במשך השנה, עאכו כמה וכמה אז מ'האט די ענין פון קינו וקבלו, און מ'האט אויך דערנאך שוין געהאט די עבודה פון יום הרביעי לאחרי די עשר ימים ראשונים שבחודש, וואס דאס איז דער יום יו ד'שבחודש, יום הפורים, און דערנאך גייט מען, אפילו ווען געפינט זיך אין חוץ לארץ, על אחת כמה וכמה די וואס געפינען זיך אין ארץ הקודש, און לעבן אויך אין היים וכפס חומה אין ארץ הקודש, האבן זיי דאך אויך דעמאלט ווי אין תורה לערנען זיי דער ענין העבודה ביום יד אין ארי הפרזית, און ערשט דערנאך גייען זיי אריבער אין די שטאטיקע ארבעט-סעורה, וואס דאס איז וויבאלד ער לעבט אין אן ימול כפס חומה מוז דאך ביי אים אויך זיין אויך די עבודה, ואדרבא דאס ווערט דארט ביי אים אן עבודה עיקרית. ועוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד לאחרי זה, און ס'ענדיקט זיך דער יום חמשה עשר בחודש איז דאס אן

¶18דרך פון א סיום המסכתא, וואס דאס איז דאך להתחיל מסכתות וספרים אחרים, און דערנאך אויך להתחיל אין אן אופן אויף דערנאך זיי מסיים זיין, על אחת כמה וכמה אז מ'האט דאך איצטער די מסכתא פון שלשים יום לפני חג הפסח, און ס'הויבט זיך שוין ארט דער שטורעם בנוגע צו מאות חטים, און ווי פארשטאנדיק אין שולחן ערוך פון דעם אלטן רבי'ן, איז דאס דארט די עיקר פון שלשים יום לפני החג, דערפאר וואס דאס איז פארבונדן מיט צרכי החג שהם מרובים און וואו זיינען זיי מרובים? בעיקר איז דאס גאר אין די שבעת ימי הפסח און אין חוץ-לארץ שמונות ימי הפסח, במילא דארף מען אויך צוגרייטן אויך די מאות חטים און די אלע הכנות לזה, און די אלע וואס מ'דארף טיין אין דעם שטורעם שבזה בעוד מעיד,

¶19כדי מ'זאל גלייך נאך אין ימי הפורים אנהויבן די ארבעט פון די שלשים יום לפני חג הפסח, טוט מען אין מאות חטים, און מ'האט גלייך דעם ענין פון די חטים, ע'דרך ווי ס'איז געווען אין ימי הושבית המקדש הי'קיים, איז דאך אויך געווען די קרבנות וואס מ'האט געבראכט פון חטים, בקומען לאחרי התחלת העבודה, און ס'איז געווען דער ענין פון מנחות פון חיטים, האט מען אויך געבלאכט גלייך אויף מארגן, איז אויך געווען דער ענין פון ספירת העומר, וואס דאס איז דוקא פון אן ענין של שעורים, אז אפילו פון מאכל בהמה, מאכט ער אויך אן ענין וואס דאס ווערט א קרבן אין בית-המקדש, און א קרבן וואס ווערט אנגערופן בשם מנחה, וואס כמבואר אין תורה אור, ובארוכה אין אור התורה, איז דאס כולל כל הקרבנות כולם, ווי דאס איז אויך מרומז אין דעם נאמען מנחה.

¶20און ווי כן רצון, אז פון דעם דיבור בכל ענינים אלו, איז לכל לראש וועט ניתוסף ווערן ווי אין דער התעוררות אויף צו אנהויבן גלייך שטורעמען בנוגע צו מאות חטים, נוסף אויף דאס וואס מ'דארף נאך משלים-זיין צו די עבודה פון תמית אסתר, און צו עבודה פון פורים, און צו עבודה פון שושן-פורים, זאל מען דאס אויך משלים-זיין ביז אין משלמי פרים ספשינו אז וויבאלד אז מ'איז דאס משלים דערנאך על ידי ספשינו אט דעמאלט האט מען אויך דעם ענין ווי דאס איז אין אן אופן פון תשלומין, און מ'האט אויך די אלע דריי בתי מקדשות, וואס דאס איז דאך אויך בדוגמא כמדובר כמה פעמים פון מקדש אבנה כהנים מוידך האט אין זיך כולל געווען די ביידע בתי מקדשות, און זיי קומען אלע צוזאמען צוריק, דער מקדש השלישי מיט שתי בתי מקדשות,

¶21ובקרוב ממש, ובפרט אז דורך ימי הפורים האט מען זיך מאחד געווען אידן נאכאמאל צוזאמען, עאכו כמה וכמה אז מ'האט שולל געווען לגמרי דעם מפוזר ומפורד, ווערט דאך בטל די סיבה פון פירוד הלבבות, מפוזר ומפורד, און ס'ווערט אדרבא די הדגשה מיוחדה, אז דוקא אין א מעמד ומצב פון מפוזר ומפורד אט דעמאלט האט מען באוויזן בימים ההם ווי אזוי ס'ווערט דוקא א קירוב של כל ישראל, אופן פון עם אחד ממש, ביז ממש אז מ'קען דאס אנטאפן בגשמיות, און מ'טארפט דאס אן בגשמיות, ווארום מ'זעט די תוצאות דערפון אויך בגשמיות, לכל לראש דורך מעשה מתנות לאביונים, און אויך דורך דעם ענין פון צדקה בכלל, בכמה אופנים של צדקה, גמילות השדים, און דערנאך ווערט וואס צדקה איז דאך פארבונדן, כמדובר,

¶22איז דא אי א ד', אי א ה', כמבואר אין פירוש מילה זו בכמה מקומות, קומט מען אויך אזוי פון דעם יום ה'בחודש לאחרי די עשרה ימים, וואס דאס איז דאך חמשה עשר שושן פורים, קומט מען גלייך פון שושן הבירה אשר במדימת עולם, שושן אימה קיומה, קומט מען גלייך צו דעם שושן ווי דאס שטייט און ס'ווערט נתגלה די שטורעם פון איר מוקפת כמו אין ירושלים עיר הבירה, ובמהרה בימינו ממש, בעגלא דידן, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, נוסף אויף ארץ ישראל בכלל, וואס עתיד לבוא איז דאך ירושלים תתפשט בכל ארץ ישראל, האט מען אויך דעם ענין דארטן גופא אין ירושלים עצמה, און דארטן נאך מערער אין בית המקדש, ובקודש קדשים, ותיכף ומיד ממש. ובפרט אז מ'איז זיך מסיים מיט נתינת מאכן א שליח לצדקה, און אין אן אופן פון חוט המשולש, בדוגמא פון דעם בית-המקדש השלישי זאל דאס אויך כולל זיין אין זיך די כל הענינים האמורים, ולכל לראש די נקודה התיכונה והעיקרית והפנימית,

¶23און וואס דוקא דערפון דארף מען אנהויבן בפועל ממש, אז מראה באצבעו ואומר זה האט דאס דער בית המקדש השלישי און האט זיי משיח צדקנו, ווארום מ'האט שוין גענומען אויף זיך די שליחות פון צדקה, איז דאך לעיכבן אפילו כהרב עין, און ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה צוזאמען מיט משיח צדקנו, און ותן תלוקטו לאחד אחד ות אחד איז דאך בגימצב פון דעם טאג פון אסתר תענית, און דערנאך מאכט מען כפליים לתושי על דרך ווי משלוח מנות איז כפליים, און מתנות לאביונים איז אויך כפליים, און אין ביידע אופנים, ס'איז צוויי באזונדערע מענטשן און צוויי באזונדערע מטבעות, כמדובר לעיל בארוכה, און גלייך נאך דערויף האט מען די שלימות אינע ווי זיי שטייען אין א ה,"' וואס דאס מאכט אויך די שלימות אין דעם שם הוי'בשעת מ'האט אויך אז דער ה' ראשונה קומט דערנאך אראפ און פארבינדט זיך מיט ה'אחרונה, וואס זי פארבינדט זיך מיטן י, און ווערט דאס י, און נאכמערער מיט קוצו של י, וואס קוצו של י איז דאך מרמז און פארבונדן מיטן טאג וואס נאך חמשה עשר בחודש,

¶24ובמהרה בימינו ממש, ומעמדו באצבעו ואומר זה עתו די גאולה האמיתית והשלימה, און די שליחות בצדקה וואס יעדערער נעמט אויף זיך, ובשמחה בטוב לבב, ברענגט דאס נאך פריער און נאך פריער, ביז דאס קומט תיכף ומיד ממש.