Text

¶1און אנכי הוי'אלקיך אטשו די שיחה מארץ מצרים וברית עבדים וואס דאס איז דאך די התחלה פון עשרת הדברות, וואס זיי זיינען דאך געגעבן געווארן אין מתן תורה בתחילתה, לאחרי ההקדמה וואס איז געווען ערב חג השבועות בחמשה בסיון, וואס דעמאלט האבן די אידן אויפגעטאן די בשעה שהקדימו נעשה לנשמע, ביז וואנענט אז ס'איז באו מלאכי השרת און הכתירו בכל אחד ואחד שני כתרים, אחד כנגד נעשה ואחד כנגד נשמע איז דערנאך געווארן גלייך ביום שלאחרי זה, די עמידה מאיפין תורה וואס זי איז באשטאנען אין דערויף וואס דער אויבערשטער איז געווען די עמיר המתחיל וואס איז געווען די התחלה, אנכי האלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים. ידוע אין דערויף די התחלה פון כמה מאמרים פון רבותינו נשיאינו מיט דער התחלה, און מ'ברענגט גלייך אראפ, אז ס'איז דאך דא די שאלה הידועה פון גדולי ישראל, וואס לכאורה האט מען געדארפט זאגן אויפן אויבערשטן דעם ענין פון ואשר בראתי ארץ שמים וארץ

¶2בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ וואס דאס איז דאך אן ענין פון התהוות מאין ליש, וואס דאס איז דאך דוקא פון דעם וואס אין לו סיבה והיא לחס ושלום שקדמה לו, במילא איז דוקא פון עצמות ומות קען ווערן די התהוות פון עין, ביז וואנענט אז דאס ווערט א יש האמיתי, און דא קלייבט מען אויס דעם ענין פון ניסים, און ס'איז דאך געווען כמה ניסים לפני זה וכמה ניסים לאחרי זה, משא'כן דער ענין פון בריאות שמים וארץ. בפרט נאך על פי תורת הבעל שם טוב, אז דאס איז אן ענין וואס איז דא בכל רגע ורגע ממש, ווערט די אתהוות מחדש מאין ליש ממש, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז דאס ווערט אויך פונקט ווי ס'איז געווען דעם ערשטן מאל תפקא מנין מי וואס הן לו סיבה וילוב חס שחד מלאו חס משלום, איז דאך לכאורה דער ענין פון מתן תורה, וואס דא ווערט דאך געגעבן דער כח, אז ס'דאך זיין דער בכל יום ויום איז בעיניך חדשים ממש, און ניט נאר בכל יום ויום נאר בכל רגע ורגע, איז דאס פאסט דאך דוקא צו דעם ענין פון התאהבת יש מאין, וואס דאס ווערט דאך אויך געגעבן דוקא פון עצמות

¶3ומהות, כאמור אין תורת, און מבואר בארוכה, אויך אין ספר תניא קדישא, אין שער היחוד והאמונה, וואס ווי ס'איז בתורת הבעל שם טוב, אויף לעולם הוי'דברך נצב בשמים, אז דאס איז תמיד מוז זיין די כח ההתהוות בכל רגע ורגע, און מ'פארבינדט דאס אויך, כמבואר בכמה ספרים, איז אויך די התחלה פון דעם רמב ם בספרו, וואס הויבט אויך אן גלייך מיטן ענין אז מ'זאל וויסן זיין אז ער איז דער מצוי האמיתי, ומאמיתי, ס'איז מצאו נמצאו כל הנמצאים, וכמדובר כמה פעמים, ווי ער איז דערנאך אויך מסיים, אז לולי זה האט קיין ענין קיין מציאות ניט, וואס דאס איז דאך די ענין, נאר אין אותיות פון הלכה, דער זעלבער ענין ווי דאס ווערט אויך אראפגעבראכט אין די מאמרים.

¶4יש לומר אויך אין א מאמר המוסגר, אז ניט גופא וואס מ'שטעלט דאס אריין אין תורה, ווערט דאס אויך א חלק פון תורה, כמדובר כמה פעמים, אז אין תורה איז אלע ענינים אין תורה זיינען נוצרות בהתורה זו לא תהי מוקלפת, און אין יעדער ענין פון תורה איז דאך ווערט דאך דאס אן עיקר אין אמונה אויף יעדער ענין אין תורה, על אחת כמה וכמה אזא ענין עיקרי ווי בריאת שמים וארץ, וואס דאס איז דאך אויך די התחלת פון התורה עצמה, פון כל התורה כולה, אף על פי וואס מ'שטעלט גלייך אריין אין דערויף די שאלה אז לא היו לא היו ראוי להתכל את התורה נאר ניט דוקא מיט פון אן ענין של תורה ומצוותי פון קדיש מצוה הראשונה, אף על פי כן איז דאס קו אבער וויבאלד אז דאס ווערט א חלק פון תורה, איז דאך אויך נעמט מען אריין אויך אט דעם ענין וואס בראתי שמים וארץ ווערט דאס אויך אריינגעשטעלט, און אויך אין דעם פסוק פון די עשרת הדברות, נאר וואס דען? דאס איז אין תורה שבעל פה

¶5און ניט אין ענין פון מסקנא, משא נכן אניך הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים, וואס דאס איז דאך דער תורה שבכתב און אין חילוק פון עשרת הדברות, וואס אף על פי וואס אין די לוחות איז געווען אויסגעקריט אפילו כל מה שתלמיד ועתיק עתיד לחדש, אבער בפשטות איז דאך דארט געווען תר-ג'אותיות ביז תר-חוותיות, כמגד התורה ומצוותי און גלייך די התחלה, הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים. וואס דורך דערויף אויך ווערט דערנאך אויך, אז מ'זאגט דאך אמאל, אז הלבן בינו ביראו ברתת ובזיע אזוי איז אויך געגעבן געווארן יעדער אידן און אלע אידן דער כח, אז ס'זאל זיין ווי מ'זאגט דעם דיוק אין עשרת הדברות לפני זה נאך, אז ודבר אלקים את החל הדברים אלו לאמר, וואס וואס איז דא שייך זאגן לומר לאחרים? בשעת אלע אידן און אלע נשמות זיינען געווען בשעת מתן תורה און האבן דאס אליין געהערט פון וידבר אלקים האבן זיי דאס אליין געהערט פון דעם אויבערשטן אליין, און מבאר אויף דערויף אז דער ענין פון לומר איז, אז א אידן איז געגעבן געווארן דער כח, אז בשעת ער זאגט אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים איז ווערט דאס די דברים האלה אשר דיברי ה

¶6הוי'אלקיכם בשעת מתן תורה, און אין אן אופן לאמר, אז גלייך דעמאלט איז שוין געגעבן געווארן אין דער ערשטער רגע פון דעם מתן תורה, און נאך קודם איז דער דיבור פון מתן תורה, און דערפאר דעם ערשטן דיבור אין עשרת הדברות איז שוין געזאגט געווארן אין תורה תורה אור דער ווארט לאמר אז דאס גיט יעדער אידן דעם כח, אז ער איז בשעת ער איז יושב וקורא ושונה על אחת כמה וכמה אין עשרת הדיברות עצמם און אין תחילת עשרת הדיברות, ביז אין דעם ערשטן דיבור, וואס אין דעם ערשטן דיבור זיינען דאך נכלל די ערשטע צוויי דיברות, ובפרט אין דעם ערשטן דיבור איז נכללים כל העשרת הדיברות, במילא אויך כל מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש וואס אט דאס ווערט צוגעגרייסט דורך דער הקדמה פון נעשה לנשמע און ווי מ'ברענגט אויף דערויף אראפ די בדוגמא א משל אין בני מדינה, וואס זיי האבן געגעבן דעם מלך המדינה, ג'כתרים נטל כתר אחד לעצמו שני כתרים סמן בראש בניו, בראש אנשי המדינה, וואס דאס איז אחד כנגד מעשה ואחד כנגד נשמע, און דער סך רץ דאך איבור הימים האלה נזכרים ונעשים מידי שנה בשנה בכלל, עאכו את כמה וכמה אין דעם זעלבן טאג און אין דעם זעלבן רגע,

¶7ובפרט ווען מ'לייענט די עצרת הדברות, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דיוק, אז מ'דארף זען, אז האנשים ואנשים בטף זאלן הערן די עצרת הדברות ווי זיי ווערן געלייענט בציבור, ברוב עם הדת מלך, אין בית הכנסת, וואס דארט איז דאך דער עין פון כאמור, אז ס'ווערט מה להלן באימי ובירי ברצת ובזיע, אף כאן, און דער תמוז אויף דערויף איז דאך דער אלטער רבי מפרש, איז פונקט דער זעלבער ענין מיטן זעלבן שטורעם, און אדרבא משנה לשנה איז דאך מעלין בקודש איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'ווערט אלץ מערער צוגעגעבן אין די אלע ענינים, על אחת כמה וכמה אין די ענינים עיקריים. וואס דאס ווערט דערנאך, אין דער הכנה לזה, כאמור, איז אלץ תא לדוגי מעשה התחתונים בדוגמא ווי דער יום חמישי בסיון איז דאך דער ערב פון יום ששי בסיון, וואס דעמאלט ששה בסיון איז געווען דער ענין פון ניתנה תורה, ווי דער אלטער רבי מסיים די הלכות פסח און הלכות שבועות בשולחני הזהב, איז דאס אויך געווען על ידי ההקדמה בערב פון שבועות, ביום החמישי, וואס דעמאלט איז געווען די הקדמת נעשה לנשמע. וואס אזוי איז אויך בשעת הימים האלה נזכרים, און ווען זיינען זיי נזכר אז מ'שטייט אין דעם טאג פון חמשה בסיון,

¶8דעמולט ווי דערמאנט מען דאס, און ווי דערמאנט דאס ברוב עמו, בית שמגדלין בו תורה און בית שמגדלין בו תפילה, בית שמגדלין בו מעשים טובים, צדקה, וואס אויף דערויף האלט זיך די גאנצע וועלט, וואס די גאנצע וועלט האט זיך אויך איינגעשטעלט שקטה ארץ ירא ושקטה, וואס איז געווען די מתן תורה און זיי האבן גענומען תורה, ובפרט על ידי וואס

¶9בנינו עוררים בעדינו דורך די קינדער ווי זיי זיינען אין ערב, אויך ערב דערויף ווי דער נשיא דורנו טייטשט דאס אפ ביידע אפטייטשן, וואס דאס איז פון לשון זית און אויך דער לשון פון ערבות און אויך דער דריטער אפטייטש, אז דאס איז אן ענין של ערבות, כמדובר ומוזכר כמה פעמים, על אחת כמה וכמה אז ס'ווערט דער נעשים ביתר שאת וביתר עוז, אז מ'געפינט זיך אין א בית הכנסת שמגדלין בו תפילה און א בית המדרש שמגדלין בו תורה, אז תורה שטייט אין דער אמת'ער גדות וואס איז פארבונדן אויך מיט א בית, וואס בית ווערט אנגערופן אזוי תורה, און דערפאר איז אויך מ'ווערט א קיום פון יעדער בייר בישראל איז פארבונדן מיט תורה, וכמדובר כמה פעמים, איז אט דעמאלט ווערט דאס אויך א בית שמגדלין בו תפילה, תפילה איז דאך כולל אלע צרכים פון א אידן, סיי די רוחמים און סיי די גשמיים, און א תפילה איז האט מען די הבטחה, אז בשעת מ'איז זיך מתחבר מיט דעם צו וועמען ער איז מתפלל, איז א זיכערע זאך, אז דער אויבערשטער ממלא תפילתו, אויך די תפילה פון הקדמת נעשה לנשמע און די תפילה ערב שבועות, אז ס'זאל זיין דער מתן תורה ביתר שאת ויתר עוז אין אן אופן, ביז וואנענט אז ס'ווערט

¶10אויך אזוי אין קבלת התורה ביתר שאת וביתר עוז, אז צי יעדער שבועות קומט-צו שלא בערך, ושלא בערך כלל וכלל, צו די שבועות און קבלת התורה ווי ס'וואלט געווען אין די שנים לפני זה, ווארום דאס איז דאך חדשים ממש. און זיי פארבונדן אויך ווי דאס ווערט אויפגעטאן אזוי אין בריאות העולם, לויט די שאלה אין די מאמרים, אז לכאורה האט מען געדארפט דאס גאר אוועקשטעלן אשר ברא שמים וארץ ווערט דאס א שאלה אין תורה, וואס איידער מ'זאגט בפירוץ, איז דאך דעמולט איז דאס א חלק תורה וואס אין לו פרחות איז ווערט דער אפלייג, און ס'פועל'ט אזוי אויך אויף אין וועלט, אז ס'ווערט ניכר אין וועלט, אז ווי אזוי די בריאה איז מאין לייש בכל רגע ורגע, מאין ממש צו יש ממש, ביז צו יש האמיתי, וו ס ס ווערט ויפגעט ן און נתגלה, ער שטייט בגילוי דורך פעולה פון יעדער אידן אין עבודת הבירורים שלו, וו ס הויבט זיך ן לע ידי הקנמת נעשה לנשמע וו ס זוי ד רף זיין דער צוג נג ין עבודת אדם עמיני ובראתי לשמש את קוני, הויבט זיך ן די התחלה פון נעשה צו דעם בעל הרצון, און ערשט דערנ ך קומט מען אויך צו נשמע להבין ביז אין חכמה בינה דעת, כמדובר כמה

¶11פעמים, בפרט נ ך ז מ'פ רבינדט ס אויך מיטן ענין הצדקה, ווי דער לטער רבי ז גט ד ך אויך ין תורה אורים בחודש השלישי ביים הזה בא מדבר סיני, ז ענין התורה איז ד ס דער ענין הצדקה, יז ד ס נ כמער אויפגעט ן בגלוי אין דעם גילוי פון כל הענינים האמורים בנוגע צו מעלות התורה, ביז וו נענט ז ס'ווערט נתגלה תורה בתכלית השלימות, וו ס דעמולט איז ד ך פארשטאנדיק בפשטות, אז בדרך ממילא ווערט די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמולט איז דאך תורה חדשה מאיתי תצאי.

¶12עלי'למעלה מעלה, וואס כל עבודתו אשר עבד כל ימי חייו נעם זמירת ישראל ווערט דאס נמשך ו פועל פעולות בקרב הארץ, על אחת כמה וכמה, וואס על דרך זה איז אויך בנוגע צו תורת הבעל שם טוב, וואס אויך זיין עלי'למעלה איז דאך אויך בחג השבועות, ועל דרך זה, ועל אחת כמה וכמה בנוגע צו משה רבינו, וואס דעמאלט איז דאך משה קיבל תורה מסיני בשעת מתן תורה, איז ער געווען דער וואס האט דאס מקבל געווען די גאנצע תורה, ביז אין אן אופן אז מסרל ישועה ביז וואנענט ווי המדה תלמידים הרבה אז יעדער איד, סיי אנשים סיי נשים ביז אפילו טף, ווערן זיי אין דעם כלל פון המדה תלמידים הרבה, אז זיי ווערן אן עמוד, איינער פון די דריי עמודים, שעליהם העולם עומד וואס דאס הענגט זיך דאס אפ אן די וואס שטעלן אויף די עמודים, איד, און אלע אנשים ונשים וטף, און כדי די אלע ענינים זאל זיין מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה למעלה מכל מדיזות והגבלות מאכט מען אויף דערויף א פתח, אנייע פתיחה, אין דעם ענין הצדקה, וואס דאס ווערט א צדקה וואס אידן גיבן ערב חג השבועות, ערב זמן במתן תורתינו, און מ'גייט דאס אין אן אופן פון סבר פנים יפות אין תכלית השלימות, מיט א מסירים ונותינא אין תכלית השלימות,

¶13כמדובר כמה פעמים. והוד והוא העיקר, ז מ'ה ט דעם ענין, ווי געז גט פריער, אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים אז דער עיקר אויפטו אין וועלט איז כדי ס'ז לן זיין אידן, און זיי ז לן דורכגיין דעם ענין פון מיצרים וגבולים, און דערנ ך ז ל זיין הוצאתיך מארץ מצרים אפילו פון בית-עבדים, ביז וו נענט ז דעמולט איז געוו רן מושלל דער גאנצער ענין פון עבדות, פון עבדות ביי אידן, ווארום שטרי קודם איז עבדים דוקא צו עצמות ומהות, און דאס ווערט אזוי נמשך ווי שטייט א נשמה בגוף אין אריכות ימים ושנים טובות, גוף בריא מיט א נשמה בריאה, און ביידע צוזאמען וועגן, איין מציאות על דרך ווי די נשמה פון תורה, פנימיות התורה, מיט דעם גוף פון תורה וואס דאס איז בכללות דער נגלה דתורה, ווערט איין מציאות, און די מציאות איז די מציאות פון אנא, נפשי כתבית יהבית אז דער אויבערשטער האט דאס אפגעגעבן יעדער אידן און אלע אידן, עד כדי כך, אז בשעת דער אויבערשטער וויל עפעס וויסן א ספק אין תורה, זאגט ער צוגאנצן פמליא של מעלה צו אלע מלאכים, אז מ'דארף אראפגיין אונטן און צוקומען ווי איד שטייט אונטן אין עולם התחתון, וואס דוקא דעמאלט איז דער איד דער פוסק און פסק'נט אפ און אין כן יקום, על אחת כמה

¶14אין ן ענין עיקרי, אז לא עיקבו מהקב ברוך הוא, אפילו כהרף עין, און ס'ווערט גלייך תיכף ומיד ממש, ז בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו שטייט מען אין דעם מעמד ומצב, ז מ'לערנט תורה מפי דוד מלכא משיחא מפי משיח צדקנו, על אחת כמה וכמה, ז דעמולט איז אויך דא דער ענין פון משה רבינו בגלוי, ביז אין א נשמה בגוף, והרן עמהם וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט פולחנא דרחימותא וואס דאס גלייך פארבינדט מען דאס אויך ווי ס'שטייט אין רוב המקומות משה ואהרן, מערניט ווי אין געציילטע ערטער וואס דערמאנט משה אליין, אנהויבנדיק אויך פון די עשרת הדברות. און דאס ווערט דערנאך אויך להזכיר אויף דעם ענין פון זען אז אלע קינדער זאלן זיין בשעת עשרת הדברות,

¶15נאכאמאל זיך מתבונן זיין אין דעם ענין פון הקדימו נעשה לנשמע וו ס נזכרים כדבעי ווערט גלייך נעשים כדבעי אין תחילת פון דעם מעת-לעת פון חמשה בסיון, און בפרט נ ך, ז מ'ה לט שוין נ ך תפילת מעריב, און נ ך דערויף ווי ס'איז געווען דער שבע שבתות תמימות יענע ספירת העומר, און מ'איז מכריז בגלוי אין א מקום קדוש, ז יעדער איד און אלע אידן האבן מתקן געווען און מברר געווען און מזכר געווען און מעלה געווען פון חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות. און דאס ווערט טהרנו פון די אלע ענינים ווי דערמאנט דערנאך אויך אין דער תפילה, ביז וואנענט ווי ס'פירט זיך, אז די ספירת הומה איז דאך דערנאך זאגט מען ערשט, איז דאך דאס א חלק אין תפילת ערבית, מסיים דערנאך און מוסיף דערנאך אין דעם ענין פון לומר לשבח לעדין הכל, ביז וואנענט אז ס'ווערט דערנאך ונחנו קוראים ומשתחווים, מיט דער גאנצער אריכות ביז דעם סיום, הוי'ימלך לעולם ועד און אחת צדיקים יודו לשניך יושבו ישרים את פניך תיכף ומיד ממש, אין די ארצנו הקדושה,

¶16און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הבית, אין הר המקדש המקודש, און דארטן גופא אין בית המקדש עצמו. ובפרט נאך, אז כמדובר, מ'איז מסיים וצדקה, און מ'דערמאנט נאכאמאל, אז מ'זאל זיך מתבונן זיין אין איתנוצן דעם טאג אויף התבוננות פון הקדימו נעשה לנשמע אז דאס ווערט נאך ביתר שאת וביתר עוז אין שנת פון תשמ'ט, וואס דאס איז דאך אויך די הכנה און ערב פון שנת תשנת ה'שנת ניסים, און זיי הויבן זיך אן דער טעמי'ס חיים זכו נאך אין שנת תשמ'ט, ובפרט אז מ'שטייט שוין אין מתן תורה און אין הכנות צו מתן תורה, וואס אידן מצדם האבן שוין צוגעגרייט נאך פון ראש חודש סיון, על אחת כמה וכמה, ווי דער אויבערשטער אליין האט מקריז געווען, בראש חודש סיון, דארף ער זיי שוין געבן די תורה, עאכו כמה וכמה וואס ס'האט זיך אפגעטאן די נזכרים ונעשים בחמשה בסיון, און ס'ווערט גלייך צוזאמען דערמיט דוד מלכא משיחא ומשה עמהם, און אויך דער בעל שם טוב עמהם און סיהי חביד אנהויבנדיק פון דעם אלטן רבי'ן, וואס ער שטעלט זיך דאך און

¶17מפרש, ז כל ענין מתן תורה, כל ענין התורה, דער ענין פון צדקה, איז ד ך פ רשט נדיק, ז ביי אים איז ד ס צוז מען מיט אנא נפשי כתבית יהבית פון זיין נפש, ביז יחידה שבנפש, און ס'ווערט מיוחד על ידי יפוצו מעיינותיך חוצה וו ס אין דערויף איז אויך החלטות טובות, בפרט אין חמשה בסיון, בפרט נ ך אלס הכנה צו די יפוצו מעיינותיך חוץ וביתר שאת וביתר עוז לאחרי זה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט די כינוסי תורה וואס מ'מאכט גלייך אויף מארגן נאך זמן מתן תורתינו, כמדובר כמה פעמים אדער בסמיכות לזה. מ'פארגט נאך ווי היינטיקער יאר און בחוץ לארץ, וואס דוקא דארטן איז דאך רוב מנין און רוב בנין פון אידן, און גלול לאדום איז דאך ושכינה עמהם האט מען דארטן אויך די שכינה, האט מען דארט צוויי טעג, יום טוב שינו של גליות, מיט כל הענינים שבזה, און דאס ווערט אין דעם יום טוב שינו של גליות, און נאך לפני זה, כמדובר, נאך חמשה בסיון, ווערט גלייך די הכרזה, אז פונקט אזוי ווי ס'איז געווען אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים איז געווען נאך פאר דערויף דער בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ את השמים ואת הארץ מיט אלע ענינים שבהם,

¶18ווי דער פסק-דין אין רמב,"ם, אז דאס איז דער ערשטער דין און די ערשטע הלכה אין ספר הלכות הלכות, אז מ'זאל וויסן אז ס'איז די דער מצוי ראשון, און מאמיתת המתו נמצאו כל הנמצאים, וואס דאס איז דער תורת הבעל שם טוב בנוגע צו בריאה, אז מאין אליש בכל רגע ממש, ווי דאס שטייט אין א לשון פון הלכה, און א פסק-דין של הלכה. און מ'קומט דערצו תיכף ומיד ממש, כמים לים מכסים בפרטן ע ל ידי הפצת המעיינות חוצה, און השתדלות בפועל נאך אין דעם חמשה בסיון נאך מוסיף זיין אין הפצת המעיינות חוצה, ניט קוקנדיק וואס דאס איז ערב יום-טוב, און מ'דארף דאך זיין תרודים וכיוצא בזה, האט מען דאך אבער, ווי נשיא דורנו איז מסביר, און שוין ניט געהייסן אפדרוקן, אז מ'זאל וויסן זיין, אז בחמשה בסיון האט דער כנגד כן שליפה ניט, כמבואר בארוכה אין לשונו בזה, אזוי איז אויך דער חמשה בסיון מידי שנה בשנה ביז אין שנת תשמ'ט, אז מ'גייט די אלע ענינים אין חמשה בסיון עצמו מחיל אל חיל פון דער ערשטער רגע שלו, עאכו כמה וכמה לאחרי תפילה ראשונה שבו, עאכו כמה וכמה אז די תפילה האט גלייך דעם המשך

¶19פון שבע שבתות שמימות תהיינו, און מ'איז גלייך מפרש, אז דאס האט מען מברר געווען און מזכך געווען און מעלה געווען, ביז אין מלכות האט מען גלייך דער הוי'אמלך לעולם ועד", אין מלכות דוד מלכא משיחא תיכף ומיד ממש, נאך אין חמשה בסיון. און מ'האט דאס אויך אין די הכנות לזה, בפרט נאך אז אין דער הכנה געט אויך אריין דער סיום אין חלוקה לטדקה, וואס דא ברענגט דאך אויך דעם זירוז, ובהקדמה, אויך דער זירוז אין די הכנות אין די לע פעולות האמורות פארבונדן מיט חמשה בסיון פון תשמ אים טס, כמוזכר לעיל, ותן לחכם ויחכם עוד, וועט דאך יעדערער מוסיף זיין אויך מדילי לפון שיעורי דילי,"' און נאך העכער פון יעדער שיעור והגבלה. און מ'האט שוין גלייך ין התחלה פון חמשה בסיון דעם ענין ז נתן שתי כתרים בראש בניו, וו אס דאס איז בראש המשל בניו אחד כנגד נעשה ונחד כנגד נשמע, וו אס דאס איז שוין אפגעטאן געווארן בחמשה בסיון, און זיכער איז לא עיקבן אפילו כהרף עין, האט מען דאס שוין, בפרט נ ך אז מ'האלט

¶20נאך תפילת מעריב, און נאך אך צדיקים יודו לשמך גושבו ישרים את פניך און לפני זה אויך דער ענין פון ספירת העומר אין אן אופן פון לשבת שבתות תמימות תהיינו אז דאס ברענגט בגלוי די תמימות תהיינו ווי אזוי די בירור וזיחח ועלי'אין אלע כוחות פון א אידן, נשמות בגופים דוקא, אבער אין אן אופן אז דאס שטייט בגלוי כל הענינים האמורים, און מ'האט גלייך דעם המשך אין חמשה בסיון, ולאחרי זה די צוגרייטונג נאכמער בקרוב צו התחלת פון יום הששי, שבו ניתנה תורה, און הכל מודים בעצרת דבעי'לכם, אז דאס איז פארבונדן דוקא נשמות בגוף, און ווי דער פסק-דין אין הלכה, במילא איז אויך פארשטאנדיק אזוי בנוגע אין דער הכנה לזה. און ס ווערט לץ ויפגעט ן מי ים סיוע פון מידו המלאה הפתוחה הקדושה ורחבה בער דער עיקר טוט ס ויף יעדער ייד און לע יידן, אנשים והנשים והטף, ובשמחה ובטוב לבב נשמה וגוף ביחד, ריכות ימים ושנים טובות, ביז וו נענט ז ד ס ברענגט תיכף ומיד דער אראנו נפלאות, ט קע כימי צאתך מארץ מצרים וואס בוציאך את זה ממצרים

¶21תעבדון את האלקים על ההר אז ער האט מען גלייך אנגעז גט וועגן מתן תורה, און דאס האט גלייך גע'פועל'ט ביי אידן דער ענין פון ספירת אומה, ווי ס'האט זיך דעמאלט אנגעהויבן, ביז וואנענט מ'איז געקומען צו תכלית השלימות בזה, אין די ספירה פון מלכות וואס ס'פרענגט ארויס דעם שיחה פון דער עלי'און דעם בירור פון מלכות שבמלכות, צוזאמען מיט מלכות דוד, צוזאמען מיט מלכות משה, ווא� ער יז ך עווען מלך ונשיא, ע חו כ מ ועל ער זו ויך בנוגע ו בעל שם טוב ומלכי רבנן בנוגע ונשיא דורנו כמדובר כמ פעמים, ובשמחה ובטוב לבב למטה מעשרה טפחים, תיכף ומיד ממש.