transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1הויבט ער דאך אן חמשה עשר באב, וואס אויף דערויף זאגט דאך די גמרא אויך אין א סיום מסכתא ולא היו ימים טובים לישראל כחמשה עשר באב וכיום הכיפורים, וכמדובר כמה פעמים אין די שנים שלפני זה, און נאכמערער אפגעדרוקט שוין אין דער מאמרי חסידות פון רבותינו נשיאינו, כמדובר ומוזכם, כמה פעמים, און מיט די עארות לזה וכו,' לכל לראש קומט אבער פשוטו של ענין, פשוטו של הלכה זו, דאס איז דאך אויך א הלכה, אז ס'דארף זיין בא יעדער אידן, בתוך כלל ישראל, ועל אחת כמה וכמה בא כלל ישראל, דארף ער טאן כל התלוי בו, אז ס'זאל זיין גלייך ווי ס'הויבט זיך אן דער טאג, זאל דאס זיין אין אזא מין אופן, גלייך מתחילתו ובראשיתו, אז דאס ווערט אזא יום טוב, וואס לא היו ימים טובים לישראל כחמשה עשר באב וכו.' וכמדובר כמה פעמים על דרך זה. און די טעמים הפשוטים לזה איז דאך, וואס דאס איז דאך חמשה עשר באב איז דאך קיימא סתירא באשלמותא וואס דאס גייט דאך אויף פארבונדן
¶2און דערפון לערנט מען אויך אפ, אז דאס גייט אויך אויף ישראל, וואס מוינים דומים ללבנה און מונים ללבנה, במילא איז דאך פארשטאנדיק דער חמשה עשר שבו איז מבואר בארוכה און מובן אויך בפשטות, אז ס'איז אינו דומה אפילו צו חמשה עשר שבשל החדשים, אפילו ניט סוין חמשה עשר שבחודש ניסן ובחודש תשרי, וואס דעמאלט איז דאך דאך חמשה עשר די התחלה פון חג הפסח, אין אלע שבעת ימי הפסח, ועל דרך זה אויך חמשה עשרי די התחלה פון אלע שמונות ימי חג הסוכות, כולל שמיני עצרת, וכמדובר כמה פעמים בזה. מערער ווי חמשה עשר פון שאר החדשים, וכטעם הפשוט, על דרך ווי מ'איז מבאר אויך פארוואס עפעס חמשה עשר פון תשרי מערער ווי חמשה עשר בניסן, דערפאר וואס אין ניסן איז געווען התחלת העבודה, זיינען דאך דעמאלט אידן, כדי לקחת לו גן מקרב גן דאס איז אן עבודה פון צדיקים, ועמך כולם
¶3צדיקים, משא'כן אין חודש תשרי, וואס דאס קומט דאך לאחרי עבודת התשובה, לאחרי ההכלה וההכנה פון חודש אלול אין ימי הסביומם פון ימי הסליחות שבהן, און דערנאך איז די עשרה ימים פון חודש תשרי, בלשון ישרס, וכמדובר כמה פעמים וואס דער תוקף פון יום הכיפורים ווערט דאך ליום חגונו, בחמשה עשר בו, וואס דעמאלט ווערט נתגלה דער גאנצער תוקף מיטן גאנצן ענין פון אחת בשנה, וואס דאס איז יום הכיפורים כפשטות המקראות. וואס על דרך זה איז אויך, ולמעלה מכל זה, איז דער חמשה עשר פון מנחם אב, ווי ס'איז פארשטאנדיק ומבואר בארוכה מפרטים ובפרטי פרטיות, ווארום דאס קומט לאחרי הירידה פון די ימים שלפני זה, קומט דאך דערנאך דער ענין פון קיימא סתירא באשלמותא אויך פון דער ירידה,
¶4ביז וואנענט אז דער קומט דאך די עלי' לפי ערך הירידה, וויבאלד אז דאס איז א ירידה אין שאין דוגמתה, וויבאלד אז ס'איז פארבונדן מיט חורבן בית-המקדש מקודש הקדשים וכו', איז דאך פארשטאנדיק וואס דאס איז דאך למטה, אין עולם הזה התחתון עצמו למטה, שאין תחתון למטה הימנו, אין דער ירידה, פון אויך פארשטאנדיק אז דוקא חמשה עשר בחודש אב ובמנחם אב, איז אט דעמאלט ווערט א יו-טוב אזא מין שאין דוגמתו בכל השנה כולה, ביז וואנענט אז מ'זאגט מיט א פשטות, אז לא היו בן טובה מיט א הכרזה מהידעה, סיי בנוגע צום עבר און סיי בנוגע צום עתיד און סיי בנוגע צום הוה שבינתיים, אז דאס איז נאך גרעסער אז לא היו ימים טובים לישראל כחמשה עשר באב. און דערפון וואס ער קומט, אין דעם מאמר גופא שטייט פריער דער ענין פון חמשה עשר באב און דערנאך פון יום הכיפורים, אף על פי וואס על פי סדר הזמנים איז יום הכיפורים, יום סליחה און חילה, איז דאס געווען פון דעם ערשטן יום כיפור אן, דעמאלט איז דאך געווען סלחתי כדבריך
¶5וואס איז פארבונדן אויך מיט די קריאות פון חתת פון יום זה אין חומש, אין פרשה עקב רביעי, וואס דארטן רעדט זיך דאס ביים כתל לך שני לוחות אבדים כראשונים, און וסלחתי כדבריך דוקא אנהויבנדיק פון סלחתי איז דאס נאך מערער וויפל יום הכיפורים, וכמדובר כמה פעמים. ובפרט נאך אז דער יום זה איז מזלו גובר מצד דעם שיעור חומש שבו, וואס מ'דארף דאך לעבן מיט דער צייט, מיטן שיעורי חיצות, ובמיוחד פון תורה שבכתב, וואס דאס איז דאך א דבר שמקובל על כל העולם כולו, משנה מציאות, אז דאס ווערט אן ענין וואס מזלו פון דעם יום כגבר, און ס'ווערט נאך מערער בהתגברות, ניט נאר בערך פון חמשה עשר יום בשאר החדשים, נאר אפילו ווי בערך פון חמשה עשר בינחם אב, אין די שנים שעברו, וויבאלד אז אין דעמאלט איז נאכמער צוגעקומען אין די מעשינו ועבודתינו וכו,' איז דאך פארשטאנדיק, אז אפילו בערך פון חמשה עשר באב פון שנים שעברו,
¶6איז דאס אויך אן ענין שבאין-ערוך, ובפרט דאך, אז דאס איז דאך פון שנת תשמוד תיידך און א הכנה פון שנת תשנ ון איז דאס דאך אויך א רמז אויף תהי שנת נסיון וכו,' וכמדובר בארוכה במשך השנה כולה. אף על פי כן איז דאך אן ענין שהזמן גרמא, און אז ס'קומט חמשה עשר באב, אפילו אז מ'האט שוין גערעדט על דרך זה כמה פעמים איז ווערט דאס אויך אן ענין חדש, און אן ענין חדש בהתגברות וכמדובר. און ס'ווערט אויך, ווי די ביידע אפטייטש אין והי'עקב, איז דאך איין אפטייטש פון עקב אז דאס איז דער עקב און דער סיום פון אשר תשמעון פון מעשינו ועבודתינו, און דער צווייטער אפטייטש אין עקב אז דאס איז עקב על שכר וואס קומט לאחרי סיום העבודה פון היום לעשותם, סיום פון פרשה ואת חנן שלפני זה, ווערט גלייך דערנאך דער עקב לאחרי פון דעם סיום פון פרשה שלפני זה, ובפרט פון היום לעשותם דערמאנט דאס גלייך אויף למחר לגבל שכרם ומהין זה יטועמיהו חיים זכו נאך בזמנים אלו, און אפילו נאך קודם מתגלת משיח צדקנו, על אחת כמה וכמה מ'האט דאך די הבטחה,
¶7וכמדובר כמה פעמים, אז כלו כל הקיצין, במילא איז דאך זיכער דער אויבערשטער איז ניט מיעקב אפילו כהרף אין, און תיכף ומיד קומט משיח צדקנו, נאך ביום חמשה עשר פון שנת תשמוד תשמוד תשמוד תשמוד ידיך, און אין דעם מעת-לעת גופא אין תחילת המתלת, ובפרט אז מ'האט שוין די תפילה ראשונה פון דעם מעת-לעת, צוזאמען מיט לימוד התורה פון דעם מעת לעת, ווי ער שטייט דאך אין עיקר התורה, וואס דאס איז דאך פארבונדן, כמדובר, מיט דעם שיעור פון היינטיקן מעת לעת, וואס דאס איז דאך פון בשלחה ולוחות אבנים וואס זיי זיינען כהראשונים, ווי די עשרת הדברות פון הראשונים ווערט אויך דער ענין פון די עשרת דברות, שבלוחות האחרונות, און ס'קומט נאך צו דער ענין פון שברי לוחות אויך מנחים לארון, כמדובר כמה פעמים, אז דאס ווערט אפילו אויף אזא וואס ס'האט געהאט אן ענין של העדרי הבריות, און דאס האט ביי אים געבראכט על דרך ווי די גמרא דערציילט בנוגע צו ר'יוסף, אז אף על פי כן אז ר'יוסף, אז ס'פלעגט קומען חג השבועות פלעגט ער
¶8וואס ער וועט דעמאלט מאכן א יום-טוב מדילי, ווארום לולי זאת איז כמה יוסף איסאו בשוקה על דרך זה אויך איז דאך יעדער איד ווערט דאך אנגערופן על שם שבט יוסף למעליותא נחישא קצנו עמך ביד משה ואהרן און ווי זיי ווערן עמך ווערט אנגערופן בשם יוסף בפרט נאך על ידי מעשינו ועשינו במיוחד אין דעם ענין פון מתהפכא, ביז וואנענט אז מ'מאכט יוצא פון הוי'לי בין אחר אז פון דעם אחר מאכט מען אויך א בין, וואס דעמאלט איז דאך די חביבות פון דעם בין נאך ביתר שאת וביתר עוז די חביבות פון א בין סתם, על דרך זה אויך חביבות חמשה עשר בי איז נאך מערער חביבות וחמשה עשר אפילו פון ניסן און אפילו פון סוכות, עאכו כמה וכמה פון די שאר החדשים, און מעין זה איז דאך אויך אין חמשה עשר באב, נאר מערניט ווי מעין זה, ווי די ברייתא איז מון הרבה היו ימים טובים לישראל, כחמשה עשר באב, און ערשט דערנאך קומט אויך דער יום הכיפורים,
¶9און בפרט נאך אז דער יום הכיפורים איז דאך ענינים וואס ס'טוען אויף מעשינו ועבודתינו, ס'זאל אויך האבן אין זיך די מעלה פון תשובה, וואס די מעלה פון תשובה הויבט זיך דאך אן אין חודש מנחם אב, וואס מנחם איז דאך אן ענין פון תשובה, און דאס איז מנחם ביז וואנענט אז דאס מאכט איבער פון אב סתם, וואס דעמאלט איז דאך שייך די ביידע ענינים אין אב, וואס אין ביידע אופנים דאך אן אהבה הכי גדולה, וואס ס'קען דאך זיין אין צוויי אופנים ווערט דאס א נאהב וואס איז אויך א חתיד, במילא איז כל ההשפעות שלו, איז דוקא בטוב הנראה והנגלה, וביחד עם זה נעמען זיי זיך ממקור התענוגים וממקור ההשפעות, ביז בשמחה וטוב לבב ולמעלה מכל מדידה והגבלה, ובפרט נאך אז מ'איז דאך דאס מקשר, כרגיל וכגלן זה, אויף מקשר-זיין כל ענינים אלו, מיט אן ענין פון מאכן א שליח לצדקה, וואס דערנאך ווערט דאס אפגעגעבן בתוספות מדילי ועוד והעיקר, צוזאמען מיט החלטות הכי טובות ווי מ'זאגט אויף חמשה עשר באב, אין דעם סיום פון דער מסכתא האמורה, אז
¶10מכאן ואילך דארף זיין דער ענין פון הוספה, און ס'דארף זיין דער ענין פון הוספה אין אזוי אופן וואס ער איז מוסיף חיים על חייו, אז אפילו נאך פאר דערויף איז ביי אים אויך חייו ווי חיים האמיתיים על פי התורה ומצוותי'גיט אים דער אויבערשטער כח וכל הענינים השייכים לזה, אנהויבנדיק פון ברית הגוף און ברית הנשמה, ער זאל מוסיף זיין נאכמער חיים און נאך א העכערן אופן אין חיים, על חייו, וואס אויך דער פריערדיקער חיים איז אויך התורה אירחט חיינו מאורך ימינו, און ס'ווערט דערנאך אויך מוסיפין לו אין די יכולת, און אז די יכולת זאל אראפקומען בפועל, אין מעשינו ועבודתינו בפשטות, אין הוספה אין לימוד התורה, פירוש הפשוט אין דעם מאמר,
¶11און לימוד אמיתי במילא ווערט דאך דאס א לימוד המוביג לידי מעשה, ווערט אויך דער חייו די תורה ומצוותי'אויך די מעשה המצוות וואס קומט בהוספה, באין ערוך, על ידי ההוספה, אין די הוספת חיים מצד ענין התורה. און דעמאלט ווערט דאס אויך, אז אף על פי וואס מ'זאגט אז דאס איז פארבונדן אין טבע מיט אן ענין פון אריכות הלילות, פארבינדט מען דאס גלייך מיטן הודעת חזל פון פסק-דין חזל, אז דער ענין פון לילה איז דאך דאס דער ענין וואס ער איז מיועד דוקא אויף לימוד התורה בהצלחה רבה, כמובן אויך פון דעם רמב״ם'ס פסק-דין בנוגע אט דער וואס וויל האבן כתר תורה, דארף ער קובע-עיתים זיין ניט נאר ביום און הלילה, נאר בעיקר דארף גאר זיין דוקא קומען רוני בלילות דוקא אין דעם ענין הלימוד בלילה וואס ער האט אין זיך די סגולה, במילא, אז ס'ווערט די אריכות הלילה, איז אפילו אין זמן הגלות, אף על פי וואס גלות בכלל איז דאך לילה, איז במילא דבר אז מ'פילט אן
¶12זמן הגלות, מיט לימוד התורה אור ומצוותי וואס זיי ווערן דאך אויך אנגערופן ער מצוה ותורה אור, דאס גייט אלץ צוזאמען, ווערט דער גלות אלץ מנתהפך, אפילו אז ער בלייבט נאך לפף שעה קלה, אין א מעמד ומצב פון גלות וואס נקרא לילה באמיתית אבער, ביז אויך בגלוי זעט מען ווי אזוי דאס איז א לייכטענדיקער גלות, על דרך פון במחשכים הושיבני זה תלמוד בבלי אזוי אויך ווערט אויך, ובגלות זה, אז תיכף ומיד ממש ווערט אויך אן אורה כפשוטה, אין בריאות כל עניני הגוף און אין כל עניני הנשמה כפשוטם, אנהויבנדיק פון בני חיי ומזוני רויחא, ובכולם רויחא, און מ'גייט מחיל אל חיל ביז וואנענט אז ס'ווערט דער עקב, און דער סיום על דרך פון עקב שבגוף, איז דער סיום פון מעשינו ועבודתינו, ותוקף ומיד ממש, בשעת וויבאלד אז מ'איז דאס מסיים בשלימותה, ובתוספת כח, וואס ניתן מלמעלה, וכל הנותן, בעין יפה נותן, איז דאך אויך די תוצאות אין אן אופן פון עין יפה, וכמדובר כמה פעמים, ווערט אויך תוקף ומיד דער לילה
¶13כיום יאיר אויך בפשטות, אין כל ענינים הגשמיים, על אחת כמה וכמה אין כל ענינים הרוחניים. און דאס מאכט נאך שנעלער די ביאת פון די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער אורה בכל סדר השתלשלות, ביז אין אורה האמיתית בזה, על אחת כמה וכמה בכל ענינים השייכים צו אידן און וואס ישראל ווי די קודשא בריך הוא איז דאך כולא חד על ידי אורייתא ותורה אור, בתוקף ומיד ממש, ולא עיקבן אפילו כהרף עין, און דער ענין הצדקה און די החלטות טובות אויף טאן פון נוסף אויף די התוועדות וואס מ'וועט זיכער מאכן בכל מקום האפשרי, בקשרים חמשה עשר באב במשך כל אמות לעת, און דערנאך אויך, אויב ס'וועט נאך עפעס דארף ער משלים זיין, האט ער דאך דעם שבת שלאחרי זה, וואס די קביעות שנה זו קומט דאך דאס אויס בהמשך אין די שלשה ימים, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז כל ענינים אלו קומען אראפ ווי איז אין עולם הזה התחתון, און ביז בא יעדער אידן בפשטות,
¶14עניני ווערט אן אמת'ער אור און אן אמת'ער אור און אן אמת'ער טוב הנראה והנגלה, ובשלימותה למטה מעשרה טפחים, וואס על ידי זה איז ער נאכמערער מוסיף בכל עניני תורה אור, בנר מצוה, על אחת כמה וכמה אין קביעות עיתים לתורה, אין פנימיות התורה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן במיוחד מיט חמש שעשך באב וואס איז פארבונדן אויך מיט יו ד-קשיא בשם, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט תורה עצמה, אין שם הוי'עצמה, די פנימיות שלו, וואס דאס פארבינדט זיך אויך מיט די פנימיות פון יעדער אידן, און די אלע ענינים פון יעדער אידן, ביז אויך מיט פנימיות הגלות, אז די פנימיות איז עולה און ס'ווערט כמים לים מכסים, אז דאס איז מכסה על כל המציאות כולה, און ס'ווערט דער ענין פון כמים לים מכסים כמדובר כמה פעמים, אז ס'זעט זיך אן מערניט ווי דער ענין המים, וואס דאס באווייזט דאך אין מים אלא תורה און באווייזט אויך ווי אזוי צדיקים איז אז קדוש ברוך הוא עושה להם כנפים ושטים על פני המים,
¶15אבער אז מ'זאגט על פני המים איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז בשייכות צו די עבודה פון מים, ווי אויך בפשטות, המים כאמור איז דאס דער ענין פון לימוד התורה און א לימוד המביא לידי מעשה, און ס'ווערט דעמאלט אויך נתגלה ווי אזוי אידן זיינען נאך העכער דערפון, ועמך כולם צדיקים, וועדן זיי שטים על פני המים, וואס בכלל דער ענין פון שטים על פני המים איז דאך דאס על ידי הכנפים, ווי ער זאגט אין תניא, און מ'ברענגט אויך אראפ אין תניא, וואס דאס איז פארבונדן אויך מיט די אהבה פון קנף היימני, וו אס דאס איז דער ענין האהבה, און דער קנף השני וואס דאס איז דער ענין היראה, און ביידע צוזאמען פועל'ן זיי און זיינען מגלה נאכמערער דעם ענין פון אידן, ווי אזוי ישראל וקודשא בריך הוא כולא חד, ביז אין אזא אופן, אז דאס פועל'ט אויך אויף די ימים שלפני זה, און זמנים שלפני זה, אז ס'ווערט אויך טועמי'חיים זכו, איז מען זוכה אויף טועם-זיין פון מוסיף חיים על חייו, און טוט די אלע ענינים אין אן אופן פון תכלית השלימות, אין כל הענינים הגשמיים, אנהויבנדיק פון עניני הגוף כפשוטו,
¶16וכל ענינים הרוחניים, אנהויבן אנהויבנדיק פון דער נשמה וואס זי איז אין דעם גוף, עאכו כמה וכמה ווי די נשמה איז דיליהי ס'איז אבער א מזל וואס ער איז נוזל ופועל בכל עניניו, על דרך ווי דער משה וואס איז דא בכל אחד ואחת, פועל'ט ער ביז אין אן אופן פארבונדן מיט מעשה בפועל, ביז אין מעשה בעולם הזה התחתון, אין אן אופן ביז וואנענט אז דאס ווערט ביי אים אן ענין פון מילתא זוטרתא, וואס דאס העלפט אויך צו, אז מ'זאל נאך שנעלער מסיים-זיין, און ס'ווערט דער עקב אשר תשמעון, און דער עקב פון מעשינו ועבודתינו, ווי תיקף ומיד ממש ווערט כמוזכר לעיל דער צווייטער אפטייטש אין דעם, אז מ'האט אויך צוזאמען מיטן סיום פון היום לעשותם דער התחלה פון למ�ר לקבל שכרה האט מען שוין דעם מחר אויך אין דעם היום, און מ'נעמט מיט דעם מחר צוזאמען מיטן היום, און מ'נעמט מיט בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו וכספם וזהבם אתם הרוחניים, על אחת כמה וכמה הגשמיים,
¶17און מ'שטייט תיכף ומיד ממש, אין ענני שמיא, בארצנו הך בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, בארץ הקודש, און דארטן ירושלים עיר הקודש, ובארצמותו, און דארטן עצמו אין דעם בית-המקדש, מקדש אדנ'כונן וידך שני אדי'על דרך ווי דערמאנט פריער, אז מ'האט סיי דעם קנף ראשון און סיי דעם קנף שני, וכל התוצאות שמזה, וואס אהבה איז דאך כולל כל מצוות-עשה, און יראה כולל כל מצוות ל-תעשה, כמוזכר לעיל. והוד והוא העיקר, אז פון דעם רעדן און מזכיר זיין די אלע ענינים ווערט פון דעם נזכרים נעשים בפועל, ומתוך שמחה גדולה, על דרך פון די שמחת ספורים, וואס הויבט זיך אן אין דעם מעמד ומצב פון אכתי עבדי אחשורוש אנן און אין דעם אחשורוש ווערט נתגלה דער פירוש, אז דאס געהערט צו זה שאחרית וראשית שלו, דעם אויבערשטן
¶18ביז אין עצמות ומהות, וואס דארטן ווערט אחרית וראשית איין נקודה ממש. און דאס קומט אראפ גלייך בפועל, נאך אין דעם סיום פון די לעצטע רגעים פון גלותינו, אז ס'ווערט דורך גאולה האמיתית והשלימה בשלימותה ממש, און דערנאך איז מען הולך מחיל אל חיל ביז יראה אלא אלקים בציון כאמור אין ארץ הקודש, וביום ציון אין ירושלים הקודש, און דארטן עצמה אין דעם ציון הפנימיות עודיותו, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם ציון בנשמה, וואס ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה איז דאס פארבונדן מיט ציון בעולם, וואס דאס איז דער קודש הקדשים, מיט ציון אין זמן, וואס דאס איז אחת בשנה, און מהד די אלע ענינים, ווי מ'פארגלייכט אויך אין דער משנה, דער ציון ציון בשנה, וואס דאס איז יום הכיפורים, איז מען נאך מקדים לזה, און דערפון הויבט זיך דאס אן, און דאס ווערט גאר דער עיקר, חמשה עשר באב, און פארבונדן דוקא מיט א חסידישן פארברענגען, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט א חילוק שתי'גשמיים, און דאס מאכט נאך שטארקער די הבנה און נאך פשוט'ער די הבנה והשגה אין דער משנה זו, און דאס איז נאכמערער מקדים,
¶19ובפרט נאך כאמור, אז מ'פארבינדט דאס מיט א התוועדות חסידותיות בכל מקום האפשרי, אין דעם מצוות פון חמשה עשר באב, אז ס'זאל זיין תיכף ומיד ממש, בגלוי, ווי אזוי בינות ישראל יוצאות וחולות בכרמים וואס דאס גייט דאך בכללות אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן, ווי די משנה און די ברייתא רעכנט דערנאך אויס אלע פיר פרטים ווי ס'איז דא ביי אידן, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט די ד'צוגים וואס ס'איז דא ביי אידן, וואס דאס איז פארבונדן מיט די ד'אותיות פון שם הוי און ווי זיי שטייען אלע צוזאמען אין א מעמד ומצב וואס זיינען אלע צוזאמען, ביז וואנענט אז זיי ווערן א מחול, און אן ענין פון אן עיגול און א ריקוד, און פארבונדן אז הקב'ה געפינט זיך באמצע המחול, ביז וואנענט אז דאס איז די נקודה שבאמצע, וואס זי איז אחד דעם גאנצן עיגול, און דאס ווערט איין זאך ישראל וקוב ה כולה חד, און דאס ווערט בגלוי, על דרך ווי דער פירוש אין דעם מאמר איז דאך, ענינים שבגלוי, וואס מ'ברענגט דאך די דוגמא פון א מחול וואס ווי מ'מאכט דאס בגלוי אפילו ביי ניט-אידן, על אחת כמה וכמה ביי אידן, וואס ווי אזוי איז דאס דער ענין פון להאמיתתו, משא נכן אין אומות העולם איז דאס אן ענין געגעבן
¶20געווארן כדי ס'זאל זיין די בחירה האמיתית, כמדובר כמה פעמים, און ס'ווערט אויך, והוא העיקר, דער תוקף ומיד איז אינו מעכב אפילו כהרף עין און ס'ווערט תוקף ומיד גאולה האמיתית והשלימה, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס מיט נתינת הצדקה, און מקבל זיין אויף זיך די שליחות און מוסיף זיין מדילי לו, און בכל המוסיף מוסיפין לו אין לימוד התורה, און קיום המצוות, וואס פללותן איז דאך דאס מצות הצדקה, און דערנאך איז מען ממשיך אין דער הוספה אין די מעמד ומצב פון גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז דאך אויך ילכו מחיל אל חיל אפילו אין דער דרגא ווי מ'שטייט שוין אין ציון איז דארטן אויך ילכו מחיל אל חיל עד אין סוף.