טקסט

¶1ווי דערמאנט מערערע מאל, און ווי פארשטאנדיק אפילו ווען מ'דערמאנט דאס ניט, איז ענדע פון חודש תשרו איז דאך דאס יעדער יאר לכאורה די זעלבע זאך, פונלעסטפעגן נעמט מען יעדער יאר א נייעם חיות, און ווי דאס ווערט אנגערופן שנה חדשה, ביז וואנענט אז ס'איז מנהג העולם, און מ'פארבינדט דאס גארניט מיט ירושמים אדער מיט א שדחה פרטית וכיוצא בזה, אז ס'איז זעלבסט-פארשטענדיק בנוגע צו יעדער אידן, האנשים והנשים והטף, אז ס'קומט אן ראש השנה, און דערנאך ווערט דאס נמשך דער גאנצער חודש תשרו, און דערנאך ווערט דער ויעקב הלך לדרכו אז מ'גייט אריין אין טאג-טעגלעכן לעבן, א וואכעדיקן לעבן, און א געוויינלעכן לעבן, במשך פון דעם יאר וואס קומט אן, איז זעלבסט-פארשטענדלעך, אז אף על פי וואס ס'שטייט אין לוח, אז ס'איז אזויפיל יאר דורכגעגאנגען פון בריאת העולם, און יעדער אין זיין פערזענלעכן לעבן, ווייס שוין אויך ווי ס'איז געווען פאראיארן און פאר צוויי יארן און פאר מערערע יארן וכו,' ביז אפילו בא קליינע קינדער איז דאך אויך אזוי, געדיינקען זיי מער ווייניקער אז ס'איז געווען א ראש-השנה פאראיארן, וכיוצא בזה, מיט פארשידענע פאסירונגען, וואס ווייזט זיך אויס, ובפרט פאר א קינד, אז ס'איז די זעלבע זאך, צוזאמען דערמיט זעט מען ביי אן אויפפירונג פון א קינד, על אחת כמה וכמה ביי אן אויפפירונג פון זיינע עלטערן און פון זיינע מחנכים, ובפרט פון ערוואקסענע, אז ס'איז א באנייטער חיות, מיט באנייטע אפלערנונגען, מיט באנייטע הוראות וואס מ'נעמט-מיט דוקא פון דעם תשרי און פון דעם ראש-השנה און פון די מועדים פון חודש תשרי אויף דעם יאר וואס הויבט זיך אן, און דערנאך גייט דאס אוועק אויף משך פון מערערע חיישים. וואס דאס איז, כאמור, יעדער יאר,

¶2דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז ווען דערצו קומט נאך צו, מיט תנאים מיוחרים, אז דאס איז א ספעציעלער יאר, אדער א ספעציעלע התחלה פון יאר, וכיו'בזה, אט דעמאלט קומט צו אין די אלע ענינים נאכמער ענינים של חידוש, ביז וואנענט אז דער חידוש קען גאר זיין מערער משפיע ווי די ענינים הרגילים פון תמידין כסדרן פון יעדער יאר, און דא האט א גרעסערע השפעה די נייע זאך וואס איז פארבונדן דוקא מיט דעם יאר וואס איז ניט געווען פאראיארן, און מ'ערווארט דאס אויך ניט דעם יאר וואס ס'וועט דארף זיין, איז דוקא דאס ווערט דער כח המשפיע, דאס ווערט די אפלערנונג און דאס וואס איז משפיע, בעיקר אויף די הנהגה וואס הויבט זיך אן מחדש גלייך נאך חודש תשרי, וכמדובר כמה פעמים, און ווי יעדערער פילט דאס אויך אין זיין פערזענלעכן לעבן. וואס דאס איז, ווי דערמאנט פריער, אין אלגעמיין יעדער ראש השנה, יעדער התחלה פון יאר, און אויך בא יעדער ספעציעלן יאר, דערנאך איז דאך דא ענדערונגן פון איינעם ביזן צווייטן, בנוגע צו די תנאים פון זייער פריוואטן לעבן, וואס אין דערויף איז דאך אויך ניט גלייך דער לעבן פון יעדערן צו דעם לעבן פון א צווייטן וכיוצא בזה, ווי מ'זעט דאס אויך בפירוש בגלוי, און צוזאמען דערמיט האט מען אויף דערויף אויך די הוראה פון דעם בעשמ-טוב איבערגעגעבן, ובארוכה מערערע מאל, נשיא דורנו דעם רבי'ן פון רבי'ן דעם שווער, אז אויך פון יעדער ענין פרטי, וואס האט געטראפן מערניט ווי ביי אים אליין, און מערניט ווי ניט גאר אפן, אדער פארקערט, גאר זעלטן איז דארף ער אפלערנען א הוראה, ניט נאר א הוראה אין א זעלטענעם פאל, נאר ער קען דער פון אויך ארויסנעמען

¶3אפ א הוראה אויף מערערע מאל, ביז א הוראה אויך אין גאר אפטעפאלן, ווי מ'זעט דאס אויך בפשטות. וואס דאס איז דאך אויך דער מעמד ומצב פון די אלע וואס טרעפן זיך איצטער דא צוזאמען, וואס מ'טרעפט זיך, וואס יעדער טרעפונג פון מענטשן איז דאך ווי ער זאגט אין פסוק, אז בשעת סוויין מענטשן קומען זיך צוזאמען איז דאס בלתי אם נועדו איז א זיכערע זאך, אז זיי האבן זיך פריער צוזאמענגערעדט, אז צוויי באזונדערע מענטשן פון באזונדערע ערטער זאלן זיך צוזאמענקומען אין דער זעלבער צייט, אין דעם זעלבן פלאץ, און רעדן וועגן דער זעלבער זאך איז דאס א זיכערע זאך אפגערעדט פון פריער. עאכו..כמה וכמה אז דאס רעדט זיך ניט וועגן צוויי מענטשן, נאר וועגן מערערע מענטשן, און ס'רעדט זיך אז ניט מ'האט זיך צוזאמענגעקליבן אויף א טרעפונג וואס האט געדווערט אזויפיל און אזויפיל מינוטן אדער שעות וכיוצא בזה, נאר ס'האט געדווערט און גענומען א גאנצן חודש, און בא מערערע נאך מער פון א חודש, און א חודש א ספעציעלער חודש, וואס איז פארבונדן מיט מערערע ימים טובים, און אין ימים טובים גופו אזעלכע ימים טובים וואס זיי האבן אן אפענע ווירקונג אויף מערערע ענינים וואס קומען לאחרי זה, ווי מ'זעט דאך אויך דער שינוי און די ענדערונג און דער חילוק אין ימים-טובים עצמם, אז אף על פי וואס אלע ימים-טובים האבן דאך א השפעה אויף די טעג וואס קומען לאחרי זה, ווי מ'זעט דאס אויך בפשטות, אז מ'לערנט ארויס אפלערנונגען פון פוסח פון זמן חירותינו, פון שבועות פון זמן מתן תורתינו און פון סוכות זמן שמחתינו קומט דאס אבער ניט צו אט די אפלערנונגען וואס מ'לערנט אפ ווי א זאך וואס טרעבט זיך אחת בשנה, ווי דער ענין פון ראש השנה,

¶4לויט דעם נאמען אליין אונטערשטרייכט דאס, אז דאס איז מערניט ווי אן איין און אינציקער מאל, על דרך זה אויך בנוגע צו שמחת תורה, וואס דער פירוש בזה איז דאך דאס שמחת תורה על שמיני עצרת איז א חלק און א טייל פון זמן שמחתינו, פון איינעם פון די דריי מועדים, ס'איז דאך אבער דא דער ענין פון שמחת תורה על שמחת תורה, ווי דער זוהר טייטשט דאס אפ, אז דאס איז אן איין און איינציקן מאל וואס מ'ענדיקט דעמאלט תורה, ובפרט נאך אז ס'איז דאך געווען אמאל א מנהג בכמה מדינות, אז מ'פלעגט מסיים זיין די קריאת התורה ווי דער רמב״ם ברענגט אראפ איין מאל אין דריי יאר, אדער אין דריי מיט א האלבן יאר, איז דאך דאס געווען נאכמער זעלטענער, במילא נאכמער השפעה און לימודים בהנוגע צו די צייט פון איין שמחת תורה ביז דער צווייטער שמחת תורה. וואס במיוחד איז מודגש איז אונטערשטראכן דער אונטערשייד, אז מ'פארט ארויס פון דער אייגענער היים, און מ'פארט אריבער ארויס אין אן אנדער מדינה, מיט אנדערע מנהגים, מיט אנדערע מאכלים, מיט נייעם מענטשן, מיט אלע-ערליי שינויים, וואס קען נאר זיין, פון איין מדינה מיט א צווייטער, און מ'פארברענגט דארטן א גאנצן חודש נאכאנאנד, און א חודש וואס איז פארבונדן מיט מערערע ימים-טובים, במילא אויך מיט פארשידענע איבערלעבונגען און פארשידענע באטראכטונגען און פארשידענע אפלערנונגען, איז דאך דעמאלט דער אריבערפארן שלא בערך אנדערש ווי א אנדער נשיאה, ועד כדי כך, אז בדרך הרגיל, נאר אן איבעריקע התבוננות, און אריינטראכטן זיך דוקא דעם, לייגט זיך בא יעדערן אפ בפשטות, אז דער שינוי וואס איז געווען אין זיין לעבן, א חודש נאכאנאנד, און אזא חודש וואס ס'איז אנגעפילט מיט פארשידענע ערליי פאסירונגען, און וואס אלע זיינען פארבונדן און האבן אין זיך א נקודה משותפת פון דעם

¶5איין און איינציקן חודש וואס ווערט אנגערופן אויך לויט זיין נאמען תשרי אותיות ישרת, און אויך ווי ער טייטשט דאס אפ אין מדרש, אז דאס איז פארבונדן מיט יראת-שמים, און דאס איז דאך אויך דער ראשי-תיבות פון תשרי און פארבונדן מיט ישר אלך אז מ'זאל געבן בדרך הישר, וואס דאס איז ישרים דרכי הוי'גיין אין התורה ועגבה כיוצא בזה, איז דאך פארשטאנדיק אויף וויפל דאס איז אן אויסגעטיילטע פאסירונג, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז בשעת די פאסירונג האט זיך אנגעהויבן, איז גלייך געווארן א קארדינאלער, אן עיקר'דיקער שינוי, במילא אויך אן עיקר'דיקער התחלה, און וויבאלד אז אני נבראתי לשמש את קוני איז צום אלעם ערשטן, ובעיקר, דארף דערפון אפגעלערנט ווערן וואס נעמט ער דערפון ווי אזוי ער איז ממלא תכלית הבריאה שלו, וואס וועגן דערויף רעדט זיך דאך אויך אין דער פרשה וואס מ'האט געלייענט ברבים דעם שבת, אט דארטן רעדט זיך וועגן די בריאה פון אדם הראשון, און ווי דערמאנט מערערע מאל זאגט די גמרא א לימוד בפשטות, אז אדם הראשון איז באשאפן געווארן דוקא יחידי, ניט ווי אלע לחיים בימיו בשעת הפרי, וואס זיי זיינען באשאפן געווארן דוקא פארווייז, כדי צו אונטערשטרייכן נאך מערער, ער זאל וויסן זיין יעדער מענטש במשך כל הדורות, אז ער איז אן איין און איינציקע זאך וואס בשבילה נברא כל העולם כולו, סיי אין זיין צייט, און סיי אין די צייט לפניו און סיי אין די צייט לאחרי זה, במילא איז דאך במילא זאל ער אפשאצן די וויכטיקייט פון יעדער זיין מחשבה און דיבור און מעשה, ווארום תורת אמת, וואס זי איז אויך תורת חיים, אונטערשטרייכט, אז צוליב דערויף איז געווארן אן אינטערשייד אין דער רצון הקב",ה בשעת ס'איז געקומען צו באשאפן אדם הראשון, וואס דאס איז דאך געווען נאך דערויף, ווי דערציילט אין דער פרשה, אז ווי איז באשאפן

¶6געווארן כל הבהמה וכל החייו וכו און ערשט דערנאך ביום הששי, און דעמאלט גופא אין סוף פון יום הששי, ווי די גמרא דערציילט, איז באשאפן אדם הראשון אז מ'זאל מאכן א שינוי עיקרי, און ער זאל באשאפן ווערן דוקא יחירי. וואס דערפון באקומט מען אויך גלייך, ווי געברעדט כמה פעמים, ווי דער אלטער רבי האט איבערגעגעבן און נתפרסם געווארן דורך נשיא דורנו, אז מ'דארף לעבן מיט דער צייט, און מ'האט דאס מפרש געווען דער מיטעלער רבי, אז דאס מיינט מען מיט דער צייטיקער טייל אין תורה וואס איז פארבונדן מיט דעם טאג במיוחד. וואס אזוי איז אויך ווי דער סדרה איז דאך אויך צוטיילט, די סדרה פון דער וואך איז צוטיילט אויף זיבן חלקים, יעדערער ליט איין טאג פון דער וואך. וואס אזוי איז אויך דער חלק וואס איז פארבונדן מיט יום הרביעי, וואס דאס איז דאך איצטער נאך מערהר, און ס'איז טאקע א המשך פון יום השלישי, און וואס ס'איז דער זעלבער ראש-חודש וואס האט צוויי טעג, אבער מ'געפינט זיך במיוחד, און מ'לעבט במיוחד, מיט דעם חיות פון יום הרביעי, און מ'זאגט דערנאך אויך שירות של יום פון דעם גאנצן מעת-לעת איז דאס פון יום הרביעי.

¶7דערציילט ער חומש בפשטות, אז וואס איז די אפלערנענג און דער אינהאלט פון דעם חלק אין פרשה נח, פון רביעי ביז חמישי? שטייט דארטן גלייך א קלארע אנווייזונג, אז וואס זאגט מען אן א אידן אין דעם טאג פון יום הרביעי פון פרשה נח איז א קלארע אנווייזונג-קצא מן התורה. און ניט נאר דו אליין, נאר אתה ואשתך ובניך ונשובניך, און אזוי אויך כל החי'ו כל הבהמה וואס געפינט זיך אין דער תורה. און דערנאך איז מען נאך מוסיף, אז ס'קען דאך זיין, אז די חיות אדער די בהמות וועלן ניט וועלן ארויסגיין פון תורה, איז דעמאלט זאל דאס זיין גלייך ווי די נקודות הייציא יתה זאל ס'מכריף זיין און ס'זאל ארויסנעמען זיי בעל כרחם פון דער תורה, און אריינשטעלן זיי אין דעם עולם הזה הגשמי, וואס ס'האט זיך ערשט געענדיקט דארטן דער מבול, און מ'דארף ערשט האבן די הבטחה מיט דעם שבועי פון דעם אויבערשטן, אז ס'וועט זיין לא ישבותו אז ס'וועט זיין שלום בעולם, זאל מען זיך ניט רעכענען מיט די אלע שאלות און ספיקות און קשיות וכיוצא בזה, נאר ארויסנעמען זיי פון דער טובה, און אריינשטעלן זיי אין דער וועלט.

¶8וואס אט דא ווערט דאך ביי א מענטשן, עאכו כמה וכמה ביי א אידן, וואס ער ווייס אז אני נבראתי לשמש את קוני טראכט ער בא זיך און פרעגט א שטורעמדיקע שאלה, אני נבראתי לשמש את קוני ס'איז נאך קיינמאל ניט געווען אין נוח'ס לעבן אזא מין גוטע צייט אויף לשמש את קוני ווי אין דער צייט ווען ער איז געווען אין דער תיבה. על דרך זה, ווי אויך אין דער דוגמא וועלכע מ'רעדט די בעסטע צייט אין יאר ביי א אידן אויף דינען דעם אויבערשטן איז דאס חודש תשרי, ס'איז מרובה במועדות, גלייך דער ערשטער טאג פון חודש תשרי הויבט זיך אן מיט קבלת עול מלכות שמים און קבלת עול מצוות, און מיט תקיעת שופר וואס דאס איז דאך א מצוה, מ'לאזט שופר כדי אויף צו דערמאנען דער גאנצער וועלט אויף בו נשתחלה ונכרע לפני הוי'אלקינו אז מ'איז מכתיר, מ'קרוינט דעם אויבערשטן אלס על מלך פון ישראל, און א מלך כל הארץ, און דערנאך ווערט מען פארנומען ניט מיט וואכעדיקע זאכן, נאר מ'איז פארנומען מיט עשרת ימי תשובה, און דערנאך די ד'ימים שבין ים הכיפורים לחג הסוכות, און דערנאך ימי הסוכות, און דערנאך שמיני עצרת, און שמחת תורה במיוחד, און דערנאך די ימים וואס ענדיקט זיך חודש תשרי, בפרט נאך ווי דערמאנט פריער, אז דאס רעדט זיך וועגן אידן וואס זיינען זיי האבן זיך אליין איבערגעשטעלט ברצונם הטור, אין א מעמד ומצב, אז מ'זאל ניט זיין פארנומען מיט וואכעדיקע פאר עסקים, און מיט וואכעדיקע בעה'ב טישקייט, ווארום מ'געפינט זיך אין א נייער מדינה, און אין א נייער מעמד ומצב, און אין ימים מיוחדים ומסוגלים, און מ'טרעפט זיך אויך מיט נייע מענטשן, וואס ס'איז זיך ניט צוגעפאסט אז מ'זאל מיט זיי גלייך אנהויבן רעדן וועגן וואכעדיקע זאכן, און ווי ס'פילט זיך בא מענטשן, און מ'טרעפט זיך מיט אידן וואס מ'האט זיך ניט געזען א לאנגע צייט, אדער מ

¶9זיך בכלל ניט געזען, און ס'איז א נייער אורח, א נייער גאס, איז דאך פארשטאנדיק די גרויסע שמחה וואס מ'האט דערביי, בפרט נאך מיוסד אויף ואהבת לרעך כמוך, ביז כמוך ממש, איז דאך פארשטאנדיק, אז צום אלעם ערשטן פרעגט ער ביי אים וואס איז זיין מעמד ומצב און ווי לעבט דאך אים און וואס איז זיינע בני בית, און צי איז ער צופרידן פון דעם אויבערשטנ'ס ברכות וכו וכו,' און ניט ער הויבט ניט צו אים אן רעדן וועגן דאגות און וועגן וואכעדיקע זאכן וכו במילא פרעגט א איד די שאלה, דער אויבערשטער האט אים געגעבן א מעגלעכקייט, בדוגמא ווי ס'איז געווען בא נוח'ן, האט אים אריינגעשטעלט אין א טובה, בפרט נאך לויט דעם ווארט אין לימוד פון בעל שם טוב, אז בואו אל הטובה מיינט מען דאס אין עבודת השם, אז מ'זאל אריינגיין אין טובה אין די ווערטער פון תפילה און אין די ווערטער פון תורה, וואס דאס איז במשך כל השנים כולם ווערט דאס א טובה, א באשיצונג פון מים רבים וואס געפינט זיך אין וועלט, און היט אים אפ און ער זאל האבן ברכת השם, בדוגמא ווי ס'איז געווען בא נוח'ן בפשטות אין דער טובה, וואס ער האט דאך געהאט כל מזונות שלו, און געווען באשיצט פון אלע זאכן, און געווען באווארנט ער זאל דינען דעם אויבערשטן, און דינען דעם אויבערשטן כל היום וכל הלילה, ווי דערציילט אויך אין מדרש, אז בנוח איז געווען א פארנומען מיט ממלא-זיין די שליחות פון דעם אויבערשטן, אז ער זאל אפהיטן און אויפהאלטן און אויפהאדעווען די אלע ברואים וואס געפינען זיך אין דער טובה.

¶10זאגט אים אן דער אויבערשטער, אז בשעת ס'האט זיך געענדיקט, און גלייך ווי ס'האט זיך געענדיקט, די מים מעל הארץ, ביז וואנענט אז חרבה המים מעל הארץ זאגט מען אים גלייך אן, אז ער דארף ניט ווארטן, און טאר ניט ווארטן, און טאר ניט בלייבן אין דער טובה ער דארף גלייך ארויסגיין אין דער וועלט וואס ס'איז זיך ערשט געענדיקט, ערשט אויסגעטיקן געווארן דער מבול, און דארטן דארף ער זיך פארנעמען מיט זאכן כדי דורכצופירן, אז ס'זאל זיין מלאו את הארץ אז ס'זאל ניט זיין אן ארץ פון תוהו, נאר ס'זאל זיין א וועלט וואס איז אנגעפילט מיט דעם אויבערשטנ'ס ברויים, און אז דער אויבערשטנ'ס ברויים זאלן האבן על דרך ווי זיי האבן געהאט זייערע צרכים אין טובה, אבער דעמאלט זיינען זיי געווען פארזיכערט, אז זיי זאלן האבן די צו דערפאר וואס זיי האבן אליין גארנישט ניט געדארפט טאן די ברואים שבטובה, האבן זיך אין קיין זאך ניט געדארפט משתדל זיין, זיי האבן געזעסן אויף פארטיקע כס וואס נח האט זיי צוגעשטעלט, במילא שרייען די ברואים שבטובה זיי ווילן ניט ארויסגיין פון טובה! ס'איז ניטא קיין בעסערער מעמד ומצב וואס מזלייהו חזה אפילו ווען דאס איז א בהמה אדער א חייה עדה שיהי עאכו כמה וכמה באמות וחיות וואס זיי זיינען געווען א יאר-צייט אין תורת נח, וואס ווי ס'ווערט דערציילט אין מדרש, ובארוכה אין חסידות, איז דארט געווען א מעמד ומצב ווי ס'וועט זיין לעתיד-לבוא צווישן באמות וחיות. במילא איז דארטן ניט געווען שייכות, אז איין חיות זאל פארצוקן די צווייטע, אדער מזיג זיין די צווייטע, וכיוצא בזה, זיי האבן באקומען פארציקן עסן, וואס ס'איז געווען בדוגמא פון דעם עסן פון לעתיד-לבוא, אף על פי וואס בגלוי איז דאס געווען מזרע וואס ס'איז געווען בארץ, מ'האט זיי פריער אבער אריינגענומען, און אריינגענומען האט זיי אריינגענומען נח, וואס נח, נח איש צדיק תמים הי,"' און ער האט דאס אריינגענומען און האט אויסגעקליבן

¶11ווי דערציילט אין פשוטם של מקרא, וועמען ער זאל ארייננעמען און וועמען די טובה האט גאר מלכתחילה ניט געלאזט אז מ'זאל קענען אריינגיין אין דער טובה, דערפאר זיי זיינען ניט גענוג אויסגעלייטערט אויף קענען זיין אין דער טובה, קומט צוגיין דער חומש און ערקלערט א בן חמש למקרא, אז כל זמן מ'האט געדארפט אויסגעהיט ווערן פון א מביל אט דעמאלט הייסט דער אויבערשטער ווי אזוי מ'זאל זיך אויסהיטן, און באזארגט אלע צרכים כדי דער זאל אויסגעגיטן ווערן מיט תכלית השלימות, און זאל ניט זיין פארבונדן ניט מיט אונגר און ניט מיט אנדערע צרכים, ווארום ס'ווערט אלץ פארטיק צוגעשטעלט פון דעם אויבערשטן דורך זיינע שלוחים, וואס זיינע שלוחים זיינען צדיק און תמים הי'א צדיק פון א תמים ווי דאס האט דאך א ספעציעלע אונטערשטרייכונג אין היינטיקן יאר, ווי דערמאנט פריער, אז דאס איז א שנה תמימה, ביז וואנענט אז דאס דריקט זיך אויך אויס ניט נאר אז ס'קומט חודש אדר, וואס דעמאלט קומט דער דרייצנטער חודש, נאר גלייך ווי ס'הויבט זיך אן דער יאר, ווערט דער גאנצער יאר אנגערופן שנה תמימה וואס על דרך זה זאגט מען, אז דאס איז געווען די הנהגה פון נועח'ן, ביז וואנענט אז ער ווערט אויף אייביק אנגערופן בתורה, אז ער איז געווען תמים הי,"' ווי גערעדט בארוכה אויך די טעג לפני זה, במילא, אז ס'קומט דערנאך חודש תשרי, ובפרט פאר מענטשן וואס זיי האבן זיך אוועקגעשטעלט

¶12דעם חודש תרישה אין אזא מעמד ומצב וואס ס'איז דאך געווען א חודש תרישה במשך פון די יארן ווען זיי זיינען געווען אין דער אייגענער הויז, אין דער אייגענער דירה, מיט די אייגענע מסכרים, וואס אף על פי וואס מ'האט אפגעהיט אלע דינים מיט אלע הלכות, איז דאך לא ימלט, אז מ'געפינט זיך אין די זעלבע ד'אמות, אין די זעלבע עסקים איז בשעת אין אן אופן המותר און אין א וואכעדיק טאג, וואס אין חודש תשרי טוט ער וואכעדיקע זאכן, טאקע באופן הכשר ובאופן המותר, און גיט צדקה חומש, אדער על כל פנים מאסר, כמדובר כמה פעמים. דא האבן אידן אויסגעקליבן א חלק היפה, גולה למקום תורה ולמקום תפילה פון נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן דעם שווער, און זיין דארטן א גאנצן חודש תמים, און א חודש פארבונדן מיט ענינים כלליים, וואס האבן דערנאך א ווירקונג אויף א גאנצן יאר, כמדובר כמה פעמים. און ווי יעדערער פילט דאס פון זיך אליין, און וועט דאס זיכער אויסנוצן אין דער פולסטער מאס לאחרי ווי מ'וועט זיך אומקערן א היים, אין דער וואכעדיקער... ווי ווי ס א איד, אז זיין וואכעדיקייט איז על טהרת הקודש, במילא נעמט ער אין דערויף אריין פון דעם קודש וואס ער האט געהאט בראש השנה, און וואס ער האט יעדער שבת און האט געהאט אין חודש תשעה בכלל, ווערט זיינע וואכעדיקע טעג על טהרת הקודש, על אחת כמה וכמה זיין שבת פון א מיטן יאר און ראש-חודש פון א מיטן יאר, ניט ראש-חודש תשעה אדער חשון, וואס געהערט נאך דער ערשטער טאג עכו פנים צו חודש תשרי, נאר די ראשי-חדשים פון שאר החדשים. געדענקט ער נאכמערער אז דאס איז א שנה תמימה, און ער טראגט אריין אין דערויף א תמימות א גאנצקייט, אז דאס זאל זיין איין גאנצע זאך, איין און איינציקע איינהייט, מיטן גאנצן חודש תשרי וואס ער האט פארבראכט אין די ד'אמות פון נשיא דורנו

¶13פון רבי'ן דעם שווער, ד'אמות של תורה תפילה וצדקה, און ד'אמות אין זמן פארבונדן מיטן זמן פון חודש תשרו, זאגט מען אים, אז בשעת ענדיקט זיך אט דעם זמן, דארף ער וויסן זיין, אז איצטער האט ער א ציווי להעלות בקודש, אז דאס האט נאך א שטארקערע און א העכערע דרגא אין עבודת ה דוקא דערפאר וואס בגלוי איז דאס פארבונדן מיט נייע נסיונות און פארבונדן מיט נייע שוועריקייטן, און ער האט נאך מיטגענומען בא זיך כוחות נוספים אויף קענען איבערקומען די אלע שוועריקייטן אויפן לייכטסטן אופן, און אויסנוצן זיינע אלע כוחות אויף נאכמערער אויפטאן אין פארשפרייטן אידישקייט, און מקיים זיין ואהבת לרחה כמוך, וואס דאס איז כל התורה כולה, ביז פארשפרייטן המעיינות חוצה, כמדובר כמה פעמים. און אט דאס אונטערשטרייכט דער שיעור אין חומש וואס איז פארבונדן מיט יום הרביעי, וואס אין ראש חודש חשון איז דאך אויך דא די ביידע אופנים, ווי חשון איז פארבונדן מיט חודש תשרי, און דעמאלט איז גאר דער עיקר חודש תשרי, וואס דערפאר איז דאך דאס אין די ציילונג פון די טעג פון חודש תשרות, שלשים לחודש תשרו, דערנאך דער צווייטער טאג ראש-חודש, וואס דאס איז יום ראשון פון חודש חשון, וואס דאס איז דאך דער יום הרביעי אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער, און אט דעמאלט זאגט מען אן, אז אף על פי וואס דוקא דער יצר טוב קען קומען צוגיין מיט א טענה, אז וואס אל תביינו לדוב נסיון, וואס איז פאר אים די תכלית פון דער עבודה פון הפצת המעיינות חוצה דוקא, וכיוצא בזה מפיץ זיין אידישקייט אין אן ארט וואס ביז דעמאלט איז דאס דארט ניט געווען, אדער געווען אין א שוואכן אופן, און ער זאל ארויסגיין פון בית הכנסת ובית המדרש, טאקע נאכדעם ווי ער וועט דאווענען בציבור און לערנען בציבור, און געבן צדקה פאר'ן דאווענען

¶14און געבן צדקה נאכן דאווענען, כמדובר כמה פעמים, אבער דערנאך איז הנהג בהם, מנהג דרך ארץ, ווי ער גייט ארויס אין חוצה, און אט דארטן זעט ער, אז ס'זאל זיין ומילא את הארץ אז די טייל וועלט, וואס זי ווערט אנגערופן בשם ארץ לגבי שמים, בדוגמא ווי גשמיות לגבי רוחניות, וואס דאס איז דאך דער חילוק עיקרי צו וויסן שמים וארץ, ווי פארשטאנדיק בפשטות אפילו פאר א קינד, עאכו כמה וכמה פאר אן ערוואקסענעם, זאגט מען אים, אז אות לכל חפץ. און בשעת ס'קומט די צייט פון לבנות, דארף מען דאך בויען אין אן ארט וואס ביז דעמאלט איז דארט דער בנין ניט געווען, על דרך זה וואס בכל ענינים טובים, אריינברענגען אידישקייט און אריינברענגען תורה, און אריינברענגען צדקה, און אריינברענגען אלע גוטע זאכן אין אן ארט, וואס ביז דעמאלט איז דאס געווען אן ארט פון א מבל, און אן ארט וואס איז געווען ניט לשבת יצרה און ניט אין אן אופן פון לא ישבותו א סדר מסודר, נאר א סדר פון מים רבים וואס זיי ווילן, רחמנא ליצלן, פארפלייצן די וועלט פון א אידן, מיט דאגות פארשידענע וואס דאס איז דאך דער ענין פון מים רבים, דאגות וואס איז פארבונדן טאקע כשר'ע דאגות, וואס ער דארף פארזאגן פרנסתו ופרנסת בני-ביתו, און פרנסתו, עיקר פרנסתו, איז גאר דער חלק אויף צדקה וואס ער גיט, אזוי ווי ער האט געמאכט החלטות טובות, ובמיוחד אין חודש תשרי, ער זאל געבן צדקה במשך השנה שלא על דרך הרגיל, און ווי נשיא דורנו האט מסביר געווען, אז ווען א איד איז מחליט, און דער אויבערשטער זעט אז דאס איז א החלטה אמיתית ער זאל געבן צדקה שלא יפי יכלתו שטעלט ער אים צו נייע דרכים מיט נייע צנאירות און נייע עניני פרנסה ער זאל קענען ממלא זיין אלע זיינע הבטחות אין צדקה, וכמדובר כמה פעמים בכלל ובפרט, ביי אזעלכע געלעגנהייטן.

¶15שיעור אין חומש, און איז מסביר, אז בשעת ס'קומט די צייט און מ'האט מכריז געווען, אז ס'האט זיך געענדיק חודש תשרי, און מ'זאגט יעלה ויבוא דערפאר וואס ס'קומט דער לעצטער טאג פון חודש תשרי, וואס דאס איז דער דינסט-טיק, און גלייך נאך דערויף זאגט מען יעלה ויבוא ביינאכט, מצד דערויף וואס דאס איז דער ענשטער טאג פון חודש חשבו, וואס חשון ווערט אזוי אנגערופן, ווי ס'שטייט אין ספרים, און ווי רש'טייטשט דאס אפ, אז דאס איז פארבונדן מיט גשמים, אז דעמאלט הויבט זיך אן די צייט וואס מ'דארף זיך פארנעמען מיט דער פעלד, כדי מ'זאל אויסנוצן די גשמים וואס הויבן אן לורד, בחודש חשון, און וואס מ'האט זיי אויסגעבעטן אין שמיני-עצרת שלפני זה, אין תפילת גשם, ווי דערמאנט מערערע מאל, אז מ'בעט דאס דעמאלט, און דערנאך הויבט זיך אן ימות הגשמים לאחרי זה, ווי ער פלערט אין שולחן-ערוך און פאר דערויף אין גמרא וכו און ווי מ'זעט דאס אויך יעדערער אין זיין לעבן, איז אט דעמאלט, פונקט אזוי ווי אין חודש תשרי איז געווען דער גאנצער שטורעם אין דער עבודה פון חודש תשרי, אט אזוי אז ס ענדיקט זיך יום שלישי פון חודש תשרי, וואס דאס איז דער דינסטיקיינט, און ס'הויבט זיך אן דער יום רביעי וואס דאס איז יום ראשון פון חודש חשון, וואס דאס איז די נאכט וואס ס'הויבט זיך אן איצטער, און דערנאך איז זי נמשך, ציט זי זיך דעם גאנצן מעת לעת, און אין צוזאמענהאנג וואס מ'האט די אלע גוטע זאכן וואס ראש-חודש האט, דאס ווערט אבער אויך דערנאך נמשך אין די טעג וואס לאחרי זה, וואס דערפאר גייט ד אריין אין זייער צל, און דאס ווערט אנגערופן די התחלה פון די אלע תיבות וועגן וועלכע מ'האט אויסגעבעטן אין ברכת החודש, כמדובר כמה פעמים. וואס אט דאס זאגט מען אן און מ'גיט צוזאמען דערמיט די כוחות, און מ'דערציילט דערפון באריכות, און כדי מ'זאל דאס קענען אויך ענטפערן, אז ס'קומט צוגיין די בהמה והחי'אשר בארץ

¶16און ס'קומט צוגיין דער בהמה והחייו וואס איז אין אים אליין זיין גוף הגשמי, און זאגט זיין גוף הגשמי וואס דארף ער גיין פארנעמען זיך מיט פארשפרייטן אידישקייט אין א וועלט וואס איז ערשט געווען א מביל און זי ערשט האט נאך ניט געוואוסט, דארט ניט געווען די השפעה וואס ער האט געהאט חודש תשאי פארנעמען זיך מיט איר, און אזוי פרעגט זיין בהמה וחייו, וויל ניט האבן די נסיונות, און וועט בעסער בלייבן אין טובה, וועט ער האבן די מאכלים ווי זיי וועלן זיין לעתיד-לבוא, וואס דעמאלט וועט דאך זיין את רוח הטומאה אעביר מן הארץ וועט זיין מערניט ווי כשר'ע מאכלים און מערניט ווי מאכלים וואס ס'איז גאר לייכט מאכן פון זיי דם ובשר כבשרו וואס זאל ווערן כבשרו פון אן אדם אדמו לעליון אייליקער דם און אייליקער בשר, און על אחת כמה וכמה אז ער איז אזוי אויך משפיע אין בני ביתו, ובכל ביתו, אין זיין גאנצער הויז. און אט דאס איז אויך וואס מ'זאגט דערנאך, אז ס'זאל זיין הייצעיתא אז די טענה איז גאר א ריכטיקע טענה, דערפאר וואס אל תוועני לידי נסיון איז דאס א תפילה וואס מ'דארף מתפלל זיין זאל ניט האבן קיין איבעריקע נסיונות. צוזאמען דערמיט אבער האט דער אויבערשטער באשאפן א אידן כדי ער זאל מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים, מיזין תחתונים שאין למטה מהם, וואס דאס איז דאך ווי די וועלט זעט אויס איידער א איד פארנעמט זיך דערמיט, און א איד האט דארטן די שליחות, מ'קען דאס ניט טאן בשעת מ'געפינט זיך אין בית הכנסת, און א בית-המדרש, צוליב דערויף דארף ער ארויסגיין אין דעם ארט וואו ס'געפינט זיך דער ארעמאן, ברוחניות, וואס מ'דארף דערציילן וועגן אידישקייט, על אחת כמה וכמה אז מ'דארף אים דערציילן וועגן חסידות, על אחת כמה וכמה אז מ'דארף אים דערציילן וועגן ואהבת לרעך כמוך, ביז כמוך ממש, מיט די אלע פרטים, ווי גערעדט מערערע מאל,

¶17און אויף דערויף גיט מען די כח, אז אף על פי וואס דער גוף זיין איז נאך ניט דערגרייכט ער זאל דאס פארשטיין, און זאל דאס פילן די גוטסקייט וואס איז אים אין זיין גוף, אז דאס זאל אים פארשאפן פארגעניגן על דרך ווי ס'ווערט פארשאפט פארגעניגן דעם גוף פון א דבר מסוג בגשמיות, פון א זיסע זאך בגשמיות, זאל מען אויך פארשטיין די ששמאקקייט פון ממלא זיין דעם אויבערשטנ'ס א שליחות אויף מאכן פון דער וועלט אז ס'זאל זיין לא ישבותו און ס'זאל זיין מילה את הארץ און אז די זאל זיין, ניט קוקנדיק אויף דערויף וואס מ'האט מאכלים וואס זיי זיינען לגמרי ניט גלייך ווי ס'איז געווען בטובה, און ניט גלייך די רואיקייט און מנוחת הנפש ווי ס'איז געווען בחודש תשרי, זאל ער ניט קוקנדיק אויף דעם, ואדרבא דאס זאל ביי אים ארויסרופן נאך נייע כוחות אויף איבערקומען די נייע שוועריקייטן, וואס אט דעמאלט ווערט דאס דער יתרון האור און דער יתרון המתיקות פון די שוועריקייטן וואס ס'קומט-אן אין וואס ס'האט דאס ביז איצטער ניט געהאט, דערפאר וואס ער איז געווען פארנומען מערניט ווי מרובה במועדות, און מרובה מיט ענינים פון חודש תשרו, זאל דאס ביי אים נאך ארויסרופן נאך א גרעסערע ליכטון קייט, ווארום ס'רופט אין אים ארויס נאך נייעי כוחות פון זיין נפש אלקית פון חלק אלוקה ממעל ממש וואס נעמט-דורך זיין גאנצן גוף אויך, נוסף וואס דאס נעמט-דורך זיין נפש הבהמית, נפש הבהמית, נעמט דאס אויך דורך דעם גופו הבהמי, דער בשר הגשמי, דער ארץ שלו, ווי דערמאנט פריער, און דאס נעמט-דורך מיט אן אופן פון עבדו הוי'בשמחה, אז ער טוט דאס פריילעכערהייט, במילא האט ער מער הצלחה, און ס'טוט זיך אפ בזריזות, און ער קען נאכמערער משפיע זיין אויף א צווייטן, ווי מ'זעט בפשטות, אז ווען א איד זעט אויף א צווייטן אידן ווי אזוי ער איז פריילעך פון קענען מקיים-זיין דעם אויבערשטנ'ס א מצוה, און קענען מקיים-זיין

¶18דעם אויבערשטנ'ס א שליחות, איז אט דאס גופא ברענגט אים צו, אז ער זאל וועלן אויך טאן אזוי, אדער אז ער טוט בלאו הכי אזוי, זאל ער טאן נאך מיט מער, ביתר שאת וביתר עוז, וואס אט דעמאלט פאראייניקן זיך מערערע אידן צוזאמען, און ווי דער רמב'ם פסק'נט אפ זיינען זיי מכריע דעם מעמד ומצב פון וועלט, מוסיף נאך איין מעשה, אדער אפילו איין דיבור, אדער אפילו איין מחשבה, ומביא את העולם כולו, לידי ישועה והצלה. ובפשטות, אז מ'ברענגט גלייך אראפ דעם מעמד ומצב ווי ס'איז געווען אין דער תיבה, בדוגמא פון לעתיד לבוא, ברענגט מען דאס אראפ אין עולם הזה התחתון בפשטות, און ניט נאר בדוגמא פון לעתיד לבוא, נאר ווי לעתיד לבוא ממש, און נאך מערער, אז וויבאלד אז דאס קומט על ידי פון דער הוספה פון דעם ענין, אדער פון דער פרוי, אדער פון דעם קינד, אין מעשינו ועבודתינו קומט צו נאך מערער אין דעם לעתיד-לבוא, וואס ווערט דאך אויך וואס ווערט דאך אויפגעבויט, ווי געזאגט, פון מעשינו ועבודתינו.

¶19ויש להאריך בכל זה, אבער יעדערע קען אין דערויף מוסיף זיין מיט דיליין, בפרט נאך אז מ'קומט דאך פון חודש תשרי, וואס ס'איז געווען מרובה מיט קריאת התורה, און מרובה מיט לערנען און מרובה אין מעשה המצוות-אלע זאכן וואס מאכן איידעלער אידן, און מאכן אים נאכמערער קולק זיין די אלע גוטע זאכן פון תורה ומצוותי.' ווערט זיך נאכמערער צוגעגעבן אין די אלע זאכן, וואס דאס איז דאך אויך כמדובר וכנהוג, אז בשעת מ'פארט זיך פאנאנדער איז יעדערער תחת גפנו ותחת תאנתו, כדי דארטן צו מאכן אז ס'זאל זיין אן ארץ נושבת און לא ישבותו, און אן ארץ וואס דארט זאל זיך אנזען, אז דאס האט דער אויבערשטער באשאפן אן עולם התיקון, ווארום ס'איז דאך חרבו המים מעל הארץ, און דער אויבערשטער האט איר געזאגט, אז איצטער דארף נוח אויפבויען די וועלט אין אן אופן פון ניחא בתחתונים און אהינצו אויך אראפברענגען דעם ניחא בעליונים ביז וואנענט אז דאס ווערט אן איש תמים ס'ווערט א גאנצע וועלט און א גאנצער איד און א גאנצע משפחה און א גאנצע קהילה, ביז די גאנצקייט איז דורך דערויף, אז זיין חולק בעולם פון דער משפחה ווערט אריינגענומען און דאס ווערט א טייל פון זייער לעבן, ווערט דאס א תמימות אמיתית, אן אמת'ע גאנצקייט, אז ער, מיט כל נכסיו שלו, עאכו כמה וכמה ווי ער און בני ביתו, ביז בכל מאדך בכל ממונך ווערט אן איין און איינציקע גאנצע זאך, וואס האלט אין איין-וואקסן, און ווערן אלץ מערער גאנצער און אלץ מערער גרעסער און ברייטער און טיפער, און אלץ מערער גליקלעכער און פריילעכער, אויף אויפנעמען די גילוי משיח צדקנו, און אויפנעמען דעם גילוי פון לא יקנף עוד מוריך והיו עיניך רואות את מוריך.

¶20און קומענדיק ווי דאס איז א שנה תמימה, זעט מען אויך אין דערויף די תמימות אין דעם לא יכנף עוד מוריך קומט דאס אויך אראפ בי תמימות, אז מיט יעדער טאג וואס ער וואקסט באקומט ער אלץ מערער אנגעפילט, נאכמער אלקות און נאכמער מיט מוריך וכו און איז אויך אין דערויף ממשיך, ווי גערעדט מערערע מאל, פון דעם יאר פון וועלכן מ'קומט, און אויף וועלכן מ'בויט די עבודה פון דאך דעם חודש תשרי, איז דאך דאס לאחרי ההכנה פון חודש אלול פון פריערדיקער יא, וואס דאס איז אז שנת תסמח און תשמח און הקהל. און דאס ווערט אויך די צוגרייטונג פון תשמיד את ידך אז דער אויבערשטער איז מוחל אלע חובות, אויב אפילו זיי זיינען דא חובות, אדער על כל פנים חובות, וואס ס'האט געקענט זיין נאך בעסער ווי דאס איז, וויבאלד ער איז געווארן עלטער מיט א טאג, איז ער געווארן קליגער מיט א טאג, און במילא איז ער געווארן פרימער מיט א טאג, על דרך זה בנוגע צו דער פרוי, און על דרך זה אויך בנוגע צו א קליין קינד, וואס א קליין קינד, וויבאלד דאס איז א אידיש קינד, ווייסט שוין אז ער האלט אין איין וואקסן, במילא האלט אין איין וואקסן נשמה שנתת בי וואס זי איז טהורה היא און אתה ורתו און עצת יצרת ואתה נפחת בי פארשטייט דאך דאך, אז בשעת אים קומט-צו נאך אין זיין נשמה, דארף מען אים צוקומען נאך מערער ווי ס'איז געווען אפילו מיט א רגע לפני זה, אין דער אידישקייט, במילא אין לערנען תורה און מקיים-זיין מצוות, ווי גערעדט מערערע מאל, בא די טרעפלנגען און בא דער פארברענגען במשך פון ימים אלו, און ויהי רצון, אז בא יעדערן פון אונז, בתוך כלל ישראל, זאל זיין, ווי מ'האט געזאגט, דערמאנט פריער, ווי די גאנצע סדרה ווערט אנגערופן בשם נח און ווי מ'גיט א קוק אינעווייניק זעט מען, אז דאס איז צוויי מאל נח, וואס בכלל ווייס א מענטש א זאך וואס ער באקומט צוויי מאל, איז ער זיכערער אז דאס איז א זאך וואס וועט אנהאלטן, בפרט נאך אז דערנאך איז מען ממשיך אז דאס איז ג

¶21אז דאס קומט אין א גאנצקייט און אין א גאנצן אופן, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס ווערט אזוי נמשך אויף די אלע טעג שלאחרי זה, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז דאס מוז ברענגען, ובהקדם, אויך די תמימות פון דער גאנצער וועלט, וואס זי קומט דורך גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דערפאר איז דאך אויך, ווי כרגיל, בא די די צוזאמענקומען זיך מאכט מען יעדערן פון זיך און יעדערן פון אייך א שליח אויף געבן אן ענין אויף צדקה, וואס דאס איז דאך פון די לייכטעסטע מצוות אויף מקיים-זיין, און צוזאמען דערמיט איז דאס אויך א מצוה וואס זי איז כולל כל המצוות כולם, און זי טוט אויך אויף, אז זי איז הכיוסף את נפש העני, ס'מאכט לעבעדיקע נפש פון א אידן, אפילו פון אזא וואס ער פארשטייט נאך ניט, ווארום ער איז ערום אין דער ידיעה פון צווישן אז דער אויבערשטער איז אן ומפנס לכל, און דאס באקומט ער די שליחות פון דעם אויבערשטן דורך אט דעם אידן וואס גיט אים די פרוטה, במילא איז דאך פארשטאנדיק די דאמבארקייט וואס ער דארף האבן צו דעם נותן הצדק, צדקה, און די דאנקבארקייט פון דעם נותן הצדקה, וואס דער מקבל איז אים מזכה ער זאל קענען מקיים-זיין אט די מצוה, וואס דער אויבערשטער זאגט, אז זי איז שקול כנגד כל המצוות כולם, און לולי אט דעם מקבל וואלט ער ניט געהאט די געלעגנהייט צו מקיים-זיין די מצוה.

¶22און ויהי רצון, כמדובר, אז יעדערער זאל נאך צוגעבן אין די שליחות הצדקה וואס מ'גיט אים, אויך מיט דילי פון אייגענע געלט. ועוד ועיקר, געבן דאס בשמחה ובטוב לבב, און געבן דאס אין אן אופן אז דאס זאל באווייזן א לעבעדיקן ביישפיל, ווי אזוי א איד דארף געבן צדקה בגשמיות, און א איד דארף געבן א צדקה ברוחניות, אז אויב ער קען מערער לערנען ווי א צווייטער איד, אדער פרימער פון א צווייטער אידן, ווארום ער האט געהאט א בעסערן חינוך וכיוצא בזה דארף ער גלייך געבן די צדקה רוחנית, וואו נאר ער קען דערגרייכן אויף פארשפרייטן אידישקייט בכל מקום שידו מגעת. וואס ס'איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים קענען אויפטאן בשוה סיי אנשים סיי נשים, און קענען אויך אויפטאן קינדער, ביז אויך קליינע קינדער, ואדרבא, ווי מ'זעט דאס בפשטות, אז בשעת א קליין קינד און מ'איז אים מסביר וואס דער ענין פון צדקה איז גייט ער אריין אין א גרויסע התפעלות, מער ווי די התפעלות פון דעם נותן הצדקה, וואס ס'איז שוין נאך בר-מצוה, על אחת כמה וכמה פון א אידן מיט א ווייסער באד, און זוכט א געלעגנהייט ווי אזוי וואס פריער אפצוגעבן די צדקה, און האלט זיך ניט איין, און וואו נאר ער געפינט זיינעם א חבר אדער די מיידעלע געפינט איר א חבר'טע דערציילן זיי גלייך צו די חברים און חברות די גרויסקייט וואס ער האט ערשט געהאט די געלעגנהייט אויף מקיים-זיין דעם אויבערשטנ'ס א מצוה, און די גרויסקייט וואס די חברים און די חבר'טעס קענען האבן אויך אזוי טאן.

¶23און דערנאך ווערט דאס אלע צוזאמענגעלייגט מיט מעשינו ועבודתינו. און דאס ברענגט תיכף ומיד ממש, אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו געפינען זיך אלע צוזאמען אין אן אופן וואס דער אויבערשטער קלייבט זיך צוזאמען, אתם תלוקטו לאחד אחד איז דאך פארשטאנדיק, אז דער אויבערשטער, וואס ער איז תמים בכל דרכיו, איז דאך א זיכערע זאך, אז ער קלייבט צוזאמען אלעמען אין אן אופן פון תמימות, און ס'בלייבט אין חס ושלום א טייל פון איינעם, אדער א טייל פון די נכסים פון איינעם, ערגעץ-וואו, ניט מיטגענומען, נאר אלע גייען לארצנו הקדושה, אשר תמוד עיני הוי'אלקיך בה מראשית השנה ואחרית שנה. און דאס איז נאך היילט נאכמערער צו מיט כל פעולות האמורות, אז ס'זאל קומען תיכף ומיד ממש די גאולה האמיתית והשלימה, און מיט א קוק-טאן שטייען מען אלע צוזאמען, ווי דערמאנט פריער, בארצנו הקדושה, ובירושלים עיר הקודש, ובהר הבית, ובבית המקדש, ביז אין קודש הקדשים, צוזאמען מיט משיח צדקנו, ותיכף ומיד ממש.

¶24און דורך דערויף וואס יעדערער פון אייך וועט נעמען אט די שליחות אויף צדקה, און וועט נאך מוסיף זיין אויך מדילי, און דאס איז טאן, כאמור, בשמחה ובזריזות וועט די אלע ענינים זיין נאכמער בזריזות און נאכמער שמחה, ביז ושמחת עולם על ראשם און ס'וועט זיין בפשטות דער נוח נוח שני פעמים דער נאכו בתחתונים, נאכו בעליונים סיי אין גוף און סיי אין נשמה, און סיי אין גשמיות און סיי אין רוחניות, און סיי אין עולם כפשוטו, סיי אין דעם רוחניות'דיקן וועלט פון יעדער אידן, סיי מאן און סיי פרוי און סיי קליין-קינד, און מ'ווערט א גוי קדוש בגלוי, און מ'ווערט גלייך אין אן אופן פון מי'נוח זאת לי כימי קדם וכשנים קדמוניות, אין חסידות, ווי דערמאנט פריער, אז דאס גייט אויף דעם מעמד ומצב לאחרי ביאת משיח צדקנו, וואס ס'וועט זיין, כאמור, על ידי הסירות בכל ענינים אלו, תיכף ומיד ממש. ובפרט וואס דערפון איז מען דאך אויך מסיים, כאמור, מיט די שליחות אויף צדקה, זאל מען קענען מסיים-זיין די שליחות אויף צדקה אין ארצנו הקדושה, וואס לא יחדל אביו הוארץ, אין תחילת תקופת ימות המשיח, און גלייך נאך דערויף וועט זיין א המעדני מצויים כעפר און אויך ברוחניות כמים לים מכסים במדע את הוי בפרט נאך עלי הפצת המעיינות חוצה, אין די לעצטע תקופה, דורך דעם סירוז פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, זאל מען ממשיך זיין בזה אין די לעצטע רגעים פון גלות, און מוסיף זיין בזה אין עוסק דעת את הוי כפי דעת פון הנבראה און כפי דעת בורא ווי דער סיום פון רמב."ם, וואס דעמאלט וועט אויך שטיין בגלוי, יעדערער וועט זען, אז ווי אזוי איז ממנו נמצאו כל הנמצאים און ער איז דער מצוי ראשון, כמדובר כמה פעמים, ממנו נמצאו כל הנמצאים און דאס ווערט

¶25די התהוות בכל רגע ורגע, כתורת הבעל שם טוב, ווי דערמאנט כמה פעמים, וועט דאס אויך שטיין בגלוי, אז מ'וועט זען דעם כח הפועל בנפעל, ווארום לא יכנף עוד מוריך ביז והיו עיניך רואותות מוריך און מ'שטייט בתכלית השלימות, און נאך מערער בתכלית התמימות, כמדובר לעיל במשך הימים שלפני זה, בפשטות נשמות בגופים למטה מעשרה טפחים, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.

¶26שכות תך יבריי ורסיעי. דרשן הצדקה? זאגן כונשטן, אז סוס תך יבריי ורסיעי.

¶27איז דא דוקא נאכן ווארגן? כ'האב געבן אריבער ס'זאל זיין דרכה ועד צבחה. און דרכה וועט אפנעמען ממספירות, וואס ס'איז דאך פארשפעטנט מיט מעיין ביישטייערן, ווי אז דערפאר איז דא קען? האט נאך וואס דאס הייסט זי נוציק? און ס'איז מסבר צבח. אה? דרכה ועד צבחה. דא? און די וועלן א פארשטאנדיקער.

¶28לכן ביאילטו אין ורחיתי בשמו, במהרה ביום טובה בכל יום טובה בכל מרחיתי, במחנאי ממנו, וואס דאס איז נאך די תנאים? איז נאך דער מזכת ווי דאך דערפאר? ס'איז געזוכה. וואס דאס איז דאך דאך וואס דארט מען מסתמא וואס דארט מען אויף דער חרר באקול? אלע האט אן ניי און די חרר אן א וואס דאס איז דאך? ביאור האבן כבוד פון רחמים שוו אים אט דער חרר? מצדד סך דער ענין, וואס דארט מארגן קיין דעם אידן. וואס דאס מאלגן? בשעת ס'איז דא דא דאך פרוט ווי.

¶29ברכה דא?

¶30ברכה פסוק פון אנהויבנדל וואס מ'זאל זיין? ברכה.

¶31ברכה ברכה. האב, במהרה ורסי ברכה, במהרה, גלותיך יובראו ורסי ידידתי נצדקה, גלותיך יובראו ורסי חבר וכמדער דיר? און אפילו ס'שקוערט נאך וואס מ'דארף זיין. שיחוזא פון אידן, און שיחוזא פון רמוטא, ער איז דאך געזאגט בפשטות ושלחמים ושלחמים ושלחמים שיחוזא פון רבינינו ושלחמים ווחמים מיינ destinations עמירה, aren יל נפש מיךicht sponsorship acknowledged

¶32בעלמו. עמו בקרבן. לברכו בצלבי. און דא איז דאך דא אין שבע מצלבי. און דא איז דאך אויכעט דא איז ניטא? דער וואס איז דא? ענין! און דעמאלט. און איז דאך דאס איז דאך אויך פארשטייט. וועלן איז דא? און די זאלן זיך אלע רבה וואס פון דרך וואס?

¶33לוי און ווי דערפאר די בלש גלענען די טייט וואס דאס איז מצד מצבו בבנער, ווי בשעת אכל די וואלט ווערן צי ברכה ובמשולבן אמיר בקרוב, און אין לקרוב ופלשת, און ס'איז דאך אין תגא אזי

¶34ניו יארק.

¶35וואו ס'קופט זיך. ... אמון בכל אב. וכמדפ וכה לפו וכמדפ וכמדפ. און ס'איז דא? א'איז דא? טאג. און ס'איז דא? גדולה בפשטות יא נדער ראין. את קרח שלמציאה? אמון. בפשטות יא ניסן? און דא? אין דערויף וואס ער דארט דאך געזיין. אריך התוועדות יו ער זיין? אמיר ולכבץ ולכבץ ולכבץ ולכבץ ולכבץ.

¶36גיין דער ברכה פון דעם ברכה פון דקים תמור, וואס ער זאגט פון דעם בנין, און ווי דער דארטן בויער... חרג את זה פאכל פון חר את זה. לפוש למה קולי כסל. פארן זבחה במילות עליון. ס'האט דאך פאר דאס פעסט... פאר וואס האט מען געזאגט? דא פליינו. וואס זאל זיין בהצלחה נאך מערערניט ווי איצטער. זיין געזאגט? און אויבערשטע. ווערט דאס נצפעל פאר אנדערן. ענגע זיין

¶37ליים לתושי עמין, בשמו להאוי האור, אסטראריע, די ברקת, על אלע צייטונגען, זיי זאלן אנהויבן שרייבן ווי מ'דארף, און זיי זאלן אנהויבן שרייבן ווי מ'דארף.

¶38אתה חז. וואס דעמאלט איז דאך אבער, ובכל המצטרך, ובכל האצלחך, און דער ברכה ברכה.

¶39דאס? דער חנא איז דא כיפן שוין אזוי? עמן! וקרוב. און אזוי מ'איז דאך פארשטייטן? חנא'ווען חושן? עמן! וואס זיי מאכן פארן כחצו? לחיות טוב, על אף הבא משיחודי'ן חוזן שלום בן ניסון, וואס דאס איז פארגעבן א צדקה בזכותם ושל זיין חצויות טובות.

¶40באהרת שם חלף פעולים, לא ישתיק טובה ושתיק טוב זיך יערענען מיט דעם חושן פאר מעמן שולל אמן חושן בן אמת?

¶41אמן, דאס וועט מען אפגעבן א צדקה פארן זון.

¶42אמן ס'דארף געבן א פזקה פארן זו ביים בשורות טובה, לך לך לך, אמן בקראם, אמן בקראם, הלוי אז בפרטי א ענין, און בפרטי א ווען זאגן דאס בצלחה בצלחה, און בפרטי א קומען, דאס איז וואס די מרזקה פארמאנט, זיינען פשורות טובות, און בפרטי און בפשל�ה בצלחה בצלוי, אמן בקרוב, און ברכה בצלחה בצלוי אז

¶43ברכה וצלחה אמן צו רטה ורחה והצלחה, ברכה והצלחה, אמן, האמן בקרוב און ברכה והצלחה. און ברכה והצלחה.

¶44ברכה והצלחה. ברכה אמן בקרוב. און ברכה והצלחה. אז דערפאר איז אייך געזיין בשלום, איז דארף מען פיצורות טובה.

¶45וואס ער איז דאך צוזאמענרעדן מיט א דאקטער, און דו וועט מען דאך צוזאמענרעדן מיט א דאקטער, און דו וועט מען זיין גוטע פשורות, וואס דאס וועט געבן א צדקה אויף זיין זכות.

¶46לחיים בקרובו בשלט ובטל בטל.

¶47לחיים בצלחה.

¶48אמן ולטה ולטה לכל המצאת הרב. אמן וטוב. לך לך לך. אמן לך לך לך. אמן בטובה בזה. און ברכה להצלחה.

¶49דאס איז אויף געווען א צדקה פאר דער טאכטער, ס'איז גאר פאר די מיידי, ס'זאל זיין גוטע בשורות.

¶50בפשטות. ווי דערפאר איז דא? וואס איז דא? איז דא? דער אמת? וואס דערפאר איז? איז? זיי? זיי? פרוטה. אין? זיי? פרוטה. סיי? פרוטה? איז? און? עמון. בקרוב. דא? איז? דא? ברכה וברכה, אמן, צו רטה בעט, און ברכה וברכה, סלחה, אמן, וחרשי איבערשי, את נתיק מחסי., אמן, אידן, און דא איז דא דא דער... ברכה בהצלחה. עמן. לחבך לחבך. ברכה בהצלחה.

¶51עמן. דאס וועט דאס אפגעבן אויף צדקים, די שפותו. פארן זוכה אויף צדקות.

¶52ברכה בהצלחה.

¶53וואס דערנאך איז דאס א שרי טוב.

¶54ובשביל הימש, ברכה ואתה איסן, ברכה ואתה איצבון, ברכה ואתה איסן.

¶55אפ אפגעבן א צדקה אין אסטראליע, אפגעבן א צדקה אין אסטראליע. וועלכע.

¶56אפגעבן א צד�ה אין אסטראליע.

¶57לאחר ואשלכע. נאמען מקרות.

¶58לכה ועשו לך.

¶59אמן אמן, אמן, גמר, לך ועשו לך, לך ועשו לך, בטוב מער, אמן לצדקה לצחוטה, בלכה ועשו לך, אמן בשירה משפחה לצדקה.

¶60ה ועצלחה, ס'איז געזוכט, יובל אלול, דרכה דרכה סלחה, און סלחה אמן, און דרכה ברכה סלחה, אז ער איז דא בשלטה המשפחת, אמן, צורתה ועדיקה, אמן, דרכה ועצלחה, סלחה בשלחה,

¶61איז דא שוין הבנים, לך ועצו לך, ולקשך, לך ולחמנים, אמן, ארויס, דארף ער דארף ער קדוש?

¶62לך ועצו לך, לך ועצו לך. לך ועצו לך. ער האט ניט גענפן עשה איתנו. לכם". רקיע מערניט וואס איז דאס אייך? וואס דעמאלט האט געהאגט לו כנוצוץ וואס מפני זה, אין דעם איינער אויף קיין פון זייער באזונם להקייע זאגט. וואס דעמאלט זיין דערנאך וואס דעמאלט באזונם להם? דא בשול פנימה, ברכה ואתלכה.

¶63ברכה והצלחה. עמן. און וואס דו איז דאך העלפן אלע זאכן? עמן בקרוב? און דער ברכה והצלחה. און דער ברכה והצלחה. עמן. א סך סנכון. ברכה והצלחה. ברכה והצלחה.

¶64אמן בקרבה, דער בשביל העורים לך רץ לך, אמן בקרבה, דער בשביל חיים לאצדקה, רץ בקרבה, אמן בקרבה, אמן ככר המספרה, זאגט אים אין די היים א צדקה, זאגט אים א צדקה אין די היים.

¶65עמור בקרוב, בשלחה בשלחה, זיינען א לייכטן אופן, ובמצע בלסיע, און ווי ווי ס'איז נפזר'ן, און ממשיך נאן גווייל, בשלחה, בשלחה בשלחה, אמן, וכבשלחה, על המסתרף, וברכות, אמן, ובשורות טובות, וברכה והצלחה רבה. וואס דאס איז דא די מרזקה פאר די טאגה, און מ'האבן גוטע נייעס, דרחיבה ובצלחה ובצלחה, און דערפאר קומט דארף מען דערנאך אין דעם איינעם, דרחיבה ובצלחה.

¶66אמיר דא טיפן לזכבי שלא באב? דרחיבה ובצלחה.

¶67אמיר בקרוב. אמיר בקרוב.

¶68אמיר בקרוב. ממש, לחבר וחבר. ברכה בהצלחה, ולבכיל האור. יעדער ברכה בהצלחה. אמן. ס'וועט דער ברכה. אמן. בקרוב. לשון מאל יפה בן חתונה. אמן. איז ער כאילו לצדקה ווי שבו אילן איז חוטה. און ברכה בהצלחה. און ווי ער האט געבן צדקה נבלע. איז געדול. אמן בקרוב.

¶69שורא תברא, אמון, דער שיעור המשפט לך, און ברכה דערציילט.

¶70עמין סופו ותפק ברכה ואתה פרק ברכה ואתה פרק. אמן דרכה ואתה פארט. אמן. ברכה ואתה. אמן. השלחה.

¶71וכה והשלחה.

¶72אמן כסורתה בארום. ברכה והצלחה. אמן בקרוב. דאך וכה והשלחה. אמן בקרוב. איז דאך וכה רך והשלחה? מאדן אן ארף וסחר? אמן. דער טיטן ווי כפרסת כש איז די ניי ניי. ברכה והשלחה.

¶73ברכה והצלחה. קינדערן זיין קינדער, ווארום מ'זאל ער זיין פון זיין פון שבעו פסקי, ס'איז ער גמרא? און ס'איז ער זיין פון שבעו פסוקים, ווי גמר א�רגן, און דאס איז פארשטייט, אז דאס איז די ברכות פון זיין פון זיין פון זיין פון יום, ווי ער שלא קומט צו

¶74אהבה. בקרוב סורת אבטיק. וואס דאס איז דאך די מר דזקה, אז ס'וועט זיין זקות אויף זיין בקרוב וחלחה לחם. אמן ממש. לחלחה לחם. אמן בקרוב. אמן ברכה והצלחה. צורית טוב. איז דער שמין מ'רעדן בין קרוב חשבאנין. ווי די שנת הצלחה בכל המסתרע, זיין ברכה והצלחה. ברכה והצלחה. דער שבילה הראן. איז דאך כאן מזכות ההראן? ברכה והצלחה. עמו פון אנזי זיי בקרוב. ברכה והצלחה. עמו.

¶75ברכה והצלחה.

¶76ברכה ובחדת. נוגע. עם ענג. ברכה והצלחה. עם ענג. וואס ס'איז דא ליצטער כב ארץ הקדוש, האבן מען געבאגט א שעה פון ברכה והצלחה.

¶77און א ברכה והצלחה. ברכה והצלחה.

¶78ברכה.

¶79איז דא געפינען? אז וליבא ס'איז רטא ווארט, בכל הענינים, לחה ולחה, הברכה והצלחה, אמן פשוט, טוט וליתרקה בארץ הקדוש, לחה וליתרקדוש חוטה, ברכה וליתרקה ברכה וערצלחה און ברכה וערצלחה און ברכה וערצלחה.

¶80און איתן לית דקדש אלהבאר, בשבת אבער. וואס מ'זאל דער שטילער העלפן אין אויף די גוטע זאגן. און זיין בקרוב ממש, כצובות טובות.

¶81דא? און זיי וועלן געזאמען בשעת טובה ומוסלחה איתה, צוזאמען אפגעבן אויף צדקה. ברכה בהצלחה.