Text

¶1דאס audio האט ביין רעסטארט ביי גים. איינדער

¶2יאר, איינדער יאר אפרעדן אז ס'איז ניט געווען אחר א וועט שוין גאנצן ווינדיקע דאס ניט נאר ניט געווען אחר א וועט שוין גאנצן.

¶3וואס מ'האט אנגעווען געזען פון תשובה איז די תוועה, אז ס'וועט זיין ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך ווערן זיך אז מיין פאר ניט ווארן ס'איז שוין גאר ניט ווארן ס'איז שוין גאר ניט ווארן ס'איז שוין גאר ניט ווארן ס'איז שוין גאר ניט ווארן ס'איז שוין גאר ניט פאר ניט פאר ניט פאר

¶4ניט פאר ניט פאר, ס'איז שוין גאר ניט פאר ניט פאר, ס'איז שוין גאר ניט פאר ניט פאר, ס'איז שוין גאר ניט פאר ניט פאר, ס'איז שוין גלייך ניט פאר ניט פאר ניט פאר, ס'איז שוין גלייך ניט פאר ניט פאר,

¶5איז איך דאך אויך מאך הפלונו הפלונו היינטפירונג, און מ'איז אויך מיט א פיפור סימכנכתולם וואס האט אמאל געזעגט.

¶6היינטשער איז דאך פיבן טעגות פעשטוועסט.

¶7ס'איז טוב די גמרא, אז פיבן טעגות פעשטוועדן איז געווען א טאג וואס ואסתר אשפי סלו בתיינשון איז געווען די מדוק ישראל, ווי ער איז געווען יום-טוב וועלן דאך אידן עולה ורגל זיין, אידן פון אומעטונגס וועלן קומען אין

¶8דערנאך מיט נעמען מיט זיך פון די הויענח-ערשטען בית המקדש ון פון די פריינטלאך-ערשטע פון איינעם צו צווייטן וואס קען משל זיך אויבן, און דערנאך איז דאס בית א הויף.

¶9פון די אלע דריי רגמים, פון די אלע טייענע פרים, פון פוסחות און פרויען, פון פוסקות און פון סוכות וואס אין די אלע דריי פון לשנול ורגל פארבינען אומגעווען ליצליים איז די פריילאזטער געווען סוכות, ווי ד

¶10האט מען נאך ניט געוואוסט ווי ס'איז געוואוסט וואס פאר א תבואה, איז ניט געוואוסט די סעלבע ווי איז, אזוי יפיקש שבועית האט נאך געשוין א טייל פון די סעלבע שוין אראפגענומען, אבער א פייל איז נאך געבליבן און באוואוסט ווי ס'איז אים די מסת פון פרנסה, ווי די יפרילא איז מען געווען, אבער ס'איז נאך ניט געווען די אמת"ע יפרילא פעקט זיך דאס אויפן גאנצן דורך, א

¶11צי מ'האט צוזאמענגעקליבן די חומות און די תלומות, און ווי דען אז דער אויבערשטער איז ווי דען שטיגן מיט דער פולער חדמתם איז דערפאר איז ער אן איבער רבי פון סוכה איז געווען מכיו, אפשר אז איז געבראכט, אז ס'איז געבראכט אויף דריי מאלגעך אויף מיליאנטע פון סוכות, און דערנאך וועט מען דאך פארברענגען ווי אין ירושלים, איז גייט דאך מערניט ווי זיבן ט

¶12און נאך מן עשרות וועט מען דאך פאראנדערפארן יעדערע סופות החונה.

¶13מ'זאגט די גמרא, אז בין אידן טעג אין חשון האט מען גדוייערט די גלאמענט די אידן וואס זיינען געקומען פון חוץ סופרים און ארץ ישראל, ווי זיי זיינען זיי טעגנים פון בית המדת, ווי די גרעבנצען פון ארץ ישראל און ארויסביין פון ארץ ישראל און חוץ לאל.

¶14בין אידן טעג אין חשון, און שוין דעמאלט זיינען זיי שו לפיי איז געווען ארץ ישראל נאך ווי היפט ס'איז דער גונט, אז מ'דעט אויף ניט דארף פרעגן אויב ס'וועט נאר בעטן סיבן סיבן פעג א חשון,

¶15אז אויב אין די צייט ווי מ'איז דת עמידה שוין געווען האט מען ניט געהאט אז ס'זאל זיין פרעגן כל שמען ליבן די סימן דערפון וועג, אפילו אז קיין סינדער עלי' לרגל און וועט מען דערפון מהים דערפאר האבן א לייכטער וועג, און סיבן סיבן פע

¶16וואס דאס איז געווען אין דעם טייטש, אז דער בית המידע איז שוין געווען קיים צום שטאנדעכסט פון דעכסטן, און מ'איז דאך ניט אויף ישראל אינגאנצן פארגעפן געווארן, ניט אזוי מ'וועט ניט דערמאנט, אז ווי ער שוין דאווערט, איז דער אויף אים ניט מיינע, אז מ'זעט אז מ'זאל געווען דער לעבן נאכאמאל, אז דער בית המידה זאל אויפגעבירט ווערן, און איז אבוי ספעציעל, אז אט ד

¶17אין שווי ענינים. איין זאך אין ארץ ישראל, ווי גערעדט פריער, אז מ'וועט ניט טאן בעטן חל ומצב ניט פריער, פאר סיי פאר וויבן טעג אין קשמון, און א צווייטע זאך, וואס דארטן מ'איז געבויבן צו שכרים, און ס'איז דא א דין, אז בשעת מ'שרייבט אין א שטר, אין א רעכטר,

¶18אז מ'וועט אים דאך טאן לאחרי הרגל נאך יום טוב, און מ'שטעלט ניט וועלכן טאקע מ'מיינט איז דער דין א אז דאס מיינט פון סיבן טעג אין חשבוע, ווארום סיבן טעג אין חשבוע איז די ציטת נאך אלץ אין יום טוב פון סימטעס טעג.

¶19דער גוטער שיט, ארויפפירונדיק פון הוילי ווי רגל פון מארץ ישראל און חוץ ווארץ, איז באשטווען אין דעם, אז כל זמן אידן זיינען געווען אין ארץ ישראל גייענדיק פון דעת הלבדר, איז וויפל טעג ס'זאל גוייען נאך צימטעס טעגלען אונטערן איינגרופ,

¶20פון דער פרילך'קייט, פון איליקייט, און אז ס'וועט צוזאמענגעצאכן זיין די פון בית המקדש, בשעת מ'איז איבערגעגאנגען די גרעניצט, די בארדן, פון ארץ ישראל און איצלן ארץ ישראל און שאתה האט זיך אנגעהויבן די וואכה דער זיין,

¶21און ווי אז דאס איז א טאג וואס באשטייט אין פיום טאג די וואכה טייט, די איידע טייט פון עלי' לרגל, מיט די צייער-טייט, מיט די וואכה דער טייט אין גאנצן וואך איז דאך איש אז מ'דארף מיטנעמען, צי ער ווי פון דער אויבער מיטנעמען מיט דער אבירה מרגיל אין די רחיד היקוטניא,

¶22אויף אראפברענגען פון די צוואר טייטשעט, פון די שלאוואר טייטשעט, פון די ביום' טייטשעט, אז מ'דארף זיך נעמען פון בית המקדש איז געווען ווי דערויף די פארוואנענען די פערטער אז מ'זאל דאס מיטנעמען צו בית הרום, און דארטן זאל

¶23וואס דאס איז אויך די באטייטונג, אז אין אונזערן צייטן איז אויך אין דיין תשבון דערמאנט, אז בשעת ס'איז געווען דער בית המדרש וואס דעמאלט וואלט מען זיך פון מיליאלט געשויגן ורגיל געווען א סמצד-צר אין ארץ ישראל,

¶24איז דיין תשבון האט זיך געשויגן, געדארפט און סמצד-צר אין דער עלי' ברעגן, און דערנאך דארף מען דער שקו ן מיטנעמען אויף אראפברענגען יע ווי איז ניט קוייט פון די הידועות, און ווי דאס האבן אשאפ אין דעם בשעת, אז ס'זאל זיין מיטפיק דער אונטערשיקט, אז דאס איז דער מסתר,

¶25פירט אן א איד וואס ער איז ערשט געקומען פון בית המקדש, און מ'האט נאך געקענט געקומען מערניט די שטונה מיט די חלוק וואס איז געזען מיט בית המקדש, אט דאס וואס מ'האט חיים געמאכט האט מען געקען חיים מאכן מערניט די שטונה מיט די חלוק ווא�

¶26די הורא' כייטן און די רוחניות, די גלאפקייט און די ריינגלעכקייט און די פארבינדנקייט, פון מיני ליגן מתחמיתן, וואס דאס האט געבראכט וואס מ'איז שוין כמדבר פון ליצלנו דקל איז דאס איז טאקע ווי יעדערע מידן איצטער אויך אז מ'זאל דאס אופן חל, אז דער רוח איז אופן חל, אז דער רוח איז אופן קומט אן די אנזאך פון די אפוועגן,

¶27על פי סיים פעשווי אויב איז נאך אונטערן איינגעדרוקט פון די איינגעדרוקט פון דעם איינגעדרוקט, און בפרט פון דעם ענין פון סונפח תורה, די אפשמועס פון די יום תורה צי תשע, אבער דאס איז ניט דער ענין אויף החמדים נאך ווען מ'וואלט דאס פארקערטן, ס'איז דערנאך אויף החמדים דארף דאך אויסגעדרוקט ווערן בא יעדערן און זיינערער סך טעגלט און שכן,

¶28אין א סך מין אופן, אז על חיים איתר אז ס'איז געווארן א מונטערשיט, ווארום ער איז ערשט אויף די פונדן פון דעם איינגרוך פון פוסק תורה.

¶29דער בית המצרש פון בית המצרש איז געווען די קדשי קדשים.

¶30קדשי קדשים, אין די הוילעכייטן האט זיי באשטאמען, אז דאס איז געווען דער רב ווי מ'האט אריינגעשטעלט די מגן, און די הוילעכייט פון ארון, די מצרי די צו פון די מגן איז געווען א ח צי א סרט אפידרי, און בא תוסף האט די גמרא אין בבא דאכטער איז געלעבן א חינוך תורה,

¶31און אז איינע פוסק קייט שוין אויך די היליקייט פון מידן געתעמישן איז דאס פון חינוך תורה, וואס דאס איז בוזנט ווי מ'טאן חמיד איצטע, און סיי אין חינוך דארף מען מיט נעמען אט דאס איז וואס ס'שטייט אין די איינגליט פון 'שמחת תורה' וואס ס'איז ניט אויך צי ניט די תורה דארף מען דאס מיטנעמען א חינוך פון

¶32ענינים פון אז דאס זאל מען וויפן אויף דעם און שטארקן און זיך פארפריינקען דאס אין חוץ לארץ און אין יעדער ארץ און אין יעדער שטאם ס'איז דא פון דעם וואס דאס איז דאך אויך ניט אויף דעם פון אלע ישיבות, און ס'איז דא פראגט, אז מ'זאל אריינברענגען ניט נאר תורה אליין, נאר תורה צוזאמען מיט רבי' דע שייכן, און ווי מ'זאל עולה שייכן יעדער שמידיצער איד,

¶33און אין אן אופן אז דאס זאל באל נאר איין די ספעטער דאס וועט טאן, ווערן קיין עמצע פון שלחה בתוכן, און דאס זאל אלץ ציטאן ווערן אונטער דער מאנגל פון דער אינספיריישאן וואס מ'נעמט ניט פון דער אמינו לרגל פון דעם יום נסינו פון וועלכן די זיינען נפש וועלכן פון שישה, און דערפאר הפיק, אז ס'איז אזוי מ'האט דאך סתמגעטראכן קיין חשון,

¶34און יעדער ענין האט דאך היכור א מיינעם א שכה סתית, אז דעם יאר אין די נתלהבות פון די אינספירושן וואס מ'האט געהאט אין סידור ספישין בכלל,

¶35און אין קינפת תורה בפרט אז דאס זאלט דורכנערן די אלע סמובא, די אלע ענינים וואס מ'דאכט טאן כדי מ'זאל מסוע פייערן אין די צושטעלן די ניטיקע מיט דעם אויף משיחה אויף משיחה אויף משיחה אויף פארשפייטערן זיך און ארייננערן וואס א גרעשטערע צאל פון תלמידין,

¶36און אויפשטעלן דורך דעם אז ס'איז משכן און משכן א וואס הייסט זאלן ניט קיין ניט קיין זיין א גאנץ יאר, און מערניט קיין זיין א גאנץ יאר, און מ'זאלן קיין א אמת"ע מחת פאר סוערי עלכות וואס דאס איז אויך געגעבן די מעגלעכקייט אז מ'זאל ניט די קינדער וועגן קיין ניט קיין ניט קיין ניט קיין זיין, און מ'זאלן קיין זיין א גאנצן יאר.

¶37און דער אויבערשטער זאגט מען, אז מ'זאל יעדערע פון און מ'זאל קיין זיין אין די נאכאמאל און אין א גוטן אופן, און א געזינטן אופן, און אין די דוקא שטימעל, דעמאלט וועט כיפה זיינען א סך השלחה בנותחא ורינתא אין א דוקן ווערטער, ניט נאר איינער ווי ס'איז שוין ורינת, און זאל אריינברענגען די דוקא שטימעל אין א פערנוג פארדרעטשענגען שולה,

¶38ווי נאר ס'לאזט אויף ארייננעמען די דוקא שטעלט פון דער אויפשטעלן פון די אזוי ווי שוין לבורך פאר תורה הייגר, און ארום כאילו ניט מער ניט ווי שוין לעומד ומאות שבתורה, און אז דאס איז געקומען פאר.