Text

¶1אין צוגאב צו די פריערדיקע ברכות, וואס זיכער איז דאך יעדערער פון אייך אויך אין דערויף נכלל בתוך כלל ישראל קומט דאך אויך צו א ברכה מיוחדה אין צוזאמענהאנג דערמיט וואס דער אויבערשטער האט מצליח געווען און מזכה געווען אויף ווערן א בר מצוה אדער א בת מצוה, און מזכה געווען אויך די עלטערן וואס האבן זיי געהאט און מחנך געווען און מגדל געווען אין דעם וועג אויף האבן אט דעם נחת וואס ווערט דערנאך א נחת על כל השנים כולם אויפן גאנצן לעבן, א נחת וואס ברענגט פירות ופירי-פירות, זעענדיק ווי אזוי יעדערער פון די בר-מצוה אדער בת-מצוה האט אויך וואס זיי אליין זיינען דאך פירות, און זיי האבן פירי מצוות וואס זיי האבן דערגרייכט דעם גיל פון בר-מצוה אדער בת-מצוה, איז דאך דאס מוסיף נאכמער שמחה בא דעם בר-מצוה און בת-מצוה, על אחת כמה וכמה אז ס'איז מוסיף נאכמער שמחה בא די וואס האבן זיי ערצויגן, ועל אחת כמה וכמה אז כביכול איז דאס מוסיף נאכמער בשמחה גדולה פון ישמחי הוי'במעשיו, וואס דער אויבערשטער האט א שמחה גדולה, זעענדיק ווי אזוי פון זיינע קינדער, סיי בר מצוה און שר בת מצוה, האבן דערגרייכט דעם גיל פון מחוייב במצות אדער מחוייב שדבת במצוות, וואס באמת דאס איז ניט אן ענין פון א חיוב, דאס איז אן ענין פון א זכות, און א זכות הכי גדולה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אויך א זכות אויף כל העולם כולו, וויבאלד אז ווי ידוע דער פסק-דין הרמב אז בשעת ס'קומט צו א מצוה אחת, מעשה אפילו דיבור, אפילו במחשבה,

¶2איז דאס יראה עצמי שקול וכל העולם כולו שקול, און ס'איז מכריע און ברענגט ישועה והצלה פאר דער גאנצער וועלט, ביז די ישועה והצלה אמיתיים, דער ענין פון גאולה האמיתית והשלימה.

¶3תפשט, אז א בר-מצוה אדער א בת-מצוה אין דעם טאג ווען זיי ווערן בר-מצוה אדער בת-מצוה, אדער אויב דאס איז שבת און יום-טוב א טאג פאר דעם און א טאג נאכדעם, זיינען זיי מוסיף אין ענין הצדקה שלהם בתוך שאר ענינים טובים, און באווייזן אויך אין דערויף א דוגמא חייו, און ווירקן אויך איין אויף אנדערע בר-מצוות און אנדערע בת-מצוות, אז זיי זאלן אויך אזוי טאן קומט דאך אלץ מערער צו טוב אין דער גאנצער וועלט, על אחת כמה וכמה טוב אמיתי בגלוי, און פארבונדן מיט תורת אמת בא יעדער איד און בא אלע אידן, נאך בא די בר-מצוה ובת-מצוה, און זייערע משפחות און די מחנכים ומחנחות, בפרט נאך כאמור, אז זיי נעמען אויך אן אט דעם מנהג, קומט דאך צו נאך אן אן עקסטרע צדקה, סיי פון דעם בר-מצוה סיי פון די בת-מצוה, ובפרט נאך אז ווי ס'איז כרגיל, אז אויך זייערע עלטערן און זייערע מחנכים זיינען אויך מוסיף אין מצוות בכלל און אין מצות הצדקה במיוחד, און די אלע צדקות ומעשים טובים צוזאמען פאראיינציקן זיך אלע צוזאמען מיט א יחוד אמיתי, וואס דאס מאכט נאכמערער בגלוי דעם יחוד אמיתי און דעם קירוב און דעם יחוד אמיתי פון יעדער איד און אלע אידן, אז דאס פועל'ט אויך דער איחוד אין דער גאנצער וועלט, אז והיות הוי'אחד ושמו אחד שטייט דאס אויך בגלוי, דורך די מעשים טובים וואס זיי היילן צו, אז דאס זאל קומען אלץ פריער און שנעלער, ובשמחה ובטוב לבב, און מ'איז אלע צוזאמען זכר בתוך כלל ישראל, תיכף ומיד ממש,

¶4האמיתיות והשלימה, וואס דעמאלט וועט מען דאך מקיים-זיין אלע מצוות, כמצות רצונך, כמדובר כמה פעמים, און ס'זאל זיין דער כמצות רצונך דער רצון ביי א אידן זאל שטיין בגלוי זיין רצון האמיתי, וואס דאס איז דאך ווי דער פסק-דין הרמב,"ם אויף מקיים-זיין מצוות אין וואס פארא מעמד ומצב ער זאל ניט זיין, און וואס זאל זיך ניט אן ארום אים, בלייבט אן קיינע שינויים. זיין רצון האמיתי, פונקט אזוי ווי דער רצונך פון דעם אויבערשטן, און ער איז מקיים די צוה פון דעם אויבערשטן אויך כמעשה רצונך. און זיכער היילט דאס נאכמערער צו, אז דער אויבערשטער איז ממלא דעם רצון פון יעדער אידן, על אחת כמה וכמה פון די וואס זיינען ערשט-א געווארן בארי מצוה אדער בת בנות מצוות, ביז דעם רצון הפנימי שלהם, די גאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש, ולא יקבו מאפילו כהרף עין, בפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס מיט מצות הצדקה, וואס זי איז מקרב ומזרז את הגאולה, ביז צו תיכף ומיד ממש, מיט די פירדיקער פעגל, אלץ פון דאמיסרי.