Paragraph
Paragraph rh-e51ds6v5
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-rnx2487c
- order
- GA
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- דער גאנצער דגל, אלע דריי שבטים וואס אין דעם דגל די זעלבע שליחות, די זעלבע ארדע אויף צוזאמענקלייבן די אלע אידן פון כל המחנות, צוזאמענקלייבן אלע זאכן וואס געהערן צו די אידן פון כל המחנות, ער זיי צוזאמענקלייבן ווי דער אויבערשטער וויל, און ווי דער אויבערשטער וויל, בשעת מ'געפינט אן עבודה גיט דער אויבערשטער א ספעציעלע מצוה, אז מ'זאל מושיב זיין די עבודה, אומקערן די עבודה צו דעם וואס מ'האט אים געפונען, צו דעם וואס האט דאס פארלארן, און דעמאלט איז מען מקיים א באזונדער מצוה, אן עקסטרע מצוה, און באקומט א באזונדער שכר, און זיכער באקומט מען צום אלעמענשטן דעם שכר, אז טאמער האט ער אליין חס ושלום עפעס פארלארן איז מדה כדמידה", נאר כמה פעמים ככה, קערט אים אום דער אויבערשטער אליין זיין עבודה, קערט אים אום ידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, און קערט אים אום, ווי דערמאנט פריער, אין אן אופן פון שמח און תשמח,, און אויך ער קערט-אום דער הקהל את האם האנשים והנשים והטף, אז אויב איינער פון די אנשים אדער נשים וטף, איז געגאנגען פארלארן, קערט אים אום דער אויבערשטער אליין אט די עבודה, און מאכט אין דערויף שליחים פון דעם אויבערשטן, דעם דגל דם. און דאס ווערט א ספעציעלע מישן, א מצוה איז דאס כאן דעם גאנצן יאר, א ספעציעלן כח און א ספעציעלן מזל און א ספעציעלער ארדה רף זי דעה איז דאס, בשעת מ'לערנט אין דער תורה, און מ'לערנט דאס מיט א לעבעדיקייט, ווי אידישע קינדער לערנען דעם אויבערשטנ'ס תורה, און מ'לערנט די אלע פסוקים פון דעם חלק פון תורה, וואס יעדערער פון זיי געהערט זיך צו דעם טאג, איז דאך א זיכערע זאך אז ער וועט ניט גיין פארלירן א חלק פון דעם טאג, בשעת ער איז גאר דער מייסב לכל המחליות, ער דארף צוזאמענקלייבן די עבודה
- proofread
- 0