Text

¶1מ'איז זיך דאך משתרבל אלץ מער פארשטארקן די ענינים טובים וואס זיינען געווען בשנים הקודמות, על אחת כמה וכמה די ענינים וואס מאיזו סיבה שתהי'שתהי'נה האבן זיי זיך ניט איינגעהאלטן, אדער דער פסום זיי איז געווארן אלץ שבאכער און שבאכער, וואס איינע פון די ענינים איז אויך וואס נשיא דורנו האט מגלה געווען און געגעבן מחשיבות מיוחדה צו יום השלישי פון סליחות, צו דריטע סליחות, ועד כדי כך, וואס אזוי איז דאך געווען די אמירת מאמרי חסידות אין זמנים קבויים ומיוחדים, שוין מראש השנה, ער האט דאך אנגעהויבן זיך אין א שנה מסויימת, אז ער האט אויך אנגעהויבן זאגן ברבין א מאמר חסידות, און איז פארבונדן מיט יום השלישי, מיט די דריטע סליחות.

¶2וכפיזיק פני, איז אויך דארט אנגעצייכנט, אז דאס איז פארבונדן מיט זיין פאטער, וואס ער איז געווען זיין ממלא-מקומו, און דארף זיך א סרגעץ-ווי פארצייכנט, אז דאס הויבט זיך גאר אן פון דעם אלטן רבי'ן, וואס אלפי וואס ס'שטייט דארט ניט קיין טעמים בגלוי, איז דאך דא פון די טעמים וואס ס'זיינען בולט און מ'דארף אויף דערויף ניט האבן קיין השתדלות, קיין חיפ מיוחד, איז דאס וויבאלד אז דאס איז שלישי פון סליחות, איז יעדער ענין פון שלישי האט דאך די חשיבות מיוחדה, ועד כדי כך, אז מתן תורה, וואס ראש השנה איז דאך פארבונדן מיט מתן תורה, ווי מ'זעט דאס אויך אין תפילת מוסף, וכמדובר כמה פעמים, ובפרט ווי דער טעמים וואס שטייט דאך אויף תקיעת שופר, איז דאך איינער פון די אויב טעמים דאס, אז דאס פארבינדט מיט דעם שופר וואס איז פארבונדן מיט מתן-תורה, און וואס דאס איז דאך אויך פון די פסוקים וואס מ'זאגט בראש-השנה במוספים. על אחת כמה וכמה אז ס'קומט דאך נאך צו נאכאמאל, וויבאלד אז די ערשטע סליחות איז אלעמאל מוצאי מנוחה, איז דערפון פארשטאנדיק, אז די דריטע סליחות איז אלעמאל ביום השלישי שהוכפל בו כי טוב, איז דערפון גופא פארשטאנדיק, אז דאס גייט אלעמאל צוזאמען, און אין דעם פארבונד איז אויך ניטא קיין שינויים, קומט נאך צו נאך אן ענין, אז במשך כל השנה איז דאס אן אויסגעטיילטער טאג, במילא אויך א נאכט, אדער פארטאג, על אחת כמה וכמה אז דאס ווערט נאך פארבונדן מיט סליחות, וכמדובר כמה פעמים, אז ס'איז יעדער ענין אין וועלכן מ'קען געפינען א טעם, וואס דער טעם וועט צוברענגען צו א הוספה אין עבודת ה', אין אהבת ה'אדער יראת ה', איז אף על פי וואס בכלל איז דאך ניט יעדערער מוסמך לזה, און פארקערט, מ'דארף גאר זיך אפהיטן דערפון פון צו לערנען נייע פשטים, נייע רמזים וכו איז דאך דא דער באוואוסטער ווארט פון דעם רבי'ן נשמתו עדן בהנוגע צו אויך ארויס דערנאך בכתב במכתבם, אז אף על פי

¶3וואס אין תניא דארף מען זיך היטן פון לערנען פשטים און רמזים וכיוצא בזה, בשעת אבער דאס איז אזא ענין וואס ברענגט צו הוספה אין עבודת הוי און עבודת לימוד החסידות וכיוצא בזה מעג מען דאס טאן אפילו אין לימוד התניא, און מ'האט דאס איבערגעגעבן אפילו צו סתם חסידים, לאו דוקא צו יחידי סגולה וכו כמדובר כמה פעמים. קומט נאך אויך צו, אז ס'איז דאך אין דעם שיעור חומש וואס איז פארבונדן ווען נצבים איז א פרשה בפני עצמה, און וואס אויף איר זאגט מען, אז אלעמאל לייענט מען איר קודם ראש השנה, און בשעת ס'איז בקביעות שנה זו, אז ס'איז מערניט ווי נצבים איז דאך אט דעמאלט אויך דער סיום פון דעם שיעור אין חתית פון חומש פון דעם יום השלישי, איז דאך מיט הנסתרות להוי'אלקינו, והנגלות לנו ונענו לעשות את כל דברי התורה הזאת, וואס דאס איז דאך כולל כל עבודת בני ישראל, און אין אן אופן אין א צווייערדיקן אופן, סיי די עבודה וואס זי איז הנסתרות און סיי די עבודה וואס זי איז הנגלות, כולל אויך, ווי ער טייטשט דאס אפ אין תניא, אז הנסתרות להוי'אלקינו גייט דאס אויף עבודת הלב, במילא איז אין דערויף איז שייך מיט יעדערער לפי שיעורי דילי, דערנאך איז דא דער ובקי נגלית די עבודה וואס זי איז שוה לכל נפש, איז דאס לנו וונינו ביז וואנענט כולל דברי התורה הזאת, קומט דאך אויך אויס, אז לויט קביעות שנה זו אין דער דריטער יום השלישי פון סליחות האט מען אויך אין חומש, און וואס אין דערויף האט מען דאך דעם אנזאג אז מ'זאל לעבן דערמיט, פון דעם אלטן רבי'ן איז אויך דא אט דער ענין וואס איז כולל כל עבודת כל בני אדם און כולל כל התורה כולה, ביז אז דאס איז דאך כולל דעם שם הוי וואס דאס איז דאך אויך הנסתרות און ווי נגלות, ווי אפגעטייטשט, שוין אויך פארשטאנדיק בפשטות,

¶4אז וף קו נגלה ס'איז דאך פארשטאנדיק אז הנסתרות גייט דאס אויפן יו'ד-קו פון שם הוי און זיי שטייען ביידע אין דעם זעלבן פסוק, וואס דער פסוק ווערט דער פסוק מיט וועלכן מ'לבט ביום השלישי פון סליחות, כמוזכר לעיל, במילא ווערט דאס דערנאך אויך, און אין דערויף גופא, אן ענין פון הוכפל בו כי טוב און הוכפל בו כי טוב אין ענין הסליחות, וואס בכלל איז דאך ענין פון סלחתי כדבריך פארבונדן מיט א באים יום השלישיים, וואס דאס איז דאך אויך בכלל די סליחה וכפרה און מחילה סליחה וכפרה האמיתיים איז דאך האט דאך דאס די אלע דריי לשונות און דאס ווערט אן ענין נצחי, און אן ענין שהוכפל בו כי טובה און א סך מערער והוכפל, במילא איז ער אויך נאך א שייכות און נאך א נקודה און נאך אן ענין אין וועלכן מ'קען לערנען, ושן לחכם ויחכם עוד. וואס דערפאר איז אויך ווי מ'איז זיך דאך נוהג אויף מסיים-זיין די פאר ווערטער וואס מ'זעט בענינים ובהתדמניות כגן אלו, מ'וועט מאכן א שליחות אויף צדקה, וואס צדקה איז דאך אויך אן ענין פון חוט המשולש, דא איז דא דער מקבל און דא דער נותן, און דערנאך איז דא דער אויבערשטער, וואס דאס איז זיין מצוה מיוחדה, כמוזכר לעיל ולי הכסף ולי הזהב און מיט דעם כסף פון זהב בפשטות טוט מען דערנאך במצות הצדקה, נוסף אויף דעם ענין אויך בפשטות, אז בשעת ער גיט א צדקה בפשטות טוט ער שליחותו של הקב,"ה, וואס דאס איז דאך אזא וואס ער איז דאך דער אזא נמפנס לכל, ויש להוסיף בזה, וכהנה וכהנה וכהנה ועוד יותר מזה. וואס דערפאר איז אויך וועט מען מסיים-זיין די שליחות פון צדקה בפעם הזאת אויך אין אן אופן פון דריי, וועט דאס זיין דריי מאל דריי, דער שלישי לסליחות, וואס ער איז אלעמאל א שלישי אין ימי השבוע, און אויך די שלישי נתינת הצדקה, וואס דאס איז דער מעמד די מעשה בפועל. און יהי רצון, אז דאס זאל נאכמערער צוהיילן די ירידה און התגלות פון בית המקדש השלישי, מקדש אדנ'כוננו ידיך

¶5מיט די גאולה השלישית, בפשטות, אז בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו שטייען אלע צוזאמען אלס א קהל גדול, מ'איז דאך מסיים די שנת הקהל און שנת שמחה תסנח און תשמח אויך אין די דריי ענינים, האנשים והנשים והטף וואס דאס איז דאך דער ענין פון הקהל, זיי זאלן שטיין אלע צוזאמען ולא יקבן אפילו כהרף עין אין בית המקדש השלישי, וואס ער געפינט זיך דאס אין ארצנו הקדושה, אין וועלכע מ'געפינט זיך גלייך ארו אין ענני שמיא, און אין ירושלים עצמה אין הר הקודש ובבית המקדש, און אין קודש הקדשים, וואס דאס איז דאך אויך דריי, ווי ער געקלערט אין לקוטי תורה און אין פרדס ובכמה מקומות הקודש איז איין ספירה און קדשים איז נאך צוויי ספירות, ווערט דאס אויך די ג'ספירות הראשונות וואס זיי זיינען כולל כל הספירות וכו,' ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין די גאולה האמיתת והשלימה תיכף ומיד ממש, ולא עיקבן אפילו כהרף עין, ובמהרה בימינו ממש.