Text

¶1דערשרעקן זיך, וואס ער האט פריער געזאגט, אז פונקט אזוי ווי דער רמב"ם פסק'נט אפ אין משנה תורה, ניתן על ”דמי שיח מפסוק כח”,

¶2דער בכל התורה כולה, אט דעם חולר איז דעם זעלבן טעם, אז

¶3ער איינער גייט ארויס גלוי. ס'איז ניט קיין קונשן, ס'איז שוין העיניים, וואס ער טוט זיך ביי יענעם בלבב, און אויב ער זאגט ס'שניות בבורא

¶4איז אין דעם ענין אויך.

¶5בשעת ס'איז געווען די אות מלפנים, מ'האט גערעכנט אז מ'קען אויסקומען אן חסידות, אדער נאך מערער מ'האט מורא געהאט אז לימוד החסידות קען דערווייטערן פון תורה און סוף כל סוף אפרייסן אפילו פון 'לימוד התורה' אדער פון 'קיום המצוות' כדבעי איז אט דעמאלט איז דאס ניט אן ענין וואס דאס איז היפך פון זאגן אז ער איז מאמין בכל התורה כולה, נאר וואס דען?

¶6ער האט א טעות, ער ווייס ניט אז דאס איז א חלק פון תורה, דערפאר שרייט ער בכל עוז אז ער וויל דערמיט ניט האבן צו טאן.

¶7משא"כ אבער בשעת ס'איז געקומען א זמן, און דאס איז מפורסם געווארן בכל העולם כולו, און אלע זיינען מודה אז דאס איז חונק פון תורה, די פלוגתא איז נאר, צי דאס איז שייך צו אלעמען, צי דאס איז שייך צו א רב, צי דאס איז שייך צו א מחצה, צי דאס איז שייך צו א מיעוט,

¶8איז אט דעמאלט פאלט אפ אט די התנצמות וואס דער ראב"ד האט געשריבן דערפאר וואס דאס איז געווען אין יענע זמנים וואס מ'האט ניט געוואוסט וואס חסידות איז און וואס נבא די תורה איז,

¶9במילא האט מען געמיינט, אז ס'איז געווען א זמן וואס מ'האט גערעכנט אז מ'וועט לערנען יד ה' כפשוטו, גאר כפי פרשיות ווי געלערנט מיט אן אינגל אין חדר, קען מען זיין א מאמין און דאס איז אויב ער האט קיין שכל ניט מאנט מען ניט פון אים, אויב ער האט אבער שכל איז דעמאלט ווי דער אלטער רבי פסק'נט אפ אין הלכות תמוד תורה,

¶10דארף ער זיך אריינלייגן כח שיחה ”אין כמה שידו” מגעת אין 'לימוד התורה', איז מיט שכל איז איצטער געקומען די צייט, אז אלע קענען פארשטיין, אז נקלה דתורה מוז האבן סשום דאורייתא, און אז ס'איז אזוי ווי אין זהר זאגט, אז אויב מ'האלט ”גופא דאורייתא” ואו

¶11איז דאס חס ושלום א מרידו במלך מלכי אבנכים הקדוש ברוך הוא, און בדקות דדקות, ממילא אז ער טיילט אפ ששון דאורייתא פון גליא דאורייתא, וואס דאס איז דער וועג אויף פארבינדן זיך דורך גליא דתורה מיט גליא דקודשא בריך הוא, דורך ששון דתורה מיט ששון דקודשא בריך הוא, במילא קומט דאך אויס, אז ס'איז בדרך היוצא מזה, דער בחור מזה,

¶12קומט ארויס, אז אין קודשא בריך זאגט ער, אז אין הנה לי פון גליא די קודשא בריך האלפי פון ששון דקודשא בריך איז חס ושלום באופן אחר איז דאס אן ענין וואס דאס איז אט דער פסק-דין וואס דער רמב"ם שרייבט.

¶13אז ס'איז דא אזעלכע גדולים ווי תורה וואס זיי ווייסן ניט דערפון איז אזוי א געוואלדיקע רחמנא של הוראה מאורות, און ס'איז א מצוה על כל אחד ואחד, להעירם אור תורה ומאור שבתורה, אויף מסביר זיין ז אז אמת זיי זיינען טאקע פרומע אידן, און אידן פשורים, און מאמינים פני מאמינים אבער מ'קען אפרעבן הונדערט און צוואנציק יאר אין א טעות,

¶14און ניט וויסן אז כל ימיו האט ער ניט געוואוסט וואס דאס הייסט הוי' אחד און האט ניט געוואוסט וואס דאס שטייט וואס הייסט תור אחת לכולנה, במילא האט ער אויך ניט געוואוסט וואס ער דארף טאן אלס ”גוי אחד בארץ” ווי דער רבי שרייבט אין דעם מאמר, אז ס'האט

¶15אבער מ'וועט דאס אים מסביר זיין, און דעמאלט האט מען דאך דער ברכה פון דעם אלטן רבי'ן, אז מ'וועט מצליח זיין איז אט דעמאלט איז מען בטוח, אז סוף-כל-סוף וועט זיין ”ומלא הארץ דיעה את הוי” אז מ'וועט וויסן אז מ'מוז האבן די 'פנימיות התורה', ווארום אן דערויף האט דער חיתונות איז נגלה דתורה ניט קיין קיום, און בשעת מ'וועט קומען צו דער הכרה איז במילא וועט מען זיך מאחד זיין סשום דאורי

¶16וועט דאס דעמאלט מאחד זיין דעם גריא וואס ס'איז דא ביי אידן מיטן ששון וואס ס'איז דא ביי אידן, וואס דער ששון וואס ס'איז דא ביי יעדער אידן איז דאך דאס תכלית הטוב, ווי ס'שטייט אין תניא אז אפילו ”בשעת החטא איז היתה בימנו אתו”, און דורך דערויף וועט מען זיך מתקשר זיין מיט גריא דקודשא בריך הוא און ששון דקודשא בריך הוא, און אט דעמאלט דער קעץ, וואס אויפן קעץ שטייט דאך אז דאס

¶17בלייבט דאס בששים, בשעת אבער מ'איז דא למטה פארבינדן דעם גניא מיטן ששים וועט למעלה אויך פארבונדן ווערן דעם ענין וואס ”לבי לפומי לא” גניא אז דאס זאל אויך ארויס אין דער גאולה, אז ס'וועט זיין די גאולה השלימה דורך משיח צדקנו, במהרה בימינו ממש.