טקסט

¶1האט מען דא געווען לעבן חיי אזוי געווען.

¶2עת, אבער דאס איז דאך פועל, אז דער גאנצער טאג ווערט זיין יום הולדת, און ער שרייבט בספרו העיקרי, וואס ער האט אים געשריבן לשון קודש, און רופט אן משנה-תורה, אז דאס קומט לאחרי ווי מ'מאכט א סיום אויף תורת משה בן עמרם, חמשה חומשה תורה, איז דערנאך זאל מען לערנען זיין ספר, און אויך ווי לערנען מיט דער החלטה טובה אויף מסיים-זיין, און וואס מ'איז דאך מסיים כמים וים מכסים מיט א שלאס מען, וואס דאס איז דאך בדוגמא פון תורה שבעל-פה, וואס דאס איז דאך פירושם פון תורה-שבכתב, פון חמשה חומשי תורה, אויך ווי די התחלה פון ספר הרמב,"ם איז דאך יסוד היסוד ועמוד החכמות, לידת ישם מצו ראשון וממנו נמצאו כל הנמצאים וואס דאס איז דאך דער פירוש פון די התחלה פון תורת משה בן עמר, און וואס ס'הויבט זיך אן מיט בראשית, ברא אלקים את השמים ואת הארץ, וואס אויף דערויף איז דאך דא דער תורת הבעל שם טוב, דער דיוק פון ברא, אז דאס איז מים ואפס המוחלד, און דערנאך קומט אין תורה שבעל-פה דער פירוש, ווי אזוי איז געווען דער ברא? דער ברא איז געווען דורך יסוד היסודות ועמוד החכמות, און דאס ווערט א ידיעה און א יסוד היסודות איז ידיעה לדעה את הוי,"' ד משנה ושונה, אז מ'זאל וויסן זיין, אז דער ברא איז געווען, אמיתית המצאו נמצאו כל הנמצאים און אויך מ'זאל וויסן די תכלית הכוונה פון דער בריאה, נעוץ סופן בתחילתן איז גיין דאך זיין ומלאה הארץ וועגן וועלכע ס'רעדט זיך אין דעם ערשטן פסוק, ס'זאל זיין ומלאה הארץ דיעה את הוי'כמן לא ים מכסים מיט א שלאס נעם, וכידוע דער סיום פון דעם רבי'ן מהרש, מלכתחילה אריבער, אז תורה שבעל-פה בכלל הויבט זיך אן מיט א מין פתוח, מימת הקורא נשמע וואס קריאת-שמע איז דאך דער ענין וואס איז פארבונדן אז מ'איז זיך מתבונן לידע וועגן הוי'אלקיך, און לידע זיין מציאות פון דעם לומד, און פון דעם יודע איז דאס מאמיתת המצאו ברענגט דאס אן ענין פון קריאת-שמע וואס דאס איז דער ענין פון יראת-שמים, וואס דאס איז דאך די התחלה

¶3בפרט נאך לויט דעם ביאור, אז ס'הויבט זיך אן מיט מסכתא ברכות ניט אלס א התחלה פון ספר סדר זרעים, נאר דאס איז די התחלה פון גאנץ תורה שבעל-פה, ראשית חכמה עיראת הוי,"' הויבט זיך אן מיט ענין פון קריאת שמע, עיראת הוי,"' און דאס הויבט זיך אויך אן מאימסי וואס דערויף איז דאך דא כללו ביידע הלכות די הלכה ווען ס'הויבט זיך אן, וואס ס'הויבט זיך אן אים אתי כלי נשמע, און אויך די הלכה, די התחלה שבזה, פרט שבזה, מאי אים אתיין, ביז וואנענט ווי ער איז דערנאך מסיים אין דער משנה דער סיום, וואס דער סיום איז דאך אויך פון להחיק את האדם אין העבירה א ריחוק בתכלית הריחוק, אז ס'ווערט אינגאנצן בטל די מציאות, אז ס'קען גאר זיין א אפשריות פון אן עבירה, אל אויר על רצונו יתברך, וויבאלד ומלא הארץ דעה את הוי'כמים לא ימים כסים און די אלע ענינים ווערן אויפגעטאן דוקא אין דרכי התורה, ודרכיה דרכיך נוען וכדן ספירותיהו שלום, ווי אויך דער סיום פון מסכתא ברכות, און דער סיום אויך פון גאנץ ששא סדרי משנה אלס משנה, און אויך דער סיום פון גאנץ תורה שבעל פה, ווי דאס איז צוזאמען מיטן פירוש אין דער גמרא, וואס דאס איז דאך דער סיום מיט דעם ענין פון השני הלכות בכל יום, ובטח לשון בן עולם הבא, און דער אריכות הביאור בזה יסוף מסכתא ברכות, מיט אלע שמונה פסוקים, ביז ס'איז מסיים הוי'עוז לעמו יתנו הוי'יברך את עמו בשלום, ביז צו דעם אמת'ן שלום, וואס דאס איז גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, בפרט על ידי הפעולות פון הפצת המעיינות חוצה, ביז אין אן אופן אז דער חוצה ווערט כמים לים מכסים, עד כדי כך ווערט דאס אויס מציאות בפני עצמי, מ'זעט מערניט ווי די מציאות המים, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם דיוק ההבטחה פון לעתיד-לבוא, איז לא יכנף עוד מוריך והיו עיניך רואות את מוריך און יעדער הוספה אין מעשינו ועבודתינו, ובפרט אין אן ענין פון א סיום, וואס דערנאך זאגט מען דאך, אז כשום שזרתני לסיים, ויקן תזוני להתחיל,

¶4און א סך לשון רבים, סיי מסכתא סיי ספרים, זאל אזוי זיין דער ענין והוא העיקר דער סיום, אז מיט אויף דעם ענין הגלות בפרט, און אויפן ענין הגלות בכלל, און דורך דערויף אין א הפכא חשוכא לנהורא, אז די אותיות גלות בלייבן ווי זיי זיינען, נאר מ'שטעלט אריין אן א'באמצע, וואס דאס איז א לופו של עולם ווערט דער ווארט גלות אליין דער ווארט פון גאולת, אז דאס ווערט גאולת עמו ישראל, און גאולת כל העולם כולו, און גאולת כל אחד, ו אחת ויתנו, הכל את העם והאנשים והנשים והטף, ביז אז מ'קלייבט זיי צוזאמען אין נקדש ארנא כוננו ידיך וואס זי געפינט זיך אין ציון והוא יכניני'ע עליון, במהרה בימינו ממש ממש.