Text

¶1מ'געפינט זיך דאך צווישן די ביידע טעג פון שני ימי הגאולה, י'ב'ס און י'ג'תמוז, וואס מ'זעט דער חילוק שביני וויבאלד אז ס'איז דאך פאר צוויי טעג, דארף דאך יעדערער האבן אין זיי יש בזה, מה שהאים בזה, און דער עיקר איז דאך דער סיום, הכל הולך אחר החיתום, ווי ס'איז געווען דער בפועל, אז דער חופשא נטמא לו איז דאך געווען ניט ביום י'בית תמוז, נאר וואס דען ביום י'ג'תמוז, ווי דער סיום איז געווען, ביחד עם זה מוז מען דאך זאגן, אז ס'האט אין זיך אויך די מעלה דער יום הראשון פון די שני ימים, וואס דאס איז י'בית תמוז, און דערנאך קומט דאך אויך צו דער והחי יתנו לבו וואס לערנט מען דערפון אפ בנוגע צו עבודת כל אחד ואחד בכלל, בפרט אין ענינים פארבונדן, ווי גערעדט מארוכה לפי ערך נעכטן, אין צוזאמענהאנג מיט דער עבודה וואס בעל הגאולה האט פארלאנגט, זעט מען דאס דעם חילוק און דער אויפטו פון מעשה בנוגע צו קודם המעשה. וואס דער אויפטו פון י'ג'תמוז איז געווען, אז דעמאלט איז געווארן די גאולה אין אן אופן של מעשה ס'איז געווען א כתיבת, אז מ'האט אנגעשריבן די תעודה, און מ'האט אים ארויסגעגעבן די תעודה לידו, און אט דעמאלט איז געווען הכרזה אין מעשה בפועל, בנוגע לפועל, אז חופשה ניתנה לו. משא נכן דער יום שלפני זה, איז געווען די אלע ענינים, אפילו אז ס'איז געווען בדיבור, איז אויך דער דיבור ניט געווען מיטן גאנצן תוקף, דערפאר ס'איז דאך געווען א טאג ווען די ענינים רשמיים האבן דעמאלט ניט קיין ארבעט, איז דאס אלץ געווען ניט אין אופן רסמי, ובפרט נאך אין יענער מדינה, בימים ההם, איז דאך דאס ניט סתם א חילוק פון בלתי רסמי און רסמי, נאר ס'איז א חילוק וואס מ'קענט ברענגען שינויים שלא בערך כלל, אפילו ניט למעליותו, עאכו כמה וכמה אז מ'האט דאס געדארפט אראפברענגען אין פועל. וואס דא האט מען אויך גלייך וואס מ'רעדט זיך די גאנצע צייט וועגן בחי יתנה לבו וואס

¶2וואס טוט אויף י'ג'תמוז? אין דעם אופן גופא לאחרי אז ס'איז שוין נתברר געווארן אז חוף שנה ניתנה לו איז שוין געווען באמת י'ג'תמוז, כמו דובר לעיל, דערנאך איז געווען ווי ס'איז געווען י'ב'תמוז, און דערנאך ווי ס'איז געווען י'ג'תמוז, איז דאס וואס ג'תמוז איז געווען דער ענין הגאולה איז ער שוין נתברר געווארן כמה זמן לאחרי זה, בשעת מעשה, איז דאס דא למטה, אפילו במחשבה, אויך ניט געווען, דערנאך קומט-צו יי'ב'י'ג'תמוז עצמם דער אויפטו פון יי'ב'תמוז, אז דעמאלט קומט דאס אראפ אין מעשה, וואס דאס איז נאכמערער מדגיש דעם ענין ווי אזוי המעשה הוא העיקר במיוחד אין פארבונד ובהמשך צו די ימי הגאולה, הענין ווי אויך דא דער פתיחת הענין איז דאך געווען שוין אין בית תמוז, דערנאך קומט דאך אויך צו אט דער ענין וואס דאס איז געווען דער יום הולדת שלו, וואס דעמאלט איז דאך מזלו גומר, און ערשט דערנאך איז געקומען מ'האט זיך דעמאלט אויך גערעדט וועגן ביי אים וכו.' און דערנאך איז דאס ארויס אין פועל, איז נתגלה געווארן די פעולה ביז אז ס'איז אראפ אין מעשה בפועל, אבער אף על פי כן איז דאך דאס געווען דער יום הולדת מערניט ווי י-בית תמוז, און דער יום דער מעשה בפועל פון די גאולה מערניט ווי י-ג תמוז, דערנאך האבן דאס דער בעל הגאולה און דער בעל און די חסידים, זעלבסט-פארשטענדלעך הורכים בעקבותיו ואחריו, האבן דאס מחבר געווען געמאכט פון ביידע ענינים א יומא אריכתא. און דערנאך קומט נאך צו, מידי שנה בשנה, וויבאלד אז דאס איז יום הולדת שלו, איז דאך דאס פארבונדן מיט דער תקנה וואס ער האט איר מפרסם געווען, וקריבו ענינים שלו, וואס ס'איז געווען הפצת תורת הבעל שם טוב, אבער אף על פי כן האט ער דאס מפרסם געווען, און ער האט דאס חוקה געווען, ביז וואנענט אז דאס איז געווארן א הנהג

¶3מדור לדור, ובאופן דמוסיף והולך, דער ענין פון אמירת קאפיטל תהלים וואס איז פארבונדן מיט שנת יום הולדת שלו, הויבט זיך דעמאלט אן אויך א נייער יאר, איז פריער דא דער ענין ווי ס'הויבט זיך אן א נייער מזמור אין תהלים המתאים למספר שנותיו, וכמדובר כמה פעמים, אז בנוגע אין ענינים פון קדושה, בנוגע צו ענינים וואס איז פארבונדן מיט צאן מאריתו, און בנוגע צו ענינים וואס איז פארבונדן מיט ציבור, וואס ציבור האט דאך חיים נצחיים, כבדובר כמה פעמים, איז דא אויך דער ענין אין דער הוספה און דער עלי'איז מזמורי תהלים משנה לשנה וואס הויבט זיך אן אין יום הולדת שלו, דאס איז שוין י'בית, תמוז. און ווי מ'זעט דאך דאס אויך אנגעוויזן אין דעם מאמר הידוע וואס דער בעל הגאולה האט דערציילט ווי אזוי כמה שנים לאחרי הסתלקות שלו האט ער געהערט א מאמר חסידות מאביו וואס ער איז געווען זיין ממלא מקום אין יום ההולדת של לביו, כ'חשון, און ס'איז געווען פארבונדן, מיוסד דער מאמר, און ער האט גערעדט וועגן די פסוקים פון כמזמור תהלים וואס ער האט געדארפט אנהויבן זאגן אין בשנה ההיא, וואס דאס איז געווען דער מזמור פה, ווי שוין דא דער דרוש שוין אויך אפגעדרוקט, און כמדובר וואס ער האט דאס געהערט אין חלום און דערנאך האט דאס מפרסם געווען וכו און ווי שוין אויך אפגעדרוקט וואס דאס ווערט דאך אן ענין של הוראה לדורות.

¶4ועד דרך זה בנוגע ליום יום ברית תמוז פון שנת תסמח און תתמח און וואס אויך א שנת הכל, ווערט דאך דעמאלט אויך דער מזמור פון דעם בעל הגאולה, וואס במילא איז ממנו יראו וכן יעשו כל ההולכים בדרכיו, והולכים בדרכיו ואשר הורנו, און די אלע צו וועמען מ'וועט ברענגען אט די ידיעים מיט דער הודאה, ובדברי נועם ובדרכי שלום, אין אן אופן פון דברים היוצאים מן הלב, און נאך מערער פון עצם הלב וועלן זיי דאס זיכער אזוי אויך אננעמען, אז דאס הויבט זיך אן דער מזמור, קאפיטל מזמור קט, ווארום דער הולדות שלו איז דאך געווען אין שנת טרום תרמ", תרמ", און דערנאך איז געווען משנה לשנה אן עלי'אויך אין מזמורי תהלים, דעם צווייטן יאר, איז געווארן יום הולדת הראשון, האט זיך אנגעהויבן דער זמן פון מזמור השני בתהלים, און אזוי משנה לשנה ביז אין שנת תשמח תשמח, איז דאך אט דעמאלט דער מזמור קט, וואס בכלל איז דאס א שטרענגער מזמור, כמובן פון פשטות הכתובים, על אחת כמה וכמה לויט די מפרשים, במילא איז דאס חל אויף די אלע ענינים וואס קענען חס ושלום אנרירן אויף דער הפצה און דעם טאן און די הפצה און פאנאנדער שפרייטונג פון ענינים פון די בעל הגאולה, אז זיי האבן מלכתחילה לא אשים עליך זיי האבן מלכתחילה קיין חלוץ ניט און קיין תוקף ניט, במילא איז גאר ניטא וועגן דערויף צו רעדן, על אחת כמה וכמה און ניט פירן אין דערויף קיין שקלא וטריא'ס, ס'איז דאך אבער א זיכערע זאך, אז ס'דארף אויך זיין אן ענין ניט סתם של ברכה, נאר א מרובה בברכה, איז דאס וואס מ'געפינט אין דעם פסוק שלשים פון מזמור קט זאגט מען דארטן עדי הוי'מעוד בפי ובתוכי רבים אהללנו וואס דאס איז דאך קרוב לסיום המזמור, וכאמור לעיל, איז דאס דאך

¶5פסוק שלשים, בשלשים לכח וכו.' און אין וואס באשטייט דער פסוק? צום אלעם ערשטן הויבט זיך אן עדה להוי אז דער מעמד ומצב אויך בגשמיות, על אחת כמה וכמה ברוחניות, איז אזא מעמד ומצב גיט דער אויבערשטער, על ידי וואס עומד במרום ומשמש ומורר רחמין על צאן מהריתא כמדובר כמה פעמים, אז צאן מהריתא נאך קודם לזה, על אחת כמה וכמה אנהויבנדיק פון יום הולדת בית תמוז תסמח, ווערט דעמאלט דער מעמד ומצב אין אזא אופן, אז וואס דארפן אידן טאן דארפן זיי טאן, און דאס ווערט זייערע עבודה תמידית, עדי הוי,"' אן ענין של הודעה וברכה. דערנאך זאגט מען, אז ס'איז ניט סתם עדי הוי,"' און ס'איז ניט סתם טוב הנראה והנגלה על דרך הרגיל, אדער על דרך ווי ס'איז געווען אין שנה שלפני זה, זאגט מען, אז דאס איז דער יאר ווען מ'הויבט אן זאגן קט אויך פסוק ל'שבו, און דעמאלט הויבט מען אן זאגן עדה הוי'מאוד. לגבי אין ימי הגאולה עצמם, איז אויך ווערט דער עדה הוי'ווערט אין אן אופן פון מאד. דערנאך זאגט מען נאך מערער, אז ס'איז דוקא נשמות בגופים, במילא ווערט דאס אזא מין עדה הוי'מאוד בפי, אז דער אויבערשטער גיט אריכות ימים ושנים טובות, וביחד עם זה גיט ער די שליטה בכל הכוחות, אז מ'האט די גאנצע שליטה בפי, און מ'רעדט אין אן אופן אז מ'נוצט אויס דעם כח הדיבור בשלימות, אין אן אופן של גאולה מכל ענינים וואס קען אין דערויף פועל זיין, אפילו השלישית אויך ניט. און אויף וואס נוצט מען דאס? אן ענין שהזמן גרמא, דער מעמד ומצב פון עדי הוי'מאוד קומט

¶6אס אראפ אין אן אופן פון בפי. און דערנאך זאגט מען נאך מערער, ווי דער בעל הגאולה האט מדגיק געווען כמה פעמים, אנהויבנדיק פון דעם פתגם הידוע שלו, אז ס'קלייבן זיך צוזאמען צוויי אידן, ס'דארף ארויסקומען הטובה לכל הפחות נאך א דריטן אידן, על אחת כמה וכמה אז ס'קלייבן זיך צוזאמען רוב אים פון צווישן אידן, על אחת כמה וכמה אז דאס איז אין פארבינדונג מיט ימי הגאולה פון ד הנשיא הוא הכל גייט דאך דאס נוסף אז דאס איז הוא הכל פון כל אנשי הדור איז ער הוא הכל פון כל עניני הדור, איז דאך דעמאלט ווערט דער עדו הוי'מעוד בפי אין אזא אופן אז דאס קומט גלייך ובתוך רבים, און בתוך רבים איז אויך מדגיש, אז ניט אז ער האלט זיך אויבן אויף, אדער ער האלט זיך פון דער זייט, און ער איז דאס אט דער ידשו בדם וואס ער האט מגלה-געווען דעם ענין, נאר ער שטעלט זיך מלכתחילה אריין ובתוך רבים. און אט דעמאלט איז פארשטאנדיק, אז מ'איז ניט יוצא פון עד הוי'מעד בפי, נאר וויבאלד אז ער שטעלט זיך אריין ובתוך רבים ווערט דאך אויך דער כח הציבור, און א ציבור ווי דאס איז א רבים נעמט אין זיך אריין די כל הענינים פון מרבא מעשיך הוי אויך די ענינים רבים פון עולם הזה הגשמי,

¶7רבים, כמבואר אין כתבי האריז ל בנוגע צו ד'רשויות, וואס דאס איז בדוגמא פון די ד'עולמות, און עולם הזה איז דאס דער ענין פון רשות הרבים וכו,' און זאגט מען, אז מתוך רבים איז שטייט מען אין מיטן ובתוך ובטבח פון די אלע ענינים רבים וואס זיי געפינען זיך אין עולם הרבים, און אט דארטן ווערט דער ענין פון ההללוי נו ביתר שאת וביתר עוז. און ויהי רצון, אז פון די אלע הדברים האמורים וואס יש להוסיף בזה כהנה וכהנה, און נאך מערער ושן לחכם ויחכמו ס'וועט אנקומען צו יעדער אידן, געהערט ער דאך צו עם חכם ונבון וועט ער זיכער נאכלערנען אין דעם און ארויסלערנען פון דעם, און דער עיקר, ווי דערמאנט פריער, אראפברענגען איז מעשה בפועל, כהדגשה פון יו'ג'תמוז, ווארום מ'שטייט דאך שוין אין דער נאכט וואס זי איז צוזאמען מיט תפילת מעריב פון יו'ג'תמוז, וביחד עם זה איז דאך, אז שלמות הקרבנות פון דעם טאג שלפני זה איז דאך דוקא בלילה שלפני זה, און נאך מערער איז דאך ענין פון קריאת-שמע שעל המטה, וואס ענינו איז דאך א חשבון-צדק מתוך שמחה וטוב לבב, איז דאך דער עיקר החשבון ניט אויף די עטלעכע שעה פון דער נאכט, נאר דער עיקר החשבון איז דאך דאס אויף א יום שעבר, וואס דאס איז דער טאג פון יום בית תמוז, זאל דאס זיין א חשבון של שמחה און א חשבון של צדק, און ביידע זאכן צוזאמען, ביז אין שמחה אין אן אופן פון תסמך און תסמך און ס'זאל אנקומען בתוך רבים, וואס פון די אלע רבים מאכט מען א הקהל, וואס אנשים ואנשים וטף און זיי אלע צוזאמען, וואס איז ווערט דאס א מעמד ומצב וואס איז הללנו אין אן אופן פון הקהל. און דאס זאל זיין די הקדמה הכי קרובה, לא ייכבן אפילו כהרף עין, אז ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, והקיצו ורננו שוכני עפר ובעל הגאולה בראשם, און אלע נשמות בגופים

¶8פון דורנו זה טאנצן צו והוא בראשם בקבלת פני משיח צדקנו, און מ'טאנצט גלייך אריין בנערינו בזקנינו בבנינו בבנותינו אין ארץ הקודש, אז ירחיב הוי'את גבולך אז דארטן נעמט מען דעם בתוך רבים פון אלע עשר אומות, ווערט דעמאלט דער תוך רבים א הלל נאז זיי ווערן אלע נכבש אין דרכי נועם ובדרכי שלום, און זיי ווערן אלע אין א מעמד ומצב פון ארץ ישראל. און דאס ווערט די הכנה, די התחלה בזה פון עד הוי'מאוד בפי און דורך דערויף קומט גלייך אין דעם זעלבן פסוק, אן קיין הפסק בינתיים ובתוך רבים הללנו. על אחת כמה וכמה אז מ'איז זיך מסיים כרגיל בכגן זה, דורך מאכן יעדערן פון די וואו געפינען זיך דא אנשים נשים וטף א השליח מצוה אויף צו געבן צדקה וואס מ'וועט אים געבן אדער איר געבן, בהוספה מדילי. און דאס זאל נאך מקווה, וויבאלד אז דער אויבערשטער זעט שוין די החלטה בזה און די התחלה בזה, קומט גלייך ווי דער אפגעפאסנט אין שולחן ערוך, אז דער שכר קומט גלייך נאך קודם מ'איז מסיים די פעולה איז שוין דא דער שכר, וואס דער שכר איז דאך וואס מ'קרבת את הגאולה, את הגאולה און מ'גייט אריין אין דער פרשה וואס דארטן רעדט זיך וועגן משיח צדקנו, דרך כוכב מיעקב ומסיים וישראל עושה חיל למטה מעשרה טפחים בפשטות, נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, און גלייך נאך דערויף ווערט דער דרך כוכב מיעקב אין אן אופן אז ס'קומט גלייך משיח צדקנו און ס'ווערט גלייך אויפגעטאן וישראל עושה חיל בגשמיות וברוחניות, וברוחניות ובגשמיות, און מ'גייט מחיל אל חיל מתוך שמחה וטוב לבב.