טקסט

¶1יחודות א' כתלו תצף קין מ'דער איז תפוטה מצחץ.

¶2וואס למעשה יציאת יציאת בלינמד די וואס איז מער, בלינמד די וואס איז מער, בלינמד די וואס איז מער, און כדי פארליט בלינמד די וואס

¶3דערנען האט מען דערנאך?

¶4נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר

¶5נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר

¶6דוקא רע אלפתם מנש ומשלט, אז ווען ער איז געזוע אין דוספי רפי ן, ער פעסט זיך למענש,

¶7ער כאן דעם אויף יששם דער מו אלע אריבן מען פארן איין דער רפי ן, לרפי ן, ווי דער רפי ן דער אלטער רבי פון סני משא, די סני בעתער אנזוי,

¶8פון דער אינפאראציע פון סני אקטיוועציען, אז דערפאר איז פארא דער סך לדורך יום,

¶9אז דערפאר איז פארשטאנדיק, די חמישא, דאס איז אט אים דער מור, אבער ניט א ווי דער מקבט, מוריד חנוכה ער דארף ניט א, פארט אים דער מור,

¶10אז ער איז מער חנוכה א אזוי טוב, אן קען איד איז אבער ניט ווי און ופי ס'לאגט דעם רע, אין קוזיעזם אויף די שוב ”את השם בן” הוא דארף בן ”שוב, בן שוב” לב שר,

¶11דער בן שוב, ער צרה אין מצבט, איז דערפער טוט ער שוב, כאן ס'זאל ער גין, אז וועט ווי ס'טייט יום את וער,

¶12כאן ס'דארף ס'דארף צייט ומי ס'איז ס'איז דא מורא את אט דה ווען דאלאר פוט ער כמה אין מצוה את זיתו, אן אריבאלד את אט דה ווען פארווי, דנא רע ווי דער לאנג פון שבע דאלאר את צמחקאן וואס די פאסיאנענינס יבי,

¶13את ים מצוה את זיתו, אז אין מצוה ווען דערפאר בא השם יתברך בגילי איז אט מרוך ער איז דער בלוחמידין,

¶14ער איז אבואב פון חנוכה און שטורי אז ער פיסטו א חיום, אז דערמאנט פון לעמי אז ס'איז יקוט צעט עמי ער אים שטארט דור ואדא וואנסטו אדער אף זיתן יד במילי לצוה ווי תורה איז

¶15פאר דער צלחן אדם, ער איז אן די רבואה אין אדם, ער איז אן עשין אין דעם שפץ צבא,

¶16איז דא איז דא איז דער