Text

¶1ראיל ואמרום הן אויב אלעמאל איז דא דער כלל אין תורה פון פותחין בברכה איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת ס'איז דא א הוספה אין א ענין און א סופה אין זמן אדער הוספה אין מקום, איז אט דעמאלט, מצד דעם זעלבן טעם וואס ס'איז דא על דרך הרגיל, איז דאך על אחת כמה וכמה אז ס'איז ניט קיין מצב רגיל, נאר א זמן בלתי רגיל און א מקום בלתי רגיל, איז אט דעמאלט איז ביתר שאת וביתר עוז דער הכרח און דער פסק-דין התורה, אז ס'דארף זיין די פתיחת הדבר דוקא

¶2בברכה, ווארום מיט דער זעלבער טעם איז דאך ביתר שאת וביתר עוז, אז די ענינים אין וועלכע ס'רעדט זיך זיינען מערער גדול און מערער רחב און מערער עמוק און מערער גבוה אין די אלע פיר ענינים אין וועלכע ס'שטעלט זיך אויס אורך רוחב און דערנאך איז עומק און גובר, גייט זיך דאס צוזאמען, אמאל גייט דאס אלס צוויי באזונדערע זאכן, און אמאל גייט דאס אלס איין זאך, אז עומק און גובה איז נעוץ סופן בתחילתן ותפילתן בסופן, וואס דאס געפינט מען ניט אז מ'זאל דאס זאגן בנוגע צו אורח ורוחב, און מ'געפינט דאס אלס א תנאי און אלס א כלל אין אלע ענינים פון תיקון און פון קדושה, איז דעמאלט דארף זיין נעוץ סופן מוז זיין בתחילתן, במילא איז מ'דארף אויך זיין נעוץ תחילתן בסופן כדי דער סופן זאל זיין אין דעם מעמד ומצב און מיט דעם גאנצן תוקף וועלכן ער דארף זיין.

¶3אויב דאס איז אזוי, כמדובר, בא יעדער מעמד ומצב, וואס בא יעדער מעמד ומצב איז דאך פותחין בברכה, איז דאך על אחת כמה וכמה אז מ'שטייט אין א זמן מיוחד, וואס דאס איז דאך די עשרת ימים שבין ראש השנה ליום הכיפורים, וכמדובר כמה פעמים, אז לכאורה איז דאך דא ראש השנה ליום הכיפורים איז דאך מערניט ווי שבע ימים, איז דאס גופא דער מאמר חז.ל, וואס דאס איז דאך א מאמר אין תורה שבעל פה, במילא ווערט דאך דאס א פסק-דין אין תורה, איז דאס משנה מציאות, אויב מ'דארף אפילו משנה זיין די מציאות, און בכתות איבער, אז אנשטאט אז ס'זאל ווערן שבע ימים, שבין ראש-השנה ליום הכיפורים, וואס דאס איז דאך בלאו הכי דא האט מען און פון דער הוספה ווערט אן עיקר, אז די ראש-השנה און ליום הכיפורים ווערן א טייל פון דעם זעלבן מעמד ומצב פון די עשרה ימים, איז במילא איז דאס ניט שבע ימים, נאר עשרה

¶4ימים, און פון וואס הויבט זיך דאס אן? הויבט זיך אן יעדערער פון די עשרה ימים הויבט זיך אן מיט ראש השנה. דער סיום פון יעדערן פון די עשרה ימים איז דער סיום דער ענין פון יום הכיפורים, במילא איז דאך זיי אויך פארשטאנדיק, אז בנוגע צו יעדערן פון די עשר ימים האט ער אין זיך סיי אן ענין פון ראש השנה אלס אן עיקר און סיי אן ענין פון יום הכיפורים אלס אן עיקר, און ניט נאר ווי ראש השנה און יום הכיפורים זיינען א טייל פון די עשר ימים, נאר ווי זיי שטייען העכער סיי פון די אלע עשר ימים, כולל אויך ווי די עשר ימים זיינען אין זיך אויך כולל דעם טאג פון ראש השנה און דעם צווייטן טאג פון ראש השנה,

¶5לעצטן טאג פון די עשרה ימים, דער יום הכיפורים, איז דאך דא אין דערויף גופא די ביידע ענינים, סיי אין ראש-השנה איז דא ווי דאס איז א טייל פון די עשרה ימים, סיי אין יום הכיפורים איז דא ווי דאס איז א טייל פון די עשר ימים, און דערנאך איז דאך דא ווי זיי שטייען העכער פון דעם גאנצן ענין פון די עשר ימים, וואס דאס איז דאס דעמאלט, ווי בפשטות אויך, בשעת מ'זאגט אז ראש השנה איז דאס דער ראש פון אלע טעג פון דעם גאנצן יאר, איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז אין דעם ראש פון דעם גאנצן יאר, אויב דער ראש האט וואס צו זאגן בנוגע צו שאר חלקי הגוף, על אחת כמה וכמה אז ער האט וואס צו זאגן בנוגע צו די הנהגה פון די חלקי הראש. על דרך זה אויך, אויב יום הכיפורים, וואס ווערט אויך אנגערופן בפתוב, אלס ראש השנה אין יום חספל, און אויך ווי דערמאנט און ווי מבואר אין כתב האריז ל, אז דאס איז ראש השנה, די פנימיות פון ראש השנה, איז דאס דוקא ביום הכיפורים, וואס דאס איז נאך מערער, יום הכיפורים איז דאך

¶6ענין מיט א גאנצן שטורעם פון יום הכיפורים, דער שטורעם פון ראש-השנה איז א באזונדער שטורעם, זאגט מען אז על דרך זה ווי ראש-השנה האט אין זיך ביידע זאכן, ווי דאס איז א טייל פון עשר ימים, און ווי דאס איז באזונדער פאר זיך אלס א ראש פון די אלע עשר ימים, אזוי איז אויך ווי ראש ווי ענין הכיפורים איז דער ראש-השנה של כל השנה כולה, ביז וואנענט אז ער ווערט אזוי אויך אנגערופן דעם פסוק בשם ראש פון כל השנה כולה, איז ער אויך א ראש פון דעם עניני יום הכיפורים, אף על פי וואס זיי זיינען נאך העכער פון עניני ראש השנה, ווי פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז אין אלע ענינים פון קדושה, על אחת כמה וכמה אז קדושה נעלית ביותר, איז דאך דא דער כלל פון מעלין בקודש ניט נאר מיום ליום, נאר מרגע לרגע, על אחת כמה וכמה אין אזא מין קודש וואס ער ווערט דערנאך אן אנפירער פון די גאנצע קדושות פון כל השנה כולה, די אלע ימים-טובים

¶7פון דער שנה, סיי חג הסוכות און סיי חג הפסח און סיי זמן מתן תורתנו, זיינען דאך חלקים פון דעם שנה, במילא איז דער ראש זייערער איז אלץ נכלל אין די טעג און די צוויי טעג פון ראש השנה, און פארשטאנדיק אויך, אז די פנימיות פון זייער ר וו ס ס יז ך ענין פון יום הכיפורים יז ס ויך ניכר ין עם יום הכיפורים, ווי ס יז נ ך העכער פון יער ענין. וו ס לכל לר יז יז ך פון יע ער ענין נעמט מען ן ענין פון לימוד בנוגע למעשה בפועל לכל אחד ואחת, ביז אויך צו טף, אנשים נשים וטף, על אחת כמה וכמה, אויב דאס איז זוי, אז מ'לבט הוי הם ט א לימוד בהנוגע צו כל ענינים אין קדושה, ביז וואנענט ווי דער בעל שם טוב האט זיך מדגיש געווען, אז יעדער זאך וואס א איד זעט אדער הערט אז מ'רעדט וועגן דערויף אדער טראכט וועגן דערויף איז אין דערויף דא א הוראה אין תכלית הבריאה שלו, וואס דאס איז אני נבראתי לשמש את קוני

¶8איז דאך דאס ביתר שאת וביתר עוז דער לימוד און דער הוראה אין נתינת כח פון דער תורה פון דעם בעל שם טוב, וואס תורה איז דאך עניני אז זי איז משנה די מציאות, על דרך ווי ווערט דאך געבראכט אין תורה אין דער התחלה פון די הלכות ראש השנה, אז תורה, אופי'של אומה זו אז וויבאלד אז זיי זיינען פארבונדן אומה זו, איז אט דעמאלט, ווי כידוע דער פתגם פון ר'סעדיה גאון, אז אינו מתינו אומה אלא בתורתה, איז מיינט מען דאך דאס דער ענין התורה, וואס דער ענין התורה איז משנה די מציאות, ואדרבא אויב די מציאות איז א מציאות חזקה, און נאך מערער א מציאות של קדושה, וואס דעמאלט איז נאכמער נוגע אז תורה זאל דאס משנה זיין, וכמדובר כמה פעמים די מעלה פון בעלי תשובה לגבי צדיקים גמורים, וואס מ'דארף דאך האבן, ווי ר'סעדיה גאון זאגט, אז לשענות טבע מדותיו, אדער לשענות מדותיו הטבעיות, די ביידע נוסחאות בזה, איז דאס אויך ביתר שאת נוגע דוקא בשעת מ'האט א ראש השנה, ווי ס'דארף צו זיין בכל הפרצים,

¶9דערנאך האט מען נאכמערער דעם יום השני של ראש השנה, און דערנאך האט מען דעם זעלבן הלוך והוסיף ואור אין די אלע ענינים אין יעדער טאג פון די עשר ימים שבין ראש השנה ליום הכיפורים. וכמדובר כמה פעמים ובמיוחד, בשעת מ'איז שוין דורכגעגאנגען דעם רב פון די עשרת ימי תשובה, און נאכמערער מ'האלט שוין ניט סתם א רב, רובו ככולו מ'האלט שוין אין דעם סוף פון יום התשיעי פון די עשרת ימי תשובה, און וואס דאס יום התשיעי האט דאך א שייכות מיוחדה מיט יום העשירי פון עשרת ימי תשובה, ביז ווי מ'זעט דאס בפשטות אין ענינים הכי גשמיים, בשעת מ'דארף ברענגען א ראי'אז אן ענין של פעולת האדם וואס איז אין אן אופן של תשיעי אויף דארף דאס האבן א שייכות און דאס איז מעין פון די פעולות וואס ס'איז ביי אים אן ענין של עשירי, במילא דארף מען דעמאלט האבן אויף דערויף א לימוד און ראיות און פירושים וכו בשעת ס'רעדט זיך וועגן שיעה בתשרי און עשירי בתשרי דארף מען ניט האבן קיין ראיות פון ענינים רוחניים,

¶10עשירי, נאר אדרבא, דער עיקר ראי'איז גאר דוקא פון אכיל ושתי', וואס ס'איז דאך א הלכה בפשטות, אז כל האוכל ושותה בתשרי איז מעלה עליו הכתוב, כאילו האכל ושסה צוויי טעג, סיי תשיע און סיי עשירי, און על אחת כמה וכמה ווי עשירי בפני עצמו, און אין וואס האט מען אויף דערויף די ראי'איז אין דערויף בשעת מ'גיט א קוק אויף א אידן בתשיעי בתשרי, און מ'זעט ווי אזוי ער פירט זיך דעם טאג בפשטות, סיי אנשים און סיי נשים און סיי טף, זעט מען דאך אפילו בא א נער ישראל לאהבהו, בא קליינע אידישע קינדער, אז ס'קומט דער תשיעי בתשרי, איז אויב זיי זיינען דאך געבארן געווארן בא אידישע עלטערן, זיינען זיי געבארן געווארן און נתחנך געווארן תוקף ווי זיי זיינען געבארן געווארן, אז איז גלייך ניכר ין תשיעי, ז ס יז ן ענין וו ס יז פ רבונ ן מיט עשירי, ון ין וו ס יז ז פ רבונ ן? ב ע ס'רע ט זיך, ז קטן ז ל מתענ זיין, יז ע ויף ערויף כמ תנאים. וו ס ווערט ר ו י ל בנוגע צי מעג מען ס ול זן, ס יז ן ענין פון פיקוח-נפש, וו ס כמדובר כמ פעמים, ז ד ס וו ס פיקוח-נפש, נוחה כל התורה כולה,

¶11איז דאס ניט חס ושלום וואס תורה ווערט נדחי, אף על פי וואס בפשטות איז לייגט מען דאך אפ דעם קיום פון דער הלכה, איז דאך אבער דא אין דערויף דער מאמר חז זאל, אז ס'זאל זיין דער ענין כדי שיקיים שבתות הרבו, על דרך זה אויך איז דאס בכל עניני תורה, אז אויב ס'איז דא א מעמד ומצב וואס מאיזו סיבה שתהי' האט מען דאס דוחה געווען איז דאס געווען א דחי'ניט נאר מערניט ווי לרגע קטן עזבתיך, נאר אדרבא כדי דערנאך זאל זיין אן עלי'נאך אין א העכערן מעמד ומצב ווי ס'איז געווען קודם הדחי'און ווי ס'איז געווען אויך דער מעמד ומצב ווי ס'איז געווען בשעת זי איז געווען אין א מעמד ומצב, אז מ'האט דאס מקיים געווען דעם בר תורה בפשטות. ידוע דער פירוש פון גדולי ישראל בזה, אז בשעת מ'זאגט אז פיקוח נפש איז דוחה כל התורה כולה, איז דאס ניט דער פשט אז תורה ווערט נדחי, נאר אדרבא ס'איז דא א מעלה אין תורה, און תורה ווערט נדחי אין א מעמד ומצב גדול יותר, אז תורה איז זוכה אז א איד איז דורך איר געבליבן לעבן,

¶12און כלשון חזל בזה, במילא איז א זיכערע זאך אז שייקיים הרבה הלכות התורה והרבה ענינים, איז דאך ניט אן ענין פון תחי'אמיתית, נאר אדרבא דאס איז מערניט ווי אפגעלייגט, אזוי ווי מ'מוז צוקומען צו א העכערן אופן אין תורה, האט מען על דרך ווי מ'האט תורה אין תשובה עילאה, וכמדובר כמה פעמים דער וואס ער זאגט אין תניא, ומאריך אין מאמרי חסידות, אז תשובה עילאה איז ענינה איז דער יחוד פנימי פון יחוד המוחין, וואס דאס איז דער ענין פון לימוד התורה מיט א פנימיות און מיט אן איבערגעבנקייט, ביז וואנענט אז דער יחוד נפלא וואס ווערט צווישן משכיל און מושכל און שכל, איז דעמאלט איז דאס ביתר שאת וביתר עוז, וואס דאס איז דאך אויך כמדובר כמה פעמים דער פתגם פון גדולי ישראל, און זיכער וועט ניט דארפן דערצו אנקומען, און זיכער וועט יעדער איד קענען דורכפירן דעם תענית פון יום הכיפורי אין אן אופן בפשטות לויט דער הלכה, בשעת אבער ס'וועט ווערן די הלכה, אז משיח צדקנו קומט בתשיעה בתשרי, אט דעמאלט

¶13פון שנת תשנ ון בי,"' איז אט דעמאלט ווערט די הלכה אין תורה, על דרך ווי ס'איז געווען באם בית מקדש ראשון איז געווארן א הלכה אויף יענעם יום הכיפורים, און פון יענעם יום הכיפורים ווערט דאס דער איצטער יום הכיפורים, וויבאלד אז אחכה לו בכל יום שיבוא, על אחת כמה וכמה אין אזא מין עת רצון ווי שי'בתשרי איז דאך זיכער, אז דעמולט איז דער ארויסקוקן און דער צפיע, דער ארויסווארטן און אויסקוקן און בענקעניש, נאך ביאת משיח צדקנו ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז דאס איז תשיעי בתשרי, נוסף אויף דערויף וואס דער גאנץ חודש אלול שלפני זה איז שוין געווען אני לדודי ודודי לי ווען איז ניכר אני לדודי און ווען איז דודא לי איז דאס ביתר שאת וביתר עוז ובדיוק, דוקא אין א מעמד ומצב פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, במילא, אז משיח צדקנו קומט גלייך נאך אין דעם המשך פון תשיעה בתשרי זה, און נאך איידער מ'עשט די סעודות פון תשיעה בתשרי, און דער עיקר סעודה, וואס זי איז פארבונדן

¶14מיט אן אוכל ושותה בתשעי, בתשרי איז דאך דאס דער עיקר פארבונדן מיט דער סעודה המפסקת הקרובה צו עשירי בתשרי, איז וויבאלד אז מ'האלט נאך פאר אט דער סעודה, און וויבאלד אז אחכה לו בכל יום שיבוא, האט דאס אויך דעם אפטייטש, אחכה לו שיבוא בכל יום אין דעם כללות פון דעם טאג, טאג הויבט זיך דאך אן מיט דער ערשטער רגע פון דעם טאג, און ווי גערעדט ביי ארוכה דער ענין פון בקול מקול קול וואס דאס איז דאך די ברכה צו יעדערן פון די אבות, און צו אלע דריי צוזאמען, דערנאך ווערט דאס א ברכה צו יעדער אידן, צו אנשים און צו נשים און צו טף, און בשעת א טף איז ער שוין דערגרייכט, אז ער איז צוגעקומען צו יוצא-זיין מיט בריך רחמנא, וואס ער האט געמאכט לחמו, קען ער שוין זאגן ברכת המזון, בפרט נאך אז ער האט אן אייגענעם סידור, כמדובר כמה פעמים, מיט די חביבות וואס ער האט צו אן אייגענע זאך, און דאס איז די אייגענע זאך פון זיין נפש אלקית ממש, חילוק אלוקה ממעל ממש, ביז וואנענט אז דאס נעמט-דורך אויך זיין גוף, ווי מ'זעט דאס בפשטות,

¶15אז א קליין קינד און ער האט א סידור, אפילו א אינגעלע אדער א מיידעלע, האט ער דערצו א חשיבות מיוחדה, פונקט אזוי ווי ער האט א חשיבות מיוחדה און א חביבות מיוחדה, צו די צדקה פושקע וואס ער האט און צו די תהלים וואס ער האט, אדער עד זשער ספרי קדושה. ועוד והוא העיקר, אז דער כללות ענין פון גאולה האמיתית והשלימה איז דאך דער ענין וואס דעמאלט וועט זיין דער ענין פון עשירי בכל העולם כולו. וואס עשירי איז דאך עשירי יהי'קודש ווען איז דאס בגלוי בכל העולם כולו? ניט בנוגע צו אידן, וואס דארט איז דאך מאי-כא משמע לן דאס איז די טבע פון א אידן, אז ער דארף זיין בשלימות, און אלע זיינע עשר כחות הנפש, און זיי שטייען ביי אים בשלימות, סיי במחשבה און סיי בדיבור און סיי במעשה, נאר דורך דערויף טוט ער אויף און האט שוין אויפגעטאן אין די שנים שלפני זה, אז ער האט אזוי אויפגעטאן בכל חלקי העולם, אז אין דער מחשבה און במעשה ודיבור שלהם, אפילו ווי דאס קומט ארויס בגלוי ביי א ניט-אידן, אפילו ווי דאס קומט ארויס בגלוי אין מן החי, אדער אפילו אין צומח,

¶16לאינדומם, יז דער דומם אליין, על דרך ווי מ'זאגט אין ן ענין בלתי-רצוי, אז מ'דארף ניט אנקומען צו א צווייטער זאל מעורר זיין אויף תשובה, וויבאלד אז דאס איז חלקו בעולם, איז דער חלק אליין איז אבן מקיר תזעק, ועוד והוא העיקר, אז ניט דער אבן מקיר תזעק אין אן אופן בלתי רצוי, נאר אבן מקיר תזעק, על דרך ווי מ'זאגט אויף רבי עקיבא, אז ער האט געלערנט שיר עשירים, איז דאס געווען דוקא מתוך דמאות, ס'איז אבער געווען דמאות של שמחה גדולה וואס דער מוח אפילו פון רבי עקיבא, וואס כולהו אליבא דר'עקיבא, ובפרט נאך וואס רבי עקיבא האט דאך א שייכות מיוחדה צו יום הכיפורים, וואס דעמאלט זאגט מען דאך אין די פיוטים אויך דעם פיוט פון דער עשר הרוגי מלכות, וואס אין אדם יכול למיד פון הרוגי לוד, שאין אדם יכול למיד במחיצתם, ועל דרך זה איז דאס אלע פון די הרוגי מלכות, און ברצון, אז מכאן ולהבא זאלן זיי שטיין, יעדערער פון זיי איז תיכף ומיד בתשעה בתשעה זה, עאכו כמה וכמה אז ס'וועט ווערן גלייך בתשעה בתשעה זה הקיצו ורנן ושוכני עפר,

¶17ומכאן ולהבא איז א דבר הכי פשוט, אז די אלע וואס זיינען איצטער נשמות בגופים, איז נאך בתשעי בתשעי ווערט נמשך אין זיי א תוספת בריות, בפרט נאך אז מ'האט שוין געהאט נכתבים, ונכתמים לאלתר בספרן פון די אלע ווי מ'זאגט אין אבינו מלקינו, אנהויבנדיק בספר חיים, און נאכמערער בספר חיים טובים, מערער דער ספר חיים טובים ומתוקים, וואס ווען איז דאס א מותיקת אמיתית בשעת די חיים טובים ווערן דערנאך אין אן אופן פון חיים נצחיים, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז פון תשעי בתשעי תשמי ה'טה'שנת נפלאות בו גייט מען גלייך אריבער אין די חיים נצחיים, במילא איז מען ממשיך דוקא נשמות בגופים, ואדרבא, מ'איז ממשיך אויך אט די וואס לרגע קטן זיינען זיי געווארן נשמות למעלה מגופים, איז דערנאך קערן זיי זיך אום יעדערע לגוף שלו, ובפרט נאך אז ס'רעדט זיך וועגן צדיקי וגדולי ישראל, וואס דאס איז דאך באמת יעדער איד און אלע אידן, ובפרט נאך אז מ'שטייט אלע צוזאמען אין א בית הכנסת און א בית המדרש

¶18און א בית של מעשים טובים, וואס דאס איז דאך דער ענין פון א אידן אין עשרת ימי תשובה, וואס דעמאלט איז מען מרבים בצדקה אין די טעג במיוחד, כולל אויך די צדקה וואס מ'גיט א צווייטן, און מ'גיט אים אויך, ווי דערמאנט פריער, אין אן אופן ניט נאר וואס מ'זאגט תהי אתה מחוייב לעשרו, נאר די צדקה איז פארבונדן מיט א עצרת ימי תשובה, יז דוקא מ'דארף ים צושטעלן ווי ער דארף האבן אין ראש-השנה, וואס דעמולט דארף ער האבן ניט סתם לחם און ניט סתם בשר, נאר מעין פון דעם לחם ובשר ודגים פון לעתיד לבוא, ובלשון הכתוב איכלו משמענין ושתומם תקין כי קדוש היום לאלקינו אויב דאס איז אזוי בראש-השנה, כמה וכמה ביום הכיפורים, וואס דאס איז דאך אחת בשנה די קדושה זיינע, איז דאס אחת בשנה, נאך מערער אפילו ווי די קדושה פון ראש-השנה, ווי מ'זעט דאס בפשטות, וביתר שאת וביתר עוז, אז דער אויבערשטער איז ממלא די רצעות של כל אחד ואחת פון אנשים ונשים וטף,

¶19ן, און וועגן וואס זיי זאלן ניט טאן און אין וואס זיי זאלן ניט טראכטן איז אין וואס ליגן זיי, אין וואס איז זייער רצון פנימי? איז זייער רצון פנימי דער רצון פון דעם אויבערשטן, וכפסק דין הרמב״ם, אז דאס ווערט דער רצון פון יעדער אידן, וויבאלד אז דאס איז דער רצון פון דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער האט זיך אפגעפסק'נט בתורתו, און נשיא דורנו האט מכריז געו אז ס'איז שוין כלו כל הקוצין, און נאכמערער ס'איז שוין אויך דא דער עמדו הכן כולכם און אויך דער עמדו הכן כולכם איז שוין אויך דא בשלימותו, און ס'איז דאס די איינציקע זאך וואס מ'דארף נאר האבן, איז מערניט ווי אט די תנועה וואס זי ווערט תיכף ומיד כהרף עין בדרך הטבע, מ'דארף גאר ניט אנקומען צו א נס גלוי, אפילו ניט צו א נס נסתר לאחרי וואס מ'איז דורכגעג נגען די אלע שנים עד עתה, ולאחרי ווי מ'האט זוכה געווען צו לערנען פנימיות התורה בכלל, און פנימיות התורה פון נשיא דורנו, וואס שמו איז דאך כן הוא אז ער האט מוסיף געווען אין פנימיות התורה, און האט אויפגעטאן אז מ'זאל לערנען פנימיות התורה מתוך שמחה ושחוק, ביז אין אן אופן פון ימלך שחוק פים ולשוננו

¶20ראנא, וואס אף על פי וואס בכלל איז דאך אין ממלא זיין שחוק פינו איז דאס פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה, זאגט דאך די גמרא אלס א מעשה בפועל, וואס דאס איז נאך מערער ווי א פסק דין סתם, אז ס'איז געווען דער מעשה בפועל, און ס'איז געווארן א טייל פון תורה שבעל פה, אז מ'האט געזען ווי אזוי א איד איז ממלא שחוק פיו, און מ'האט ביי אים געפרעגט, היתכן? האט ער אויף דערו ער איז מקיים מ ו במיל ער רף רניט מ כן בירורים ון ברענגען ראיות וכו ב ע י ו יז מקיים מ ו,‰˜ יט ים ער ויבער טער ז ס'ז ל זיין ימלו פיו ולשון רינה, ון וו ס נ כמערער, ז זוי ז ל ער ממשיך זיין בכל חלקו בעולם, במיל ווערט חלקו בעולם, על אחת כמה וכמה זיינע בני בי ווערן זיי אין ן אופן וו ס ביי יעדערער פון זיי, ווערט ימלו את חוק פינהו ולשוננו ורינה, ובפרט נאך כמדובר, אז דער ענין פון תשובה פון עשרתע מתשובה וואס קומט לאחרי התשובה שלפני זה, איז דאס אן ענין פון תשובה עילאה און פנימיות התשובה, וואס דעמאלט דארף מען דאך ניט האבן דעם עת רצון פון אן עת צום, נאר מ'האט אן עת רצון דוקא ווי ס'איז פארבונדן מיט שור הבר און מיט לווי תא און מיט יין המשומה,

¶21וכו,' ווי ס'איז געווען בשעת ס'איז געווען דער מקדש ראשון, איז דאך דעמאלט געווען די אכילה ושתפי'ביום הכיפורים, און דער אויבערשטער האט מכריז געווען און מדיע געווען, און ס'איז געווארן א טייל פון א סיפור אין תורה שבעל פה, וואס א סיפור אין תורה שבעל פה איז נאך מערער ווי א הלכה פסוקה, ווי די גמרא זאגט אין בבא ואתרא, וואס בבא ואתרא האט דאך א שייכות מיוחדה צו א זמן, וכמדובר וו ס ער ז ט ין ז ר, ז י ג'בבות זיינען פ רבונ ן מיט י ג'בי מ ון בי מ ון בי מ מ ון בי מ מ ון בי מ מ יז ל י, וו ס ס יז יבביו ו רא יז ך פ רבונ ן מיט מקדש ענ כוננו יך וו ס ט עמולט ווערט ס בדוגמא ווי ס יז עווען ין בי מ קדש ר ון, ז מ ט עגעסן ביום הכיפורים, ערפ רוו ס ס יז עווען ער שמחה הכי גדולה, ולמעלה מכל מדידה והגבלה, נאך מערער ווי שמחת פורים, אף על פי וואס בכלל איז דאך זאגט מען דאך אז יום הכיפורים איז כפורים, איז אבער דא דער כ'ה דמיון ה כ'למליותא, אז דאס איז נאך מערער אפילו פון שמחת פורים, די מליותא כפורים און דאס ווערט דער שמחה הכי גדולה אויף וועלכע מ'האט

¶22געזאגט יעדערן פון אונז, בתוך כלל ישראל, ובפרט על לביר העבודה פון תשובה עילאה, אז ס'וועט זיין א שמחה הכי גדולה, וואס דערפאר איז דאך דער פסק-דין אין שולחן ערוך, אז א תלמיד חכם, וואס ס'איז בפרט נאך אט דער וואס תהורתו אומנתו, טאר ער ניט זיין קיין מתענה, ואדרבא דאס איז היפך פון עשיית המצוה, אויב ער איז א מתענה, וכמדובר כמה פעמים, דער טעם אויף דערויף איז דערפאר וואס נקרא חוטא דורך דערויף פעלט אים אין התמדה און שקידה מיטן גאנצן כל עצמותי תאמרנה, איז בשעת די עצמות זיינען אין אן אופן פון כל עצמותי, ווי דערמאנט פריער בא קול מקול קול, און יעדערער פון זיי איז אין אן אופן פון תאמרנה וואס אט דעמאלט ווערט כל רמוך אברים וכל שסן ידים, ועל דרך זה אויך בהנוגע צו נשים, בהנוגע אויך צו קליינע מיידלעך, וואס זיי האבן דאך נאכמערער אברים מיט נאכמערער גידים, ווערט בא זיי אויך נאכמערער אין די אלע ענינים, על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו לעתיד לבוא, אז דעמאלט וועט זיין נקוה ותתובי גבר וכמדובר כמה פעמים.

¶23ווערט אזוי אויך בנוגע צו די אידן מיטן אויבערשטן, אז דער אויבערשטער איז צופרידן, ואדרבא הקב,"ה בשעת מ'פרעגט מיט וואס ס'פארנומען דער אויבערשטער? זאגט ער, אז דער אויבערשטער האט איין און איינציקע התעצקות, און די התעצקות זיינע איז אז ווי קודשא בריך הוא חייך ער שטייט אין א שמחה הכי גדולה ווי ס'איז דער חיוב פון קודשא בריך הוא, און פון וואס ווערט דער חיוך? אז ער זאגט נצחוני בנים נצחוני אז אף על פי וואס די בנים זיינען געווען אין גלות אזא מין לאנגע צייט, ביז וואנענט אז די תורה זאגט דאס וכלו כל הקותם מיט די אלע ענינים וואס מ'זאגט די פרטים שבדבר, ווערט דוקא דעמאלט דער חיוך פון יעדער אידן נאך בתשיעה בתשעה, ווי דערמאנט, און ניט תשעה בתשעה אפלייגן חס ושלום אויף כמה זמן, נאר דוקא בשנת ה'תשמ", שנת נפלאות בא און נפלאות בקול, אין שנת ה'תשמ", שנת תשנ'ב, וואס דאס איז דאך אויך די כמה רמזים און די כמה ענינים וואס ס'איז פארבונדן דערמיט, ביז אז מ'דארף ניט האבן קיין רמז, נאר מראה באצבעו ואומר

¶24זה קומט שוין משיח צדקנו, און אט גלייך עפנט זיך די טיר און ער גייט אריין און אלע מלאכים און די אלע פמליות של מעלה, על אחת כמה וכמה דער קוטש דוד מלכא משיחא, זיין עלטער עלטער זיידע, וו אס ס'קומט דערנאך אראפ אין גואל ראשון אין משה רבינו, און דערנאך אין גואל אחרון אין משיח צדקנו, און וואס היחו קומען זיי דערנאך אראפ ישראל חודשי בריך הוא, בפרט נאך אז מ'האט דאך אויך דעם ענין פון אורייתא, וואס דער ענין פון ויום חתונתו זה מתן תורה איז דאך דאס פארבונדן אויך מיט יום הכיפורים, ואדרבא דעמאלט איז דער מטן ניט נאר די לוחות הראשונות, און ניט נאר די לוחות ראשונות, צוזאמען מיט לוחות ראשונות ווי פון יישר כחך ששברת, נאר ועוד והוא העיקר, אזוי ווי מ'גייט באלד אריין אין יום הכיפורים, איז דאך א זיכערע זאך, אז צום אלעם ערשטן ווערט דעמאלט באנייט די לוחות אחרונות, וואס זיי זיינען כולל אין זיך די לוחות ראשונות צוזאמען מיט די שברי לוחות, און ס'ווערט דריי ענינים צוזאמען, על דרך ומקדש אדנ וכוננו ידיך

¶25לוחות און שברי לוחות און לוחות אחרונות, און די אלע ענינים געפינען זיך דוקא אין מקדש אדנ'כוננו ידיך אין דעם דרייענדיקן בית-המקדש, וואס דאס איז דער דריטער בית-המקדש, און אין אים גופא אין קודש הקדשים, וואס דאס איז דאך דריי-מאל קדושה, וכמדובר לעיל בארוכה, און אין קודש הקדשים עצמו, אין דעם אבן שתי'שבו, און וואס דארט געפינען זיך כל הענינים האמורים, ו ממנה הושתת כל העולם כולו, אז ווערט אזוי אויפגעטראט בכל העולם כולו, וכמדובר כמה פעמים, אז ס'איז אויפטו פון דער גאולה וואס קומט תיכף ומיד ביום זה עשמאי, נאך איידער מ'וועט עסן די סעודה המפסקת, אדער נאך פאר די סעודה המפסקת, כדי ס'זאל זיין די ביידע סעודות, און די ביידע סעודות זאלן שוין זיין פארבונדן מיט לביתון און מיט שור הבר און מיט עין המשומר, וכמדובר כמה פעמים האט מען שוין לפני זה דער ענין פון גאולה האמיתית והשלימה, במילא ציט מען אריין די סעודה, ווי אין יעדער חסיד'ישע סעודה, ניט קוקנדיק ווען מ'האט דאס אנגעהויבן, אף על פי וואס אין צווישן איז שוין אריינגעקומען דער זמן תפילה

¶26לאחרי זה, איז דאך מותר להמשיך בסודה, ביז ווי לאנג די סודה ציט זיך, וויבאלד אז מ'האט דאס אנגעהויבן אין א שנת אין א שעה המותרת, און נאך מערער אין א שעה וואס ס'איז געווען דער ציווי, אז ס'זאל זיין די עשיית האכילה בתשרי, און די עשיית זאל דוקא זיין אין אן אופן פון כפליים לתושי כמוזכר לעיל איז דאך א זיכערע זאך, אז דערנאך איז מען ממשיך בהתר, און ס'קען זיין דער המשך סיי בנוגע צו יין המשומר, און סיי בנוגע צו אכילת דגים, און סיי בנוגע צו אכילת בשר, און די דגים און בשר פון דעם לווייתן און פון שור הבהר, און בנוגע צו יין המשומר, ועוד והוא העיקר, תיכף אין די אלע ענינים אין אן אופן פון דער פרשה פון דער וואך, וואס דאס איז דאך די פרשה פון האזינו על שמים ותשמע הארץ וכמדובר לעיל, אז דאס באווייזט, אז יעדער איד שטייט, זייענדיק א נשמה בגוף, און די נשמה איז א נשמה בריאה בגוף בריאים וחזק, שטייט דאס אין אן אופן, אז דאס איז שמים אין אן אופן פון אן האזינו, און ארץ אין א

¶27אופן פון ותשמע וכמדובר לעיל בארוכה. און דאס ווערט א הקדמה ממש, ביז הקדמה תיכף ומיד, וויבאלד אז הקיצו ורננו שוכני עפר און מ'דארף דאך האבן דוד מלכא משיחא ער דארף זיך בענטשן צו אלע סעודה העתידה לבוא, על אחת כמה וכמה ווי די גמרא זאגט דארף ער זיך בענטשן לי נאו לברך אין די סעודה פון גבולה האמיתית והשלימה, און וויבאלד אז עתידו לבוא תופן איז דאס תוכף ומיד ממש, איז דאך דא אלע ראיות און אלע פסקי דינים פון אלע גדולי ישראל, ביז נשיא דורנו, כמדובר לעיל, וואס דאס איז משנה די מציאות, אז תוכף ומיד די סעודות וואס מ'גייט איצטער עסן, סיי די סעודה לפני שלפניה, און די וואס וועלן עסן צוויי סעודות פון סיי די סעודה המפסקת, איז די סעודה המפסקת, ניט צווישן אן אכילה און דערנאך אן ענין של צום, און מ'דארף האבן אויף דערויף פירושים, אז דאס איז אן עת רצון, ואדרבא אן עת רצון פון יום הכיפורים, מ'דארף ניט האבן קיינע פירושים, מ'וועט עסן בפשטות די פסודה פון לווייתן און פון שור הבר און פון יין המשומר, וועט מען אנהויבן עסן

¶28בקשיעי בתשרי. און דערנאך וועט מען דאס פארציען מיט חסידישן פארברענגען, און נשיא דורנו בראשנו, און דערנאך אויך אלע נשיאים שלפניו, וואס ער איז זייער ממלא מקומו, אנהויבנדיק פון דעם פטור זיינער, וואס ער איז געווען זיין בן יחיד וממלא מקומו, און לפני זה איז דאך געווען אויך דער נשיא הדור, דעם פטור'ס פאטער, וואס דער פטור איז געווען זיין מעלה מקומו, און וו ס ביי ים איז געווען די הנהגה פון מלכתחילה אריבער, און כידוע דער פתגם שלו, ז זיין ענין איז געווען, ז די ג נצע וועלט ז ל איבערגעביטן ווערן, און און נשט ט צו ז גן ווי די וועלט ז גט, ז ל די וועלט ז גן מצד עצמה, ז מלכתחילה אריבער. ועל דרך זה אויך בנוגע צו דעם פאטערס פאטערס פאטער, וואס דאס איז דאך געווען דער צמח צדק וואס נקרא על שם משיח צדקנו, סיי דער נאמען פון צמח און סיי דער נאמען פון צדק, און דאס דערמאנט גלייך תורתו, ובפרט תורתו ווי זי איז פארבונדן מיט פסקי דינים לפועל, וואס דאס איז דאך דער ספרו פון פסקי דינים, און אויך די

¶29די ספרי שאלות ותשובות שלו, כמדובר כמה פעמים. ועל דרך זה אויך בהנוגע צו דעם וואס ער איז געווען זיין ממלא-מקום, און איז אויך אים כולל, וואס דאס איז דאך דער איבער פון דעם ענין פון דער מיטעלער רבי, וואס אויפן מיטעלער רבי איז דאך שמו מאה עליו, כמדובר כמה פעמים, ווי די גמרא איז מסביר, אז דוב איז וואס איז אן ענין של דוב איז? אז ער איז א בר נעמט ער דורך די כל הענינים וואס זיינען פארבונדן מיט עולם, במילא אויך מיט לשונות העולם, ווערט פון דור בר אן איין און איינציקער נאמען און אן איין און איינציקער ווארט, וואס אין אים זעט מען אז דער בשר איז ער מסורבל בבשר אז דאס ווערט צוגעגעבן נאכמערער אין ענינים גשמיים, דורך דערויף וואס מ'נוצט אויס די לעצטע רגעים פון די איצטערדיקע שעה פון קשי בתשרי, נאך קודם התחלת הסעודה, אז מ'האט אויך א סעודה כדרוש ובהרחבה, במילא ווערט מען מסורבל בבשר אין דער סעודה,

¶30די ענינים פון בשר און סיי די ענינים פון דגים און סיי די ענינים פון יין, על אחת כמה וכמה די ענינים פון די לבושים, על אחת כמה וכמה והוא העיקר, אז מ'איז ממשיך אין דער סעודה, אויף דרך ווי ס'איז געווען דער מקום בבית המקדש ראשון, ועל דרך זה בבית המקדש שני, ועל דרך זה וביתר שאת מבית המקדש השלישי, איז דאך דא דער מקום וואס דארט האבן ניט צוזאמען וואס די כהנים האבן געגעסן זייערע סעודות, ואדרבא דארט איז דאך געווען עיקר האכילה שלהם במכשכן וקל וחומר, מה-דאך אז בשעת אן ענין פון גזירת המלכות האבן דעמאלט כהנים געגעסן און אויפגעפירט זיך מיט כל עניניהם דוקא אין קודש הקדשים, און ס'שטייט דער טעם אויף דערויף, איינער פון די טעמים איז דאס איז וואס קודש הקדשים ווערט דעמאלט אנגערופן בשם חדר האמיתית, וואס דאס איז דער חדר האמיתית וואס דארט זיינען אידן מיטן אויבערשטן, חד ממש, ביז והיו לבשר אחד, אז דער אחד נעמט-דורך דער בשר פון דעם יש הנברא והנוצר והנעשה, צוזאמען מיטן יש האמיתי ווערט דאס לבשר אחד,

¶31איז דאך אויך דערמאנט גלייך, ז דאס איז די הכנה, ווי דערמאנט פריער צו אחד בתשעי מלכתחילה אריבער, און דערנ ך אויך ווי פאר דערויף ווי מ'איז מסיים דער ענין פון יום הכיפורים, ווי מ'איז דאך אויך מסיים מיט שמע ישראל הוי'אלקינו הוי'אחד און דערנ ך איז מען אויך ממשיך מיט די אלע שבע ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט הוי'האלקים און וואס דערויף אויך מיט די שלשה ענינים, ועוד הוא העיקר מיט דעם ענין פון לשנה הבאה בירושלים און ווי דער אפטייטש פון נשיא דורנו, אז מ'איז תיכף ומיד ווערט מען אריבערגעטראגן בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו אין ירושלים עיר הקודש, איז מען ממשיך כל ענינים אלו אין ירושלים עיר הקודש, אנהויבן אויך אין אין דעם סיום פון די הכנות צו די סעודות פון תשיעה בתשרי, און דער המשך ואכילת הסעודות עצמם, און א המשך דערנאך והוא העיקר, אז דערנאך האט מען א שמחה נאך א גרעסערע, א צוזאמען וואס מ'נעמט מיט פון זיך ווי מ'שטייט נאך דערוויילע אין דער רגע, אכתי אבא דאחשורוש אנן שטייט מען למעלה בכל ידיעה

¶32ביז אז מ'זאגט אז דאס איז עד דילי ידים און נאך מערער ווי שמחת פורים, און ווי דערמאנט פריער אז יום ה כ פורים איז דאס א כ'ה דמיון, דערפאר וואס דאס איז שלא בערך נאך גרעסער פון די שמחת פורים, וכמוזכר לעיל. ועוד והוא העיקר, אז וויבאלד ווי דערמאנט פריער איז דער ענין פון עשרת ימי תשובה בכלל, ובפרט אז מ'האלט שוין אין תשיעה בתשרי, איז דאס דער ענין פון תשובה עילאה, וואס תשובה עילאה איז פארבונדן מיט לימוד התורה, וואס לימוד התורה איז פארבונדן מיט תורה חדשה מאיתי תצא, זאל מען האבן תוכף ומיד ממש די תורה חדשה מאיתי תצא, און די ערשטע הוראה פון דעם אויבערשטן איז אז ס'מוז זיין תוכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה, און תוכף ומיד ממש, לא עיקבון אפילו כהרף פעין, איז נאך איידער מ'איז ממשיך אין דעם זיין צוזאמען, עאכו'כמה וכמה איידער מ'הויבט אן די סעודות האט מען תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה, און אין אן אופן פון אמת לאמיתתו און אין אן אופן פון שלימות, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, אז אם ענני שמיא בארצנו הקדושה,

¶33און דארט איז ירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש, און אין בית המקדש ווי דאס איז דער מקדש אדנ'ע כוננו ידיך, און דארטן גופא על דרך ווי מ'האט דעמאלט געגעסן אין חדר אמיתית, וואס דאס מיינט מען דאך אין פשטות הכתובים דער ענין פון קודש הקדשים, וועט מען זוכה זיין, על דרך ווי מ'זאגט בא מתן תורה, וואס מתן תורה דאך אן ענין פארבונדן מיט יום הכיפורים, ביום חתונתו, ביום שמחת לבו, ווי פסק'נט אפ די משנה, און דוקא אין מסכתא תענית, ווי דאס איז פארבונדן ווי תענית שטייט בגלוי, במילא ווערט דוקא אין אן אופן פון ניט תענית, נאר דוקא אין אן אופן פון ימים טובים ומועדים, והאמת והשלום אהבו. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט די התחלה פון איצטיקן טאג, אף על פי וואס לכאורה האט מען אנגעהויבן אלס א טאג נאך אין זמן הגלות, וואס דאס איז דאך דער אפטייטש פון תשרי פון לשון התחלה, וואס חודש תשרי האט מען אויך אנגעהויבן אלס א חודש נאך אין מעמד ומצב פון גלות ווערט תיכף ומיד דער המשך פון תשרי, ותיכף ומיד אין תשרי עצמו נאך אין תשיעה בתשרי,

¶34אין אן אופן אז ס'איז ניכר ווי אזוי דער די התחלה שטייט אין דעם תשיעי, ווי תשרי, און ווי אזוי גלייך פון דעם תשיעי גייט מען אריבער און מ'האט צוזאמען מיט דער סעודה בפשטות, ווי חידות טייטשט אפ, אז דאס איז דוקא אין א חילוק בגשמיות ובפשטות פון יין המשומר און לוויתן און שור הבהר. וכמדובר כמה פעמים, צוזאמען מיט לכבוד וספרות מיט בגדי כהן גדול ווארום ער דארף דאך פראווען די ענינים פון יום הכיפורים, דארף ער דאך האבן מן המוכן לכבוד וספרות די אלע גדים, ואדרבא ער האט דאך שוין די שבע ימים לפני זה, גרייט ער זיך דערצו און ער איז זיכער מחנך בזה, און אנדערע זיינען אים מחנך בזה, און במיוחד דער ענין פון בית דין, ווי די משנה ז גט, וו ס ד ס איז דאך דער ענין אויך פון קיום היעוד פון שבעה שבטייך כבראשונה ויארצייך כבתחילה, ז מ'גיט גלייך יעדער איד און אלע אידן גיבן אן עצה דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער איז צופרידן וו ס אידן זיינען אין ן אופן פון נצחוני בני,"' און מ'גיט אים אן עצה, ז זאל תוקף ומיד זאל זיין די גאולה האמיתית והשלימה רופט

¶35ארויס די ימלות חוק פינה כביכול ביי דעם אויבערשטן, און ניט כביכול נאר בפשטות, נער ישראל ואוהבהו ואהבה שטייט בגלוי ממש, האט מען גלייך והוא העיקר דער המשך כל הענינים אלו, סיי אין זמן און סיי אין מקום, אז מ'ווערט גלייך אריבערגעטראגן, במיוחד דער בית הכנסת ובית המדרש ובית מעשים טובים פון נשיא דורנו, וואס אין דעם שטח געפינט מען דאך איצטער, און אין דעם זמן געפינט מען דאך איצטער ווערט דאס תיכף ומיד ממש, ולא יקבו מאפילו כהרף עין, ו בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו גייט מען צו די סעודה הכי גדולה פון די עין המשומה, און לוויתם ושור הבר, און נשיא דורנו בראשנו, נאכמער, והוא העיקר, אז דער מברך איז טאקע דוקא דוד מלכא משיחא לי נאו לברך אבער וועמען איז ער מברך? פון דעם בעל הבית פון כל העולם כולו איז דאך מברך דוקא דער אורח, וו ס דער אורח טוב איז דאך מברך לבעל הבית, שאכלנו משלו במשך פון כל הזמנים אלו, איז וועט יעדער איד און אלע אידן, און תוכף ומיד ממש, און יעדערער פון אונז בתוך

¶36כלל ישראל בענטשן דעם בעל-הבית של העולם, וואס דאס איז דער אויבערשטער, וואס דוקא ביכחו וביכלתו ווערט איצטער ממש נתהוון מים ויש ממש, דער שטענדער מיט די ספרים מיט די כל הענינים, עאכו כמה וכמה יעדערער איד און אלע אידן און אלע צוזאמען, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש, און דוקא אין אן אופן פון כולנו כאחד כאיש אחד בלב אחד און אין א מקום וואס דער מקום איז אחד און דער זמן איז אחד און דאס איז אחת בשנה, וואס די התחלה בזה הויבט זיך שוין אן בתשיאי בתשרי, און גלייך די תשיאי ווערט א הכנה צו עשירי בתשרי, וואס דעמאלט איז דער תכלית השלימות האט מען גלייך די אכלה, מ'האט דאך דעם ענין פון מוסיף זיין פון עשירי בתשרי אויף קשיאי בתשרי, דאס איז דאך תלוי ברצונו פון א אידן, ובפרט נאך אז מ'שטייט איצטער אין אזא שעה וואס מ'קען שוין אויך אנהויבן די הוספה, ובפרט נאך אז די הוספה דארף זיין איצטער, כאמור לעיל, און כאמור תוקף ומיד ממש דאס איז ניט לעיל, נאר איצטער איז תוקף ומיד ממש, איז די הוספה אויך אין א ענין של החי' ושתי' ביז אין אן אופן פון שמחה עד

¶37יד און נ ך מערערפון, ועוד והוא עיקר, ז מ'ה ט די תכלית השלימות פון תשיעי, און תכלית השלימות פון עשירי, און תכלית השלימות פון עשירי ווי ד ס שטייט אין תשיעי, און מ'נעמט מיט לע זמנים און לע מקומות, ועוד והוא עיקר יעדער אידן און לע אידן, און מ'נעמט מיט יעדער ענין פון זיך ליין, מיט לע בירורים, כחור מעשינו ועבודתנו, און מ'איז גלייך עולה תיכף ומיד, און דערנאך ווערט פון דער עלי'הרצוא, ווערט פון דעם רצוא השואב, ווערן די אלע ענינים צוריק דער שואב אין עולם הזה הגשמי שאין תחתון למטה הימנו, ווי אזוי אין דעם תחתון ווערט א דירה לו יתברך בתחתונים, און ווי חסידות איז דאס מבאר, אז א דירה איז דאס אן ארט וואס דארט געפינט זיך דאס בעל הבית בכל עניניו, און געפינט זיך אויך אין ן אופן, ז ער דארף ניט אנקומען צו לבושים, ואדרבא ד רט איז הוא בבקדו והבקדא טויג גארניט, ס'איז ניט ד ס דער ענין. דער ענין איז דוקא, ז ס'זאל זיין דוקא ניט נאר עיניך רואות את מוריך נאר והיו לבשר אחד ז ס'ווערט יחוד נפלא, און נאכמערער יחוד, כדי כמוהו נמצא כלל און דאס ווערט והוא העיקר תוקף

¶38מיד ממש, ז מ'ה ט די שלימות אין תשיעי, במילא עסט מען די סעודות מיט שמחה וטוב לבב. ותיכף ומיד ה ט מען אויך די משת רקן ביסודה, אנהויבנדיק פון דעם אויבערשטן, און ווי דער אויבערשטער ווערט ניט אויבערשטער, נאר צוז מען מיט יעדערן פון אונז און מיט כל בני ישראל והקיצו ורננו שוכני עפר, איז ער ניט נאר

¶39אפגעטיילט אויבן, נאר ער איז דוקא ד למטה, וכמדובר לעיל, אז דאס איז דער סימן פון אדירה לו יתברך, אז ער געפינט זיך דארטן בכל עצמותו ומעותו, און דארטן געפינט זיך דאך אויך ולא יכנף עוד מוריך און ניט נאר והיו עיניך רואות את מוריך נאר אחד באחד יגשו, ועוד והוא העיקר, אז מ'האט תיכף ומיד בתשרי ותפתח, און ס'ווערט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה, און גלייך פון דעם רגע גייט מען גלייך אריבער צו דעם רגע פון א ריקוד הכי גדול און א ניגון הכי שמח, און דערנאך די סודה הכי גדולה, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש!