Text

¶1היינטיקער טאג איז דאך פארצויכנט במיוחד בתורתנו הקדושה, תורת אמת און תורת חיים, הוראה בחיים בכל יום ויום, ביז אין אן אופן אז ס'דארף זיין כחדשים, און נאך מערער דאס דארף זיין חדשים ממש, און ווי איז וואנענט, כמובן אין די ספרו, איז דאס אויך א הכנה און א דוגמא פון די תורה חדשה מאיתי תצא, וואס ס'וועט זיין בקרוב ממש בגאולה האמיתית השלימה, ולא עיכבם אפילו כהרף עין, אז צייכנט דאס תורה, און אין אן אופן אז ס'איז גלוי, מ'דארף ניט זוכן קיין רמזים וואס מיינט מען דערביי, ובלשון התורה, וואס לא תהי'מוחלפת, אז בחודש השלישי בצאת בני ישראל מארץ מצרים בא מדבת סיני, און דערנאך אויך ויחן שם ישראל נגד ההר, און מ'איז גלייך אפגעטייטשט, אז ס'שטייט ביום הזה וועלכן טאן איז דאס, לערנט מען דאס אפ א גזירת שבו, וויבאלד אז דער לשון איז הזה מיינט מען דאס ראש-חודש פון דעם בחודש השלישי. און דעמאלט איז געווען דער מצב פון אידן, אז ס'איז געווען אין זיי ניכר ביידע זאכן, אז זיי זיינען אמאל געווען אין ארץ מצרים, נאר מ'איז שוין פון דארט ארויס, האט מען אויך דעם יתרון, האור ניתוך החושך, און מ'האט אויך דעם בירור און דעם זיכוך פון דעם כור הביזל פון מצרים, וואס דערנאך במשך הדורות, איז ווי דער אלטער רבי מבאר אין תורה אור איז דאס דער ענין פון לערנען תורה בחומר ובלבנים, דא קל וחומר, און ליבון הלכתא די דרכים ווי מ'לערנט תורה, ביז יגעת האט מען אויך ומצאת,

¶2אבער ניכר, אז דאס קומט על ידי הבירור פון קושיות ורמינהו'ס וכו', בדוגמא, ווי געזאגט פריער, אז דאס איז ניכר, אז דאס מ'איז ארויס פון ארץ מצרים, פון מצרים וגבולים. און ביז וואנענט אז ס'ווערט ביום הזה, אז מראה באצבעו ואומר זה אז ביי א אידן ווערן אלע ענינים פארבונדן מיטן אויבערשטן, און פארבונדן מיט תורה ומצוותי אין אן אופן אז דוקא דאס איז די מציאות המיתית בגלוי, ביז וואנענט אז מלאה באצבעו הגשמי באומר זה, און אין אן אופן פון א ליכטיקייט, אז ניט ער נוסט דאס דורך מלאה באצבעו בחושך און פאפט דאס אן מיטן אס בהגשמי, נאר ס'איז אין אן אופן פון ביום, וואס דאס איז דער זה אמיתי, אז ס'איז אין א ליכטיקן אופן, ביז וואנענט ליכטיק אויך פאר אינו בשר. ביחד עם זה זעט מען אויך אינו זה, אז דאס איז כיתרון האור מן החושך מ'איז ארויס פון מיצרים וגבולים, ביז אלע מיצרים וגבולים, אפילו מיצרים וגבולים דקדושה, מרחב האמיתי, פון עצמות ומהות, בפרט אז דאס רעדט זיך דאך וועגן אידן, און על ידי אורייתא, ווי זיי זיינען נאך מתדבק און ווערן איין זאך מיט קובה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אן אחדות אמיתית.

¶3און ס'ווערט אויך אין אן אופן פון ואתהלכה ברחבה, אז מ'איז אנגעקומען אין א הר, נאר דאס איז א הר דקדושה, כאמור אתהלכה ברחבה, און אין אן אופן פון סיני, ווי אראפגעבראכט אין תורה אור אויף דעם פסוק, אז דאס איז תושע אז ס'ווערט אפגעשוואכט על ענינים הפכיים, ביחד עם זה האט מען נאך דעם ראשון פון זיי, כדי ס'זאל זיין דער יתרון האור מן החושך, ביז וואנענט אז דאס פועל'ט אויך ווי אידן געפינען זיך, אז חלק אלוקה ממעל ממש, נאר מ'האט נאך צו-טאן מיט רפידים, מיט א מעמד ומצב וואס ס'קען זיין אן אפשריות פון רפוא יודעים מדברי תורה, איז זאגט מען אויך, אז טאקע ויתא מרפידין מ'האט דעם רושם, אבער מערניט אין דעם אופן כדי ס'זאל זיין דער ויתא מרפידין און מ'קומט אן אין הר סיני, אין ויחן לשון יחיד, כאיש אחד בלב אחד און ויחן שם ישראל נגד ההר וואס דאס גייט דאך ההר הידוע, אז דער כאיש אחד ובלב אחד איז בתכלית השלימות אויף קבלת התורה בשמחה ובפנימיות. והימים האלו נזכנים ונעשים ביז אין עשי'בפועל, לאחרי מן הכלה לכבוד הפיור איז דאס כחדשים, דערנאך ווערט דאס חדשים ממש, אז ער טאפט דאס אן אין ממשות, ביז אויך מיטו מים גשמיים און ידים גשמיים, און חלק אלוקה ממעל ממש, מ'וועט ביידע אפטייטשן אין דעם, אז דאס איז ממש אלקות, ובאחד עם זה ממש, אז מ'טאפט דאס אן אויך אין חוש המישוש, והיו עמך ואות את מוריך אין עיני בשר און עיני גשמיות, איז דערביי די אמיתית ענין הראי פון מוריך

¶4וואס דאס באווייזט דאך אויף ביידע זאכן, דאס גייט דאך אויף עצמות און און און הות, ווי ער קומט אראפ אין אן אופן אז ער ווערט דער מורא-דרך פון יעדער אידן און פון אלע אידן, האנשים והנשים והטף נאך זייענדיק אין גלות און אין חושך הגלות, און אין עיקרתא פון דעם גלות, און אין עיקרתא דמשיחא, אז שוין דעמאלט ווערט שוין יניך רעות אין חוץ הראי,"' וואס דורך דערויף ווערט דאך די התאחדות אמיתית, על דרך ווי לימוד התורה על ידי משיח צדקנו, איז דאך דאס אין אן אופן פון ראי,"' כמדובר ומבואר ומובן גם בפשטות. און אט דעמאלט ווערט אויך בגלוי ממש, אז ישראל איז אורייתא וקובה בריך הוא כולא חד, נאך זייענדיק אין די לעצטע רגעים פון גלות. און דאס אלץ היילט נאכמערער צו, און ס'ברענגט אראפ נאכמערער שלימות אין ויחן שם ישראל נגד ההר, אז פונקט אזוי ווי זיי האבן אויפגע'פועל'ט די אלע ענינים אין הר האט דער נגד ההר אויפגע'פועל'ט אין ישראל, אז וזרחני'נגד ההר האט דאס אין זיי פועל געווען דער ואהבת לרעך כמוך ממש, ביז אחדות אמיתית, וואס דאס ווערט א כלי המתאים, ביז א כלי הבטל, צו דעם ענין וואס געפינט זיך אין דער כלי, וואס דאס איז, כמדובר, ווי עצמות ומבות איז דאך מסתמצן, ויורד למטה, ביז וואנענט אז דארט ווערט דער מחב העצמי, כמדובר כמה פעמים, און דאס ווערט אויך גלייך בתוכה ומיד ממש, ולא עיקרא אפילו כהרף עין, ווי דער לשון פון דער סדרה, צי תורת פון דעם אלטן רבי'ן, אז מ'זאל לעבן מיט דער צייט, מיט פרשת השבוע, און פרשת השבוע עצמה, מיט דעם חלק וואס געהערט צום טאג פון דער וואך, וואס דאס איז דאך די פרשה ראשונה פון דער סדרה, פון נשא את ראש, אז דער אויבערשטער

¶5ער הויבט אויף אידן שטייען אין א מעמד ומצב אז דער מוח שליט על הלב און פירט אן מיט אלע ענינים, וואס דעמאלט איז ער א ראש אמיתי, פועל'ט אויף דער אויבערשטער על ידי משה רבינו, וואס דאס איז דאך דער ענין התורה, און דורך דעם חלק ניצוץ משה וואס איז דא אין יעדער אידן, האנשים והנשים והטף כמדובר, אין אן אופן אז דאס פועל'ט אים ביז אין זיין כח העשי ווערט ער וידבר הוי'אל משה און דורך דערויף ווערט דער נשא את ראש בא יעדער אידן און ביי אלע אידן. וואס דאס האלט נאכמערער צו די ענין כל הענינים האמורים, ובמיוחד די גאולה האמיתית והשלימה, און מ'איז נאכמערער מוסיף גלייך נאך די רגע הגאולה, הלוך והוסיף ואור, אין דער תורה חדשה מאיתי תצא, וואס דאס ברענגט דאך אויך דעם חידוש אין כל העניני העולם, על אחת כמה וכמה אין די אלע ענינים פון אידן, סיי בגשמיות און סיי ברוחניות, וכאמור סיי האנשים סיי הנשים סיי הטף, ובפרט נאך, אז דאס איז דאך אויך יום ראשון, וואס אויף יום ראשון זאגט דאך די גמרא און ברייתא הכלל, אז דאס איז יום שנטל עשר עטרות בפעם הראשונה, ווי דערציילט אין תורה, און דערנאך איז הימים האלה נזכרים ונעשים בכל יום ראשון, אז א איד דערמאנט זיך אויף דערויף, אין אן אופן פון זכרון אמיתי על פי התורה, וואס דעמאלט ווערט דאס אזוי ביז אין עשי' בפועל, אין דעם ארט און אין דעם מעמד ומצב וואו ער געפינט זיך, אפילו אז דאס איז נאך אין חוץ-לארץ, און דארט גופא אין א מעמד ומצב פון גלות, און אין עקבתא דמשיחא, וכמדובר כמה פעמים, און דאס אלץ איז נאכמערער מזרז און ממהר, ויפקו מבי גלותא ברחמי דוקא, רחמים

¶6גלויים, וואס דאס איז פארבונדן מיט חסדים גלויים, וואס אפילו די חסדים וואס זיי נעמען זיך פון מקום הכי נעלה, ווערן זיי נתגלה בטוב הנראה והנגלה ממש, דא למטה ממש, בהוספה אויף די חסדים וואס זיי זיינען מצד עצמם גלויים, און ס'ווערט דער תכלית השלימות אין גילוי פון די פעולת הטוב בטוב הנראה והנגלה למטה עשרה טפחים אין עולם הזה התחתון, נאך אין זמן הגלות און נאך אין חוץ-לארץ. און דאס אלץ ברענגט, אז תוכף ומיד ממש ווערט דער ענין וואס בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובנותינו זעט מען דעם נשיאת ראש בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, און מ'גייט צוזאמען, די אלע האמורים, מיט הקיסצו ורמנו שוכני עפר

¶7ומשיח צדקנו בראשונו, עם ענני שמיא, כאמור, בנזכר כמה פעמים, אין ארץ הקדושה, און דארט גופא אין ילושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש, מתוכף ומיד, ולא עיקבו מאמר אפילו כהרף עין, ובפרט אז מ'איז דאך דאס מקשר אין דעם ענין הצדקה, ווי ער איז מבאר אין תורה אור, און אים דער דרוש פון בחודש השלישי בצאת בני ישראל בארץ מצרים באו מקבר סיני אז דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין הצדקה, ווארום כל התורה כולה איז דער ענין פון צדקה. פארשטייט מען דערפון, אז דורך נאכאמאל געבן צדקה, און ווידעראמאל געבן צדקה, און א דריטן מאל געבן צדקה, ווערט דער ענין התורה נאכמער בשלימות ווי ס'איז געווען נאך פאר דעם, ועוד והוא העיקר, אז צדקה האט מען די הבטחה פון תורת אמת און פון תורת חיים, איז מען א רזת את הגאולה און מאהרת את הגאולה, ובפרט אז דורך דערויף וואס יעדערע וואס געפינען זיך גאר וועט אננעמען אויף זיך די שליחות פון געבן אויף צדקה די דעם אט בית וואס מ'וועט אים געבן, בדוגמא וואס ער איז פון אהמא תליתאי און דאס איז פארבונדן מיט אוריום תליתאי און מ'געפינט זיך אין ראש-חודש פון ירחא תליתאי און בא חודש השלישי, און דאס אלץ זאל זיין בשמחה ובטוב לבב, ותיכף ומיד ממש, און דער עיקר בפועל ממש, בגשמיות ממש, אין עולם הזה התחתון.

¶8בגלוי אויך ממש, אז מ'טאפט דאס אן מיט עיניים גשמיות און ידים גשמיות. און דאס מאכט אויך, אז כל הענינים פון קדושה און פון אידישקייט, ביז דער חיי יום יום פון יעדער אידן און פון אלע אידן, זעט מען ממש אפילו ניט-אידן, ווי אזוי זיי ווערן געפירט און ווערן דורכגעפירט בתכלית השלימות, ווי דער אויבערשטער וויל, ביז אז דאס ווערט א דירה לו יתברך, אף על פי וואס דאס רעדט זיך וועגן ענינים תחתונים, וואס ס'איז נאך דא תחתונים און שבעים אומות העולם ווערט אויך בא זיי דורך אידן והיתה להוי'המלוכה, דורך מלך המשיח יבוא ויגאלנו, און מ'גיין אלע צוזאמען לאחצנו הקדושה, כאמור, און דארף גופא אין ירושלים און הר הקודש און בית-המקדש. ובמיוחד, אז מ'נעמט אן אט די שליחות צדקה, און מ'איז זי מקיים בהקדם ובהוספה כל חד וחד לפון שיעורי גילוי פון די אייגענע געלט, וואס יכול לקנות חיי נפשו, און ער גיט דאס אפ אויף אן ענין של צדקה, דערפאר וואס אזוי וויל דער אויבערשטער נעמט ער דעם אויבערשטן און זעט, און דורך דערויף ווערט נאכמערער צוגעהיילט, אז על דרך ווי צדקה עשה הקב'ים ישראל שפיזרן בין האומות ווערט גלייך די צדקה הכי גדולה, אז דער אויבערשטער איז מלקט באחד אחד בית ישראל און ווי רש'טייטשט דאס אפ, אז ער נעמט יעדערן פאר להאנט און גייט מיט אים צוזאמען והשיר את שבותך ווי ר'שמעון בן יוחאי טייטשט אפ אין דעם, כמדובר מוזכר אין די התוועדות שלפני זה, ועוד והוא העיקר, אז לא יקבן אפילו כהרף פיים, בפרט לאחרי החלטות התקיפות אויף מוסיף-זיין אין צדקה, ובפרט לויט דעם ביאור אין דעם דרוש פון היינטיקן טאג אין תורה אור כמוזכר לעיל, ווי אזוי ענין התורה איז דער ענין הצדקה, און ס'ווערט אלע ענינים

¶9בצהיבת הכי גדולו, ביז אז לא יקום אפילו כהרף פיים, און ס'ווערט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש.