טקסט

¶1וואס מ'קומט דאך פון יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, וואס דאס איז דאך יעדער יום השלישי בכל שבוע ושבוע, על אחת כמה וכמה א יום השלישי וואס קומט אויס אין א זמן רצון במיוחד, וואס דאס איז אדער חודש אלול אדער התחלת תשרי, ביז וואנענט אז מ'איז כולל בזה גאנץ תשרי, וויבאלד אז מ'זאגט שוין ניט קיין תחנון פון נחרת יום הכיפורים ביז נאך שבת בראשית, ביז צו סוף תשרי, און מ'זאגט אויך ניט ווי פריער איז דאך אויך די עשרה ימים שבין ראש השנה ליום הכיפורים, וואס זיי זיינען דאך אויך, כמדובר לעיל, דער ענין פון תשובה עילאה, וואס תשובה עילאה איז דאך אויך אן ענין של שמחה. עאכו כמה וכמה אז דאס פרעפט זיך נאך אויך צוזאמען מיט א יום השלישי, וואס דאס איז א יום שמח, וויבאלד אז הוכפל בו כי טוב, און בשעת דער יום השלישי קומט נאך אויף מחרת פון יום הכיפורים, וואס האט דאך אין זיך די השפעה פון יום הכיפורים, ביז וואנענט אז מ'זאגט דאך אויף מוצאי יום הכיפורים

¶2לכך חול בשמחה לחמך וואס דאס איז דאך די התחלה פון מחרת יום הכיפורים.

¶3אויך געבראכט פארוואס דאס ווערט אנגערופן מיט דעם נאמען, דערפאר וואס דאס איז למעלה מכל השמות, וואס דעמאלט איז דאך פארשטאנדיק, אז דעמאלט וויבאלד אז ס'איז למעלה מכל השמות איז כל עניניו של הקב'ה איז דאס אן ענין של צדקה, בשעת ס'איז דא שמות איז דאך אויך דא די שמות וואס זיי זיינען פארבונדן מיט קבלת שכר, וכיוצא בזה, משא'כן קודם השמות, וואס ס'איז מערניט ווי הכרזה אז ס'וועט זיין דער ענין השמות, איז דאך דאס מערניט ווי אן פרטים בדבר, איז דאך דאס דעמאלט דער ענין פון צדקה, וביחד עם זה אויך שמחה, וויבאלד אז דאס איז א צדקה מצד דעם אויבערשטן, מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז מעורר א שמחה הכי גדולה, וה, ונוסף על כל ענינים האמורים, איז דאך אויך ווי געבראכט אין חסידות און אויך אפגע'פסק'נט אין שולחן-ערוך, אז פון מצוי יום הכיפורים אליין זיינען אידן טרוק אין ענינים של מצוות, און מצוות פארבונדן מיט זמן שמחתינו סיי דער ענין פון עשי'סוכה, וואס ווערט דאך גלייך אין מצוי יום הכיפורים, וכמדובר,

¶4לעיל, ס'איז א דבר פלא אז מ'געפינט אין שולחן ערוך, אז ס'ווערט איבערגליך אז דאס איז צוויי מאל די זעלבע זאך וועגן עשיית סוכה, און ניט בריחוק מקום נאר איינער בסמיכות צו דעם צווייטן, דער ערשטער שטייט בנוגע ובקשר צו מצאי יום הכיפורים, אין הלכות יום הכיפורים בסופם,

¶5יום מסוכה, וואס דאס איז דאך נאכמער די הדגשה פון שמחתנו לשון רבים, ועל כל פנים כפליים לתושי ביז וואנענט אז א דבר בלתי רגיל כלל, און מ'דארף זוכן אויף דערויף א טעם, מאי טעמא ווערט דאס איבערגע'חזר'ט צוויי מאל בשעת ס'שטייט בסמיכות דער ערשטער מאל מיטן צווייטן מאל, אף על פי וואס דער ביאור הפשוט בזה איז דאך, אז דער ערשטער ענין איז דאס ווי אזוי דאס איז פארבונדן מיט יום הכיפורים, וואס דעמאלט איז דאך אויך דער עבדו הוי'בשמחה תשובה עילאה, נאר וואס דען סיום וחותם שלו, במילא שטייט ער אויך אין סיום וחותם פון יום הכיפורים, דערנאך איז דא ווי דאס איז פארבונדן בפשטות מיט ענין הסוכות, וואס דאס איז זמן שמחתינו, און ס'איז דאך אויך דארף דאך זיין בתחילת פון הלכות הסוכות וויבאלד אז חג הסוכות תעשה לך ווערט דאך אפגעפאסט פון דער דין, אז עשיית הסוכה איז שוין א מצוה מלואה, און דערפאר דארף מען מאכן דעמאלט שהחיינו וכיוונו והגיאנו לזמן הזה, נאר וואס דען מ'איז דאס מצרף, און מ'מאכט דאס צוזאמען מיטן שהחיינו וקייאנו והגיאנו לזמן הזה, וואס מ'מאכט שוין אין תחילת פון ימי הסוכות, צוזאמען מיט ישיבה

¶6ביתוקא וכו כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך דער טעם, כאמור, און די שייכות מיוחדה צו יום השלישי שהוכפל בו כי טוב. ואין אז אין קביעות שנה זו איז דאך פרשה זאת הברכה הויבט זיך אן גלייך נאך שבת תשובה, על אחת כמה וכמה נאך יום הכיפורים, איז דאך דאס דער יום השלישי, דער חלק פון שלישי ביז רביעי, פרשה וזאת הברכה, וואס דעמאלט הויבט זיך אן גלייך די התחלה בזה, וליוסף אמר, וואס דארט איז דא א ברכה נפלאה, מיט נאך א יוצא מן הכלל וואס מ'געפינט אין תורה, איז וואס איז אויסגעטיילט געווארן אין תורה אלס א פרשה בפני עצמה איז דאס מערניט ווי ברכת יוסף אלע ברכות פון די אנדערע שבטים שטייען אדער בצירוף, מיט נאך א שבט אדער מיט מערערע שבטים, בצירוף מיט סך הכל פון כל השבטים, אדער דאס איז תחילת והתחלה פון כל השבטים, כמדובר לעיל. און מ'האט דערביי אויך ווי מ'זאגט בפשטות הענינים, אז לוסף אמר מברכת הוי'ארצו אז דאס איז כובל פון ממגד שמים האל, פסט אין בריוועט דאס תחת, וואס דאס איז דאך ווי אויך אין די שיעורים אין רמב

¶7איז דאס דעמאלט כולל פון למעלה מעלה עד אין קוץ ביז למטה מטה עד אין תכלית, און דאס שטייט אין דעם זעלבן שיעור, און גלייך אין דעם אנהויבס, און אין דעם זעלבן פסוק. און ויהי רצון, אז מ'זאל זען בפועל, ווי אזוי כמדובר כמה פעמים, אז וויבאלד אז דאס איז נאך אריין אין ה'שנת ניסים, איז דאך א זיכערע זאך, אז מ'האט רעכט צו פארלאנגען און מאנען, און זיין זיכער, אז ס'וועט זיכער זיין ניסים לשון רבים, איז דאך פארשטאנדיק, אז לכל לראש רעדט זיך וועגן דעם נס הכי עיקרי וואס אחכה לו בכל יום שיבוא במשך כל ימי השנה, על אחת כמה וכמה אז ס'ווערט א גאנצע שנה פארבונדן מיט ניסים, און א גאנצע שנה פארבונדן אין דער שנה גופא מיט אן ענין שמיסים, וכידוע דער סיפור פון נשיא דורנו, וואס אויך זיין נאמען איז דאך במיוחד פארבונדן מיט אליוסף עמן מבורכת הוי'ארצו אז ער איז אריינגעגאנגען צום מפצער, צום רבי'ן נשמתו עדן, אויף מחרת יום הכיפורים, און האט ביי אים געפרעגט, קיין וואס איצטער? און דער פאטער האט אים געזאגט, אז איצטער דארף מען עס תשובה טאן,

¶8איז דאך פארשטאנדיק, אז די תשובה פון יום הכיפורים, און נאך מערער פון גאנץ עשרת ימי תשובה, על אחת כמה וכמה פון ראש השנה אליין, איז דאס תשובה מתוך שמחה, על אחת כמה וכמה אז מ'זאגט אז מ'דארף ערשט תשובה טאן, לאחרי די תשובה פון עשרת ימי תשובה פון ראש השנה און עשרת ימי תשובה, און יום הכיפורים, און דער סיום וחותם פון יום הכיפורים, אריינגעגאנגען אויף מארגן אינדערפרי, איז דאך פארשטאנדיק די שמחה הכי גדולה. און דאך אויך פארשטאנדיק, אז די אמת'ע שמחה, און אחת כמה וכמה א שמחה הכי גדולה, איז דאס על דרך ווי מפר יער געזאגט בהנוגע צו נוס, אז ס'איז דאך אין בעל הנס מכיר בניסו אז יעדער איד באווייזט אים דעם אויבערשטער ניסים, צו וואס דען ס'איז דא אזוינע וואס ער איז מכיר בניסו און אזוינע ווא� ער איז אינו מכיר בניסו, על אחת כמה וכמה אין דער שנה, וואס די גאנצע שנה ווערט דאס אנגערופן שנת נס און שנת נסי ניסים על אחת כמה וכמה אין דערויף גופא אויף מחרת יום הכיפורים, דעם סיום וחותם פון מחרת יום הכיפורים, וואס אין דער קביעות וואס יום טוב של ראש השנה שכלית בשבת, מיט דעם גאנצן עילוי אין דעם שטורעם וואס ווערט דעמאלט

¶9אויפגעטאן מוז דעמאלט זיין דעם ענין הימים, מוז דעמאלט זיין מחרת יום הכיפורים, ביום השלישי שהוכפל בו כי טוב, ווי מ'זעט דאס פשוט מערה באצבעו ואומר זה, אזוי שטייט אין לוח, איז דאך פארשטאנדיק דער גודל השמחה און דער גודל הענין. און ויהי רצון, אז בקרוב ממש, וואס סיכער, איז דאך אט די וואס האבן נאך ניט געלערנט דעם חלק אין חתת, די יום השלישי שהוכפל בכי טוב פון פרשה וזאת הברכה, ווען זיי לערנען מיט נאכמער כוונה, וויבאלד אז דאס איז פארבונדן מיט נשיא דורנו במיוחד, וכמוזכר לעיל, די ברכות זיינען כולל פון למעלה מעלה עד אין כוס ביז למטה מטה עד אין תכלית, ווי ער זאגט דאס אויך אין א שפה צחה וברורה גלייך אין די התחלת הברכה, אז דאס איז פון מואל ביז תחת, וואס דער מואל איז דאך כולל אין זיך ווי הויך ס'קען זיין דער אל, ועל דרך זה תחת, כולל אין זיך ווי ס'קען אראפגיין אין עולם הזה התקטן, ביז אין אין תקטן למטה הימנו, און דאס ווערט נכלל אין איין פסוק און גלייך אין התחלת הפסוק,

¶10און דאס ווערט דערנאך נמשך אין אלע ברכות והצלחות, כמדובר לעיל, עד כדי כך, אז יעדער איד ווערט דאך אנגערופן בשם כוסף וכמדובר כמה פעמים, על אחת כמה וכמה אז דאס איז דאך דער נאמען פון נשיא דורנו, וואס הנשיא הוא הכל. און יהי רצון, אז במילא וועט מען נאכמערער פארטיפן זיך אין דעם שיעור חומש פון יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, וואס דאס איז אין פרשה וזאת א ברכה לויט די קביעות פון שנה זו פון שנת ניסים, און אפילו די וואס האבן שוין געלערנט איז דאך ווייכער נאך דא מקום אויף להתבונן ולא תעמק עוד יותר, על אחת כמה וכמה אט די וואס מאיזה סיבה שתהי'האבן זיי נאך ניט געלערנט דעם שיעור אין חומש, און ויהי רצון, אז פן רעדן וועגן די אלע שיעורים זאל מען האבן גלייך די ישועה, וואס זי איז למעלה מכל שיעור והגבלה, כי גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט מען דאך זען ווי אזוי הוכפה בו כי טוב בכל רגע ורגע מיום זה, וויבאלד אז די גאולה האמיתית והשלימה קומט גלייך אין התחלת יום זה, ובפרט אז ס'איז שוין נאך תפילת ערבית און נאך די אמירת הפסוק וואס רעדט זיך וועגן גאולה האמיתית והשלימה, פון אך צדיקים יודו לשמך ישבו ישרים את פניך ועוד והוא העיקר

¶11אז ס'קומט גלייך משיח צדקנו, מדה גאולה האמיתית והשלימה, בענרינו ובזקנינו בבנינו ובנותינו, ובפרט אז מ'דער קבלת השליחות אויף צדקה, פיז מען גלייך עליהם, ענני שמיא, בארצנו הקדושה, ארץ אשר תמיד עיני הוי'אלקיך בה, ראשית השנה ועד אחרית שנה, ועל אחת כמה וכמה אין ראשית השנה פון שנת תשנ וד, וואס קומט בהמשך צו שנת תשמוט ידך און שנת תסמח און תשמח און תשמח, און אחרית השנה איז דאך כמבואר, און אויך דערמאנט פריער, איז דער אמת'ער די התחלות פון אחרית השנה איז געווען דאך אן גלייך נאך די תקיעה גדולה פון די תקיעות אין תפילת מוסר פון ראש השנה שבו חש,

¶12בציבור, על אחת כמה וכמה אז דערנאך חזר'נט זיך דאך איבער ביז מאה כלות, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה, מיט מאה ברכות. ועוד והוא העיקר, אז נוסף אויף נעמען אויף זיך די החלטות אויף אפהיטן די שבורים פון חת'ת, אויך צוגעבן, ווי כמדובר כמה פעמים, אין הידורים בכל עניני תורה עבודה וגמילות חסדים, כמוזכר לעיל, על אחת כמה וכמה בענין הצדקה. און דאס אלץ וועט נאכמערער צוהיירן, אז תיכף ומיד ממש איז צדקה כבר עשה הקב'ה מיט אידן, אז נאך מיט א רגע, עזר מ'איז מסיים דעם צוזאמענטרעפן זיך, האט מען שוין די גאולה האמיתית והשלימה, די צדקה הכי גדולה, צוזאמען מיט כל הענינים הקשורים בזה, נשמות בגופים, און נשמות וואס הקיצו ורמנו שוכני עפר און נשיא דורנו בראשם, ובפרט נאך אויך אז ס'איז שטייט דאך בסמיכות צו מלכתחילה אריבער, וואס דאס איז דאך גלייך די הכנה צו דעם יום ההילולא פון דעם צוויידן זיינען, וכמדובר כמה פעמים, אז אין די ערשטע יארן, בשעת ער איז געקומען אויף א באזוכה אין ארץ ישראל, ער האט אים אריינגעגאנגען

¶13חסיד וואס איז געווען דער רבי מהרשט חסיד, און האט ער אריינגענדיקן צו אים אין צימער, אויף יחידות, איז די ערשטע זאך איז דער חסיד אפגע'חלש'ט, האט ער געפרעגט וואס האט ער אפגע'חלש'ט? האט ער געזאגט, אז זעט אין דעם פסוק, אין דעם פנים, אין דעם ציור הגשמי פון קלאסטר פנים, איז ער דאך קלאסטר פנים פון מהרש, ניט אין אן אופן ניסי, נאר דערפאר וואס ס'איז טאקע געווען דומה דער קלאסטר פנים צו קלאסטר פנים, על דרך ווי מ'זאגט דאס אויך בנוגע צום צווייטן נאמען, אלה לתולדות יצחק בן אברהם, אברהם הלך לת יצחק, אז ס'איז געווען דער קלאסטר פנים פון יצחק'ן און אברהם דומה זה לזה, וואס דאס איז מאחד עם יוסף, מהחידין יצחק, און ס'ווערט גלייך נשיא דורנו בראשנו, כאמור לעיל נשמות בגופים, וכל הנשמות בגופים, און אויך הכסתו ורנאו שוכני עפר, ועוד הוא העיקר אז תוקף ומיד ממש האט מען די גאולה האמיתית והשלימה, און מ'גייט מחיל אל חיל ביז יראה אל אלקים בציון.