Text

¶1יום כסלו תשום ל' זיין.

¶2וואס דאס איז דאך פון דעם שיעור תהלים חדשי פון עשירי חודש, אזוי אויך אין עשירי בחודש כסלו, וכמסופר פון רבינו נותינו נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער,

¶3אז דאס איז אויך געווען דער שיעור תהלים, וואס סיי דער אלטער רבי און דערנאך ממלאי מקומי אדמו ר האמצעי דער זון זיינער, וואס היינט איז זיין יום הגאולה האבן געזאגט בכל יום, אף על פי וואס מזמן לזמן אדער בתקופות ידועות איז אויך געווען א הוספה בזה,

¶4וואס דערפאר איז דאך אין שיעור תהלים שבועי פון דעם אלטן רבי'ן איז דאך אויך ”פדה בשלום נפשיו”, דערפאר וואס ס'איז געווען ביום שלישי תוכפל בו כי טוב, נוסף פאר דעם שיעור חדשי וואס דאס איז מצד עשירי בחודש, על דרך זה עשירי בכסלו.

¶5ס'איז מבאר דער בעל הגאולה, אין שאר התפילות שלו הדברה המתחילה אויפן פסוק ”פדה ושלום נפשי מקרב לי כי ברבים היו עמדי”, וואס דא איז דאך דער דיוק, אז ס'איז ניט סתם א פדיה וואס קען דאך זיין בכמה אופנים, נאר דא איז די פדי אין אן אופן פון שלום.

¶6וואס מ'איז מבאר בזה בארוכה, אז שלום לאמיתתו איז דאס אזא מין ענין אז ס'איז ניטא קיין צער ויסורים חס ושלום, מלשון שלום ושלוה, וואס דערפאר איז אויך דער ענין פון ”פדה בשלום נפשי” גייט דאס אויף אזא מין פדי אז ניט נאר וואס דאס איז געווען א פדי על ידי מלחמה,

¶7און דעמאלט איז מען מנצח במלחמה וואס אין 'עבודת ה'' איז דאס די עבודה פון אתכפיא, אז ס'בלייבט א מציאות פון לעומת-נא, וואס דען ער ווערט בטל בהנוגע למעשה על כל פנים, וואס ”המעשה הוא העיקר”, וואס דאס איז דאך שוין אויך אן ענין וואס פירט זיך דורך ”אין המעשה הוא” העיקר בירורים בעולם, דאס איז נאך אבער ניט דער טף שלימות, איז דא נאך א העכערער אופן,

¶8דער אופן הביאורים ביז ער קומט צו צו אתהפכא, אבער ווי אזוי ווערט ביי אים דער ענין פון אתהפכא דורך ”ולאום מלאום יאמץ” אז ס'איז דא דער ענין פון אתכפיא און דערנאך קומט ער צו צו אתהפכא אז דער רב ווערט נתהפך לטוב, אבער אף על פי כן איז דאס אויך על ידי מלחמה, בדוגמא ווי מ'זאגט בהנוגע צו עצרים,

¶9אז ס'איז געווען דער ענין פון וישקוהו וואס דאס איז דאך דער ענין פון אתהפכא לטוב, דאס איז אבער געקומען דורך דערויף וואס ס'איז פאר דערויף געווען כמה תחבולות, ביז וואנענט אז ס'איז אויך געווען א מלחמה ביתרו של אותיו, ווי ער זאגט וואס דערפאר איז נקרא שמו ישראל כיתרות ים אלקים ואנשים יתוכו.

¶10וואס אף על פי וואס אתהפכא איז דאך דאס אן אופן אז ס'בלייבט ניט קיין מציאות פון לעומת זה, דאס קומט אבער על ידי יסורים וצער ומלחמה איז דאס נאך אלץ ניט קיין שלימות הבירור, שלימות הפדיה, וואס דאס איז דוקא אין אן אופן וואס דאס איז פארבונדן א ענין פון שלום ווי דאס איז שלום ושלוה.

¶11וואס דערפאר, איז אפילו ווי די בירורים זיינען געווען ימי דוד, וואס דאס איז דאך די התחלת פון ”קיימא סיהרא באשלמותא” וויבאלד אבער אז ס'איז געווען על ידי מלחמה,

¶12דאס איז נאך ניט דער מעמד ומצב וואס מ'זאגט אז שלום ושלוה יהי' בימיו דאס איז דוקא בא איש מנוחה, אז דאס איז אן אמיתית א מנוחה איז דאס בשעת ס'איז אמיתית פון שלום ושלוה, אז ס'איז גאר ניטא דער עצם מציאות פון מלחמה, ווארום ס'איז ניטא קיין מציאות פון מנגד מיט וועלכן מ'דארף מלחמה האבן,

¶13ביז וואנענט אז אויך דער ענין פון אתהפכא איז דארט ניט שייך צו זאגן ס'איז מלכתחילה ניטא דער ענין פון מנגד.

¶14על דרך זה איז אויך אין 'עבודת האדם', ווי די עבודה איז מצד די כחות פנימיים, וואס דעמאלט איז דאך ”זה לעומת זה עשה אלקים” און אין דערויף קען זיין די ביידע אופנים, אין עבודה פון אתהפכא און עבודה פון אתהפכא דערנאך איז אבער ביז וואנענט אויך די עבודה מצד דעם מקיף פון חיי,

¶15וואס דאס איז דאך בבואה איז דאך איש להו בשעת אבער די עבודה איז מצד יחידה, וואס אויף דערויף זאגט מען ”בבואה דבבואה” לאתראו און דערפאר ווערט זי דאך אנגערופן יחידה דערפאר וואס זי איז ניטא אין לעומת זה איז אט דעמאלט איז דאס אן ענין פון ”פדה בשלום”

¶16שלום אמיתי שלום ושלוה איש מנוחה, בדוגמא ווי דאס איז בא שלמים אפילו בערך ווי דאס איז בדוד, וואס דערפאר איז דאך דער ”קיימא סיהרא באשלמותא בשלימותא” איז דאס געווען בבנין בית המקדש, וואס מ'האט דאך געזאגט צו דוד'ן עתה לו סיונא הבעית, כי בנך אשר יוצא נחלצך,

¶17און מ'זאגט אויף דערויף דעם טעם, דערפאר וואס שלום ושלוה יהי' בימיו איש מנוחה הוא.

¶18וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, בעיקר איז דאס שייכות לעתיד לבוא, וואס דעמאלט וועט דאך זיין ”את רוח הטומאה אעביר מן הארץ” איז אט דעמאלט איז דא דער אמיתית הענין פון שלום ושלוה,

¶19ביז וואנענט ווי מ'זאגט דאך אז גר זאב אים כמש מיט די אלע פרטים ווי ער רעכנט אין דערויף אויס, וואס דאס איז אפילו נאך העכער ווי ס'איז געווען במילא שלמה.

¶20האט דאך אבער אויף דערויף דעם כלל, אז מעשינו ועבודתינו אן דערויף 'בזמן הגלות', בזמן ”שיטה אלפי שנין דהוי עלמא”, ובפרט אין זמן הגלות, ובפרט אין זמן פון עקבתא דמשיחא, וואס דעמאלט איז מטה עקבתא בעקבין אז אט אט קומט משיח צדקנו, איז דערפון איז אויך פארשטאנדיק, ווי גערעדט פריער,

¶21אז אויך אין עבודת אדם במשך זמן הגלות, אפילו אין דעם חושך כפול ומכופל פון עקבתא דמשיחא, איז אויך דא די אלע אופנים, ווי גערעדט פריער, דער ענין פון דער אופן העבודה ובירורים אין אן אופן פון אתכפיא, דערנאך העכער דער אופן פון אתהפכא, און נאך העכער דער ענין ווי דאס איז אין שלום ושלם מצד די חידות שבנפש.

¶22וואס דאס איז אויך יש לקשר, מיט דער דרוש פון דעם בעל הגאולה אויפן פסוק פון דער צדרה פון פרשת השבוע, ”וישקים לבן בבוקר, וינשק לבני בבנות ויברך אתם”, און דערנאך איז וילך ”לבן למקומו, ויעקב הלך לדרכו”, וואס דאס איז דאך ”התורה היא נצחית”,

¶23און דאס איז דאך דא, נותן התורה זאגט מען דאך בכל יום לשון הוה, איז דאס דא אט די אלע ענינים בכל יום.

¶24וואס דער כללות הענין, ווי ער איז מבאר בארוכה אין תורת חיים, אז ס'איז דא דער וישקין לבן בבוקר אז ”בכל בוקר ובוקר”, וואס בוקר אליין איז דאך שוין אן עת רצון,

¶25וואס ס'זאגט דאך אז דאס איז ”בוקר דאברהם בוקר ערך לך ועצפה” אז דעמאלט איז דאס דער עת רצון וואס ס'איז דא דער ”בוקר ערך לך” איז אין דערויף

¶26איז דא קומט נאך אין דעם בוקר נאך א העכערער ענין וואס דאס איז ”וישקים לבן בבוקר” אז לבן וואס דאס איז לב אין העליון וואס איז העכער מכל 'סדר השתלשלות' איז בכל יום מחדש ווערט דער ענין פון וישקים וואס בכללות איז דאך דאס פארבונדן פון ”זריזין מקדימין”,

¶27בדוגמא ווי דאס איז למטה אזוי איז דאס אויך למעלה, און מ'לערנט דאס אפ פון ”וישקים אברהם בבוקר”, איז אין דעם בוקר פון אברהם אויך דא די השקמה פון לבן, פון 'לבן העליון'.

¶28און דאס ווערט דערנאך נמשך, אז פון ממקומו אז בבוקר איז דער 'לבן העליון' איז דערנאך ”וינשק לבניו ובנותיו”, ווי זיי שטייען במקומם,

¶29ווארום במקומו של לבן זאגט ער דערנאך אז ס'איז לבן געגאנגען צוריק למקומו, און אט דא קומט ער אראפ לבניו ולבנותיו, און אין וואס פאר אן אופן?

¶30אין אן אופן פון וינשק. נשיקים באווייזט דאך אויף גודל ענין האהבה, ביז וואנענט אז מ'זעט אפילו ביי אן אהבה שבאב לבני יחידו איז אזוי איז דאך על פי רוב,

¶31און על דרך הרגיל, קומט דאס ארויס על ידי מעשה אדער על ידי דיבור, און דאס קען זיך אויסשטעלן אין אן אופן של מדידה והגבלה, בשעת ס'איז אבער דא די אב אין עצמותא ומהותא, און זי ווערט נתגלה ווערט זי נתגלה אין אן אופן פון נשיקה, אז ער קען דאס ניט ארויסגעבן בדיבור, דאס קומט ארויס אין אן אופן פון נשיקים,

¶32וואס דאס איז ווי דער גילוי פון די אהבה, ווי די אהבה שטייט בעצמותא און זי קומט ארויס בגילוי.

¶33ובכללות איז דאך דא דער גאנצער 'סדר השתלשלות', איז דאך בדוגמא פון מאה ובן, בדוגמא פון משפיע ומקבל, וואס אויף דערויף איז דאך אויסגעשטעלט דער גאנצער 'סדר השתלשלות' אט דא זאגט מען, אז ס'קומט אראפ אין כסלי בניו וואס דרכו של איש לכבש א זכר הכובש ומשפיע,

¶34ולבנותיו וואס ס'איז כל כבודו בת מלך פנימה, וואס דאס איז דער ענין פון מקבל, ”אשה כשרה אותו רצון בעלה”, און דערנאך איז נאך נידעריקער קומט דאס אראפ אין אן אופן פון היב ברך עשה כפי שיתבאר לקמן, און ערשט דערנאך גייט לבן למקומו און ס'הויבט זיך אן די עבודה פון יעקב'ן.

¶35וואס די עבודה פון יעקב'ן, כמבואר בארוכה אין פרשת השבוע, ובפרט אין דעם שיעור פון חומש חדשי, אין דעם שיעור פון תורה אין שבוע פון פרשת יום נחמשה פון י' כסלו, איז די אריכות הפרטים ווי ער איז מבאר פון עבודת יעקב דוקא אין ציין לבן.

¶36וואס אע' פי וואס דערנאך זאגט מען אז בא יעקב'ן איז געווען צן ועבד ושבחיו און נאך פאר דערויף אויך שור וחמור איז דאך ווי ער איז מבאר אין מדרש איז דאס געווען דורך דערויף וואס ער האט דאס אויסגעביטן פון דעם צן, אבער עיקר עבודתו און עיקר פון ”ויפרץ האיש מאוד מאוד” איז דאס דורך דערויף וואס ער איז געווען צן רבות,

¶37אז אין די צאן איז געווען דער אופן פון רבות און דורך דערויף איז ער צוגעקומען צו שור והחמור און אויך ביז אין אבד ושבחה, כמבואר די פרטים בארוכה במקום אחר.

¶38און דורך דערויף ווערט דערנאך עבודתו, וואס מ'זאגט אז דאס איז מכל ”אשר לאבינו עשה כל הכבוד הזה” איז דאס מכל אשר לאבינו וואס דאס גייט אויף לוון העליון, אז פון דארטן נעמט זיך אט די אלע ענינים וואס ווערן אנגערופן בשם צאן רבות,

¶39ביז אז זיי שטייען בא יעקב און אין אן ענין וואס מ'זאגט אויף דערויף מוד מוד איין מאל, און נאך מערער מוד נאך א צווייטן מאל.

¶40ידוע אין דערויף דער דיוק, וואס וואס איז דא די החלטה דוקא אין דעם ענין פון צאן?

¶41לכאורה עבד ושבחה האט דאך א מעלה וואס דאס איז דאך דער מין המ� אפילו שור וחמור איז דאך אויך בנוגע צו עבודה און בירורים קען זיך מערער אויפטאן ווי צאן, און אט דא זאגט מען אז עיקר עבודתו און עיקר הבירורים איז דאס געווען דער ענין פון צאן, און דורך וואס איז ער צוגעקומען צו שור וחמור און עבד ושבחה איז דאס על ידי עבודתו אין דעם צאן.

¶42ווען דאס פארשטייען אויך דערפון וואס מ'זאגט אז לעתיד לבוא, איז דא דער תשעה מענינים נייעם מאל וואס מ'האט געציילט אידן במשך כל זמן פון ”שיט אלפי שני דהוי עלמא”, דערנאך איז דא דער מנין העשירי, און מברקם ברענגט אויף דערויף דעם פסוק יום תעבודנו ”הצאן על ידי מונה”.

¶43וואס לכאורה דארף מען דאך האבן א ביאור, דא רעדט מען דאך פון דעם תכלית העילוי אין דעם מנין פון בני ישראל, וואס אויף דערויף איז דאך ווי ער כמסופר בחומש בכמה מקומות, ובפרט אין ”ספר הפקודים”,

¶44שטייט דארטן אויף דער לשון פון סועת 'ראש בני ישראל' אז דאס איז דער ענין פון בני ישראל, און דעם ענין טוט אויף אז דאס ער נעמט דעם ראש פון בני ישראל, און נאך העכער דער ראש שטייט אין אן אופן פון סיום.

¶45ביז ער דערגרייכט צו לגולגלותו, מיט דעם תכלית העילוי וואס ס'איז דא אין דערויף, אז מ'קומט נאך די תשעה פעמים וואס מ'ציילט, זאגט מען אז דעם צענטן מאל וועט דאס זיין עבודה ”הצאן על ידי מונו”, אז דא ווערן אידן אפילו שם צאן,

¶46פארבונדן דערמיט ווי מ'האט גערעדט אין די דרושים וואס פאר ראש השנה, ס'איז דא דער אני לא לבן והוא לי לא יב און דערנאך זאגט ער אין מדרש נאך א העכערן אופן, אני לא לצן והוא לי לרועה.

¶47וואס אט דעמאלט אין דערויף איז דאך אויך דער דיוק פון רבותינו נשיאינו, לכאורה ווי קען מען דאס פארגלייכן די דרגא פון צן ביז די דרגא פון בן לאו און דא זאגט מען, אז דאס איז נאך א העכערער אופן,

¶48הרועים בשושנים קומט נאך דערויף ווי ס'איז דא דער ”אני לדודי ודודי לי” קומט נאך א העכער אופן ווי אן ענין פון הרועים וואס דאס איז מצד דעם וואס אידן זיינען אין א דוגמא פון רועה פון צאן והוא לי לרועה.

¶49וואס דער ביאור איז אויך, ווי אויך מבואר פון די דרושים פון ”בעל הגאולה אין” די פרשיות, אז דער ענין פון צאן איז דאך פון לשון יציאה.

¶50מ'זאגט אז דאס איז מכל ”אשר לאבינו עשה כל הכבוד לזה”, און דער לאבינו גייט דאס אויף ”לבן העליון” איז דערפון פארשטאנדיק אויך פון וואנענט איז די יציאה איז די יציאה פון 'לבן העליון' ווי דער 'לבן העליון' געפינט זיך במקומו.

¶51נאר דאס איז געווען די עבודה פון יעקב'ן, או ממשיך זיין פון דעם העלם, און אין העלם גופא איז דא דער העלם סתם דערנאך איז דא דער העלם העצמי, וואס דאס איז דאך אויך דער אויפטו פון 'פנימיות התורה' למען דמחכן במילא אין דאורייתא, כמבואר בארוכה,

¶52און אויך אין נגלה דתורה אין אן אופן הלימוד פון יגעת למען דמחכן במילא דאורייתא, כמבואר בארוכה אין המשך פון ס'ווי אז פון דארטן איז דא דער ענין פון דעם העלם, ווי דא די יציאה, וואס מצד דערויף וואס דאס איז א העלם ניט שייך צו השתלשלות,

¶53על אחת כמה וכמה ווי דאס נעמט זיך נאך פון העלם העצמי, איז דא איז ניט שייך זאגן א ערך ושייכות פון בין לאב, נאר דאס איז נאך העכער אפילו בין ואך אין לו נאר דא איז א דוגמא פון צאן ורועה.

¶54וואס צאן ורועה איז דאך דער ענין און די מעלה פון צאן אפילו לגבי שור וחמור, אף על פי וואס ”כשור לאלו כחמור למשא”, וואס דאס איז ניט שייך בא ציין, בהנוגע אבער צום ענין הביטול, איז דאס איז דא בא ציין מערער ווי בא בהמות, עאכו"כ בא שאר בהמות,

¶55עאכו"כ ווי דאס איז דא בא שאר חיות, בשעת מ'דארף נעמען א ענין פון העלם, עאכו"כ פון העלם העצמו, ביז אין נתנשאות עצמית, איז מיט וואס קען מען דאס נעמען, וואס איז דערצו א כלי, עכ"פ א קביעיתא שייכות זאגן כלי בערך פון העלם בכלל און העלם עצמי במיוחד, איז דאס דער ענין פון ביטול, ”דקה ושפל רוח”,

¶56אשכון, און נאך נידעריקער, ביז וואנענט ס'ווערט א ביטול לגמרי.

¶57וואס דאס איז אויך וואס מ'זאגט, אז דער צאן האט אויפגעטאן דורך עבודת יעקב, אז ס'איז געווען דער ”ויפרץ האיש מאוד מאוד” ווי ער טייטשט דאס אפ אין די דרושים, מאד מצד דעם העלם און נאך ווי ס'ווערט נמשך פון דעם העלם העצמי למטה, אין אן אופן פון יציאה, און נאך העכער דעם צווייטן מאל מאד ווי זיי שטייען דארטן אין העלם העצמי,

¶58און דארטן ווערן זיי אנגערופן בשם צאן, און דאס איז יעקב דערנאך ממשיך לדרכו, ביז וואנענט דאס ווערט נמשך אין 'עולם הזה' התחתון ”שאין תחתון למטה הימנו”.

¶59וואס גיט אויף דערויף כח, אז מ'זאל קענען דורך אט דעם אופן הבירור, און דעם קשר אז ס'זאל האבן א שייכות צו ”לבן העליון”, עאכו' כמה מאוד מאוד וואס דאס איז דער עצמות פון 'לבן העליון' איז אט דא איז דא דער ענין פון וינשיק לבן אז דאס איז אתרותא דלתתא,

¶60און אין אן אופן פון עצמיות אתרותא דלעלה, און אין אן אופן פון עצמות אתערותא דלילא, וואס דערפאר קומט דאס ארויס אין אן אופן פון נשיקים, וינשק.

¶61און דאס ווערט דערנאך נמשך לבניו, וואס דאס איז ווי א איד שטייט אין אן אופן פון משפיע אלא נוסף, ווי א איד שטייט אין אן אופן פון מקבל.

¶62און דערנאך איז אויך ויברך אתם אז ס'ווערט ברכה והמשכה נאך נידעריקע דערפון, וואס דערפאר איז ער דאך מדייק אז דאס שטייט ניט דער לשון הרגיל בכמה מקומות, ויברך אותם נאר ויברך אתם אז דאס איז צוויי ווערטער,

¶63בלשון את הטפל, און אויך דערנאך הם וואס דאס איז בהיפך אותיות מה, וואס דאס באווייזט אויך אויף ביטול, און דאס איז אבער ווי דער ביטול שטייט פריער בהעלם,

¶64וואס אויף דערויף זאגן ”ימי שנותינו בהם שבעים שנה” אז דאס איז דער שנותינו וואס דעמאלט איז די זמן העבודה איז דאס אין אן אופן פון בהם אז ס'שטייט אין א צירוף פון הן.

¶65און אט דא איז אויך נמשך געווארן ”דנו ובנותיו בכלל” איז דאך דאס ווי זיי שטייען אין אצילות, און דערנאך ווערט דאס נמשך אויך למטה אימביאה, וואס אויף דערויף זאגט ער ויברך אז ס'ווערט נמשך ברכה והמשכה אויך אין עסן א טפל צו אצילת וכל הענינים שבו,

¶66ביז אז אויך אין דעם היים, דורך דערויף וואס אויף זיי איז דא דער ענין הביטול, אעפ"ו תהיט בהעלם, וואס דערפאר שטייט דאך דאס ניט מאן וואס דען היים, איז אין דערויף ווערט אויך נמשך דער ענין פון וינה שקלבן.

¶67און אט דאס פועל"ט אויף, אז ס'זאל קענען זיין דערנאך די עבודת יעקב, בדוגמא ווי דאס איז יעדער טאג בא א אידן בעבודתו, אז וישקן לבן בבוקר,

¶68בבוקר דאברהם וואס דעמאלט דארף דאך זיין וישקן אברהם בבוקר דער ענין פון תיקון תפילת שחרית איז פאר דערויף נאך דא די 'אתערותא דלעילא' פון וישקן לבן בבוקר אז ס'ווערט נמשך פון 'לבן העליון', און דאס ווערט נמשך אין יחידו שבנפש,

¶69וואס דאס איז ביי א אדם אין די דרגות שבנשמתו דער ענין פון לוי אין העליון, וואס ווי ער איז מבאר על לבן איז דאך דאס א גוון עצמי, על אחת כמה וכמה לוי אין העליון, און דערנאך דארף מען דאס אבער ממשיך זיין אז דאס זאל אראפקומען בהנוגע פון יחידה דורך חיות,

¶70זאל דאס אראפקומען אין די כוחות פנימיים, ביז אין די לבושים פון ”מחשבה דיבור ומעשה ומעשה הוא” העיקר, וואס אט דאס קומט דערנאך די עבודת התפילה פון ”סולם מוצאה וארצה וראשי מגיע השמימה” נעמט ער פון שמימון איז ער דערנאך ממשיך ביז אין דעם ארצה, וואס אין כחות האדם איז דאס ביז אין כח המעשה,

¶71ווי אזוי קען מען פון דארטן פארבינדן זיך פון 'לבן העליון', ביז אז דאס זאל אראפקומען למטה זכא א סדר ההשתלשלות, עאכו"כ אז לא בן העלי' איז נאך למעלה מסדר השתלשלות, איז דאס איז דאך דער קשר און דער המשך וואס ער זאגט פאר ווי ישכין לבן בבוקר,

¶72אז אף על פי וואס מ'האט פריער אונטעלט א גל, און וואס דער גל איז דאך א גל ומצבה וואס ענינם איז דאך,

¶73אז ”אתה לא תעברי” לי' ו”אני לא יעברי לך” וואס דא זאגט מען ווי דאס איז אין 'סדר השתלשלות', איז דאס די פרסה וואס דאס איז פון למעלה מסדר השתלשלות מסדר השתלשלות, אדער צווישן כתר און עשר ספירות, אדער צווישן לעולמו שלמעלה מהצילות און אצילות,

¶74איז כדי ס'זאל קענען זיין א מציאות פון עולם הצילות האט דער אויבערשטער געוואלט אז מ'זאל מוזן אנקומען צו א ענין פון פרסה, וואס דאס איז דער אויך דורך ווערט נמשך ענינים, אבער ניט ס'ווערט נמשך ענינים אין אן אופן מסודר, וואס דעמאלט זיינען די אבנים בינים בתים,

¶75ווי ער זאגט אין ספר יצירה אז דאס איז מיט צירופים וואס ס'האט אין זיך א תוכן, אט דא שטייען די אבנים אין אן אופן פון גל, ניט אין א צירוף פון אותיות פון וועלכע ס'ווערט דערנאך בתים והמשכות, נאר ס'שטייט אין אן אופן פון הפסק,

¶76דערפון קומט אויך דערנאך אראפ, וויבאלד אז דאס איז עולמות עליונים איז ניט בשבילה מיט די תכלית הירידה והתכלית הבריאה, ווי ער זאגט אין תניא שלהם ירידה מורה יתברך,

¶77נאר דאס איז צוליב עולמות ביאה און אין עולמות ביאה עצמם דער ענין פון עולמ התחתון שאין תחתון למטה הימנו, אט דערפאר איז אויך דא די פרסה וואס צווישן עולמות האצילת און עולמות ביאה, ובכללות אויך די פרסה צווישן קדושה און לעומת זה, וואס דאס הויבט זיך אן אין עלמא דפרודא, וואס דאס איז דער ענין פון בעל,

¶78און וואס דאס איז אויך דער עד הגל, אז ”אתה לא תעבור” ואני לא עבור, וואס דאס איז ווי מצד 'סדר והשתלשלות'.

¶79עבודה פון א איד איז דאך ער זאל זיין א ”שותף להקב"ה במעשה בראשית”, און אויפטאן דארט א חידוש, ”צדיקים דומים לבוראן”, ו ”עמך כולם צדיקים” איז אט דאס איז ווי ס'איז געווען בבחירה שבאבות, אז יעקב האט צורת ”שופרו דיעקב מאה שופרו דדם הראשון” און ער איז כולל כל הנשמות, ווי ער איז מבאר אין אגרת הקודש,

¶80ויקרא לו בשם כולל אלקי ישראל אזוי האט מען אנגערופן יעקב'ן, ווי ער איז דארט מבאר דערפאר וואס ער איז ”כולל כל ההמשכות”, איז אז ווי דאס איז געווען ”יעקב אותיות יבקע” אז ס'האט זיך גע שפאלטן די פרסות שבין האצילות און לעולמות של מעלה מאצילת די פרסות צווישן לבן און לבן העליך מיט כל הענינים שלמתן ההם,

¶81און ער האט פון דארטן ממשיך געווען דער ענין פון ו”ויינשק ולבן לבני” ולבנותיו זאל דערנאך אויך אראפקומען אין עבודה בפועל, על ידי יחידו שבנפש, ווי גערעדט פריער דער ”פדה בשלום”, זאל דערנאך אויך אראפקומען דורך חי'ן כחות פנימיים, ביז אין לבושי האדם, ”מחשבה דיבור ומעשה, והמעשה הוא” העיקר.

¶82וואס מצד דערויף וואס ס'איז דא די בקיעה אין דעם גל און אין דער פרסה שבין לב אין העליון און 'סדר השתלשלות' ווערט דאך א תוספת אורות ביותר, וואס דאס ווערט דערנאך די בקיעה אין דעם עד הגל צווישן יעקב'ן און לבן התחתון, דער לבן של לעומת זה,

¶83אז מ'איז מברר, ניט נאר בניו ובנותיו וואס דאס איז דאך בניו ובנותיו וואס זיינען אין קדושה, אפילו ניט נאר דער ענין פון אתם ווי ער שטייט אין אן אופן פון טפל און דער ביטול,

¶84נאר ער איז אויך מברר ביז אין תחתון שאין תחתון למטה הימנו, און אין אים גופא די ענינים שלא בזה, ביז וואנענט אז ס'ווערט דער בירור אין אן אופן פון ”פדה בשלום” אז ער ווערט אין אזא מעמד ומצב פון איש מנוחו ושלום ושלוה יהי' בימיו.

¶85וואס בדוגמא ווי דאס איז אין די גאולה הפרטית שבכל אחד ואחד, וואס פרטיות איז דאס אין זמן התפילה ווי ער זאגט אין אגרת הקודש, איז דאס ווערט דערנאך אויך א הכנה קרוב צו די גאולה הכללית פון ”פדה בשלום נפשי” וואס יעדער איד זאגט דאס,

¶86און דאס גייט אויף דערויף דער פירוש, ווי ער זאגט אין אגרת הקודש אין זמן התפילה, איז אט דאס איז מקרש דפדה בשלום נפשי, ווי ער זאגט אין די דרושים בביאת משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט דאך זיין ”ונהרה אליו כל הגויים”, און ווארום אהפוך על כל העמים כולם ”שפה ברורה לעבדו כולם שכם אחד”,

¶87דערפאר איז דורך וואס קען מען דארט נעמען?

¶88דוקא דורך דעם ענין הביטול, וואס דערפאר איז דארט איז דער עילוי אז אות ”תעוונו הצאן ע'י מונה”, אויך דער ענין פון תעוונו, ווי די גמרא זאגט אין פסחים,

¶89אז לשון אבר איז דאס איז א קדומה, אז דאס איז אין אן אופן פון מקיף, אבער דאס ווערט ווערט דערנאך נמשך און ס'שטייט אין אן אופן פון מונהו דער ענין המנין, וואס דאס איז לכאורה דער היפך פון מאד מאד און ס'איז דאך אבער דא דוקא אין דערויף די מעלה, כמבואר בארוכה אין די דרושים פון במדבר.

¶90וואס דאס איז אויך, בינתיים דארף מען דאך אויך האבן דער ענין ווי דאס ווערט אויפגעטאן מיט ראשי ”ועיני העדה”, וואס בכללות איז דאך דאס רבותינו נשיאינו,

¶91ווי ער זאגט אויך אין שער היחוד באמונה, אז ושיתוף אמין 'מדת הרחמים' איז דא די אותות ומותים וואס דער אויבערשטער באווייזט צדיקים, איז דאס איז אויך ענין הגאולה, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך א גאולה אין די גאולה שלהם איז דאך געווען בכמה אופנים, ביז וואנענט אז ס'איז אויך דא דער אופן הגאולה אין אן אופן פון ”פדה בשלום” און דאס ווי דערנאך מוסיף כח ”לכל אחד ואחד”,

¶92ההולך בדרכיו והורינו מאיר חותיו", און ער טוט דאס אזוי אז בא אים זאל אויך צוקומען א תוספת כח און יתר עוז באבי דוקא, אז ס'זאל זיין בכל יום ויום דער וישכון ”לבן בבוקר, וינשק לבניו ולבנותיו, ויברך אתם” און דערנאך איז ווערט דאס ניט נאר וואס מ'גיט אים בתורת מתנה,

¶93נאר איז ”לבן הלך למקומו ויעקב הלך לדרכו” אין די עבודת הבירורים פון תורה ומצוות, וואס ער איז מברר אין דערויף חלקו בעולם, ביז ער איז מברר אין דערויף דער חלקו בעולם אפילו אין די ענינים פון לעומת זה,

¶94ביז וואנענט אז ס'ווערט אין אן אופן פון איש מנוחה ושלום ושלוה יהי' בימיו, אז מתוך מנוחה אמיתית ומתוך שלום ושלוה גייט מען מקבל זיין פני משיח צדקנו, דורך דערויף וואס אין תורה איז אויך דא דער ענין פון ”יפוצו מעינותיך חוצה” אז מ'דארף גאר ניט אנקומען צו אן ענין פון אתכפיא, אפילו ניט צו אן אופן פון אתהפכא,

¶95נאר שטייט אין אן אופן פון הפצה, און דאס קומט אן אין חוצה, כמדובר לעיל, וואס מ'איז בוקע אויך די פרסת שבין יעקב ללבן התחתון, און ס'ווערט דארטן אים ”לבן גרתי ותרי"ג מצוות שמעתי"”, אט דאס איז די גאנצע מציאות וואס איז געווארן פון לבן'ען.

¶96און דעמאלט ווערט דערנאך דער ”ועלם הושען בהר” ציון דער ענין ביז מ'קומט דערנאך צו צו 'תכלית השלימות' ועבודתו בכל יום, די פדיה וואס ס'איז דא אין זמן התפילה, און די תפילה נעמט דורך, די עבודת התפילה נעמט דורך דעם גאנצן מעת-לעת וכל הענין בהם, אז בא זיי ווערט אויך אין אן אופן פ

¶97ווי ער שטייט אין זמן התפילה, האט ער דאך ניט קיינע ענינים מיט קיינע זאכן, אפילו ניט פון אתכפיא און אתהפכא ער שטייט ”כעבדא קמי מרי'” ניט קיין מציאות פאר זיך, ו ”באור פני מלך חיים” ווערט ער דערנאך נמשך במשך כל היום און בעבודתו של כל היום אין דעם ”ויעקב הלוך לדרכו”.

¶98און ס'ווערט ויבגל ”בו מלאך אלקים” ווי ער איז מבאר אין די דרושים, אז דאס גייט אויף אלקים עליון בדוגמא ווי מ'רעדט דאך אין די דורשים פון ”ויתן לך אלקים הטעלת שמים ומשמנה הארץ ורוב דגם ותירוש” וואס דאס איז סיי אין ענינים פון תורה ווי ער זאגט אין מדרש ואין מקרא יוצא מיט די פשוטו, ”ויתן ויותן ויתן”, און ווי ער טייטשט דאך אפ אין המשכות המחבר אלקים גייט דאס אויך אויפן העלם העצמי,

¶99”כן תהי' לנו” בקרוב ממש, בביאת משיח צדקנו.