Paragraph
Paragraph rh-bm8tk81f
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-9azzjrd3
- order
- vZ
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- און ויהי רצון, אז כמדובר כמה פעמים, אז פון דער ריידן אין די אלע ענינים זאל זיין, אף על פי וואס מ'רעדט דאך לכאורה אין אן אופן פון דיבור, מיט דער תקוה חזקה וואס זאל אראפקומען במעשה, ביז א הוראה, ווי ארויסגענומען פון דער לשון צחו ברורה פון די שיחות ומאמרי רבותינו נשיאינו, און אראפגעבראכט ביז אין א דבר הוי'זה הלכה, זאל דאס אראפקומען ביז אין מעשה בפועל, ופועל ממש, אין מעשה בעולם עצמו, וואס דעמאלט ווערט דאך אין דעם עולם א דבר הוי'זה הקץ, אז ס'ווערט א קץ צו כל ענינים בלתי-רצויים, און ס'ווערט דער קץ האמיתי, פארבונדן, ווי אים טייטשט אפ אין אבנזרע, און חסידות ברענגט דאס אראפ א קץ מיידע אפטייטש, אין התחלת כל דבר צוזאמען מיט סיום כל דבר, אז ס'ווערט די התחלה פון דעם יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, נאך אין מיטן, בפרט נאך אז מ'האלט שוין לאחרי חצות היום פון דער יום הששי פון שיטה אלפי שני דהוי עלמא איז ווערט גלייך, כאמור, לא עיקבן אפילו כהרף עין, און ס'שטייט בגלוי דער ענין ווי אין עולם, אז דאס איז א שות היחיד ליחידו של עולם, און דער ענין פון יחידו של עולם-אז דאס שטייט בגלוי, כאמור, און לא יכניף עוד מוריך, ווארום בא יעדער אידן שטייט בגלוי זיין חלק אלוקה ממעל ממש, ביז בגלוי אין מעשה בפועל, וואס דערפאר איז דאך אויך כנהוג בכגן זה איז מען אויך מסיים מיט א שליחות פון מה דא מאכן יעדערן פאר א שליח מצוה אין מצות הצדקה, און פארבינדן דאס מיט אן ענין וואס הכייתי נפש העני צום אלעם ערשטן דעם נפש העני פון זיך אליין,
- proofread
- 0