Paragraph
Paragraph rh-cfm9efb9
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-s9mejcpp
- order
- Ib
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- זמן הגלות, איז דער זמן הזה הויבט מען אן די שמחה גלייך פון דער ערשטער נאכט אויך פון יום-טוב, און אפילו בשבת איז יום-טוב פון שחליות בשבת, דאס איז געווען דער רבי שוין די מאנט שוין די ערשטע נאכט. איז דא ווייטער, דער רבי האט אנגעהויבן די שיחה, אויך, אז ווי גערעדט פריער, אז בזמן הזה, אז חריב, וויבאלד אז ס'איז ניט שטייט דער חשש פון דעם חלויל, איז במילא איז הויב� אן דער ענין פון דער שמחת בית השואבה שוין אין יום-טוב, אפילו אין יום-טוב, פון אפילו אין שבת ס'איז ווי נעכטן, און ס'איז שוין דא די ענין פון שמחת בית השואבה, און נאר אין דערויף, וויבאלד ווי י'האלטן שוין די צווייטע נאכט דארף מען דארף זיין נאך אויף א העכער איבן פון פיר פריער, ווארום דא דארף דאך די ציווי פון להעלות בקודש אז אין אלע ענינים פון קדושה דארף זיין עין פון עלי וואס דאס איז אזוי אלע ענינים פון קדושה, על אחת כמה וכמה ווען ס'רעדט זיך ווען א עין פון צמחה, וואס צמחה אליין איז שוין אן ענין וואס איז העכער פון הגדרה און הגבלה, איז דאך על אחת כמה איז דאך דא די עלי'בקודש אין נאך א העכערן אופן, נאך העכער פון דער למעלה מדידה והבלה וואס עס געווען פריער, און על אחת כמה וכמה ווי די ס'רעדט זיך אין די עין פון צמחת בית השואבה, ווא�
- proofread
- 0