Text

¶1ס'איז דאך ווי איינגעפירט דער מנהג אין אזעלכע צוזאמענקונפטן, אז איידער מ'פארט זיך פאנאנדער נאך א משך זמן וואס מ'איז געווען צוזאמען, און געווען צוזאמען בנוגע צו לימוד התורה און צו עבודת התפילה, און אויך צו מעשים טובים און החלטות וועגן מעשים טובים איז כדי נאך מער פארקלענערן די קא סלקא דעתך, אז דער פאנאנדערפארן האט עפעס וואס א שייכות צו פאנאנדערפארן זיך, דערווייטערן זיך, חס ושלום, איינער פון דעם צווייטן, איז דערפאר טוט מען אן ענין הפכי פון פאנאנדערגיין זיך, און מ'נוצט אויס דוקא בסמיכות צו דעם פאנאנדערפארן זיך בגשמיות אויף טרעפן זיך נאכאמאל צוזאמען, און דוקא ברוב עם האנשים והנשים והטף, און ווי ס'איז איינגעפירט געווארן דוקא טרעפן זיך אין א מקום קדוש, אין א בית הכנסת, און מ'דאוונט אלע צוזאמען צו דעם אויבערשטן, וואס ער איז דאך דער באשעפער פון דער גאנצער וועלט, און אלקי ישראל,

¶2שמע ישראל הוי'אלקינו הוי'אחד די שייכות מיוחדה וואס ער האט צו עם קרובו, וואס ער רופט זיי אן אז דאס וועט זיין א קרוב נאענט צו אים, און ניט סתם אן אנטקייט, נאר אן אנטקייט פון בנים אתם להוי'אלקיכם, אן אנטקייט פון קינדער,

¶3אנאי'קייט פון בני בכורי, וכמדובר כמה פעמים, וואס דערפאר איז דאך א זיכערע זאך אז מ'דארף ניט איבער'חזר'ן נאכאמאל, און מ'ווייסט דאס בלאו הכי, עאכו כמה וכמה, אז דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט קריאת התורה, נוסף אויף דעם מקום וואס מ'טרעפט זיך צוזאמען, וואס דאס איז א בית הכנסת, וואס כנסת איז דאך דער איינפאכער אפטייטש, און פאר דארטן קלייבט מען זיך צוזאמען. און ניט סתם אז צוזאמענקלייבן זיך, דאס איז אויך א בית-המדרש, מ'קלייבט זיך צוזאמען כדי פארשטארקן זיך, און פארשטארקן די אלע אויף וועלכע מ'קען איינווירקן, על אחת כמה וכמה אט די וואס מ'זעט דאך אויך בגשמיות אין די זעלבע ד'אמות ווערט דאס א ציבור, ניט יחידים, נאר דאס ווערט א מציאות חדשה פון א ציבור, וואס א ציבור איז אן איינציקע זאך, ואדרבא, אז ס'באשטייט א ציבור וואס באשטייט פון א סך מענטשן, אנשים און אויך נשים, און אויך פון טף, איז וואס די צאל פון מענטשן איז גרעסער איז ברוב עם, הדרת מלך, איז אלץ מערער ווערט פארשטארקט די

¶4פאראיינציקונג זייערע, אין אן אופן פון התאחדות אמיתית, אין אן אופן אז דאס ווערט פארבונדן מיט דאס וואס ווי דער אלטער רבי האט אריינגעשטעלט אין סידור, אז יעדער טאג אינדערפרי איז נאך פארנט דאווענען צו דעם אויבערשטן, איידער מ'זאגט בשבחם פון ישראל, אנהויבנדיק פון מה טובה אליך יעקב משכנותיך ישראל איז נאך פאר דערויף דארף זיין די קבלה, און אויך דער אראפקומען בדיבור, אז ער איז מקבל עלי די מצוה פון ואהבת לרעך כמוך, און ווי געטייטשט כמה פעמים, ווי דער איינפאכער אפטייטש אין פשוטו של מקרא, אז די פאנאנט-קייט און די ליבשאפט פון יעדער אידן מיט אלע איבעריקע אידן איז דארף זיין אין אן אופן פון כמוך, אז דאס איז א רפשט ווי ער באציט זיך צו זיך אליין, און נאך מער בגלוי שטייט דאס, בשעת מ'טרעפט זיך אין אזא אופן, אז מ'דארף ניט דערמאנען אים וועגן דעם אויף וועמען ער איז מחוייב, ואהבת לרעך, די זעלבע זאך בנוגע צו פרויען מיט פרויען,

¶5ער טרעפט זיך און זעט אים בעיני בשר, איז דאך דעמאלט נאכמער די גלוי און נאכמער חיות, און נאכמערער די זיכערקייט, אז אזוי וועט דאס נמשך ווערן אין די טעג וואס אין די פארט מען זיך פאנאנדער. ובקרוב ממש וועט מען דאך האבן די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט דאך זיין אז יעדערער פון אונז, און יעדערער פון אלע אידן בכל העולם כולו, וועט זיך צוזאמענטרעפן גלייך מיט משיח צדקנו, בארצנו הקדושה, אין דער זעלבער לאנד און נאך מערער אין דער זעלבער לאנד און אין דער זעלבער שטאט ווי ירושלים עיר הקודש, און אין דער שטאט גופא, זיין שטאט באשטייט דאך פון א סך גאסן און א סך הייזער און א סך חצרות וכו וועט מען זיך טרעפן אין דער זעלבער הר הקודש און אין דעם זעלבן חצר בית המקדש און אין דעם זעלבן בית אין בית המקדש, מקדש אדנ'כוננו ידיך נאך מערער, ווי דאס איז דאך אזוי ווי יעדער טאג ביים דאוונען, איז דאך יעדער איד ביים דאוונען, אן קיין אונטערשייד, אנה

¶6נשים אדער טף, דארף דאך זיין יעדערנס פנים געווענדיק צו דעם זעלבן ארט, וואס דאס מיינט מען ניט נאר צו דער זעלבער לאנד, צו ארץ-ישראל, נאר אויך אין דער לאנד גופא צו דעם זעלבן ארט וואס דאס איז ירושלים עיר הקודש, און אין ירושלים גופא, ווי מ'זעט דאס נאכמער בהדגשה פאר די וואס געפינען זיך אין ירושלים און שטעלן זיך דאווענען, דארף זיין יעדערן פנים געווענדיק צו דעם ארט פון הר הקודש, פון דעם בית-המקדש, און דער וואס דאווענט אין אן אופן המותר, ווי זעלבסטפארשטענדלעך, אין הר הבית עצמו, דארף אויך זיין געווענדיק צו דעם זעלבן ארט אין דעם הר הבית, וואס דאס איז דער ארט פון דעם בית-המקדש, און דארטן גופא דער קודש קדשים, און אין קודש הקדשים, דא ימיינט די נקודה וואו ס'געפינט זיך דער ארון-הקודש און דער ארט פון דעם ארון-הקודש אין קודש הקדשים, התוועדות פורים תשל'ן הוטש אדנ-כדי כך, אז ס'איז דאך א דין אויף יעדער אידן, וואס געפינט זיך אפילו פון חוץ-לארץ, און געפינט זיך אין עקבתא דמשיחא, אין חושך הגלות, וואס החושך יכסה ארץ וערפל

¶7לאומים, ווענט ער זיך מיט דער זעלבן נשמה, ביז וואנענט אז דאס פועל'ט אויך אויף זיין גשמיות'דיקן פנים און זיינע גשמיות'דיקע אויגן, אז זיי זיינען געווען דער צד מעריב, און אין מעריב גופא וואו ס'געפינט זיך ירושלים, און ירושלים גופא וואו ס'געפינט זיך דער הר הבית, און אין הר הבית גופא וואו ס'געפינט זיך דער בית-המקדש, און דארטן גופא דער קודש הקדשים. וואס דאס גופא, וויבאלד אז ברוחניות נשמות'דיק, איז ווערט דאס די איבערלעבונג פון יעדער אידן יעדער טאג בשעת'ן דאוונען, און דריי מאל א טאג, מ'זאגט דאך דריי מאל שמיני עשרה, אפילו אין די וואכן טעג, עאכו כמה וכמה ביום השבת זאגט מען דאך נאך א פערטע תפילה, ועל דרך זה נאך זמנים ווען מ'זאגט נאך א פינפטע תפילה, און וויבאלד אבער אז מ'האט בכל אופן יעדער טאג דריי מאל, דער שלשה פעמים הוה חזקה הידרענס אינו בשר,

¶8פאראיינציקט דאס זיי, ובג' שלשה פעמים אהבה חזקה, אין א שטארקן אופן און אין א חזקה דיקן אופן, אז זיי ווערן איין און איינציקע מציאות, ניט קוקנדיק אויף דערויף וואס מ'לעבט אין פארשידענע לענדער, און אפילו אט די וואס האבן זיך געטראפן אין א בית קדוש, אין בית הכנסת און א בית המדרש, און פארבראכט צוזאמען אין אן עת רצון, וואס דאס איז דאך דער עת רצון פון ארבעים שנה פון הסתלקות, וואס פון דעם ערשטן מאל, פון דער הילולא, פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, איז שוין דורכגעגאנגען דרייסיק-ניין מאל, און דער פערציקטער מאל, און איצטער שטייט מען שוין נאך יו'ד שבט, האט מען דאך אויך דעם פערציקטן מאל בשלימותו, וואס אט דעמאלט ווערט דאך דער נתן הוי'לכם ולב לדעת ואינעים לראש ואזנעים לשמוע, וואס דאס פארנעמט דאך דעם גאנצן מענטשן מיט אלע זיינע חושים און מיט אלע זיינע כוחות און די נשמה זיינע, און אויך דער גוף זיינער, ביז דער לב הגשמי, און אין ניים הגשמיים און אזנעים הגשמיים, ווערט דאס אלץ צוזאמען פאראיינציקט,

¶9פאראיינציקט אין אן אופן אז נתן הוי'לכם, ווי דער אויבערשטער גיט זיין כח אין דעם און זיין ברכה מיוחדה בזה, אז ס'זאל זיין א התאחדות אמיתית, און איבערקומען ניט רעכענען זיך, ואדרבא אויסנוצן יעדער געלעגנהייט, ניט קוקנדיק וואס דאס איז אויפן ערשטן קוק צי דאס איז א זאך וואס פאראיינציקט, אדער וואס ס'איז מדגיש אז מ'האט א באזונדער פרנסה אדער א באזונדער געשעפט, אדער א באזונדער לימוד בתורה, אדער א באזונדערע מצוות אין וועלכע מ'קאכט זיך-איז דער גובר בזה, די נקודה האחידה בזה, די איין און איינציקע נקודה אין די אלע זאכן, אז זיי קומען אלע פון הוי'אלקינו הוי'אחד, און ווי מ'זאגט דאס, כמדובר, פעמיים בכל יום, און דערנאך אויך א דריטן מאל אין קריאת-שמע שעל המטה שמע ישראל הוי'אלקינו הוי'אחד, ווערט דאס אויך פון דעם הוי'אחד, וואס אלע פארשטייען דאך אז דאס איז אן אמת'ע אחדות, על דרך זה ואדרבא ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז דאס קומט און דאס דארף דורכנעמען דעם גוף גשמי, ווערט דאס אויך אן עם אחד אפילו ווי ער איז מפוזר ומפורד

¶10בין העמים, על אחת כמה וכמה אט די וואס געפינען זיך אויך בגשמיות אין דעם זעלבן בית-הכנסת און דעם זעלבן בית-המדרש, און ווי מ'פארענדיקט דעם טרעפן זיך צוזאמען אין בית-הכנסת ובית-המדרש מיט נעמען די זעלבע שליחות אויף געבן אויף צדקה, וואס צדקה איז דאך אויך א מצוה וואס ענינה איז דאך, אז זי איז מאחד מאכט איין זאך פון דעם נותן און דעם מקבל, אפילו ווען דער נותן איז א נותן הכי גדול, און דער מקבל איז דאך מנא ליצלן א מקבל הכי תחתון פאראיינציקט דאס, אז זיי ווערן איין און איינציקע נקודה, ביז וואנענט אז גדול המקבל מן הנותן אז ער טוט מערער אויף ווי דער נותן, כמדובר כמה פעמים, וואס דערפאר איז אויך אז צדקה ברענגט גלייך אראפ די גאולה, דערפאר וואס גלות איז פארבונדן מיט פירוד, און גאולה איז פארבונדן בפרט די גאולה האמיתית והשלימה מיט א יחוד אמיתי און א יחוד נצחי, אין דער זעלבער לאנד און אין דער זעלבער שטאט און אין דער שטאט ירושלים אין דעם זעלבן ארט,

¶11הר הבית, און דארטן גופא אין דעם זעלבן בנין, און אין דעם בנין און אין דעם זעלבער אפטיילונג פון דעם בנין, אין קודש הקדשים, וכמדובר כמה פעמים. ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס אויך מיט שליחות לצדקה, ווי דערמאנט פריער, און ווי ס'איז דאך אויך רגיל לויט די הוראה און דער ציווי און נתינת כח פון דורך נשיא דורנו, פון דעם אלטן רבי'ן, אויף לעבן מיט דער צייט איז דאך דער חלק אין חומש אין חתת פון יום הרביעי שבו נתלו המאורות פון היינטיקן טאג דער ענין פון שירת הים, וואס שירת הים הויבט זיך אויך אן פון די התאחדות פון יעדער אידן מיט אלע אידן, מ'זאגט גלייך בתחילתה אז ישר משה ובני ישראל וואס דעמאלט איז דאך געווען צום ערשטן מאל זיינען דאך אויך געווען אלע אידן צוזאמען אין דעם זעלבן ארט בא קריאת ים סוף און אין דעם ים גופא, און דארט איז געווען האנשים והנשים והטף און אלע זיי צוזאמען זיינען געווארן איין זאך, מיט די נשיאות וואס הנשיא הוא הכל פון משה רבינו.

¶12און דאס ווערט אויך א הכנה קרובה, וואס דערפאר שטייט דאך אויך נרמז די הכנה קרובה אין דעם לשון אז ישיר, לשון עתיד, ניט אז שר, דערפאר וואס יעדער מאל ווען מ'זאגט אז ישיר על דרך ווי מ'האט דאס געזאגט היינט אינדערפרי, און דערנאך מיטן אויבערשטנ'ס כח וועט מען דאס זיכער זאגן מארגן אינדערפרי, ועל דרך זה געזאגט אין יו ד שבט, כמה פעמים, ובפרט אין די ימי השבתות, ביז דעם שבת וואס דארף אנקומען גאר אינגיכן אין סוף פון דער וואך, וואס דאס איז דאך שבת שירה, וואס דעמאלט לייענט מען בתורה דעם חלק הרביעי, פון רביעי ביז חמישי, ווי דערמאנט פריער, וואס דאס איז דער חתת דער שיעור החומש פון היינטיקן טאג, ואז ישיר משה ובני ישראל וואס דעמאלט זיינען דאך אויך געווען אלע נשים פון אידן און אלע טי פון אידן, אלע צוזאמען אין דעם זעלבן מעמד ומצב רוחני, און אויך אין דעם זעלבן מעמד ומצב גשמי, און מ'האט דעמאלט אויך גלייך געמאכט זינגענדיק, וואס דאס באווייזט אויף שמחה וטוב לבב ביי אנשים, און דערנאך אויך מ'איז ממשיך, אז ס'איז אויך געווען ותשר מרים און אלע נשי

¶13ישראל אחריהם אטיצנה און מ'האט אלע צוזאמען אין אן אופן המותר, איז געווען אויך דער ענין פון אז ישיר, ביז וואנענט אז מ'דערמאנט אויך אין דער שירה דעם ענין פון קריאת ים סוף, וואס דאס איז דאך דער ענין השירה בפשטות. וואס דאס באווייזט דאך אויך אויף דער נבואה ווי אזוי ס'וועט זיין די גאולה המצוות והשלימה תיכף ומיד ממש. וואס דעמאלט וועט דאך אויך זיין, בדוגמא פון קריאת ים סוף, וועט זיין אויך ישים דעם ים, ים סוף לחרבה, און ס'וועט אויך זיין די ביקי ת פון דעם נהר, וואס דעמאלט וועט אויך זיין לשבעה נאכלים און ס'וועט אויך זיין די גאולה האמיתית והשלימה, וואס די התחלה בזה הויבט זיך אן אין א בית הכנסת און א בית-המדרש אין וועלכע אידן קלייבן זיך צוזאמען ברוב עם הדרת מלך, און מ'איז מסיים און מ'פארבינדט דאס מיט נתינת הצדקה, וואס דאס איז אויך אונטערשטרייכט די פאראיינציקונג פון אידן, און אונטערשטרייכט אויך, אז אלע האבן דעם זעלבן חלק אין תורה, פארבונדן מיטן טאג, וואס דאס איז דער חלק הרביעי שבו נתלא המאורות,

¶14וואס דאס איז דאך מורות לשון רבים, וואס דאס איז דאך אויך א דוגמא וואס אידן ווערן דאך פאנאנדערגעטיילט אויף נותנים ומקבלים, בדוגמא פון די שני המורות הגדולים, וואס איינע פון זיי איז דאך בדוגמת השמש ונותן, און דער צווייטער איז בדוגמת הלבנה און מקבל, און דערנאך ווערט דאס איבערגעקערט, אז דער מקבל ווערט א נותן און דער נותן ווערט אים מקבל, ועוד והוא העיקר, אז דאס ווערט די הכנה הכי קרובה, אז תיכף ומיד ממש, זאגט מען בדוגמא ווי ס'איז געווען אז ישיר בא קריעת ים סוף, ווערט אז ישיר לעתיד לבוא, אין די גאולה האמיתית והשלימה, די שירה לעתיד לבוא, וואס דאס איז פארבונדן אויך דערמיט, אז מ'פארט זיך פאנאנדער מתוך מצב של שירה, של שמחה וטוב לבב, וויבאלד אז יעדערער איז דורכגענומען מיט דינען דעם אויבערשטן, אני נבראתי לשמש את קוני דארף דאך זיין אבעת את הוי'אלקיך דוקא בשמחה וטוב לבב מתוך שירה אמיתית. און דאס ווערט די הכנה קרובה צו דער שירת היום אין ארץ הקודש, און דארטן גופן ירושלים עיר הקודש,

¶15גופא ביי הר הקודש, ובבית המקדש, מקדש אדנ'כונד ידיך דער שיר וואס די לויים זאגן בכל יום, בבית המקדש, און זאגן דאס ברוחניות איצטער אויך די לויים, ביז וואנענט? עד כדי כך, אז דאס פועל'ט, אז יעדער איד זאגט דעם שירו של יום דעם זעלבן שיר בכל יום ויום, על דרך זה אויך דעם שיר פון יום הרביעי, וואס ער איז דאך אויך מסתיים מיט אף על פי וואס בכלל איז דאס שירת היום פארבונדן מיט איינציקן קאפיטל אין תהלים, משא נכן בא יום הרביעי איז מען אויך מוסיף ג'פסוקים פון דעם קאפיטל מזמור תהלים שלאחרי זה, און וואס זיי הויבן זיך גלייך אן מיט לכו נא רננו להוי און דערנאך דער המשך בזה, וואס דאס ווערט אויך אן אפטייטש בזה און דער רמז בזה, ביז פשוטו של מקרא, אז מ'האלט תיכף ומיד בא לכו נרננה אין דער גאולה האמיתית והשלימה, גייט מען בנערינו ובזקנינו ובנינו ובבנותינו און מ'גייט מיט אן ענין של רינה ושמחה, כמדובר אין ירושלים עיר הקודש, אין ארץ הקודש און ירושלים

¶16עיר הקודש, און דארטן אין בית המקדש אדנ'כוננו ידיך, ותיכף ומיד ממש. און דער ענין הצדקה, ובפרט די החלטות טובות וואס מ'האט זיכער אנגענומען אויף זיך, אז מ'זאל מקבל זיין און מקיים זיין אט דאס וואס נתן הוי'לכם צו יעדערן פון אונז בתוך כלל ישראל, האנשים והנשים שם וטף דער לב לדעת ואיניים לראש וזניים לשמוע. און דאס ווערט אין אן אופן פון נתינה, בין יפה נותן, ווארום נתן הוי'לכם, און דאס ווערט ביז דער אויבערשטער גיט דאס מאין יפה, איז דאך פארשטאנדיק, אז צוזאמען מיטן געבן דער לב לדעת ואיניים לראש וזניים לשמוע גיט ער דאס אויך אזוי אז מ'זאל תוקף ומיד שטייען אלע צוזאמען בארצנו הקדושה, בירושלים עיר הקודש, און אין מקדש אדנ'כוננו ידיך, און אין אן אופן פון אמירת השירה, אויך די שירה פון לכו נרננך להוי און מיט די אלע ענינים ווי דערנאך אויסגערעכנט אין די דריי פסוקים,

¶17און דערנאך אויך אין ספר תהלים בכללות, ביז דער סיום פון ספר תהלים, וואס מ'איז דאך מסיים פון כל הנשמה, תהלל יודקי הללו כו, וואס דאס ווערט תיכף ומיד ממש, דער הללו כו ווי ער דארט דאס אין ארץ הקודש, אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין בית המודש און אין קודש הקדשים, און אין אן אופן נצחי הלוך ואותי ואור מתוך שמחה וטוב לבב. און דער ענין הצדקה זאל דאס אלע ענינים נאכמער מזרז זיין, אויך די קבלת ההחלטות, ועוד ועיקר המעשה הוא העיקר, די החלטות בפועל, ובמעשה בפועל מתוך שמחה וטוב לבב, ותיכף ומיד ממש. וואס דאס קומט ברענגט גלייך ארויס בגלוי, די החלטה פון דעם אויבערשטן, פון אבינו שבשמים, אז ער נעמט יעדער אידן און אלע אידן תלוקטו לאחד אחד בית ישראל, און שטעלט זיי אלעמען אוועק, און שטעלט זיך אוועק צוזאמען מיט זיי, מיט יעדערן פון זיי און צוזאמען מיט כלל ישראל, כאמור לעיל בארצנו הקדושה, און אין מקדש אדנ-י כוננו ידיך.

¶18פנים ידיעות יפה, מר שני ארץ. און מ'דארף זיין אין ארץ. און מ'דארף זיין אין ארץ. וואס דארף מען דארף דארף זיין? און דא אופן שטייט. און מ'דארף זיין? וואס דערפער איז דאך אבער בפשטות, וואס דארף זיין מאן עדיק, אין צורית תורית. וואס דארף מען אים מאכן א מעשה בצדות, און מאכן מאכן אים מאכן אים מאכן אים מאכן אין דערנאך איז א דין איינע פרושת.

¶19מצליח זיין די קרוב מאמר, און ווי ביינטיקער טשע, אז ער דארף זיין אין דעם פון אידן, און ווי ער איז דאך דריי אויך ביינאכטן דער פיצולות טוב, אז מ'דארף זיין טובה חופה למעשים טובה, צי כולל ארבעט בפשטות יו. וואס דערפאר איז געווען בפשטות? וואס דערפאר איז דער חורבן ווי דעם רבי'ן טאן. נעמען.

¶20אחר דבר. איז דער כאיזו על מנחמו ותרפון יום של בנ גוף. ער האטוך אהשלur במשלחת. וואס מפשט אראפ אין דעם אראפ אין דעם אופן?

¶21און אויך מ'איז זיך נוגע דער שוין פון זיין גופא אזא רע כטור וועכת.

¶22איז מערניט ווי דערפון מארגן מאכן אפגעבן צוריק זיין.

¶23העס ווי עמד. וואס זיינען דא כאבי ארץ הקדוש. ווי ס'איז ביי דא קטער? אייתו? און ס'איז ביי רעכט, אז מ'איז זיך בא אים כאילו? וואס זיך טאן? פאר. און ווי עסן? און ווי פאר, פארוועט מען זאגן. ווי פארשטו נאמאל? כאילו טער, כאילו. און איז ער דא קומט ה'תשמ", און ווי פארשטו.

¶24איז דעט דער בעי ביילי? דערפאר איז פאר טערג? ס'איז דער סיב וכן? קוקל די בעבי? און אין ארי אז די שטייט! און אין די ניי, און ארי שטייט! נאר ער געפינט זיך אריינג? התוועדות חמשה עשר בשבט תשמי, נאר ניסן תשמי עשר בשבט תשמי עשר בשבט תשמי איז דאס א יא ניסן?

¶25אבער די שיר העברנו?

¶26וואס איז די? ביז ובז ובשעו ואב, רבה רבה רבה רבה רבה.

¶27כדי כאבר ברכה נעמען מסיני נשחר בבוא, און מסער דער ברך רבה. וואס דערפאר איז דא? און אז אבער איז דא?

¶28קיין פאנט פארן?

¶29און אז כדי ס'איז דא?

¶30טיינק. קובי בבולדא? קאנט רול טר?

¶31רחא רבי'ן רחא רבי'ן רחא רבי'ן. קומען ער ניטא דאקע? מחסנע ניטא? דאקע? ווי קאנט רולט? רחא רבי'ן רחא רבי'ן. רחא רבי'ן.

¶32שוין קאמפ? רחא רחא רבי'ן. און ארויסייטן בפועל, און מ'דארף בפועל, ווי געפינט זיך אזוי אראפ אין שיעור פון זיין?

¶33דערויף וועט מען נאך שוין אין דעם וואס זאל קען זיין? און דו רעכא פארטארן, אז ס'איז דא דורך אויך קיין פון זיין, אז דער זון גייט קיין?

¶34יום. און דערנאך איז דא בפשטעל. און דערנאך איז דא בפשטעל. המשתדשין, בשעיל כל המשתדשין, כל המשתדשין דער שיעור.

¶35אידן, און דערנאך וועלן די פשטות.

¶36הוכל וכו' וכו' וכו' וואס קען דאס אינגאר צו מארגן?

¶37דער מלך איז דאך אים גיין האלבן דורך, און נאך איז קאמפער און נאך אים פארשטייט. און נאך איז גאר געשאפט פון פערן אן ער? פערן וואס ס'איז מער... דערפון איז קאמפערן? דאך איינער פון א פרשטייט.

¶38שמוען די זאלן ניט נאר, נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר.

¶39רב תב אט. נו? איז זיי קיין ניט קול עני. ס'איז קיין מסתר סינדע גראו.

¶40איז דאך ניט נאר, נאר פאר זיך.