טקסט

¶1אויף מסיים זיין מיט א סך הכל איז דאך, כמדובר כמה פעמים, ”המעשה הוא העיקר” אויף מוסיף זיין ”ביתר שאת וביתר עוז”, אנהויבנדיק פון די ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט הכנסת כלה, וואס כפשוטו איז דאך דער ענין פון צדקה, כפשוטו אויף ארויסהעלפן בהנוגע צו די הוצאות חתונה,

¶2און דאך אויך על אחת כמה וכמה באווארענען הכנסת כלה זאל זיין א רייכע חתונה ברוחניות, דורך דערויף וואס ס'וועט זיין אפגעהיט כל ענינים פון טהרת המשפחה אלס א הכנה, ולאחרי זה,

¶3וואס דאס הענגט זיך אפ אן די יסודות און אן די החלטות וואס מ'האט אנגענומען פאר די נישואין, וואס דאס איז פארבונדן ווי ער איז מבאר אין קונטרס החלצו דורך די אסיפות און די פעילות, דורך דעם טאן לפני זה,

¶4אז יעדערע כ”פי ענינו וכפי” יכלתו, ובמיוחד דורך דערויף וואס ס'וועט טאן אין דערויף נשים העסקניות במרץ הכי גדול אין די ענינים פון טהרת המשפחה און הפצת הידיעות בזה.

¶5ובמיוחד וואס איז פארבונדן מיט מענער, און אפשר נאך מערער, בהנוגע אז ס'זאל זיין מקוה סתהרה בכל מקום ומקום, נוסף אויף די זהירות והידור שבדבר, כידוע דער סיפור פון דעם רבי'ן נשמתו עדן, וואס ער איז געווען אמאל אין דעם מעיין אין רס טב,

¶6און געגאנגען אין מקוה און געפונען אז ס'האט געשווימט א פאר האר אויף די וואסער, האט ער אריינגערופן דעם וואס האט געווען פארבונדן מיטן בדך ווי ער האט געהאלטן דעם עיקוה,

¶7האט אים געזאגט אז אים הארט דאס ניט, אבער ווי ער זאל וויסן זיין די גודל האחריות, אז אויב ס'וועט זיין חס ושלום איין און איינציקע פרוי, וואס דורך דערויף וואס זיי וועט געפינען אז דארט איז ניט בגשמיות כפשוטו,

¶8איז שווימט ער האר אויפן לוותר אדער כיוצא בזה, העדר הנקיות, אפילו העדר היופי וואס ס'קען זיין דארטן זאל ער וויסן זיין די אחריות וואס ער נעמט אויף זיך דורך דערויף וואס ער זעט דאס ניט באווארענען.

¶9וואס אויב דאס איז געווען אזוי במדינה ההיא מיט פופציג יאר צוריק, מיט הונדערט מיט זיבעציג יאר צוריק, אדער כ' ווייס ניט גענוי ווען דאס איז געווען, אדער בכל אופן מיט עשיריות בשנה לפני זה, על אחת כמה וכמה אין מדינות הרווחה,

¶10וואס מ'איז געוואוינט בא זיך אין דער היים צו נקיאות בתכלית, איז יופי בתכלית וכו דארף מען זען, אז אין א מקוה טהרה, וואס דארטן ווערט געלייגט דער יסוד אז די הויז זאל זיין שוין באמיתיות וברוחניות די איגענע הויז,

¶11דורך דערויף וואס מ'בויט דאס אויפן ענין פון א מקוה טהרה, און מ'נוצט דאס, 'ובשמחה ובטוב' לבב דארף דארטן זיין בתכלית הזהירות והדיוק,

¶12און אין אלע-ערליי אופנים, אויף צוציען בכל אופנים האפשריים, אז ס'זאל זיין דער קיום מצוה זו מתוך שמחה וטוב לבב אויך דער גוף 'ונפש הבהמית' זאל וועלן דאס טאן.

¶13אמת טאקע מ'דארף דאס טאן דערפאר וואס דאס איז ציווי הקב"ה, אבער ווי גערעדט אין ויחלם ובכמה דרושים, אז בנוגע צו 'סור מרע' דארף מען אנטלויפן, אויף וואס פאר א וועגן מ'קען אנטלויפן, אבי אנטלאפן פון העדר חס ושלום, אדער ניט זהירות ודיוק, און וויפל מ'דארף דאך טובל זיין, ניט צויאגן אין דעם,

¶14במילא קען מען אויך באווארענען די אלע דיוקים שלא תהי אז ס'זאל זיין כולא במים מיט אלע פרטים, וואס איז נוגע צו 'קיום מצוות' אלו, וואס אין דערויף בנוגע צו בנין המקוה, יופי הבנין וכו איז אין דערויף קען מען דאך אמאל טאן מערער, נאך מערער וויפל ס'קענען טאן פרויען,

¶15על אחת כמה וכמה די מנהיגי הקהלה און די עסקנא ציבור וכו' וכו און דעמאלט איז מען אויך בטוח, ווי גערעדט פריער, אז דאס איז אויך די מצוה פון פדיין שבויים,

¶16ווי ער איז מבאר אין דרושים פון חתונה, דורך דערויף אז מתפדה פון א דבר בלתי רצוי, בפרט נאך אז מתפדה בשלום זאל זיין די ”מצוה רבה”, אז דער אויבערשטער וועט מקיים זיין ”מגיד דבריו ליעקב חוקיו ומשפטיו לישראל”, מקיים זיין הבטחתו ויעודו, ובפרט נאך אז כלו כל הקיצין,

¶17און ס'איז שוין דא סיי דער אית און על אחת כמה וכמה דער אחישנה אז ”מיד הן נגאלין”, כל ”אחד ואחת וכולם” ביחד, ”ואתם תלוקתו לאחד אחד בית ישראל”, דער אויבערשטער אליין פארנעמט זיך דערמיט, איז דאך פארשטאנדיק אז ”בור פני מלך חיים” אז דאס טוט זיך אין א גוטן אופן, בטוב הנראה והנגלה, אויך די יציאה מן הגלות,

¶18ובקרוב ממש וועט מען מקבל זיין פני משיח צדקנו בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו אין אן אופן אז ”לא תשאר פרסה” אז בן ”קהל גדול יבואו” הנה לחיים.

¶19לחיים. איז

¶20מסתמא זיכער מאכן א ברכה אחרונה.

¶21וועט מען דאס פארברענגען וואס דער קרוב האט מען רפאדוסט ביי ול-סיי 770 איסטאן פארקוויי, ברוקל, ניו יארק.

¶22פאר חדישן קפיס, פליז רייט א קאל...

¶23ערי קא טו וואן טו פאן ניין טרי וואן טו, טרי פאן.

¶24טענקיו.