טקסט

¶1איז ישראל לברבא ואפילו, צו איז מקדשא ויאמרו העבן. הוראה במונה והקדשא לים במונה.

¶2הוראה במונה ווי ס'האט מען דאך וואס דאס איז מוצאה פון יארצייט, און אויך די התחלה פון יום שלאחרי זה, וואס אין קביעות פון שנה זו האט דאך דאס דעם ענין פון יום השלישי כהוכפל בו כי טוב, און ווי גערעדט נעכטן בארוכה פון היינטיקן יאר, צייט איז דאס די שנה וואס הויבט זיך אן ה ארבעים, במילא האט מען דאך דעמאלט און קיים עיניש אדעתא דרבו עד ארבעים שנין. און וואס אדעתא דרבו איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז ס'איז דא אין דערויף הוספות, ווארום צדיקים זיינען דאך ילכו מחיל אל חיל על אחת כמה וכמה א צדיק וואס איז אויך געווען א משפיע אין תורה, און א צדיק וואס איז אויך געווען א משפיע, א נשיא אויך אין תורה, אין השפעה בתורה, איז דאך פארשטאנדיק, אז ביי אים איז אויך דער הולך מחיל אל חיל מידי שנה בשנה, און מידי שנה בשנה איז דאך אויך דא א חילוק פון א שנה לשנה אחרת, איז דאך פארשטאנדיק, אז שנת הארבעים ווערט ביי אים אויך אן עלי'שלא בערך, אז ער איז משפיע, אז דעמאלט איז קיים אינש הדעתו פון אים איז דאך ווי ביי אלע א כלל בזה, אז בשעת ס'איז משפיע א צווייטן דארף בא זיך עפעס צוקומען, און ניט עפעס צוקומען, וואס דאס איז דאך א דבר הרגיל, אז מדי זמן בזמן אלעמאל איז ילכו מחיל אל חיל, וויבאלד אבער אז דא איז דא אן עלי'מיוחדה וואס קיים אינש אדעתו איז דאך פארשטאנדיק, אז ביי אים אויך הויבט זיך אן אין שנת הארבעים, וואס דערפאר פועל'ט דאס אויך דערנאך אט די וואס זיי זיינען קויים אדעתו אויך אן ענין שלא בערך, דורך דערויף וואס ביי אים קומט אויך צו אן עלי'שלא בערך.

¶3בפרט נאך ווי קביעות שנה זו, ווי גערעדט שוין כמה פעמים, איז דאס א שנת העיבור, וואס ווערט אויך אנגערופן א שנה תמימה, און אויך, כמדובר כמה פעמים, מיט די אלע ענינים אין דעם ענין התמימות און ענין העיבור, ביז וואנענט אז תמימות בתכלית השלימות, וכמדובר כמה פעמים בארוכה אין די התוועדות פון די שנה שלפני זה, וואס ס'איז געווען אויך א שנת פון שמח נתשמח און שנת הקהל, און אויך ההקדמה צו שנת העיבור, אז ס'איז אויך צוגעקומען אן ענין שלא בערך אין דעם בעל ההילולא, אפילו בערך ווי ס'קומט צו מידי שנה בשנה, און צוגעקומען אין אן אופן וואס ס'איז פארבונדן מיט פנימיות התורה, ובכלל מיט השפעה אויף אזולת, וואס דאס איז דאך געווען די השתדלות במיוחד פון בעל ההילולא, מאכן פון די מושפעים זיינע, אז זיי זאלן ווערן נרות להאיר, משפיעים, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז ביי אים איז דא אן עלי'מיוחדה, צוזאמען מיט א השפעה, און אזא השפעה וואס ניט זי בלייבט מערניט ווי פאר זיך, נאר זי איז אויך משפיע אויף אנדערע, ביז וואנענט אויף מאכן פון אנדערע נרות להאיר, און בשעת מ'זאגט אז קהן מינה שדעתו דרבו איז דאך פארשטאנדיק, לכל לראש איז ער פארקאכט דער אינש אין קיים, אין אדעתיד רבי אין א דבר חדש וואס איז אין דער שנה, ניט געווען אין די שנים שלפני זה, און אויך ניט אין די שנים הסמוכים לאחרי זה, כמובן וכם פשוט, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק בנוגע צו די הכנה פון אחא יתונה לבו בנוגע צו זיין השתדלות

¶4אויף אזוי אויסצונוצן דעם קהן מנין שדעתו דרבו איז דאס איז דאך אן ענין של יכולת, אז ער האט שוין דעמאלט די יכולת מצד כוחות הגלויים שלו, אז ס'זאל זיין דער לב לדעת און עניים לרעות ואזניים לשמוע אויף דאס אלץ צו נעמען, דערנאך דארף ער דאס זיין יתן אל לבו, און מיט אן אופן מיוחד, און אויך אין אזא אופן, אז בשעת ס'וועט זיין דער קיים עינש אדעתו דרבו וואס ווי גערעדט נעכטן מער בארוכה האט דאך דאס אין זיך די צוויי ענינים. צום אלעם ערשטן, אז דער עינש איז קיים אדעתו דרבא, און דערנאך א צווייטע זאך, אז ער ווערט קיים פון דעמאלט אן, שטייט דער עינש אין א קימא אין אן אופן מיוחד, וויבאלד אז ער איז שוין געווען דער קהן עדעתו דרבא לויטן ערשטן פירוש, ביז אין אן אופן אז דאס ווערט אין נרות להאיר מיט כל הענינים וואס אש להוסיף בזה. און בפרט נאך אז ס'קומט נאך אויך צו דער ענין פון יום השלישי שהוכפל בקי טוב, טוב לשמים וטוב לבריות זעט מען דאך אויך די ענינים מיוחדים, וואס ס'איז געווען די הוספה אין נשיא דורינו, אפילו לגבי אביו און אביו אביו וכו אז ביי אים איז געווען בהדגשה מיוחדה דער ענין פון טוב לשמים און טוב לבריות בתקיפות, משא'כן סיי ביי אביו און סיי ביי אביו אביו-איז דאך א דבר הפשוט אז בא זיי איז געווען סיי טוב לשמים און טוב לבריות, לבריות, ס'איז אבער ניט געווען מיט אזא הדגשה אלעמאל, סיי בנוגע צו זיך אליין און סיי בנוגע צו די משפעים און צו דעם קיים אינש, על אחת כמה וכמה, די הדגשה אז מ'זאל זיך משתדל זיין ביותר וביותר, ביז וואנענט אז דאס ווערט אן עבודה תמידית, ווי אין יום השלישי, טוב לשמים וטוב לבריות. ווי מ'געפינט דאס אויך אין שבעת ימי

¶5בראשית, אז אין יעדער יום בראשית וואס ס'איז דאך געווען א בריאה, איז דאך סוף-כל-סוף איז אין דער בריאה געווען א טובה סיי לשמים און סיי לבריות. דער אונטערשייד איז נאר, אז ביי יום השלישי איז געווען די בריאה בהדגשה ובגלוי דער עניין פון טוב לשמים וטוב לבריות, ביז וואנענט אז דאס איז געווארן בכל רגע פון יום השלישי, וואס על דרך זה אויך יש לומר בדרך אפשר, אף על פי וואס ווען גייט דאך דאס מעסטן מאורות עולם און מאורות הגדולים, אבער אף על פי כן, אז מ'וויל דאס אויסנוצן דערנאך בנוגע צו והחי יתנו לבו בעבירה פרצות של כל אחד ואחת איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'האט רשות צו נוצן, אויב דערפון איז דא א מעגלעכקייט אז ס'זאל ארויס א הוספה אין ענינים פון טוב וקדושה בכלל, ובפרט א הוספה אין אן ענין וואס ער איז טוב לשמים און טוב לבריות. וואס דערפאר איז אויך, כמוזכר, שוין אויך נעכטן, אז וויבאלד אז דאס איז א טאג פון א יארצייט, וואס דעמאלט איז זאגט דאך דער אלטער רבי בגרת הקודש שלו, אז כל עבודתה אשר עבד במשך כל ימי חייו שטייט דאס דעמאלט בגלוי, פועל פעולות בקרב הארץ, און דער נשיא דורנו דער בעל ההילולא האט אלץ מדהש געווען ווי אזוי ס'דארף זיין דער אחא יתנו לבו און ווי אזוי מ'דארף זיך פארנעמען מיט מפיץ זיין פנימיות התורה בכל העולם כולו, על אחת כמה וכמה נקדות דתורה, על אחת כמה וכמה לענינים וואס זיי זיינען שייך צו מעשה בפועל, וואס לכל לראש איז דאך דאס טוב לשמים וטוב לביות בנוגע למעשה בפועל, און ער האט דאך געזאגט וועגן לעבן מיט דער צייט, במילא איז דאך אויך דארף מען דאך לעבן וואס דאס איז יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, במילא איז דאך איצטער מזלו גובר, על דרך ווי מ'זאגט ביום הולדת, על דרך זה וביתר שאת אין יום וואס ס'ענדיקט זיך די חיים חיותו עלי אדמות, וואס דעמאלט האט ער

¶6כאמור לעיל, כל עבודת אשר עבד שטייט דאס אלץ בבת אחת בגלוי, איז דאך פארשטאנדיק, אז דעמאלט איז דער לעבן מיט דער צייט וואס ער האט דאס געמאנט און געגעבן כח אויף דעם שטייט דאס ביתר שאת וביתר עוז, במילא האט מען זיין סיוע בזה, ביתר שאת וביתר עוז, און אויך די סיוע במיוחד בנוגע צו טוב לשמים וטוב לבריות, וואס כאמור איז דאס אויך, כמדובר כמה פעמים, איז דאס אויך מרומז אין שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש, אז יוסף איז דאך אויך דער ענין פון יוסף לי הוי'בן אחר, ווי דער צמח צדק טייטשט דאס אפ, אז מ'מאכט פון אחר א בן, איז דאך דאס טוב לשמים וטוב לבריות. און וואס נאך מערער, אז מ'טוט דאס אין אן אופן פון שמחה בטוב לבב, וואס דאס איז דאך דער שמו השני, יצחק, וואס דאס איז דאך כל השומע יצחק לי דער ענין פון שמחה וטוב לבב, וואס דעמאלט איז מען נאכמערער מצליח אין טאן מיט א צווייטן, און בפרט נאך אין בריאות בשעת מ'טוט דאס מיט זיי מתוך קירוב הלבבות, און דורך דערויף וואס מ'איז מעורר אין זיי דעם ענין השמחה והצחוק של טוב, און פון טוב לשמים וטוב לבריות כמדובר, איז דאך דעמאלט האט מען דאך דעם סיוע פון דעם בעל היארצייט, אז וויפלט נאך אז ס'הויבט זיך אן דער שנת הארבעים, וואס קהן מנה שדעתא דרבו, אז במשך כל שנה זו זאל זיין נאך ביתר שאת וביתר עוז דער סיוע שלו, סיי אין דעם ענין פון יוסף לי הוי'בן אחרית, סיי אין דעם ענין פון כל השומע יצחק לי הידרא וואס הערט דאס, אפילו ער איז ניט שייך צו יהי ער איז אבער שייך על כל פנים צו שמי פועל'ט ער אין אים שוין אויף דעם ענין של שמחה. און דאס ווערט נמשך דערנאך במשך כל השנה כולה פון שנת הארבעים, וואס ס'הויבט זיך אן, כמדובר, אין יום שהוכפל כי טוב, אף על פי וואס התחלתו ממש איז געווען שוין ביום השני, וואס דעמאלט איז דאך דער טאג פון יארצייט, אבער דערנאך גלייך

¶7ענדיקט זיך דער ערשטער טאג גלייך מיט די התחלה, און די התחלה פון יום שלאחרי זה, ישוני אין דעם יום שלפני זה, דערפאר האט זיך דאס א קישור אויך מיט תפילת מנחה, כמדובר כמה פעמים, האט מען אויך דעם ענין פון יום שהוכפל בו כי טוב. דערנאך ווערט דאס נמשך במשך כל השנה כולה, אז ס'ווערט א יאר וואס ס'איז טוב לשמים וטוב לבריות, און א יאר וואס מ'פועל'ט אין דער גאנצער וועלט, אויף פועל זיין אין דער גאנצער וועלט דער קאין איניש הדעתו דרבו וואס מ'האט דאס בנוגע צו זיך, די מודה וואס איז שייך צו אים, פועל'ט ער בכל העולם כולו, און בא יעדערן וועלכן ער פועל'ט, איז דאך א זיכערע זאך, אז דאס איז ניט מוגבל צו זיינע הגבלות, און אויב יעדער האט גרעסערע כוחות פון אים, אדער א גרעסערע הכשרה אויף אויפצונ אים אין די אלע ענינים האט ער נאכמערער אין די אלע ענינים פון דעם וואס האט אין אים גע'פועל'ט ער זאל זיין דער קהן אינש עד עתו דרבא, על אחת כמה וכמה אז דאס האט א קשר מיוחד מיט דער סגולה, מיט דעם ענין הפנימי און דער ענין הסגולה פון טוב לשמים וטוב לבריות, וואס דאס איז דאך די סגולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, מאלט איז מען מאחד אלע אידן, און יעדער אידן, און מ'מאכט פון זיי אלעמען א קהל גדול, אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו געפינט מען זיך אלע בארצנו הקדושה, און דארט גופן בירושלים עיר הקודש, ובבית המקדש ובקודש הקדשים, בגאולה האמיתית והשלימה, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אויך די טעג, על אחת כמה וכמה די ימים הסמוכים לזה, שטייען דורכגענומען מיט אט דעם תנועה פון דער גאולה האמיתית והשלימה, ובפרט נאך אז ס'האט זיך אויך אנגעהויבן די פרשה פון ויהי בשלח וואס דאס איז דאך די פרשה הגאולה, כימי צאתך מארץ מצרים וואס דאס ווערט אויך די התחלה און דער וועגווייזער און דער נתינת-כח אז ס'זאל זיין כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאו

¶8די גאולה האמיתית והשלימה בקרוב ממש. בפרט נאך אז מ'איז דאס מסיים מיטן ענין פון מאכן א שליחות לצדקה, און וויבאלד אז דאס רעדט זיך בהדגשה וועגן ענין הגאולה און יום השלישי שהוכפל בו כי טוב איז דאך אן ענין המתאים אז ס'זאל אויך זיין די צדקה אין אן ענין של שלשה. און אזוי זאל מען אויך פועל זיין בא זיך און ארום זיך, אז אלע ענינים פון טוב און קדושה זאלן זיין אין אן אופן פון חוט המשולש לא במהרה ינשק, ביז וואנענט אז ס'ווערט גאר נשלל דער גאנצער ענין פון נסוקה, און בפרט נאך אז שלשה איז דאך אן ענין פון חזקה מאכט דאס א חוזק, אז ס'קען גאר ניט זיין אן ענין וואס איז פארבונדן מיט נוסק זיין, על אחת כמה וכמה מפסיק זיין, כמדובר כמה פעמים. און יהי רצון, אז דאס זאל נאכמערער צוהיילן, ובפרט נאך אז יעדערער וועט אויסנוצן, און תוכם משפיע זיין בכל מקום שהוא, מ'וועט דאס זיכער איבערגעבן אין די ערטער וואס מ'הערט דאס, הערן זיך דאס שוין גלייך בשעת'ן ריידן, אט די וואס מאיזו סיבה שתהי'הערן זיי ניט וועט מען אויך דארטן איבערגעבן די כל הענינים האמורים.

¶9יאר, א יאר וואס קהן מינה שדעתו דרבו, און א יאר וואס נתן לכם הוי'לב לדעת און עיניים לראת און אזניים לשמוע, מיט די אלע ענינים וואס ער רעכנט אויסן פסוק לאחרי זה. ועוד והוא העיקר, מ'זאל נאכמערער מוסיף זיין אין לימוד תורתו פון דעם בעל ההילולא, בפרט נאך אז ס'האט זיך ערשט אפגעדרוקט אין דרי טעג ממש איבערגעדרוקט נאכאמאל פון זיינע מאמרים, האט זיך אויך אפגעדרוקט נאך ענינים פון פנימיות התורה, וואס ער האט אפגעדרוקט א טאג פאר דעם טאג ממש, אדער צוויי טעג פאר דערויף וכו,' האט דאך דאס דער חביבות מיוחדה פון תורה חדשה ממש, ניט נאר כחדשה, און מ'דארף דערצו נוצן עבודה אויף מאכן דערפון אז ס'זאל זיין די גאנצע שטורעם פון חדשה, ווארום דאס איז תיכף וממש חדשה אפילו אז מ'האט איבערגעדרוקט פריערדיקע, איז דאך אויך על פי רוב קומט-צו אויך הארות ומראה מקומות וכו,' נוסף אויף די חביבות וואס מ'האט דאס אלס א דבר חדש. עוד והוא העיקר, אז מ'זאל דאס מפיץ זיין, צוזאמען מיט הפצת המעינות חוצה, אין וועלכע דער בעל ההילולא האט געגעבן כח און זיך געקאכט אין דערער, און פון אנגעזאגט און איבערגעזאגט, און געמאלט, פאנט, צוזאמען מיט די טאקע בדרכי נועם ובדרכי שלום, אבער בתוקף המתאים. און דאס איז דאך אויך הולך וניתוסף, און בפרט אז ס'קומט צו דער קהן עדעתו דרבו קומט דאך זיכער צו אין אן ענין עיקרין וועלכע ער האט זיך געקאכט, וואס דאס איז אויך דער נרות להאיר און הפצת המעיינות חוצה, בפרט נאך אט די ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט מעשה בפועל.

¶10לחכם ויחכם עוד וועט דאך זיכער יעדערער נאך מוסיף זיין כהנה וכהנה. און די אלע החלטות טובות בזה זאלן נאכמערער צוהיילן די תכלית העיקריות און תכלית הפנימיות, גאולה האמיתית והשלימה, וואס בנערינו ובזקנינו קהל גדול ישובו אנו ולא יקבם אפילו כהרת עין און ס'ווערט תיכף ומיד גאולה האמיתית והשלימה, צוזאמען מיט משיח צדקנו איז מען אלע עם ענני שמיא, בארצנו הקדושה, און ווי געמאנט פריער דערמאנט פריער ירושלים עיר הקודש ובירושלים עיר הקודש, ובקודש הקדשים תיכף ומיד ממש.