טקסט

¶1מ'האט גערעדט פריער בנוגע צו סיום הש ס, איז דער רבי דער שווער דער נשיא מתקניא ווען אויך דער ענין פון חילוק התניא לימות השנה אין ן אופן, ז מ'ז ל יטס כסלו אויך מסיים זיין דעם תניא כי על כל חלקיו, ביז מיטן קונטרס אחרון,

¶2און אויך די התחלה פון לימוד החדש פון תניא באופן, ז יעדערער ז ל מסיים-זיין כל ספר התניא על כל חלקות במשך השנה, ביז יו צדיק כתלו הבא עלינו לטובה,

¶3נוסף אויף די שיעורים וו ס ער ה ט אין נגלה און חסידות איז ד ס ב זונדער ענין פון חתש פון חומש און תהלים און תניא וו ס חומש איז ד ס פרשת השבוע, תהלים איז ד ס כווי שנתחלק דער ענין פון חודש,

¶4און תניא דער ענין ווי ד ס איז פ רבונדן מיט שנה, וו ס יום און חודש און שנה איז ד ס איז ד ך די ענינים כלליים וו ס זיי זיינען כולל ”כל הזמן כולו”.

¶5וו ס דערפ ר איז ד ך אויך פון די מנהגים, אויף על כל פנים בקיצור זיי ז גן וו ס בהנוגע צו סיום תניא און התחלת תניא.

¶6ובפרט בשנה זו, וו ס ווי גערעדט פריער איז לץ חדור מיט ענינים פון שבת ז ד ס איז יום-טוב של ראש השנה איז חל איש בשבת און

¶7כל השנה איז שנה השביעית וו ס ד ס איז ”שבת לה” און דער ראש השנה ללימוד החסידות ולתרכי החסידות איז אויך חל איש בשבת איז ד דער זמן הכי מתאים אויך דער ענין פון סיום תניא,

¶8וו ס דער לעצטער קטה אין אגרת הקודש אין קונטרס אחרית, איז נוכח תחיח איז ער זיך מסיים מיט עניני שבת, און אויך מיט עניני שבת וו ס זיי זיינען אין חיצוניות און אין פנימיות,

¶9וו ס בכללות ענין התניא איז ד ך, ז ער הויבט ן מיט ן ענין פון גליא שבתורה תניא, ”משביעין את הן צדיק” וכו וו ס ד ס איז ד ך ן ענין פון גליא שבתורה און איז ד ס גלייך מסביר על פי 'פנימיות התורה',

¶10און דוקא על פי 'פנימיות התורה' קען מען פ רענטפערן די שאלות וו ס ער שטעלט גלייך אין נהויבס, וו ס ד ס איז שאלות על פי גליא דתורה, וו ס ד ס איז ד ך נ כמערער מדגיש ווי זוי גליא און 'פנימיות התורה' איז ד ס איין ז ך, וו ס דערפ רקען זיין קשיא על פי נגלה און דער תירוץ על פי 'פנימיות התורה', ווי ד ס איז גלייך אין דעם ענין ספר התניא.

¶11וו ס ער איז מסיים ווי גערעדט בהנוגע צו עניני שבת, ווי זוי אין דערויף איז ד דער ענין פון שמירת שבת בפנימיות און שמירת שבת בחיצוניות אין הלכות שבת,

¶12וו ס ד ס איז אויך ווי ער איז ד רט מבאר ענינים וו ס זיי זיינען פ רבונדן מיט דיבור און מיט מעשר, וו ס זיי זיינען אויך פ רבונדן, אויף וו ס פ ר מעשר איז מען מחוייב בשבת, אויב ד ס איז ”מלאכת מחשבת” מעשה וו ס זי איז פ רבונדן מיט מחשבה, וו ס ד ס איז אויך דער קישוב מיט הפכלת התניא, וו ס ענינו איז ווי געשריבן גלייך אויפן שער פון תניא,

¶13ז ד ס איז פ רבונדן און מבאר דעם פסוק, ”קרוב אליך דבר מאוד בפיך ובלבבך” לאפותו וו ס ד ס איז ד ך אויך בפיך דער ענין הדיבור, ובלבבך דער ענין המחשבה, ולאפותו דער ענין המעשה.

¶14וו ס ד ס איז בהמשך צו דעם סיום וו ס ד רטן רעדט זיך ווי די לע ענינים זיינען פ רבונדן מיט שבע ד ס איז אויך דער שער לכאורה איז ד ך לאו דוקא בהנוגע צו שבת ט ד ס בער וו ס ”קרוב אליך הדבר” און דער קרוב איז נ ך אין ן אופן פון מאד איז ד ס מצד דעם ענין פון שבת וו ס ס'איז ד ביי אידן.

¶15וו ס דער ענין פון שבת איז ד ך ט ד ס איז וו ס ”כל מלאכתך עשוי” און שבת עשן פון פסיק'ן, ט ד ס איז וו ס 'קרוב אליך'

¶16הדבר מאוד ווי ער איז מבאר אין תניא איז ד ס מצד דערויף וו ס ”ירושה לנו מאבותינו” און ווי ער איז מבאר אין די שפעטערדיקע פרקים ז ד ס איז בדוגמת פון ירושה וו ס לעמל בו און ער ב קומט גדול הן עשה זוי ה במיר ב קומען ירושה מאבותינו דרך אמו ו”נכלל בה גם” תחילו

¶17וו ס ד ס איז כולל אין זיך דער ”כל התורה כולה” די אהבה איז דער שורש ומקום וקיום צו כל זמך מצוות עשה, און יראה תחילו דער שורש ומקום וקיום לכל שתה מצוות ל-תעשה וו ס ד ס מצד דערויף וו ס ער ב קומט אין ן אופן פון ”כל מלאכתך עשוי” דורך די אבות ווערט דערפ ר,

¶18ב יעדער אידן ”קרובי לכם דבר” מאוד בפיך ולבבך ואפיתי ווער איז ד ס מבאר דערנ ך בארוכה אין די פרקים פון תניא, ובפרט אין חלק ראשון.

¶19ווי איז אויך צו דער התחלת הספר תניא ד ס איז ד ך דער שער פון תניא, דערנ ך איז די הסכמה און הקדמה, דערנ ך איז ד ך ד דער ספר עליין וו ס ער הויבט זיך ן מיט ”תניא בסוף פרא ג' דולידא משביעין אותו צדיק וכו” איז ד ס אויך פ רבונדן משביעין טייטשט ד ך דער צמח צדק אין זיין הגהות לתניא, ז ס'ה ט כמה פירושים,

¶20איינער פון די פירושים איז פון לשון שביעי וו רום ד ס איז מעורר שביעא בשביעא דער מדריגת השביעי, ווי ער איז ד רטן מבאר בארוכה אין עבודה און אין כוחות הנפש וכו וו ס כל השביעין חביבין וו רום זיי זיינען פ רבונדן איינעם מיט דעם לע איבעריקע, וו ס בימים איז ד ס דער ענין פון יום השבת,

¶21וו ס ד ס איז שייכות נוספה פון ”משביעין אותו” צוז מען מיט דעם ענין פון סיום פון ספר התניא, ועל כל חלקה ביז אין אגרת הקודש און קונטרס אחרון.

¶22איז נ כמער אין דערויף ד די הדגשה לויט די תורה פון דעם מגיין, וו ס ווי גערעדט פריער בארוכה איז דער יו ט את כסלו רמתיים שנה בהסתלקות הילולו שלו וו ס ער ברענגט אויך ר דעם מאמר הסבל ”משביעין אותו”

¶23תהי צדיק און ער וועט ד ס מקשר ט ד ס וו ס ער ז גט אין פסוק ו”נפש כי תחטא” ז גט ער ד ך אין זייער תווהא ז ס'איז תמיהה ווי זוי קען זיין נפש וו ס ד ס גייט ד ך אויף נפש פון אידן און ס'ז ל זיין ביי איר כי תחטא איז

¶24ד ך דערנ ך אין פסוק ממשיך, און ד איז דער מגיד מבאר פ רוו ס איז ד ס תמיהה, ווי קען זיין ז נפש ז ל תחטא וויב לד ז ושמה כל עליו ער איז ד ך געווען ”מושבה ועומד מהר סיני” ה טער ד ך געהערט די שבועה פון ”מושבה ועומד מהר סיני” ז ער ד רף זיין צדקה.

¶25וו ס ד ס איז ד ך אויך מתאים מיט דעם פירוש ”משביעין אותו” כפשוטו, דער ענין השבועה, וו ס ד ס איז בלידת האדם, תנא כשהוא בין אים עמו און דערנ ך כשעותו ”משביעין אותו” און זוי איז אויך בלידה פון לע אידן,

¶26וו ס זיי זיינען ד ך געבו רן געוו רן ”כקטן שנולד דמי” ב מעמד הר סיני איז דעמ לט געווען דער ”משביעין אותו” ”משביעין אותו תהי צדיק” ועל דרך זה איז ער ד רט מבאר אוראה אין ידע ידע התקשוות אין אלקות, אוראה ז ער איז זיך מתבונן אין די ענינים וו ס מ'זעט ביהי וו ס ד ס ל זט ניט צו און ד ס איז שולל דעם ענין פון סחטא.

¶27און ער ז גט וו ס איז ד ס דער לשון משביעין?

¶28מקשרין אותו בעולם השכינה וו ס ד ס איז דער ענין פון משביעין וו ס שכינה איז ימים איז ד ס דער ענין פון שבת, דער יום השביעי וו ס ד ס איז ניט 'עובדין דחול', נ ר ואכולה השמים וארץ וכל סבן ז ס'איז געשט נען אין כליון צו שכינה,

¶29צו דעם אויבערשטן איז ד ס אין כליון דער דרגא אין אלקות וו ס זי איז שוכנת ומתלבשת בתחתונים וו ס דערפ ר גייט ד ך ריין שבת אין מספר פון שבעת ימי הבנין,

¶30דער בלשון המדרש, ז העולם היה חתן און בא שבת איז ט דעמ לט איז געוו רן דער 'עולם מלא' ד ס הייסט, ז שבת ניט קוקנדיק וו ס ער איז העכער איז ער אויך אין ז אופן, ז ד ס ווערט חלק פון עולם דורך אים ווערט ן עולם שלם, און זוי איז דער עולם חסר מיט די פרטים ווי ער רעכנט אויס,

¶31חסר חוסר, מנוחה מיט לע פרטים ווי ער רעכנט ד רט אויס, און בא שבת איז דעמ לט איז געוו רן דער עולם בשלימותו וו ס בכלל איז ד ך ד ס אלעמ ל בכל יום ויום איז ד ך בשעת התורה והתפילה וו ס דעמ לט איז ד ך איד אפגעריסן פון 'עובדין דחולו' און ער איז פ רבונדן מיטן אויבערשטן,

¶32מיט שכינה וו ס דערפ ר איז ד ך לפני כל תורה ומצוה זכן ”לשם יחוד קודשא בריך ושכינתא” ווי ער איז מבאר אויך בארוכה אין תניא, זוי ער איז דעמ לט מקושר בשכינה איז ד ס בשעת התורה והתפילה איז ד ס דער ענין השבת שבכל יום ויום,

¶33וו ס בכל יום ד רף ד ך זיין דער ”זכור את יום השבת” ובפרט לזעת הרבנן, ז ד ס איז ג ר ”מצוה מן התורה” ווי ער איז מבאר בפירושו על התורה, על אחת כמה וכמה ווי די ענינים זיינען מבואר אין 'פנימיות התורה'.

¶34און וו ס ד ס איז דער כללות הענין, וו ס דער סיום פון תניא איז אין ן ענין פון שבת, און זוי אויך די התחלת הפני ”קרוב אליך הדבר מאוד יפיך ובלבבך לעשותו” איז ד ס מצד דעם ענין השבת,

¶35וו ס ס'איז ד בכל אחד ואחד מישראל איז ד ס ניט נ ר קרוב, נ ר 'קרוב מאוד' און דורך דערויף איז ער מקיים בפועל די שבועה פון ”משביעין אותו” פון לשון שביעי וו ס שביעי בימים משבת און פון לשון שבועה וו ס ד ס איז מגלה זיינע כוחות נעלמים ז זיי ז לן ניט צול זן תנועה הפכית ווי ס'ד רף זיין לויט דער שבועה

¶36און ד ס ווערט אין ן אופן פון מסביר פון לשון סובן ווי דער צמח צדק טייטשט ד ס א ז ער ה ט די לע ענינים אין ן אופן פון סובן וו ס ד ס איז

¶37סך מערער סתם פון ואכלת נ ר די אכילה איז באופן פון ושבעת וו ס ט דעמ לט איז ד ברכת את ”הוי' אלקיך אשר נתן לך” און וו ס ס'ד רף ד ך זיין אין דער ברכה איז ד ך ד דער ענין פון תורה וארץ ברית וארץ ז ד ס איז ממשיך דערנ ך הצלחה אין 'לימוד התורה',

¶38און ד ס ברענגט דערנ ך די גאולה האמיתית והשלימה, וו ס דעמ לט איז משיח צדקנו ”הלכנו קוממיות לארצנו” ז מ'וועט ה בן דעם ירושת ארץ און ישוב הארץ במילואה,

¶39וו ס דעמ לט וועט מען מקיים זיין די מצות שביעית מן התורה ”לכל פרטי ולכל” הדיעות, וו רום ס'וועט מקויים ווערן דער שבת שבות יעקב רציתם ווי ער ז גט אין מדרש תהלים, ז בזכות פון שומרי שביעי קומט משיח און די גאולה האמיתית והשלימה, ובקרוב ממש.

¶40לחיים