Text

¶1חולי ראשי, כמדובר כמה פעמים, ווי דער אנזאג און נתינת-כח פון תורה, אז ”פותחין בברכה” און ווי אין אלע ענינים איז תורה אליין באווייזט דעם ביישפיל כביכול, דורך דערויף וואס זי הויבט זיך אן מיט א בי"ת, און מפורש אין תורה עצמה, אז דער בי"ת איז דער ראשי תיבות ברכה,

¶2אפילו ווי ער שטייט בגלוי אין דעם ווארט בראשית איז דאך דאס אויך אן ענין של ברכה, נאר אדרבא נאך א ברכה כפולה, א ב' ראשית אז דאס איז כולל אין זיך סיי תורה און סיי ישראל סיי אידן, און אין דערויף זאגט מען ביחד,

¶3דערפאר וואס ס'איז דאך דא ענינים ואדרבא, די עיקר ענינים זיינען גאר אידן דער עיקר, מי קדם למי ווי ער זאגט אין תנא דרי' ליהו, וכמדובר כמה פעמים, אז אזוי שטייט דער מארי מקום אין חסידות, און

¶4מ'געפינט דאס אין תורה שבעל פה געפינט מען דאס גאר אין ויקרא אין מדרש רבה, אין מדרש רבה ויקרא וכמדובר כמה פעמים, וואס ס'איז שווער צו זאגן אז דאס איז א טעות ערגעץ-וואו פון א מעתיק, וויבאלד אז די רבים, די נשיאים, האבן געזען אט דעם מערהי מקום, און מ'האט דאס מעתיק געווען אין די מאמרים שלאחרי זה,

¶5און נאכמער מעתיק געווען אויך אין ענינים שבדפוס, וואס דערפאר לייגט זיך צו זאגן על דרך ווי מ'געפינט כמה פעמים און אויך אין דער צדרה פון היינטיקער וואך, אז כמה ענינים וואס דערנאך האט מען זיי כביכול מתקן געווען,

¶6איז אויך ווי ס'איז געווען קודם התיקון איז דאס אויך געווען אן ענין של תיקון, גלייך אנהויבנדיק פון דער סדר, הויבט זיך דאך אן ווי אזוי עשו איז געבארן געווארן דער ערשטער, און גלייך חסידות מבאר, אז דאס מיינט מען אורות לתוהו, נאר ווי זיי שטייען אין תורה,

¶7ווי דער לידות עושה ווערט דערציילט אין תורה, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז אורות דתהו גלייך אין כלים דתיקון.

¶8וואס בנוגע צו דער וועלט בכללותה ווארט מען אויף דער גאולה האמיתית והשלימה, און מ'האט מערניט ווי מעין זה יעדערער בחייו הפרטים אין זיין גאולה פרטית,

¶9און בכללות העולם כולו וועט דאס זיין אורות דוטה ובכלים דתיקון, דערפון גופא וואס יעדערער בחייו הפרטים האט דעם כח און טוט אזוי בפועל אז ער נעמט די אורות דוטה פון וועלט, ועל ידי פעולתו, דורך דערויף וואס ער האט די שליחות וואס מ'האט אים געשיקט זיין נשמה,

¶10”נשמה שנתת בי ואתה משמרה בקרבי”, איז וואס האט דער אויבערשטער געטאן מיט דער נשמה בשמרה בקרבי דערפאר וואס די נשמה באקומט די שליחות פון דעם אויבערשטן פון לעשות ”לו יתברך דירה בתחתונים” וואס דאס איז די שייכות מיוחדה צו דעם כינוס השלוחים, כמדובר כמה פעמים,

¶11און ווי אויך גערעדט, כמדובר לי, אויך אין די שנים שלפני זה, וויבאלד אז בכמה וכמה שנים איז דער כינוס השלוחים קומט בסמיכות און אין פארבינדונג מיט הפרשה אין וועלכע ס'רעדט זיך וועגן ענין השליחות, וואס בארוכה רעדט זיך שוין אין דעם שבת דעזליני מיני און אין דעם שבת פון פרשה 'חיי שרה',

¶12איז דאך דא דער ענין השליחות בגלוי, וואס דאס איז דאך געווען תפקידו די שליחות פון ”אליעזר עבד אברהם” אנכי, און פארבינדט דאס מיטן ווארט אנכי וואס דער פארבונדן מיט אנכי איז דאך פארבונדן מיט מתן תורה,

¶13וואס דאס איז דאך אויך דער יחוד מ ה ובן, וואס דאס איז געווען די שליחות פון ”אליעזר עבד אברהם, ובכחו של” אברהם, וואס מתן תורה האט זיך אנגעהויבן פון אברהם'ן, כמדובר כמה פעמים, איתא בזה אין אריזל,

¶14אז דעמאלט האט זיך אנגעהויבן יציאת מצרים, און לעיקר פון יציאת מצרים איז דאך ”בהוציאך את העם הזה ממצרים תעבדון את האלקים על ההר הזה” וואס ס'איז דאך דאס אויך אנגעהויבן פון דעם תעבדון פון ”עבד אברהם אנכי” פון זיין עבודה,

¶15וואס דאס איז געווען די הכנה צו די עבודה פון יעדער אידן און פון אלע אידן, וואס די עבודה פון יעדער אידן איז דאך דוקא 'הנשמה בגוף', וואס דאס איז דער יחוד מה ובן, נשמה מה און גוף בן, וכמדובר כמה פעמים, און אויף דערויף האט מען די נטבה צו סובב גבר לעתיד לבוא,

¶16אז לעתיד לבוא וועט מען זען ווי אזוי דער גוף איז גאר דער עיקר, און ס'איז גאר פארשטאנדיק בפשטות, אז וואס זעט מען בחיים חיותו בעלמד אים פון אלע אידן,

¶17ובפרט פון די אידן וואס דער אויבערשטער בענטשט זיי מיט אריכות ימים ושנים טובות, האבן זיי דאך ימים נוספים און שנים נוספות, אז זיי זאלן טאן נאכמערער, די נשמה זייערע און גוף זייערע, און ביידע אין אן אופן אז די נשמה שטייט אין ”תכלית השלימות שלה”,

¶18וואס דאס איז דוקא ווען זי איז אין גוף, און דער גוף שטייט אין ”תכלית השלימות שלו” ווען דאס איז דוקא ווי דער גוף געפינט זיך אין אן אופן אז ער איז צוזאמען מיט דער נשמה,

¶19ואדרבא מ'זעט גאר, אז אף על פי וואס ”והוא ימשל בך”, איז אבער דער 'תכלית השלימות' איז דאך דוקא לעתיד לבוא, וואס דעמאלט ווערט פון ”והוא ימשל בך” במשך לחיים חיותו בעלמא דין,

¶20איז מען ממשיך דערנאכן פון חיים בפשטות אין חיים נצחיים, אין אן אופן פון נקבה צובב גבר וכמדובר כמה פעמים וואס מבאר אין חסידות, אז לעתיד לבוא וועט די נשמה באקומען איר חיות פון דעם גוף.

¶21וואס ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז די נשמה וועט אויך זיין א נשמה חי', אבער דעמאלט זאגט מען אויך א נשמה חי', דערפאר וואס דער עיקר החיות איז דאס דוקא אין דעם גוף ויש לומר מכמה רמזים בזה,

¶22אנהויבנדיק אויך פון די רמזים פארבונדן מיט דער פרשתינו, וואס מ'איז זיך אריינגעגאנגען אין פרשה תולדות, און ס'איז ידוע די תמי' בדבר, כמדובר כמה פעמים,

¶23אז די פרשה וואס האט זיך אנגעהויבן גלייך נאך דעם שבת ווערט אנגערופן פרשה תולדות און מ'איז מבאר, אז דאס איז על שם ההתחלה שלה ”ואלה תולדות יצחק בן אברהם”,

¶24און מ'פרעגט גלייך אויף דערויף די שאלה, וואס ס'איז דורשת ביאור אין פשוטו של כתובים ואלה תולדות הויבט זיך גאר אן אזוי אויך ו”אלה תולדות נוח” די זעלבע התחלה אין דעם זעלבן ערשטן פסוק,

¶25און ס'האט דאך לכאורה ער פי הסדר בתורה, בפרט נאך ווי א תינוק חמש למקרא לערנט תורה, לייגט זיך בא אים בפשטות, אז דער נאמען תולדות האט געדארפט זיין צום ערשטן מאל, אז ס'קומט אט די התחלה,

¶26אז ס'קומט צום צווייטן מאל די התחלה, און מ'דארף מאכן א חילוק, אז מ'זאל קענען מבחין זיין צווישן דער סדרה ואל די תולדות נח און וולדי תולדות יצחק האט מען געדארפט בא דער צווייטער סעד איז בא פרשה תולדות יצחק דארט א נאמען געגעבן תולדות,

¶27און מ'זעט אז די ערשטע פרשה ווערט דוקא אנגערופן בשם נח, און די צווייטע פרשה ווערט אנגערופן בשם וולדי תולדות וואס שטייט פאר דעם ווארט נח.

¶28וכמדובר בארוכה אין די התוועדות שבשנים שעברו.

¶29ויש לומר אויך, אז אף על פי וואס יעדער ענין שפיגלט זיך דאך אפ אין עבודה רוחנית פון א אידן, און דער עיקר ווי ער שפיגלט אפ זיין עבודה רוחנית און זיין עבודה גשמית,

¶30וואס אף על פי וואס לכאורה איז דאך דער שליחות פון א אידן איז דאך, אז ס'זאל זיין ועול די תולדות דער לתורה של צדיקים ”ועמך כולם צדיקים” מעשים טובים, במילא זאגט מען ועול די תולדות אז דאס איז די תולדות פון ”עמך כולם צדיקים” אף על פי כן זעט מען אז דעם ערשטן מאל אז ס'קומט אט די התחלה,

¶31און וואס נח איז דאך אויך פארבונדן דוקא מיט אידן וואס דערפאר ווערט דאך אויך דער פסוקי נח געבראכט אין די פסוקים פון מוספים של ראש השנה, און אויך אין מוספים פון יובל, וואס דעמאלט איז דאך אויך געווען די ט' ברכות, כמדובר כמה פעמים,

¶32איז דארטן ווערט אנגערופן בשם נח, און ערשט דערנאך די צווייטע פרשה זאגט מען, אז ס'ווערט אנגערופן בשם תולדות און וואס איינע פון די ביאורים בזה איז, אז דער אויבערשטער, בשעת ער גיט א שליחות אידן, אז זיי זאלן טאן, און אין וואס איז די שליחות?

¶33אז זיי זאלן מאכן תולדות, און מאכן תולדות דוקא אין אן אופן פון ואלה אז דער איד שטייט בקיומה א נשמה בגוף קען מען אויף אים זאגן ואלה און ער שטייט אין אן אופן אז דאס איז א נשמה חי' אין א גוף חי,

¶34במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז ”ודבק והיו לבשר אחד” וואס דאס איז ”תולדותיהם של צדיקים” אלו תולדות האט מען נאך מקדים געווען דוקא די ערשטע פרשה ווערט אנגערופן בשם נח און ערשט די צווייטע פרשה ווערט אנגערופן בשם תולדות וואס די סברא איז דאך גאר להיפך,

¶35כמוזכר לעיל, דערפאר וואס אט דא זעט מען ווי דער רמב"ם איז מאריך בארוכה פון די יעודים גשמיים, וואס אן אריכות גדולה אין תורה, ועד כדי כך, אז ניט סתם אז ס'איז אן אריכות גדולה, נאר ס'איז דאך גאנצע חלקים און גאנצע פרשיות בתורה פארנעמען זיך מערניט ווי מיט יעודים גשמיים.

¶36ויש לקשר זה אויך מיט דעם ענין ווי דאס איז די התחלה פון פרשה עולדות עולדות ווי ס'ווערט אנגערופן די פרשה פון היינט וואס ס'האט זיך אנגעהויבן דעם זונטיק,

¶37כלפני זה, אין די ראבים פון שבת שלפני זה, אין דער פריער פון ואלה תולדות האט דער אויבערשטער מקדים געווען, אז ער איז מקדים די חסדים שלו, און די שלימות אין די שליחות וואס ער גיט,

¶38גיט ער מלכתחילה די שליחות אין אזא אופן, אז צום אלעם ערשטן איז דער אויבערשטער מסביר צו יעדער אידן וואס יעדער איד איז דאך דעם אויבערשטנ'ס א שליח,

¶39אז ער איז מסביר, אז די ערשטע זאך דארף ער וויסן זיין אז ער איז הרט נחי אין אלע זיינע ענינים, סיי אין עניני הגוף און סיי אין עניני הנשמה, ניחי לתחתונים און ניחי לעליונים, און ערשט אין דער צווייטער פרשה אין דער פריטער סדרה וואס האט אט די התחלה,

¶40איז ערשט יענער ווערט אנגערופן בשם תולדות ווארום וויפל דער אויבערשטער נויטיקט זיך כביכול, אז אידן זאלן אים צושטעלן זייערע מעשים טובים, וואס דאס איז דאך מסביר פארוואס מ'זאגט אז א איד איז ”שותף להקב"ה במעשה בראשית”, דערפאר וואס פונקט אזוי ווי א איד מוז אנקומען צו דעם אויבערשטן,

¶41נשמה שנתתה ”נותן בין יפה נותן"”, ועל דרך זה אויך בנוגע לגופו פון ”אתה משמרה בקרבי” דער אויבערשטער האט אויך אויפגעמאכט דעם ענין פון בקרבי וואס דאס גייט דאך בפשטות אויפן גוף, אט דא זאגט מען אבער ניט די דרגות פון

¶42”נתת בי” און איך ניט שברתה יצרתה און עשיתה דערפאר וואס א גוף איז העכער פון אלע ד' דרגות, אפילו פון אצילות, ווארום דוקא דער גוף, ווי תורת הבעש שם טוב, כמדובר כמה פעמים,

¶43איז הוא לבדי הוא העכער פון אצילות, עאכו אכו אכו אכו פון בריאה און פון יצירה און פון עשי איז דוקא עצמות ומהות איז ב ”כוחו ויכלתו לברי עין ויש” הגשמי,

¶44וואס וואו אזוי דער עין ווערט א יש הגשמי זעט מען דאס דוקא אין דעם גוף, און וואס דערפאר איז פארשטאנדיק, אז דער גוף איז העכער פון אלע ד' עולמות, און פון גאנץ 'סדר השתלשלות',

¶45על דרך ווי מ'ברענגט די ראי' פון תורה עצמה, אז מי קדמה למי וויבאלד אז תורה אליין זאגט, אז זי איז באשאפן געווארן אין אן אופן אז זי באשטייט פון ”אמור אל בני ישראל” און ”דבר אל בני ישראל” וכיוצא בזה, על דרך זה איז אויך בהנוגע צו נשמה אין גוף, איז די נשמה באשאפן געווארן צוליב'ן גוף,

¶46און די גאנצע וועלט איז באשאפן געווארן צוליב'ן גוף, ווארום צוליב דער נשמה האט מען ניט געדארפט האבן דעם גאנצן 'סדר השתלשלות'.

¶47די נשמה איז געווען נאך פון פריער אין גן עדן און נאך פון פריער א חלק אלוקה ממעל, וואס איז א חלק אלוקה 'ממעל ממש'?

¶48איז דאס דוקא דער גוף פון א אידן, וואס אויף אים איז שייך זאגן דער ווארט ממש, וואס דאס איז די ממשית ביז אין המשות בפשטות א ענין גשמי וואס מ'טאפט אים אן מתחוש המישוש.

¶49ויש להאריך בכל זה, וויבאלד אבער אז מ'וויל דאך ניט אויפהאלטן דעם עולם כסר זאלן קענען ממשיך זיין אין דעם כינוס השלוחים, און דער כינוס זאל זיין א כינוס אמיתי, כינוס לצדיקים, וואס דעמאלט איז ”טוב להם וטוב לעולם”, וכמדובר כמה פעמים.

¶50ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל אראפקומען די מעשה בפועל, אז אף על פי וואס ביז איצטער האט מען אויפגעטאן יעדער שליח און כמה בית שלוחים צוזאמען נאך מערער ווי צוויי מאל אזויפיל,

¶51על אחת כמה וכמה א כינוס פון שלוחים, איז דאס גופא פועל"ט בא יעדער שליח און ביי אלע שלוחים אז 'מי שיש לו מנה רוצה מאתים',

¶52דער רצון בפשטות, וכמדובר כמה פעמים, אז ענין הבחירה איז אזוי געווארן אויך בא ניט-אידן, איז דאך דאס אבער דער עיקר צוליב אידן, כדי ביי א אידן זאל זיין פון מאתים וואס ער באקומט גלייך, זאל ער גלייך האבן ארבע מאות,

¶53ביז צו ”ארבע מאות שקל כסף עובר לשוחר” ווי געלייענט אין די פרשה פון וועלכע מ'קומט אין פרשה 'חיי שרה', און דאס קומט אלס א המשך צו ”מאה שנה ועשרים שנה ושבע שנים”, אין די גאנצע ימי שני חיי האדם, און אז דער אויבערשטער העלפט אים און איז אים מצליח, אז ער האט אריכות ימים ושנים טובות,

¶54און פון מאה ועשרים שנה קומט ער דערנאך צו מאה ו”עשרים ושבע שנים” און שטעלט זיך דערביי ניט אפ און קומט צו ”מאה ושמונים שנה”, וכמדובר כמה פעמים ווערט גלייך בכחו האט ער שוין גלייך א תינוק א אידיש קינד,

¶55ווערט געבארן האט ער שוין די אריכות ימים ושנים טובות בפועל, אין דעם פועל ווי דאס איז ביי א תינוק, און דערנאך איז ער ממשיך בזה און מגלה בפועל בגשמיות און אין ממשיות, כמדובר לעיל, חלק אלוקה 'ממעל ממש'.

¶56ועוד והוא העיקר, ווי מ'פארבינדט דאס יעדער ענין מיט אן ענין של צדקה, מיט אן ענין פון תורה, און תורה עצמה דער ענין פון 'פנימיות התורה', ווי 'פנימיות התורה' איז אין אן אופן די 'יתפרנסון מיני' דאס איז דאך תורת חב", ביחד עם זה איז מען דאס אויך ממשיך, כמדובר כמה פעמים, פון ”מנהג ישראל”,

¶57אז מ'פירט אריין א אידיש קינד אין לערנען תורה, הויבט מען דאס אן טאקע מיט א פסוק אין תורה, און מ'שטעלט אים אוועק לעבן א תורה ווי ס'איז שייך צו א קינד, איז דאך דאס ניט א ”ספר כתוב על” הקלף איז דאס דארף מען זיך דאך היטן צו געבן א קינד, ס'דארף דאך בלייבן בשלימותה אויך בפשטות,

¶58אפילו ווען ניט א איד וועט דאס זען זאל מען דאס זען ווי אזוי אידן האלטן טייער א ספר תורה, איז מאכט מען צו דריי יאר, וואס דעמאלט ווערט דאך דאס ”עקב אשר שמע אברהם בקולי”,

¶59אז יעדער איד האט די אלע יארן וואס האט געהאט דער ערשטער איד, אחד הי' אברהם און אין דערויף איז געווען די חלוקה כללית, אז ס'איז געווען ”עקב אשר שמע אברהם” און דערנאך איז געווען די דריי שנים שלפני זה, פאר דעם עקב, ווארום שני חיי אברהם איז דאך געווען ”מאה שנה ועשרים שנה”, מאה

¶60שנה וש פי ”שבעים שנה וחמש שנים”, כמדובר כמה פעמים.

¶61ועוד והוא העיקר, אז אזוי ווערט בא יעדער אידן, וואס ער איז דאך די דוגמא אן אפשפיגלונג פון אברהם אבינו, ווערט בא אים די אלע ענינים ווי זיי זיינען מרומז, און שטייט דאס בא אים נוסף אויפן רמז וואס ער האט אין דעם שטייט דאס בא אים בכלוי,

¶62אז ס'שטייט ביי אים בגלוי דער מאה שנה די מוחין שלו שטייען בגלוי, און ביז אין פרטי פרטיות, וואס דעמאלט ווערט פון מוחין דער ענין פון מאה שנה, און ס'ווערט דערנאך אויך גלייך פון די מדות שלו ווערט אויך כלול מואסר ווערט גלייך שבעים שנה,

¶63און דערנאך איז ער דאס אלץ ממשיך אין די בכל ”נברא העולם הזה” וואס דארט איז דער עיקר עבודה פון א אידן אין די חמש שנים, ווערט דעמאלט יעדער איד סבוע ווי שטייט דער לשון בא דעם ערשטן אידן סבוע, און ס'איז געווען אן ענין אז די אלע ימים זיינען געווען שלימים און ממולאים, ביז אויך אין אן אופן פון שלימות,

¶64מיט מעשים טובים, און דאס גופא גיט אים חיות, אז דערנאך האט ער אריכות ימים ושנים טובות, ביז צו חיים נצחיים, ווארום גלייך גייט מען אריבער, בפרט נאך אז מ'איז דאס מקשר צו א נתינה לצדקה, צוזאמען ווי כאמור א נתינה פון א קונטרס פון 'פנימיות התורה', וואס דאס איז דאך א לימוד פון 'פנימיות התורה',

¶65ברענגט זיך גלייך ימות המשיח, ובלשון הידוע, ”להביא לימות המשיח” ניט דער ענין ווי ס'שטייט, ברור הלימודים שטייט לרבות וכיוצא בזה, און דא איז משנה מ'זאגט דעם לשון להביא,

¶66אז יעדער איד איז ניט ער פארלאזט זיך אז משיח וועט קומען און דאס וועט געטאן ווערן, און ער וועט הנאה האבן דערפון און וועט נעמען איינטיל אין דעם לאחרי ווי משיח וועט שוין קומען, נאר להביא יעדער איד ברענגט אליין ימות המשיח, ימות 'לשון רבים'.

¶67ועוד והוא העיקר, אז ס'לייגן זיך צוזאמען צוויי אידן צוזאמען, און מערערע אידן צוזאמען, ומתוך שמחה וטוב לבב, פון א חסיד'ישן פארברענגען,

¶68און צוזאמען מיט א ”לקח טוב נתתי לכם” ווי אין 'מנהג ישראל', אז ווען מ'פירט אריין א קינד אין חדר גיט מען אים אויך לוקח, און מ'פארבינדט דאס מיט ”לוקח טוב נתתי לכם” וואס בפשטות גייט דאס אויף דער ענין התורה, און דערנאך ווערט דאס אפגעטייטשט, אז אויך אז דער ניטית זאל דערהערן,

¶69אז דער לוקח וואס א איד עסט איז דאס אן ענין וואס ער עסט תורה ווי דער פירוש הפשוט אין פסוק פון ”לקח טוב נתתי לכם” איז בא יעדער אידן איז דער פשטות און דער רמז מכל פירושי התורה,

¶70וויבאלד אז דאס איז אין דעם זעלבן ווארט ווערט דאס דער זעלבער ענין ווי על פי הלכה, כמדובר כמה פעמים, ווערט דער ”לקח טוב נתתי לכם” וואס דאס איז דאך די שלימות אין תורה,

¶71נתתי לכם איז גייט דאך דאס אויף ”תורה מעיתי תצא” כולל אויך ווי תורה העתידה לבוא, און די עתידה לבוא קומט תוכף ומיד ממש,

¶72און אין אן אופן פון ”לקח טוב נתתי לכם” אז מ'הערט ווי רש"י טייטשט אפ אויף וישקנים אין שיקות ”פיהו כי טובים דודיך מיין” אז דאס גייט אויף דער ענין פון תורה לעציד לבוא, און תורה וואס דער אויבערשטער אליין, לילמדו עוד ”איש את רעהו ככולם” ידעו אותי איז מיט יעדערן באזונדער לערנט דער אויבערשטער אליין 'פנימיות התורה',

¶73כולל אויך 'פנימיות התורה' ווי דאס איז אין נגלה דתורה, און כולל אויך נגלה דתורה, איז וויבאלד אז לעתיד לבוא אין התחלת פון ימות המשיח איז להרן למת המשיח צוזאמען מיט 'קיום המצוות' לערנט דער אויבערשטער אויך דער ענין פון נגלה דתורה, וכידוע כמה פעמים דער דיבור בזה,

¶74אז בשעת דער אויבערשטער זאגט א הלכה ווערט גאר א שאלה ווי ס'דארף זיין די הלכה, ווארום הלכה קען מען ניט פסק'ענען על ידי נבואה, דארף דאך דער אויבערשטער זאגן ניט אין אן אופן פון דבר הוי' איז דאך

¶75דער ענין הנבואה, נאר דא וועט זיין דער ”דבר הוי' זו הלכה ”הליכות עולם” לו” דוקא ווי דאס ווערט אנגעטאן און נתלבש, און א פסק דין אויך אין ענינים פון עולם ”הזה הגשמי, כידוע” די מחלוקת הפוסקים,

¶76אז לכמה פוסקים, אז אף על פי וואס מ'האט געווען א ספק צו פסק'ענען ריט רבה בר נחמני וויבאלד אז ס'איז געווען דעמאלט א שאלה, קען זיין אז זי איז שוין א נשמה אן א גוף, איז דאך אבער אלץ בהנוגע צו א נשמה ווי זי איז א חלק אלוקה ממעל,

¶77אבער ווי חלק אלוקה 'ממעל ממש', און ווי דער אויבערשטער איז אליין, איז דאך לדעת כמה פוסקים איז ווי הקב"ה איז אין 'מתיבתא דרקיעא' איז אט דעמאלט איז א מחלוקת אין פוסקים, צי מ'קען פסק'ענען דעמאלט ווי הקב"ה ווי הקב"ה איז פארבונדן מיט תורה חדשה מאיתי תצא,

¶78און ווי הקב"ה איז פארבונדן מיט מתן תורה בפשטות,איז דאס געווען ”וידבר אלקים את כל הדברים האלו לאמר” וכמדובר כמה פעמים, אז דער אלקים וואס שטייט דא, איז דאס העכער סיי פון שם אלקים סתם געבראכט אין תורה,

¶79סיי אפילו פון הוי' האלקים ווי דאס איז העכער פון 'שם הוי' איז אבער דא ווי אזוי אלקים איז נאך העכער פון כל ענינים פון הוי' האלקים צי ג' פעמים ופעם אחת, וכמדובר כמה פעמים, און מ'האט תיכף ומיד ממש,

¶80אז דער אויבערשטער איז מקיים ”וידבר אלקים את כל הדברים האלה לומר” תיכף ומיד ממש, נאך היינט ביינאכט, און קודם דעם המשך האט מען גלייך דער ”וידבר אלקים את כל הדברים האלה לומר” אויך איז דאך דער אויבערשטער מייסד לכללי התורה, וואס דאס איז דאך ”כל הדברים האלה לומר”,

¶81וכמדובר כמה פעמים, אז תורה זו ”לא תשתנה לא” נפלותקע, וכמדובר כמה פעמים, און ס'ווערט ”וידבר אלקים את כל הדברים האלה לומר” בפשטות, אז מ'איז זוכרי און מ'האט תיכף ומיד, הערט מען באוזן הגשמי אז ווי אזוי ווי ”אדבר לקים את כל הדברים לומר”,

¶82און וועלכע דברים איז הערט מען פון דעם אויבערשטן אליין אין אן אופן אז מ'זאגט אז דאס איז הדברים האלה, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש.