Paragraph
Paragraph rh-fmfh23pe
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-kxvh042p
- order
- g4
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- קונה כל הבנין שטייט אויף דערויף אין כמה ספרים, בשעת דער בית המקדש שלישי וועט אראפגיין למטה, איז דאך דא דער טבל בארץ שערי'וועלן דעמאלט אידן אויפטאן דאס איז דאך בארץ קען דאס אויפגעטאן ווערן דורך א מציאות וואס געפינט זיך אויך בארץ, ניט למעלה, וואס די אידן נעמען דעמאלט ארויס די שערים פון ארץ, פון א מעמד ומצב פון תבו וואס דאס איז דאך אויך די שייכות און דער קשר מיטן ענין של טבע מאכט א איד פון יעדער ענין אן ענין של נסי, צוזאמען מיט די הוראה אז אין סומחין על הנס און בשעת מ'וויל אז די גזל טאנצן דארף ער טאן אויף דעם, ניט פארלאזן זיך, אז וויבאלד אז דאס איז רצונו של הקב,"ה, און דער אויבערשטער האט א גאנצן פאלק, ועמך כולם קדיקים, ווען שוין דער גאנצער פאלק מאכן, אז די גאס זאל טאנצן, זאגט מען אים, אז דאס איז דיינע המצוות שבגופו, ועל דרך ווי הוקשה כל התורה כולה לתפילין ער קען ניט מאכן קיין שליח אויף תפילין און זאגן, אז מ'האט שוין געמאכט דעם אויבערשטן, חטיבה וואס דאס איז דאך דער ענין פון תפילין, שבחו של הקב,"ה האט שוין געמאכט עמך כולם צדיקים וואס איז אזוי נוגע די תפילין וואס ער וועט לייגן? זאגט מען, אז די תפילין וואס ער דארף לייגן איז דאס איז אן ענין וואס מערניט ווי ער קען דאס אויפטאן, איז דאס נוגע ביז אין מחשבה הקדומה דעק, בכל שטום וקל וחומר פון פתגם הידוע פון נשיא דורנו, אז ווי אזוי א בלעטערלע וועט זיך איבערקערן, צי על ידי רוח ועל ידי אבן וכיוצא בזה, איז דאס נוגע אין מחשבה הקדומה דא'כמדובר כמה פעמים. און ביחד עם זה דארף דאס זיין דוקא במעשה בפועל, און דוקא במעשה בפועל שלו, בנוגע לעניןנו, אן ענין שהזמן גרמא, בהנוגע צו שמחת בית השואבה פון יום זה, ובפרט נאך בהוספה, כמדובר, אז דאס קומט בהמשך צו דער ועידה הלמיד ג
- proofread
- 0