Text

¶1זאגט מען דאך ושם נאעפי לפניך את כבונות כרצונו דוקא ”כמצוות רצונך” אז קודם מת המקדש שלישי איז אט דעמאלט וועט ס'נאך ניט געקענט זיין ”כמצוות רצונך”, לא מבאי 'בזמן הגלות' שלו, ”שאין בית המקדש קיים” איז דעמאלט איז דאך בכלל ניטא די ענין פון עבודת הקרבנות כפשוטה,

¶2אפילו ”בזמן בית שני אפילו בזמן בית שני אפילו בזמן בית שני” איז דאס נאך אלץ ניט געווען ”כמצוות רצונך” בתכלית השלימות, וכמבואר אין חסידות דער ביאור אויף דעם, אז אין הכלות הקרבן איז דאך דער תנאי לזה, און די התחלה דארף דאך זיין אן אדם ”כי יקריב”,

¶3לאחר חטא עצה דעת איז ניטא דער שלימות אין אדם, ווי ער זאגט אין מדרש, אז עולם על מילואו נבראו איז דאס איז געווען קודם החטא, און דערנאך איז פון דעם חטא צדת איז שוין דעמאלט ניט געווען דער ענין השלימות, אז אפילו בימי שלימות, וואס דעמאלט איז דאך ”קיימא סיהרא באשלמותא” און

¶4ס'איז דאך דערנאך דער איז געווען דער עלי השמים און עלי ”השמים לא יכלכלוך” און נפקי 'הבית הזה' דוקא אין דעם מקדש איז דארטן איז געווען דער דירה לו יתברך איז דאס נאך אבער אלץ ניט געווען ווי דאס איז געווען קודם החטא,

¶5וואו א ראי' מ'זאגט דאך, אז לאחר חטא העגל איז דאך דעמאלט איז דאך חזרה און ס'איז ניטא דער ענין פון ”את רוח הטומאה אויר מן הארץ” עד ביאת המשיח,

¶6וואס דאס איז וואס ער זאגט, אז ”אלה תולדות פרץ” מלך אז דוקא דער ביעוט המשיח, וואס דעמאלט וועט זיין דער בית המקדש שלישי, וועט דעמאלט זיין צוריק דער עולם במילואו ווי ער איז געווען קודם החר, וואס דעמאלט וועט זיין אדם בתכלית השלימות.

¶7וואס דערפון איז דאך אין פארשטאנדיק, אז ווען קען זיין קיין מצות רצונך בתכלית השלימות די הקרבת הקרבן און דער אדם המקריב אט דעמאלט ווען ס'וועט זיין דער בהמה הנקרבת.

¶8און אויך דער אדם המקריב בתכלית השלימות, וואס דאס וועט זיין דוקא די בית המקדש השלישי, איז ער בכל אופן דערפון איז ער דאך מוכרח צו זאגן, אז דעמאלט וועט זיין דער ענין הקרבנות און נאך מערער בתכלית השלימות, נאר אז דאס וואס מ'זאגט אז ”כל הקרבנות בטלים” גייט דאס אויף קרבנות יחיד,

¶9דארף מען אבער פונדעסטוועגן פארשטיין אין קרבנות א יחיד איז דאך דא אן עולה און אויך איז ד קדשי קדשים, תודה איז דאך 'קדשים קלים' פארוואס איז דער ענין וואס לא יתיד לבוא איז כל הקרבנות בטלים פון קרבנות יחיד א חוץ קרבן תודה.

¶10אויך ווי וועט מען פארשטיין דעם ענין וואס ס'איז דערמיט פארבונדן אזוי ווי מ'זאגט אויך אז לא יתיד לבוא איז נדיעים וכתובים בטלים חוץ מהלכות און אזוי זאגט מען אויך אויף הרי"ל הוי' כל הארץ זאגט ער אין כתבי האריז"ל,

¶11און ברעיגט אויך אראפ אין גל העמוקות אז רעי"ל הוי' כל הארץ איז דאס ראשי תורת הלכה, איז דערפון איז דאך פארשטאנדיק, אז הלכה איז מיט קרבן תודה האבן א שייכות בעניניהם, וואס דערפאר איז בשעת די אנדערע קרבנות יחיד בטלים, און בשעת נביאים וכתובים זיינען בטלים וועלן בלייבן דא דער ענין פון תודה און דא דער ענין פון הלכה,

¶12איז וואנענט אז אין מזמור לסודה איז דא איז גלייך דא נאך דעם ווארט תודה זאגט מען שוין בראשי תיבות דעם ”הריה להוי' כל הארץ” וואס דאס איז ראשי תיבות'ס הלכה וועט מען פארשטיין דעם ענין בהקדם, ענין התודה בכלל.

¶13וואס כפשוטו איז דאך דאס, אז בשעת אים האט געטראפן אן ענין וואס אין טבע האט דאס קיין ארט ניט, וואס אין שכל וואס שכל איז דאך פארבונדן מיט ענינים פון טבע, מיט מדידה והגבלה, האט דאס ניט קיין ארט דאס איז אן אסתר און מעשה למעלה מטבע איז אט דעמאלט, אף על פי וואס אין שכל פארשטייט ער דאס ניט איז ער מודה און ער ברענגט א קרבן פודה, וואס דאס איז העכער פון השגה והבנה.

¶14וואס אזוי איז אויך אין 'כללות ענין' הבריאה, און אין כללות ”ענין עבודת האדם”, איז דאך אויך דא אט די עבודה אין אן אופן פון 'הבנה והשגה', און די עבודה אין אן אופן פון הודאה.

¶15וואס ס'איז דאך דא דער ענין פון 'הבנה והשגה' למטה איז אזוי ווי אלע אנדערע ענינים, אזוי ווי ס'איז דא דער ענין למעלה איז דערפון איז דערנאך בהשתלשלות קומט דאס אראפ דא למטה, אין דעם אדם התחתון וואס ער איז אדמו לאמין אזוי ווי ס'איז דאך דער קול דעת הוי פון לשון דעת אט אזוי איז אויך בא דעם אדם דעם ענין פון 'הבנה והשגה'.

¶16דעת זאגט ער דאך אויף דערויף אין תיקוני זהר ”דע דעת עליון אין דעת” תחתון, וואס דער נאמען אליין איז מולא אז דעת תחתון איז דאס אזא מין דעת וואס איז שייך אויך די תחתונו,

¶17און דער דעת איז מצד דעם נאמען גופא איז דאך מולא דאס איז העכער פון דעת תחתון פון דעם עניין און דעם אופן העבודה, איז דאך ידוע, אז אין דעת עליון איז דער ענין מיש לעין.

¶18אין דעת תחתון איז דער ענין פון מיין ליש, וואס דער כללות סדר ההשתלשלות, ביז דעם 'עולם הזה' בפרט, איז דאך דא אין דערויף די צוויי ענינים ווי דאס לייגט זיך אין דעת עין און ווי דאס לייגט זיך אין דעת תחתון, וואס אין דעת עין איז דאס מיש לעין אז דאס וואס ס'איז למעלה, און וואס דערפון האט דאך גענומען דער בריאה וכל אשר בה איז דאס איז דער יש האמיתית,

¶19די גאנצע בריאה, ביז דעם 'עולם הזה' הגשמי וכל המבראים אשר בו איז דאס איז כיין וכלחש שבע לגבי דעם מקור וואס האט זיי מאהבה געווען און מחי' געווען, ביז וואנענט אז זיי ווערן אנגערופן בשם עין ממש.

¶20אין דעם דעת תחתון ווי ס'לייגט זיך אין תחתונים, איז זיי זיינען דאך מרגיש זייער מציאות.

¶21אט די מציאות, וואס דאס האט זיי מהוה געווען און דאס איז זיי מחי און דאס איז מנהיג בהם איז אין דערויף האט ער ניט קיין השגה.

¶22ווארום בשעת ס'איז דא דער ענין, אז ער זאל פירן, ניט נאר בשכל נאר אויך אין הרגש, דעם כח וואס איז ער מהוה און מחי איז אט דעמאלט ווערט ער אויס נציאות, ווארום די התעלה ס'איז דאך געווארן אין דעם אופן פון התנשאות, דורך דעם העלם פון דעם מהוה ומחי' פון דעם דבר שנתהבן וואס ער איז אים מחי"ל.

¶23וואס דערפאר איז אין בעת תחתון איז דאס דער ענין פון מיין ליש אז זיין מציאות איז ביי אים א יש, און דער מקור המהוה ומחי' עושה איז דאס איז ביי אים ניט אין דער מציאות פון זיין מציאות.

¶24נאך טיפער אין דעם, אז ס'איז דאך דא בשעת ער באטראכט זיך אויף צי ווי אזוי ס'איז געווארן די התאהבת היש קען ער ניט זאגן אז דאס איז געווארן א יש מיש ווארום א יש מיש מוז האבן א הגבלה, ווי אלע ענינים פון יש.

¶25און במילא, מצד דערויף אז ס'האט א הגבלה, קען ניט זיין פון איין ענין ס'זאל ווערן אן ענין הפכי.

¶26וואס דאס איז דאך דער לשון הידוע, אז וויפל ס'זאל ניט זיין קיין השתלשלות אין רוחניות קען ניט ווערן פון רוחניות גשמיות.

¶27וואס דאס איז דאך דער חילוק פון דעם ענין פון בריאה, וואס דאס איז יש מיין, ביז דעם ענין פון ”אלול ואלול אז אלול ואלול”, כאטש אפילו בהשתלשלות המדריגות קען זיין א ריחוק הערך צווישן דער אלול ראשונה ביז דעם עלול ”היותר אחרון מצד” דערויף אבער אז דער אלול איז כלול בעילתו,

¶28און אויף אזוי איז אויך דער אלול פון דעם לעצטן עלול איז דאך כלול אין זיין עילה, און אט אזוי 'למעלה מעלה', איז דאס אלץ ענינים וואס ס'איז דא דרגא איינה לגבי די צווייטע, ס'איז נאר ניט וואס ס'קומט-צו נאך א דרגא און נאך א דרגא דאס איז אבער אלץ ענינים פון ערך.

¶29וואס אט דאס איז די ענינים וואס ס'איז דא אין עילה ועלה, וואס דאס בכללות איז די איין עולם ווערט משתלשל פון א צווייטן עולם, וואס ס'איז דאך אריכה כארץ גדול ביותר צווישן עולמות היותר מיט ”עוללות היותר עליונים” אבער בכל זה איז דא א שייכות און א מרך ביניהם.

¶30וואס דערפאר ווערט דאס ניט אנגערופן יש מאין ווארום וויבאלד אז דער עולם היותר תחתון ווערט אנגערופן יש איז דער עילה היותר עליונים וויבאלד אז ס'איז עפעס דא א מרך איז דאס נאך אלץ עפעס א זאך וואס איז פארבונדן מיט יש און ניט איין.

¶31וואס אזוי איז בכלל איז נשתלשלות אין כחות האדם, די ”אותיות הדיבור פון אותיות המחשבה”, אפי וואס אותיות המחשבה איז דאך לעצמו, און אותיות הדיבור איז דאך לעצמו,

¶32ביז אין זולה ס'איז דאך א ריחוק פון דרך, וואבער פונדעסטו דאס איז דער העלם אין אותיות המחשבה, און זיי קומען ארויס פון דארטן איז א העלם אלא א גילוי, אבער ניט פון עין אין יש.

¶33און אט אזוי איז אויך אין דעם אדם כמו שהוא לעצמו אויך, איז דאך אויך די כוחות זיינען זיך אין אן אופן פון אילה ועלו וואס מדות בכללות ווערן זיך נשתלסן פון שכל, און אט אזוי איז מדות אליין אויך, און אזוי אין שכל אליין אויך, איז דאס אלץ אין אן אופן פון אילה ועלו די בריאות דער עוללות בכלל וואס זיי ווערן אנגערופן בשם יש און נעמען נעמען זיין זיך.

¶34פון דבר הוי פון כח המהווה מהמחי' איז דאס אן ענין וואס אין דעת תחתון איז דאס א יש וואס מ'נעמט זיך ניט בדרך אכילה ואלה נאר ער נעמט זיך פון אין, פון איש.

¶35דערפון וואס מ'זאגט אז קול דעות הוי אז דעות פרי נדעין אין קול הוי איז דאך דערפון א הוכחה, אז ניט נאר דעת אלין הזה אמת נאר אויך דעת תחתון הזה מאמת.

¶36דאס הייסט, אז מ'קען ניט זאגן אז דער עולם וכל השבוע איז דאס א מציאות שקר, וויבאלד אז די פירה זאגט אז ”בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ” און מ'האט אין דערויף געגעבן פירה און מ'האט געהייסן מקיים מצוות זיין איז דאך א הוכחה גמורה, אז דאס איז א מציאות,

¶37וואס דערפאר ווערט דאס אנגערופן בשם יש און אף על פי כן זאגט מען, אז לא יסקול דיעות דיעות צו רעיני זיך דאך דער דעת עליון, אז ס'איז נויש לעין, אז די גאנצע מציאות איז כלך שיר ממש לגבי דעם כח וואס איז אים מהוה און מחייב.

¶38ווי אזוי קען דאס זיין ביידע ענינים אז ס'זאל זיין דיעות-טריי, נידע את ער איז ניט דארף טארפן צוזאמען איז מצד אט די שלימות וואס ס'איז למעלה.

¶39וואס שלימות מאנט דאך ניט אז ס'זאל זיין אויך 'נמנא הנמנאות' איז דארט איז קען זיין שני הפכים במותו אחד ובבעת אחת אז ס'זאל זיין ניט דעת אמין און ניט דעת תחתון, און ביידע זאלן זיין אמת.

¶40משא' כן אבער אין 'הבנה והשגה' פון אדם התחתון, איז ביי אים לייגט זיך דער ענין פון דעת תחתון אין 'הבנה והשגה', אז ער פילט זיין נציאות און ער פילט ניט און ער האט אויך ניט קיין השגה אין די נציאות פון דעם ענין וואס איז אים מהויל ומחייל, מיט א קבל שונה וואס ער האט ניט קיין השגה להבנה אין דעם מהות פון זיין נפש.

¶41אין וואס איז דארטן שייך מיט זיין פארבונדן מיט דעת עליון איז דאס איז דורך דעם אופן פון הודאה על דרך וואס מודים חכמים לר' מאור אז אף על פי וואס בא זיי איז פריערע איז געקומען אפגענומען די צו דער

¶42כאטש אפילו דאס איז א דעת הפכית ווי דאס איז ווי נבראים און אט דאס איז דער אופן העבודה מצד הודאה, איז דער ענין פון דעת עניין, אז כאטש אפילו ער פילט זיין מציעור, און זעט אן עולם,

¶43און איז לערנט אין דעם עולם תורה און איז מקיים מיט דעם נבראים ענינים פון מצוות איז בשעת מעשה אליין האט ער בא זיך דעם ענין די הודאה אין דעם ענין הפכי, אז דאס איז א נייען ממש, און דאס נעמט פון דעם השוה אמיתית.

¶44וואס בכללות איז דאס אבער די צוויי דיעות פון דעת עליון און דעת תחמון איז דאס ווי שומות דער חילוק פון שם אלקים און 'שם הוי' וואס שם אלקים איז דאך בגימטריא התלע, און אלקים איז דאך פון לשון כח,

¶45און דערפאר איז דאך דאס אייך זאגן אין נבראים, ביז מאכן?

¶46ער האט אנגערופן אים אלקים, מד אלקים יבוד ראשון אים, ביז מלאכים ווערן אויך אנגערופן אלקים און דערפאר איז דאס אויך בלשון רבות, דערפאר וואס דאס איז ווי די התרבשות איז דא למטה אין אבראים, און אין אופן אז דאס שטייט אין א העללי' כער

¶47העכער דערפון איז דא דער 'שם הוי' וואס דאס איז דאך למעי' מה הוי דערפאר איז ער דאך כולל הי' הוה ויהי' כאחד, וואס דאס איז דאך דער היפך אין אבראים, וואס

¶48דערפאר איז דער 'שם הוי' איז דאס איז דער ענין פון דעת עליון, אז הלקים איז דאס ווי מייאל יש און על פייטה ועשו וואס צי הוי' הוא האלקים, אז ס'איז כא-ל בית, אז זיי זיינען ביי דע זאכן דא, און דערפאר דארף ער לערנען תורה און מקיים-זיין ”מצוות אין די מציאות שלמטה”, און פארוואס דארף ער דאס אין דערויף טאן?

¶49דערף וויסנדיק אז דאס איז כל החשוב ממש, און דאס איז מערניט דער דבר הוי וואס ער וועט אים מעוה ומחיים.

¶50און דערפאר זאגט ער אויך, אז לאחר ששית ימי בראשית ווען ס'איז נגמר געווארן די בריאה איז דעמאלט איז געווען דער ”וכלה אלקים ביום השביעי” זאגט ער דאך אויף דערויף אין מדרש, אז דער עולם איז דומה לטבעת, וואס מה היה חסר חותם בא שבת איז חותם און דערמיט איז נגמר געווארן די בריאה.

¶51וואס ער פארענטפערט דערמיט די קשיא, ווי איז שייך זאגן ”וכלה אלקים ביום השביעי”?

¶52ס'איז דאך ”ששת ימים וביום השביעי” איז דאך שלף ויהי נפש פארענטפערט ער אויף דערויף, אז ס'איז געווען חסר חותם איז דאך לכאורה ניט פארשטאנדיק, איז דאך דער חותם אויך אן ענין וואס גייט אריין אין בריאה, וויבאלד אז מ'זאגט אז דאס איז חסר צעלט זיך נאך דער ענין אין בריאה היינט ווי איז דאס געווען אין ביום השביעי?

¶53שטייט דאך אויף דערויף דער ביאור, אז וואס איז דע את האצבע אט אזוי איז אויך דער עולם דומה לטבעת, אז דער ענין וואס איז אים מהוה ומקיים איז דאס ניט אין אן אופן פון פנימיות,

¶54דאס הייסט אז די מבראים דער עולם פארשטייט דאס בהשגתו והבנתו און נעמט דאס אינגאנצן, נאר דאס שטייט אויף אים פון מכית, אין אן אופן פון התנשאות,

¶55ווארום פנימי איז דאך אן ענין פון פנימי איז דאך דארף דאס מתאים זיין אלא הכלי און די כלי דארף דאס באנעמען.

¶56וואלט מען עולם ונבראים דעם דבר הוי' המהוה ומחי' אתו וואלט דאס ניט געווען אט די נציאות, נאר דערפאר וואס עולם איז דאס אין א אופן פון טבעת, וואס דאס איז מקיף איז דערפאר קען זיין עולה לי ער איז די מציאות ווי ס'איז עמד דער רצון העביד.

¶57דער תכלית 'בריאת העולם' איז דאך אבער, אז אין דעם יש זאל מען פועל-זיין אז ער זאל דערפינען אז ער איז ניטא אזוי איז טאקע נשלם געווארן אויף א זעלענען נתפקית, אבער אט דאס איז חסר חותם מ'דארף האבן דעם תכלית הכוונה וואס איז אין בריאה,

¶58אז אין דעם יש זאל ווערן דער ביטול, אז ער זאל דערפילן אז ער איז עין וואס דאס טוט זיך אויף אין דעם ענין פון שבת.

¶59וואס דערפאר איז נאך דערויף שטייט שוין דער 'שם הוי' ניט נאר אויפן שבת'דיקן טאג אליין ”אלה תולדות השמים והארץ ביום הצאת הוי' אלקים” נאך דעם שבת וואס האט אראפגעבראכט דעם חותם אין בריאה איז אין ששת 'ימות החול' איז מען ממשיך דעם ביטול אין דעם יש, און פון וואס איז מען דאס ממשיך?

¶60פון דעם ענין פון 'שם הוי' וואס דאס איז העכער פון בריאה, וואס דאס איז דער ענין פון דעת עניים.

¶61און וואס אט דאס איז אויך דער 'כללות ענין' פון ניסים, וואס ניסים איז דאך העכער פון שם אלקים בגימטריא התלה, וואס אזוי איז טבע וואס עולם כמנהגו איז דאך דאס ווי מצד ”חוקי הטבע” ווי דאס איז געווען מצד בושת ”ברא אלקים את” השבינו דער צבט, און אט דעמאלט איז דאך דא די מציאות די הגבלות און די מדידות פון טבע.

¶62בשעת ס'איז דא א נס איז דאך דאס וואס נס איז דאך פון לשון הגבעה.

¶63מ'הויבט אויף טבע דורך וואס?

¶64דורך אהרן עמך אלקי המלך אז מ'היינגט-אויף דעם גאנצן ענין פון שם אלקים למעלה, ביז וואנענט ס'ווערט הוי' הוא אלקים אז אלקים ווערט נכלל אין שם אבנה, און די עבודה בדרך

¶65נס, בשעת ס'קומט אראפ אין אן עבודה פון קרבנות, איז מען דעמאלט ממשיך אין תודה קרבנו אז ער איז מקריב א קרבן, וואס דאס איז פארבונדן ניט מיט 'הבנה והשגה', נאר דאס איז פארבונדן

¶66און אט דאס איז וואס ער זאגט, אז לישיד לבוא איז כל הקרבנות טובים פון אלע קרבנות יחד און קרבן תודף בלייבן, ווארום לישיד לבוא וועט דאך דעמאלט זיין דער עולם על מיל וי נברא בגלוי און אין דערויף וועט נאך זיין דער ביום הסת הוי' אלקים אז ס'וועט נתגלה ווערן דער תכלית הבריאה,

¶67דער אחת ”לו יתברך דירה” וואס אן ענין פון א דירה איז, אז דארט איז דא די גאנצע עצמות ומהות, אן א העל איז אט דאס איז וואס ער זאגט, אז לעתיד לבוא איז אלע קרבנות יחיד,

¶68וואס בכללות זיינען זיי דאך קרבנות הבאים על החטא, אכתת און אנשים אפילו עילה איז זיך אויך מכפר על הירול הלב סתר איז במילא לעתיד לבוא אז ס'וועט זיין דער זעץ-רוח, אז טו מעביר מן הארץ איז דעמאלט איז קרבנות יחיד בטלים דער ענין פון קרבן תודה איז ”דוקא לעתיד לבוא בעיקרו”, ווארום דעמאלט וועט דאך זיין דער ”ונגלה כבוד הוי”

¶69דער ולא יכנות אויב נורך ס'וועט אראפדערהעלן די העלמות והספרים, ס'וועט זיין בגילוי איז אט דעמאלט וועט דאס ניט אראפקינומען ווערן פון 'הבנה והשגה', פון מבראים, וואס אף על פי וואס דער דעת הסעווי פון איצטער וועט דאך דעמאלט אראפקומען אין אן אופן פון 'הבנה והשגה', דאס הייסט דאס וועט ווערן די התחתון, ווארום דעמאלט וועט דאך זיין, ווי מ'האט גרעדט פריע

¶70במילא וועט דאך זיין זיין 'הבנה והשגה' אין עולמות פלי, איז דאך ווי ס'איז שוין פארן חטא, איז דער גאנצער מעמד ומצב העולמות געווען שלא העכער ווי דאס איז איצטער, און ווי ער רעכנט אויס די מסיגות בפרטיקא קינדיקא קינד.

¶71איז דאך דאס וואס ס'איז ניט קיין אן אופן פון 'הבנה והשגה' איז וועט דאס דעמאלט ווערן אין 'הבנה והשגה', אויב קען מען דאך ניט באנעמען די 'הבנה והשגה' און אזוי איז ”גבוה על גבוה” עולם למעלה מעולם אבער פונדעסטוועגן, נאך דערויף פארץ וואס ס'וועט אראפקומען אין 'הבנה והשגה', וועט דאך זיין דער כמה דרגות אין דיעות,

¶72וועט זיין א דעת עליון אין א מדריקה עליונו יסור, וואס דערפאר איז דעמאלט אין דער אופן העבודה הודאה, וואס דערפאר איז דער קרבן טובה אינו בטל, און אט דאס איז אויך דער ענין וואס ס'זאגט דער הרי' לה הוי' כל הארץ און דאס איז דער ראשי-טובר'ס הלכה,

¶73ווארום בכללות דער ענין פון הלכה איז דאך, ווי די גמרא זאגט, אז איז אף על פי שאלו ואלו ”דברי אלפים חיים” איז פון די איז הלכה בסדרות שינכים והלוים היו און ער איז מבאר אין סנהדרין דעם טעם אויף דעם, פארוואס איז הלכה כמוסף?

¶74דערפאר וואס והוי' איז ניט. אט דער 'שם הוי'' וואס ער איז למעלה פון טבע און השתלשלות און 'הבנה והשגה', איז פון אים קומט אראפ, אז אין דעם אלה ואלה ”דברי אלקים חיים” פון אלק שם אלקים איז דארטן קען דאך זיין צוויי דעות קומט אראפ די הלכה פון 'שם הוי' וואס אף על פי וואס אלקים חיים איז דאך העכער פון אלקים 'מצד עצמו',

¶75וואס דערפאר איז דאך ניט סתם אלקים נאר ס'ווערט אנגערופן בשם אלקים חיים וואס דאס איז ווי אין שם אלקים איז דא די המשכה פון חיים, וואס חיים בכללות איז דאך א חכמה תחי וואס בכללות גייט דאס אויף ספירת הבינה,

¶76מצד דערויף אבער וואס אין בינה קען דאך זיין כמה וכמה סברות, על דרך ווי דא למטה בדם א תפנין איז דאך דא בשכלו קען דאך זיין סברות לימין וסברות לשמאל, וואס דערפאר קען זיין דער אורו ואורו ”דברי אלקים חיים” וואס דאס איז וואס ער זאגט אז דברי תורה זיינען ניט געגעבן געווארן חתוכים, נאר ס'איז געגעבן געווארן ד”מ"ט פנים טהור ומ"ט פנים” טמור,

¶77מצד דערויף וואס דאס איז ניט געגעבן געווארן חתוכים איז דערפאר קען זיין ”אלו ואלו דברי אלקים חיים” אין דעם ארט וואו ס'איז דא ד”מ"ט פנים טהור ומ"ט פנים” טמור, און דאס איז ביידע ”דברי אלקים חיים”,

¶78וואס דאס איז העכער אפילו פון אלקים חיים וואס דאס איז ווי הוי' איז איז אט דא ווערט אפגע'פסק'נט די הלכה דוקא באופן כזה.

¶79וואס אט דאס איז וואס מ'זאגט בכלל אז חתימות של הקב"ה אמת, וואס דאס איז גייט דאך אויפן 'שם הוי'' ”ואמת הוי' לעולם” ווי ער זאגט אין רמב אז דאס איז מאמיתת המצאו ”נמצאו כל הנמצאים” וואס דאס איז פון יש האמיתית ווערט דערנאך אט די אלע נמצאים שלמצא און דאס איז דער ואמת

¶80הוי' לעולם איז אף על פי וואס ”אלו ואלו דברי אלקים חיים” שמואל איז דאס איז דאך אויך אמת, אבער אין אמת גופא איז דאך דא כמה דרגות פון סתת אמת פון אמת לאמיתו, ביז וואנענט אז מ'זאגט דאך אין תפילה לאחר שם בן קריאת-שמע לשמונה-עשרה זאגט מען דאך דעמאלט די ד' דרגות אין אמת פון קודם עזרת, און דערנאך די ד' דרגות פון אמת פון לאחר עזרה,

¶81וואס דאס איז אלץ אמת און אלץ דרגא למעלה מדרגא, וואס אזוי איז אויך איז דא דער ”ואמת הוי' לעולם” דער אמת לאמיתה איז אט דאס איז וואס די הלכה כמותו, אז דאס איז העכער פון דעם ארט פון דברי ”תורה ניתנו במי” ט פנים טהור ובמי ט פנים טמא, און פון דארטן פסק'נט ער די הלכה פסוקה.

¶82וואס און דערמיט איז אויך פארשטאנדיק וואס מ'זאגט, אז פארוואס איז הלכה כבסילה?

¶83ניט מצד אן ענין פון 'הבנה והשגה', אדרבא בשמאי איז געווען חריתא צפי, מצד דערויף וואס נרחים ואלובים היו איז דערפאר איז געווען הלכה כמותם וואס בכללו דער ענין פון נרחים ואלובים איז דארט איז דער ענין וואס איז העכער פון 'הבנה והשגה' ווי ער זאגט דאך דארטן אליין,

¶84אז מקדינין דברי בשמאי ל� אז אף על פי וואס די סחילין האט זיך געלייגט בשכל דבריהם מצד דערויף וואס נחים והלובים האבן זיי מרבים געווען דבריהם בשמא אף על פי וואס ס'איז געווען דער ענין אנדערש.

¶85און ווארום אט דאס איז די כלי אויף נעמען פון למעלה מהבנה והשגה העכער פון דעם ארט פון דעם ט' ”פנים לכאן ולכאן”, און דערפון זאל מען פסק'ענען די הלכה פסוקה.

¶86וואס דאס איז בכללות דער ענין, אז מרים און וואו איז ער משכן את דקא ופעל רוח.

¶87און אט דאס איז דער קישור וואס מ'זאגט אויף דער ענין פון הודאה, וואס דאס איז העכער פון 'הבנה והשגה', און דערפאר נעמט דאס פון העכער פון 'הבנה והשגה' איז דאס פארבונדן מיט הלכה, ווארום ווי אזוי קען מען אפסק'נען די הלכה כמותו איז ניט מספיק 'הבנה והשגה',

¶88אפילו הבנה איז השגה פון ”דברי אלקים חיים” נאר מ'מוז נאך דערנאך האבן דעם מנכים לאבובים כדי מ'זאל נעמען פון הוי' כמותו וואס דאס איז העכער אפילו פון אלקים חיים.

¶89און דערפאר זאגט מען, אז ויתיד לבוא, איז ס'הלכות איז אינן בטילות ווארום דעמאלט וועט דאך זיין דער ”ונגלה כבוד הוי,"'” אז ס'וועט נתגלה ווערן די ענינים פון הוי' ”כי פי הוי' דיבר” און אין אן אופן פון לא יכנות עוד מוריך וועט דעמאלט זיין דער אמיתית ענין ההלכה.

¶90און דערמיט וועט מען אויך פארשטיין וואס ער זאגט דער ”הרי' להוי' כל הארץ”.

¶91וואס בכללות איז דאך דער ענין וואס מ'האט גערעדט פריער, אז ס'איז דא דמ'ט'פנים טהור ומ'ט'פנים טמור איז דאך דאס שייכות אין ענינים וואס אין זיי איז דא א דאס נוסף, אז די ענינים וואס זיי זיינען קדושה לגמרי איז דאך אין דערויף ניט שייך קיין דיעות לכאן ולכאן, דאס איז דאך א דבר בריר וואס זיי זיינען קדושה גמורה,

¶92אין דעם קצה האפכי אין גמרא קליפות התנועות לגמרי איז דאך אויך ניט שייך זאגן פנים לכאן ולכאן, וואס דאס איז דאך וואס ער זאגט ולהבדיל בין הטמור והטהור, זאגט ער דאך א בין באימא פהורא או באימא פניא דארף מען ניט, נאר דאס איז צי משחת רובו צי ספק רובו דאס הייסט, אז די ענינים פון קליפת נוגע,

¶93וואס זיי זיינען דאך מאורות טוב ורע און אט דא הענגט זיך אפ דער פסק חלכה איז וואס איז גורר צי דער טוב וואס ס'איז דא אין דעם, צי דער רע וואס ס'איז דא אין דעם איז אין דערויף מ'ט'פנים לכאן ומ'ט'פנים לכאן,

¶94וואס בכללות איז דאס די שני הנהגות פון בית שמאי, ווי דער רבי זאגט אז שמאי פון לתן השם אורחותיו אז אויף יעדער ענין איז ער מדדק ומקפיד ביותר, איז אט דעמאלט איז דאס מצד הגבורה והדין איז ענינים להכניר.

¶95דערנאך איז דאך דער ענין פון בית הילד וואס זיי זאגן, אז ”קלה אפילו חגרות אפילו” סומם?

¶96איז אויך דארטן דא דער ענין הללך ווי די רבי טייטש בהילין אור, אז דארט איז מען ממשיך דעם 'שם הוי' וואס דערפאר איז בא זיי די הלכה אין הרחמים, אין הרחסדים,

¶97און אין דערויף איז דא די מ'ט'פנים ומ'ט'פנים לכאן און מ'ט'פנים לכאן און די בוידע זיינען ”דברי אלקים חיים” ווארום מצד אז תבולות קען מען מכריע זיין לכאן ולכאן, און די הלכה בלייבט בשהילה.

¶98וואס אט דאס איז וואס ער זאגט דער ”הרי' להוי' כל הארץ” איז דאך דא אין הרי' די צוויי טייטן פון הרי' פון לשון שירה ותרועה, און הרי' איז אז

¶99דאס די ענינים וואס זיינען עניני הרשות איז ווי אזוי קען זיין פון זיי אז ס'זאל זיין דער הרעו להוי' אין אן אופן פון פון פשירה ותרועה איז דאס דורך דעם וואס הרעו להוי' בשעת מ'איז שורג דעם ירשיות ונציאות פון כל הדורות,

¶100די ביטול האט געפילט, אז ער איז מנתלק פון די מים ביז ער ווערט בטל צו יום העיקר, איז אט דעמאלט טוט ער די פשירה אין יום דעם עונין פון קליפת נוסף וועט זיין דער הרי"ל הוי' זאגט מען יעדער-פשטי ”בין ישראל ובין אומות” העולם,

¶101און דאס איז על דרך ווי ס'שטייט לעתיד לבוא הזאת ”אהפוך אל העמים שפה ברורה לעבדו שכם אחד” אז ניט נאר ישראל נאר אפילו אומות העולם וועט מען אויך מהפך זיין אז בא זיי זאל זיין א ”שפה ברורה ולעבדו”.

¶102וואס דורך וואס טוט זיך דאס אויף?

¶103דורך אז סי ניט ווי דאס שטייט פריער אין ”אלו ואלו דברי אלקים חיים” נאר ווי מ'פסק'נט אפ דעם דין, און ווי אזוי קען מען אפסק'נען דעם דין מצד דעם נתן והלובים איז ממשיך פון ספירת הפסק,

¶104און פון יחוד, און יחוד פנימון מיט ספירת בינה, מיט אלקים חיים, וואס דעמאלט ווערט אפגע'פסק'נט דער דין מצד דעם ביצוגן חכמה פון נוחים והלומים וואס דאס איז וואס שטייט אין כתבי האריז"ל, אז מזמור לסדר הראי"ל הוי' כל הארץ איז דאס יחוד אבא ואמי וואס דאס מיינט ער ניט דעם יחוד חיצוני אין קוים העולמות,

¶105וואס דער יחוד חיצוני איז דאך א צמידה וואס אין אים הענגט דאך אפ דער קוים העולמות כמו שהם, איז דאס נעמט זיך מצד שם אלקים, אט דא מיינט מע הרגש, אז דער למטה איז אן עין, וואס ער נעמט זיך פון דעם יש האמיתי.

¶106און אט דאס איז דער טעם וואס מ'זאגט, אז בשעת ס'איז דא א נס איז דער סדר, אז מ'ברענגט א קרבן תודה און מ'זאגט דעם מזמור להם און ס'איז דאך די הבאה חייבים להם און ס'שטייט דאך אויף דערויף אין ספרים,

¶107אז פארוואס איז דאס דוקא אויסגעטיילט אין ד' סוגים דערפאר, וואס דאס איז כנגד ד' ותיות פון 'שם הוי' ווארום דער ענין הניסים בכללות איז דאך דאס פון הוי' ניסים אין 'שם הוי' און דערפאר אזוי ווי אין 'שם הוי'' איז דא די ד' אותיות וואס זיי זיינען חייבים להודות, און בשעת ס'טרעפט א נס,

¶108און דער נס טרעפט זיך און מארגן ס'איז אט דעמאלט, איז אין 'הבנה והשגה' מ'איז ווי ער קען דאס ניט נעמען, דארף ער ברענגען לכל הנהגה ווי די מזמור מסודר, און אט די הנהגים מיט אט די ענינים להוי' לכל הארץ על בבילו יחיד לבוא,

¶109אז ס'וועט זיין דעמאלט בין ישראל ”ובין עמי הארץ” וועט זיין לעבדו כולם שכם אחד אז כל העמים וועט זיין דער שכן אויף כל העמים ספקים און אט דאס וואס ער זאגט, דער מזמור לסדר, שטייט דאך אין ספרים, אז דאס איז דער מזמור דער הונדערטער, דערפאר וואס דאס איז ן ענין וואס איז פארבונדן מיט מוע ברכות, וו אס מוע ברכות זיינען דאך ממשיך אין דעם עולם,

¶110פון למ� ביז די דרגא וואס זי ווערט אנגערופן בשם אה וואס דאס איז דאך א סוף פון ”סתימו דכל סתימין” אט דאס איז מען ממשיך אין מזמור לסדר, אז בשעת ס'איז דא א נס, ווער רעדט נאך אויב דער נס רעדט זיך מיט א נשמה כללית, און מיט דעם נשיא הדור,

¶111וואס דעמאלט פועל"ט זיך דאס א הרמה ניט נאר אין אים אלס טראט, אלס יקוד, נאר א הרמה אין כללות הדור וואס ער איז געווען פון אויך דער נשיא, ווארום ס'איז דאך ג בשר ראשי אזיל איז אט דעמאלט איז דא דער ”ברוך שעשה ניסים לאבותינו במקום הזה” אז מ'איז דאס ממשיך אין טבע במקום הזה איז ברוך שטייט אז דאס איז פון לשון ברוכה והמשכה,

¶112און דערנאך איז מען דאך אויך איז מען דאך מסיים אין דער ברכה אויף ברכת הניסים זאגט מען דאך ”בימים ההם ובזמן” הזה וואס דארט איז די כללות ווי ס'שטייט אין חסידות די כללות הבקשה וואס דער אויבערשטער איז איר מקיים, אז אזוי ווי ס'איז געווען בימים ההם אט אזוי זאל נמשך ווערן די אלע ענינים גילויים, ניט דער הרמה מטרנמך אלא קי המלך בזמן הזה בדורנו זה ובזמננו זה,

¶113ביז וואנענט וועט מ'קומען ווערן דער הוי' נשאו בגלוי אז ס'וועט זיין דער והיו ”הוי' לך לאור עולם”