Text

¶1פדה ושלום נף כמקרב לעיקוד רבים היו עמדים, טייטשט ער דאך אפ אויף דערויף אין ברכות, אז ”כל העסק בתורה ובשמילות חסדים” ומתחללים, אז סיגבור מעלה עליו וכתוב, אמר הקרוב ברכה, מעלה אני עליו, כאילו פדא אני לי ולבנים מבין האומות,

¶2דארף מען פארשטיין וואס איז דוקא אט די דריי ענינים, וואס אמת טאקע איז דא ווי רעפי צייטשט אפ, אזוי זיי זיינען מרומז אין דעם פסוק, אז כמדה בשלום גייט דאס אויף תורה, וואס דאס איז דאך ער דארף אין ארץ ומצאת וצאת שלום אזוי איז אויך העתיד 'בגמילות חסדים' איז דאך דאס אויך מקרב דעם אנין מיטן לעל הבית, דעם אנין מיטן עשיר דעם מקבל מיטן משפיע,

¶3וברבים היים אביו דאס איז דער מתפללין הציבור, און אויף דערויף זאגט ער דער פדה אז דאס ווערט דער ענין פון פדה אני אבער דא גופא צריר ביאור אויף פסוק עצמו, פארוואס ער פארבינדט דעם ענין פון פדיה דוקא מיטן ענין פון ”הוסק בתורה ובגמילות חסדים, ומתפללין הציבור”.

¶4דער ענין פון עמד העמירי ולבנים מבין האומות און אויף כללות הענין איז דאך געווען דער קודם ענין הגלות, וואס דער גלות איז דאך ”מפני חטאינו גלינו” פארבונדן מיטן חטא, וואס דער מקור אויף כל החטאים איז דאך דאס דער חטא הראשון פון עץ הדעת, וואס דערפון איז פארשטאנדיק,

¶5אז דער גאולה איז דאס ווי ס'זאל זיין בדוגמא ווי ס'איז געווען קודם החטא, וואס וואס איז דער שיעור און דער אויפטו פון קודם החטא לאחי החטא?

¶6איז דאך ווי ער זאגט אין מדרש, אז דאס איז ”לגני לגנוני למקום שהקה שהי עיקר” דירתי וואס עיקר שינוי בתחתונים היתה אזוי איז געווארן דערנאך דער שינוי, אז על חטא את צדד האט מען דאס מסלק געווען מארץ לרקיעך דערנאך אויך על ידי הפטרים שלאחרי זה, ביזלו 'ורקיע השביעי'.

¶7דערנאך איז פארשטאנדיק אויך פון המשך המדרש, ווי אזוי ס'וועט זיין דער תיקון הדברים ווי ער איז מפרש דארטן, אז דערנאך זיינען געקומען די שבעה דודות מתחיל מאברהם וואס כל אחד הם שחשינה 'מלמעלה למטה', אנהויבנדיק פון אברהם אין ”רקיע השביעי לששי”,

¶8ביז וואנענט אז ס'איז געקומען משה וואס משה הוא השביעי לכל השביעיות חביבין און האט דאס מוריד געווען מרקיע הארץ מרקיע האחד משמים לארץ וואס דעמאלט און דערנאך איז געווען דער ענין פון ”ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם” אז ס'איז געווארן דער משכן השכינה ווייטער בתחתונים ווי ס'איז געווען מלכתחילה.

¶9און געילא וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק כדי ס'איז דא עני ולבנים ובין האומות אז דאס איז בדוגן אז ס'וועט זיין בדוגן ווי דאס איז קודם הגלות, וואס דעמאלט איז עיקר שכינה בתחתונים.

¶10וואס ס'איז דא ה' גופא דורש ביאור פארוואס עס איז דוקא עיקר שכינה בתחתונים.

¶11וואס אמת איז דאך דאס די שאלה, אז שלמה המלך האט געפרעגט וואס דערנאך ”משכן דאיקרי מקדש ומקדש, דאיקרי משכן” ושכנתי דצופן אויפן מקדש, איז דאך טהלו נמי ”ישיב הלוקים על הארץ השמים ושמי השמים לא יכלכלוך” לא יפקי 'הבית הזה' וואס

¶12דאס איז דאך כולל אויך ”שמים ושמי השמים” ביז אין תכלית העילוי וואס ס'איז דא אין דעם, וואס דער תכלית העילוי אין שמים, איז דאך וועדו אז דאס גייט אויף עולם התהילות, ווי מבואר אויף על את אלי' מן השמים איז פולניט פארשטאנדיק אז שמי השמים וואס איז נאך העכער,

¶13איז דאך די ”אימות שלמעלה אין” התהילות וואס זיי ווערן אנגערופן שם אימות אין סוף, זאגט ער אז ”שמים ושמי השמים לא יכלכלוך” אז דארטן איז ניט שייכות זאל זיין דער עיקר שכינה און ”אף כי הבית הזה” און דערנאך איז דאך געווען די שכינה בבית הזה בבית המקדש, וואס דאס איז דער ענין פון עיקר שכינה איז דאס דאך בתחתונים.

¶14וואס איז ביורא דארף מען האבן ביאור, פארוואס טאקע אזוי ערשט באט דער ענטפער אז ”שמים ושמי השמים לא יכלכלו” פון בבית הזה יא ואדרבא מ'דארף דאך אינגאנצן פארשטיין ניט נאר בנוגע צו עיקר שכינה, נאר בכלל צו שכינה, וואס פאר א דרגא ס'זאל ניט זיין איז ווי קען דאס זיין פארבונדן און שוכן זיין אין א מקום גשלי.

¶15וואס דער בית המקדש איז דאך געווען מעיין עצים ואבנים, ועל דרך זה אויך דער משכן שלפני זה השכן, מ'זאגט ושכנתי בסופם ”משכן, דעיקרי מקדש”, איז איז דאך געווען אויך פון די י' ג' דברים מיט ט' ו' דברים ווי ער רעכנט אותו מדרש,

¶16וואס כולם זיינען דאך עניני העולם, וואס דאס איז דאך במדה ובגבול אין ימים גשמיים, ואדרבא דוקא דורך אזא אופן האט געקענט זיין דער ענין המשכן כמבואר בכמה מקומות, ווי אזוי קען דארטן זיין אן ענין רוחני, ובפרט שכינה, און זאל זיין דער שכינה אין דעם משכן ומקדש.

¶17אויף דערויף וואס ס'איז דא אויף דערויף וואס רצים לביים די דוגמא המבואר.

¶18מבואר איז דאך דער ענין געווען, אז ניט דער עצם ענין, נאר וואס דעמאלט ”ביד הנביאים אדמה” וואס אדמה זאגט מלשון דיניו דאס גופא איז געווען בא דעם נביא אין אן אופן ניט אז דאס ווערט איין זאך מיט אים, לדעתם ווערט דאס ניט איין זאך מיט אים,

¶19לואר דעם דאס איז בדוגמא ווי מ'זאגט אויף כללות הענין, אז ארץ ישראל איז דארף מען קען זיין מבואר, ווי מ'דארף שוין טאן פון ”הי' הי' דבר ה'” וי מבואר בגמרא און אין מדרשים, איז דאך ניט דער פירוש, אז ארץ ישראל איז א קורי בדוגמא ווי א גוף איז א קורי לנשמה, און ווי כללות הענין הקורי איז לגבי אור, וואס די קורי ווערט איין זאך מיט אור,

¶20נאר דאס איז מערניט וואס אן ענין פון אז דאס איז א מוכשר אז דארטן זאל זיין דער ענין הנבואה, און אויך דער ענין הנבואה עצמו איז דאס דער ענין וואס ווערט אנגערופן בשם אדמה ניט קיין אתם, מערניט ווי א הערה וזיבה און מערניט ווי אן ענין פון דעם ענין.

¶21וואס אזוי ווילן זיי אופן זיך מפרש זיין בנוגע לבית המקדש, אז כדוע די דוגמא זה, דאס איז בדוגמא ווי אצ בית היר וואס זיי זיינען גותב על דבר שכל,

¶22וואס אף על פי וואס זיי זיינען מחולק דאך אצבעות הרגל זיינען זיי צו קיין שייכות ניט, דוקא אצבעות מערניט ווי אצבעות היר זיינען מוכשר מזה, אבער דאס איז דאך מערניט ווי זיי זיינען מוכשר אבער ניט זיי ווערן א קומות כגמור השכל,

¶23ווארום אין דער אצבעות היד האט לגמרי קיין שייכות ניט צום פוכל קיין אונטערשיידן צי לפני שכתבי צי בשעת הכתיבות צי לאחרי שכתבי.

¶24די עסקנא איז דאך אבער ניט אזוי, אפילו במבואר, איז אמת טאקע אז ביד הנביאים איז דאמא דערפאר וואס נביאים האחרונים איז גאר די כללות סינאן הנביאים, אחוץ משה רבינו,

¶25איז דאך מתנבוא בקול, וואס דאס איז קול גייט דאך אויף ספירת המלכות, 'כללות ענין' הנבואה איז דאך פון נצח והוד, וואס זיי ווערן דאך אנגערופן ”לבר מגופה” וואס דערפאר איז אויף דערויף דער לשון אדמה אבער ווי אזוי שטייט ביי אן אביו דער ענין פון אדמה דער ענין פון לבר בנצח והוד אדער מלכות?

¶26שטייט דאס די מציאות דערפון און די איכות דערפון ניט נאר א הערבי זיך דערפון.

¶27און אויך בא דעם נביא איז דאס ניט אין אן אופן אז דאס איז מערניט וואס ער איז מוקשר בזה, נאר ווי ער זאגט אין שערי קדושה, להר החב, אז דאס ווערט דורך דערויף וואס דער נביא איז מיחד די עשר ספירות ווערט דאס ביי אים נחקק אין כלי שכלו, וואס דאס איז בדוגמא והשכל מיט כלי המוח, וואס ס'איז טאקע א שינוי אין דעם כלי המוח לפני שהיסקין ולאחרי שהיסקין ובשעת שהיסקין.

¶28אזוי איז אויך בהנוגע לבית המקדש, מיט א הוספה, אז דארט איז ניט נאר ווי די ענין פון די שכינה בבית המקדש איז דאס אין אן אופן ווי קודם לאו ביז וואנענט אז דאס ווערט נתאחת, נאר נאכמערער דארט איז ניט נאר אן ענין של הערה וזעיר, איז דאך פארשטאנדיק אויך פון שאלת שלמה, ”השמים ושמי השמים לא יכלכלוך” איז דאך דערפון פארשטאנדיק,

¶29אז דאס גייט אויף דעם ענין וואס איז העכער פון אצילות און העכער פון עולמותאו אין סוף, וואס אפילו אין אצילות איז דאך מערניט ווי א הארה פון דעם קו, אבער די הארה פון קו אין אצילות איז דאך נתאחד ניט אפילו בדוגמא פון אור וקודש,

¶30ביז וואנענט אז דין ”בחיי יחד דין” וגמי' חד און די בית-עמידוש איז געווען נאך אויך אן ענין וואס איז העכער אפילו פון שמי השמים, וואס דערפאר זוכט ער דאס אן אין מדרש, עיקר שכינה ניט סתם שכינה נאר עיקר, און אין וואס פאר אן אופן שטייט דאס,

¶31נאך העכער ווי אלקות ווי אור און סוף שטייט אין א צילות, מער נאך מערער ווי אור און מער בגילה ווי אור און סוף שטייט אין א צילות, און אפילו העכער ווי אין אור מסוף וואס דארט איז לא יחלקי לוחה, לא יחלקי לוחה מלשון קורים,

¶32משא' כן אין א בית הזה איז דארט אין אן אופן פון יכלתי לוחו און א חכף און אטילת ולך משנה סא דער ענין פון עיקר שכינה.

¶33דער ביאור בזה איז דאך כמבואר, בביאור הביאור אויף דער תירוץ וביאור, ווי אזוי קען זיין אין מקום, ואין פרט אין א מקום גשמי דער ענין פון אלקות, אין אן אופן פון בירה, ”עיקר שכינה בתחתונים, מאית” דירה ויתברך בתחתונים,

¶34איז דער ביאור אויף זה וואס נאך איז דאס וואס ער זאגט אין פסוק ממקום איתי אז דאס איז אן אופן ממקום וואס דער מקום ווערט עיקר, וואס דערפאר קען דארטן זיין דער עיקר שכינה.

¶35וואס דער אפטייטש פון ממין מקום איתי זאגט ער דאך אין מדרש, אז ”אתרי תפילה לי” אורה וואס איז אין דערויף דער חידוש.

¶36איז דער ביאור בזה אז אין מקום איז דא צוויי פירושים, וואס איין דין איז אז דאס גייט אויפן ספרו אז דאס וואס ס'איז סובק דעם ענין הגשם איז אט דאס ווערט אנגערופן מקום, ובתוכם נימט זיך דער דבר, שבמציאה, דער דבר הגשמי.

¶37וואס דאס איז, ווי ער איז מפרש אין עיניק המלך, אז דאס איז דער ענין פון נגאל הגדול, וואס ער איז סובק דעם מקום פני, דעם ארט וואס איז געווען פריער מקום פני וחלו, וואס דארט איז די מציאות העולמות איז וואס ווערט אנגערופן מקום אט דאס, וואס דאס איז טובה, וואס דאס איז דער עגל הגדול.

¶38דערנאך איז דער דעת ספר העיקר, וואס אזוי איז אויך דער אלטער רבי מפירש בכמה דרושים, אז אינו מה המקום גייט דאס אין ספירת המלכות, וואס דאס איז ממלא כל עמים, ובפשטות דאס איז דער חלול אין וועלכן ס'געפינט זיך דער גשם און וואס דער גשם איז אים ממלא, ווערט אנגער

¶39וואס אזוי איז דא בכללות איז דאך דער חילוק הענין פון ”ממלא כל עלמין” און טוב כל עמים וואס כללות הש המקום ושועש על זה איז דאך דער איגר ה גדול און דער קו וואס ער איז קהער אין דעם מקום פנוי וחלב איז דאס איז דער ענין פון טוב כל עלמין און ”ממלא כל עלמין” איז ווי דאס קומט אראפ 'למטה מטה' בכל עולם וענין דער ממלא ושואבה שלו.

¶40ביז וואנענט ווי ענין אלקות בכללות דא וואס די גמרא זאגט אז מה הנשמה ”ממלא את הגוף כך הכבי ברכה ממלא את העולם” איז זאגט מען דאך אויף דערויף אז אלע גוף שטייט אין עולם בדוגמא ווי א נשמה אין גוף, איז דאך בכל אבר ואבר איז דאס דא דער חיות פון דעם אבר המתאים לעבר זה,

¶41וואס דערפאר דער חיות פון דער נשמה וואס אין עין פועל"ט אויף דער ענין הראי' לאז ס'איז מוזן דעם ענין השמיעי' לאז דרך זה בכל רמוך אויב בכל אבר ענינו, און אזוי איז אויך איז דא דער ענין אלקות וואס ער האט אנגערופן ממלא את העולם דער ענין פון ממלא כל העלמנ אין לשון הוואר, וואס דעמאלט שטייט דאס אין א תלבשות,

¶42אין א כלל און אין פרטיות, וואס די אלע ענינים ווי זיי נעמען זיך פון קו, און דאס ווערט אנגערופן ”בשם סוף מקור” הקרוב.

¶43און וואס נאכמער בפרטיות איז דאס אין מקום גופא איז דאס דער חילוק בדרך אפשר וואס מ'קען דארן פון מקום רוחני און מקום גשמי.

¶44וואס מ'איז מקור אויף מקום גשמי איז ער דאך ששה כתבות עמיונות הרוחניים, המדובר לגבורה לתורה את האמורת והויבן יחד לשמי על הארץ די ששת סיבן ספירות וואס זיי ווערן אנגערוגן בשם ששת ימי בראשית וואס פון זיי איז דערנאך אראפגעקומען דער מקום, דא למטה וואס דער מקום איז דאך אויך די ששה קצבת, מעלה ומצה וד"ס רוחות העולם.

¶45און אויף דערויף זאגט מען אז לך הוי' הבדילא לבואורא אז דער מקום רוף ניט בטל די ששה קצוות עליונים ששה מדות זיינען בטל צו לך ועל דרך זה אויך איז דארט דער ביטול אין דעם מקום גשמי דער עצמו תפילו לי דער

¶46חידוש בדבר איד זאגט ער וואס דער אותה איז אויך מומן על פי וואס מ'זאגט בשמיא שוין הוי' לפני הוי' אחדמי דער 'לשון יחיד', אף על פי וואס לכאורה איז דאך יחיד א העכערער ענין, וואס יחיד איז דאך אז ס'איז דא דינך יחידך ס'איז מערניטא, משא' כן אחד קען זיין נאך יום אחד זאל זיין יום שני ויום שלישי וכו',

¶47און דאס זאגט ער דוקא אחד ווארום דער יחיד איז מערניט דא בגלוי על פה אין שעה 'ומצד עצמו' יחיד ומיוחד, דער ענין פון אחד איז דאך ווי ער זאגט אין וששא בשם השמאל, אז דאס איז דער חסד ז' שמים וארץ ואין פון מעלה למטה דער ד' איז דאך ד' זוכות העולם, כד המליכתו ”למעלה למטה ד'” ת' איז די טוויי אים, וואס איז דער רמליכתו דער עמה וואס דאס איז א לופו של עולם,

¶48איז אט דאס איז דער חידוש אז ”שמע ישראל הוי' אלקיין הוי'” איז דאס דער ענין פון אחד, אז אויך מצד דער ענין פון עשרי שטייט ער אין אן אופן פון תפילה לי אז דאס איז בטל, ניט נאר אין די ששה כתבות רופן לך הוי' ארדוע נאר אויך דער מטרון גשמי דא למטה, נאר דאס איז דער ענין פון אחד, וואס דאס ווערט נישמע לדבר אחד.

¶49וואו איז דאס געשטאנען בגלוי, וואס דערפאר איז דארט געווען שכינה אויך בגלוי איז דאס געשטאנען דער בית המקדש, וואס דארט האט מען געזען אז אצרים ספילו לי וואס אין בית המקדש איז דאך געווען דער ארון במקום, ארון עיני מנה מדה, אף על פי וואס ער ווערט אנגערופן מקום, ארון ארון, אז דאס א ענין פון מקום, און ס'דארף דאך זיין דער דין, אז ס'דארף זיין עמה וחוצה וממת

¶50ואעף על פי ”כן עומדות לכל ורח” און ער געפינט עשר עמד, דערפאר וואס דאס איז מקום ארון וזאינו מנה מידך דאס הייסט, אז דארט איז געווען דער מקום אין אן אופן פון בלי-מקום.

¶51וואס דאס און על דער אזוי איז דאך אויך געווען אין די קדשי קדשי אין משכן און אויך אין בית המקדש, וואס דערפאר איז דא געווען דער עיקר שתינה בתחתונים, דערפאר איז דער מקום גשמי געווארן אויס מקום, און ס'איז

¶52ג איז אויך פארשטאנדיק אט דאס וואס בשעת דוד האט געוואלט בורא אין דעם בית-המקדש האט מען אים געזאגט, אז ”אתה לא תאיבן הבית כי ב�ינחד תהיוצא לביתא מחלתיך הוא איבן הבית” לשני, און איך ווערש אויף דערויף דעם טעם אין דברי הימים, אז דער דוד איז ניט דערפאר וואס דם לרוך שפחת, נאר דערנאך וועט זיין בן יולד לך.

¶53וואס שלימו שמו בשפול שלום ומנוחה ושעלוה אתם לישראל בימיו אז ס'וועט זיין שלום בימיו איז הוא לבני הבית.

¶54וואס דאס איז דער קשר הענינים, אז מצד דערויף וואס ער איז שרינו און מצד דערויף וואס שקר ומנוחה וואס זיין ביי אידן און דערפאר דארף ער בויען דעם בית המקדש, ס'איז דורך דערויף וואס דער אידן פון שלום איז דאך אז ער איז מחבר הפחות,

¶55בדוע דער תורת פון דעם מגיד וואס הלוי שלא י' ביין י' צא כסר, און דער אלטער רבי שייבט זיך באגרת בנוגע לשחרורו, אז ס'איז דאס געווען ביין הילולא דער הילולא רבי דמרינו אז

¶56אושה שלום במילא ממשיך ולפחד אים און אושה שלום במילא אז המשיך לפחד אים רבי מוחאי ולשר של שם און גבירא ולשר של אש און אושה שלום במילא אז דער אויבערשטער מאכט שלום צווישן זיי וואס דער ענין פון שלום איז דאס דער ענין פון חיבור הפחים.

¶57וואס דאס איז אויך דער כללות הענין פון קישור הרוחני בגשמי, אז ווי איז בדורך ווי אזוי קען דאס זיין, אז ווי איז דאס דורך דערויף וואס אין גשמי מאכט מען אויס גשמי, אז דער מקום איז געווארן אין אן אופן פון ברי מקום, מקום מלום אינו מן עמידה וויבאלד אז דארטן דארף זיין עיקר שכינה איז ווער קען דאס בויען, אזא מין וואס ענינו א שלום,

¶58חיבור הפכים מקום ובלי מקום ביחד, וואס דערפאר קען דארטן זיין דוקא דער ענין פון עיקר שינה וואו יבנה הבית ושמי.

¶59וואס דערפאר איז מען דאך אויך דער חילוק וואס איז געווען עבודי ”שלמה לגבי דוד”.

¶60ביי דוד איז ניט געווען דער אופן הבירורים אין אן אופן פון לרוב שפחת אלא דאס איז דער ענין פון מלחמה, ניט דער ענין פון חיבור הפכים נאר אדרבא ער איז לוחב מיט דעם מנגד ביז וואנענט אז דאס מ'הרוב שפחתא.

¶61שוין אין דער אופן אז דירה פון שלמה איז געווען אין אן אופן וואס ער איז געווען במקום ”וישב שלמה על כסא הוי,"'” און מכל ההרכות האט מען אים געבראכט די מתנות, ער זאגט אלע ניצוצות און אלע וואס האבן געדארפט מתברר ווערן על ידי ישראל, אויב זיי האט זיך דאס אפגעטאן אין אן אופן ווי ער זאגט אין פסוק, אז בימיו וועט זיין מנוחה ושעזו ושקר,

¶62און די בירורים וועלן זיך אפטאן אין א בירור באופן של מנוחה.

¶63וואס אין דעם פרט איז נאך נאך דא מערער באשלימין ווי ס'איז דא אין משכן, וואס דערפאר ווערט דאך אין משכן טאקע עיקר שכינה וואס דאס איז געווען מיט דורי השביעי משה אבער אף על פי זאגט מען דאך אויף דערויף דאס הלך באוהל ווען איז געווען זיי ווען איז דאס געווען אין אן אופן של קבש,

¶64”מנוחה ונחלה” לכל הדיעות און ביידע זאכן, ”מנוחה ונחלה” איז דאך דוקא פון ירושלים אז דוקא בא שלמה, וואס דאס איז אויך די מעלה אויף בירור פון ימי שלמה,

¶65אפילו לגבי דעם בירור ווי ס'איז געווען בזמן המשכן, אף על פי וואס דעמאלט איז דאך אויסגעווען ניט וואס אידן האבן געדארפט פירן מוחנות, נאר דער ארון הולך לפניהם ומיישר ההיים און ”הורג נחשים והקרבים”,

¶66ווי ער זאגט אין מדרש, אבער אף אפי כן איז דאך דאס אידן ניט געווען במקומם, זיי האבן דאך געדארפט גיין ביי א מדבר אין א מדבר ”נחש שרה ועקרב וצמאון אשר אין” עיין מרום.

¶67בשעת אין דער בירור פון ימי שומר, ניט נאר וואס ס'איז געווען דער בירור אין אן אופן מלמערה למטה, וואס יתלבות איז דער חילוק פון תורה און תפילה, נאר אין תורה גופא איז דאס דער ענין פון 'פנימות התורה',

¶68אז ער זיצט במקומה אז דארט איז ניט אליין מחלוקת וואס דאס איז דער ענין וואס מ'דארף מאכן אויסגעפינען דעם אמת, נאר ער זיצט במקומה, ולואו מ'ברענגט אים כל הענינים דאס איז דער ביאור בתוך מלוכה בשלימות.

¶69אזוי קומט דאס אראפ אבער בפועל, דארף מען אויף דערויף האבן אן עבודה פאר אדם.

¶70וואס דאס איז דער כללות הענין פון משכן ומקדש איז דאך ווי ער זאגט אין מפשטות, און אים אויך איז אין פשטות, אז כללות הענין איז געווען ענינו אויף להפקיד קרבן וואס דורכן קרבן ווערט דער ענין פון אחת ”רוחה ופני שמעתים ונעשה רצוני” וואס דאס איז דער תפקיות השלימות אין משכן ומקדש.

¶71וואס דערפאר געפינט מען דאך אויך אין משכן, אז ס'איז פריער נאך ניט געווען דער ותירי דורש מן השמים דער עמודי הקמת המשכן בעצמו, ווען איז געווארן דער ענין פון דתורה דין שמינה שמיני וואס דאס איז דער תכנית השלימות וואס עיקר שכירה בתחתון איז דאס געווען דוקא עלי דעם ענין הקרבנות.

¶72וואס וואס איז דער אויפטו פון קרבנות?

¶73איז דאך דורא, אז ס'איז דורך דער ביאור המזמקה אין דער קרבן נאך גבי המזבח.

¶74וואס הייסט, אז אויף דערויף איז מען מעלה דעם קרבן לשחשי ומקורו וואס וואס איז דאס כאין ידוע, אז די ד' חיות שבמכבוד דער פני ארי איז דער שרש לכל החיות,

¶75ועל דרך זה פני איש שרש לכל ”הבהימות, ופני נשר” שרש לכל האפות און דורך דערויף וואס מ'איז מקריב דעם קרבן, איז ער דאך ”עולה לשרשו ומקורו” איז אט דעמאלט א חיות נוסף את הכסאו במילא ווערט אויך א התנשאו פון דעם אדם שעל הגבי הישי על הגבי הל הכסאו אז מ'איז אים מנחה צו דער דרגא פון לו אדם הוא.

¶76ווי אזוי, באוואס איז דאס דא ”בכח החייו, בכח” הקדום?

¶77דערפאר וואס שרשו ומקורא איז פון לו אדם, וואס בכללות אט דאס איז דער ענין פון עולם התוהו, לעד תיכף ווערט אנגערופן בשם אדם און עולם התוהו ווערט אנגערופן ווי בשם מהם.

¶78אט דאס איז ע'הכבן האט מען דאס מעלה געווען אין ”ילא אדם” הוא דערפאר קען מען פון דארט ממשיך זיין במקדש שינוי בתחתונים.

¶79וואס אף על פי וואס ס'איז דאך דא דער ענין ווי דאס איז אין רוחניות, איז בעיקר טוט זיך דאס אויף דוקא אין מקום גשמי, אף על פי וואס ס'איז דא דער ענין פון די רוחניות, ווי גערעדט פריער די ששך צבית רוחניות וואס דערנאך איז אויך אין קרבנות איז דאך דא אויך דער ענין דער תפילה,

¶80דערמאלט פון קרבנות תיקון, דערנאך איז דאך די קרבנות 'מצד עצמם', איז דאך אבער אויך דער תכלית העירה וואס ס'איז דא קרבנות, אבער מאיר זה איז אויך דא דער ענין מצד התפילה.

¶81וואס בפאר זאגט מען דאך כדין ובדעני מיט א כ'ה דינים, אבער דורך דער תפילה פועל"ט מען אויף, אז ס'זאל זיין דער בנין בית המק במילא וואס דעמאלט זיינען שם נעשה לבניך קרבנות תיבותינו ווי דאס איז כמצובה עלינו ”וכמצות רצונך”,

¶82אף על פי וואס תפילה במטון ומצוות תיקטום, דאס איז נאך אבער ניט די 'תכלית השלימות' אין מצוות רצונך וועט דאס זיין דעמאלט, אז מ'וועט מפג זיין א קדן בפועל פון א בהמה ואור, מיט די ענינים פון סולת פון צומח, ביז מלך פון דא אינו על עדי האדם המדבר, כמבואר בכמה מקומות ווי אז ענין הקרבן מיחד דומין צומאי חיים מדברים און דאס אלץ ווערט נתעלה,

¶83וואנענט אז תפילה פועל"ט דאס אויף?

¶84איז דאך דער סימן, אז דאס איז מגיון אויך כולל דער ענין פון קרבן.

¶85וואס וואס איז די מעלה פון בית לגבי וואס קצוות-רופן, לגבי ”שמינו ושמינו שמינו” שמינו, איז דאס דאס דער עצווער ספילה, איז דאך מדובר ווי מבואר במקום אחר, אז דא איז דאס די ביידע ענינים, דארט איז דער מקום ניט קיין מקום ממש, איז דאס איז וואס כתבות רוחנים השירה פון מקום אויף מקום, אז אזוי איז אויך דער ביטול אויך ניט קיין ביטול בתכלית,

¶86וכידוע דער משל וזה א חכם קטן בטן לגבי חכם גדול וואס אמת טאקע ער איז בטן וואס ס'איז אבער ניט קיין בטל בתכלית, ער איז גטל מצד דערויף מצד החכמה שבו בלייבט דאך אבער זיין חכמה אויך במציאות, על כל פנים ווי דער ניסוק וואס ער ווערט מילה בתוכו אביו,

¶87משא' כן אזא וואס האט קיין שייכות ניט צו חכמה, וואס ער איז אן אמת בטן לגבי חכם גדול אט דעמאלט איז דאס א ביטול בתכלית, אז אזוי איז אויך דער פילוק פון אפילו תפילי לי ווי דאס איז מקום גשמי ביידע זאגן, דאס איז דער מקום ממש, און אויך דער ביטול גיט דאס דעם צינז ממש.

¶88וואס איז אויך פשטאנק, ליהם מבאר אין מאורע זהר, אז באוואס קען זיין די מציאות פון יש המרברא אין אן אופן, אז ער איז גמר ניט מרגיש און ס'איז אין אים ניט ניכר אז ס'איז דא א דבר המהבה ומחי' עושה דערפאר וואס ער נעמט זיך פון דעם וואס ער איז דוקא בכוחו וביכלתו והוות ישמעין ואפז,

¶89דערפאר וואס לקדמה לו סיבה ועילה חס ושלום, במילא איז אויך דאס וואס ווערט נתהבה בכח זה איז ניט נקר ונרגש, אז ס'איז דא א סיבה ו”עילה שקדמה לו”, דערפאר איז דאס א מציאות בתכלית הגשמיות, דערפאר איז אויך אז ס'ווערט דערנאך בטל, ווערט דאס בטל בתכלית אזוי דער ביטול איז בתכלית.

¶90וואס דאס איז דער מעלה פון ”הבית הזה”, סיי אין דעם מציאות דער תכלית המציאות בגשמיות און סיי אין דעם ביטול דער תכלית הביטול, לגבי ”שמים ושמע שמים” על אחת כמה און אזוי אויך לגבי די ששה כצבית רופן,

¶91ווי אזוי איז אויך די מעלה פון קרבנות לגבי תפילה, ס'איז מערניט ווארט בא תפילה וויבאלט בא תפילה איז דאס וואס ער ברענגט, אז דערנאך זאל קענען מצריב זיין ”קרבנות, כמצות רצונך” איז דער דבר הגורם האט דאך אין זיך מער כח פון דעם ענין צו דעם וואס ער ברענגט, וואס דאס איז דער מסובר ממנו.

¶92בדרך ווי אזוי מ'געפינט ווי אזוי קען זיין דער ענין הקרבנות.

¶93דאך זיין דער כהנים ביי אבידתן אל ביז ”בגכנים ישראל במעמדם” כללות איז דאס די דריי ענינים וואס ס'דארף זיין בתפילה.

¶94אין תפילה איז דאך דא דער תחילת ומשינת-כח, אז די תפילה זאל זיין דער רדר תניך דארף זיין פריער דער אני בצדק דער ענין פון יא רטי לעיני וואס דאס איז כללות וואס ענין המצוות וואס כללות איז מען דאס מצות הבטקה, וואס דערפאר ווערט זיך אפגערופן בשם מצות תם בירושלים איז וואס דאס איז דער נתינש כח, אז דערנאך זאל זיין דער ענין התפילה כדברי, דער רעדט איז פון אחד.

¶95דערנאך איז לאחרי התפילה איז דאך דא די לימוד תורה, ער איז נתפלל באופן כזה, אז וואלט זיין מבית הכנטש לבית המדרש, וואס ביידע ענינים זאגט דאך די גמרא,

¶96אז בפשט הוי' במצעי אז דאס איז אין לי בתי גניסיות אין בתי מדרשות וואס זיי ווערן אנגערופן בשם מקדש מעב על דרך ווי ס'איז געווען אין מקדש אז דארט איז געווען דאס וואס שמענו שמענו לא יחקים לך איז דא געווען דער עיקר שכינה אזוי איז אין מקדש מעב איז אויך דא בבותק נשיאות ובבתי מדרשות דער עיקר שכינה וואס דערפאר זאגט מען,

¶97אז דאס איז דירת הוי' באימצע ואופק אז דאס איז בבותק נשיאות ובבתי מדרשות, ווי די דמרא זאגט אין ברכה.

¶98און אויף דערויף דארף מען האבן אט די דריי ענינים פון ישראל, די פון כהנים, ברגתים ולביים, ווי זכרון ישראל במעמדם, וואס דאס איז דער ענין פון צדקה איז דאך אז דאס גיט א נתינת-כח אז די תפילה זאל זיין בדבעי, וואס דער ענין אז תפילה איז דאך שולם ותב צב ראשי מגי התשמינים ווי ער טייטשט אפ אין מדרש אז דאס גייט אויף תפילה.

¶99איז דערנאך טוט אויף די תפילה, אז ס'איז דאך די 'המשכה מלמעלה' למטה, וואס דאס איז דער ענין התורה, וואס די תורה איז דאך בחוקותי תלכי שתי עמינים בתורה איז דערנאך וועט זיין ”ונתתי גשמיכם ויתם” דער כל הברכות אמורות בפרשת איז אשתלתן הויבט זיך אן פון תורה און דערנאך ”אסתכל באורייתא וברא עלמא” ווערט דערנאך נמשך כל הענינים וואס מ'דארף האבן.

¶100וואס דאס איז דער כללות אין כל אותי בתורה און מתפלל אין מתחיבות.

¶101וואס דער ענין פון גלילת כתבי איז בדוגמא פון כהנים בעבודתן וואס א כהן וועט דאך אנגערופן ”איש החסד”, און כהנים ומעמדם איז דאך דאס פון קו הימין, דערנאך איז דאס דער לוים בדוחניו דער ענין וואס רמה כלו ווי ער זאגט אין זהר, וואס דאס איז דער ענין התפילה בקול הקול יעקב,

¶102דערנאך ווערט די המשכה פון ישראל במעמדם, וואס דאס איז דער עיקר.

¶103וואס דערפאר זאגט ער דאך ווי מלא מעמדות לנתקעמי שמים לארץ אף על פי וואס דאס גייט דאך כפשוטו אויף קרבנות און קרבנות ס'איז דאך געווען די אלע דריי ענינות הכהנים, אף דתים לו יים מבחדים ישראל במעמדם און דאך זאגט ער מערניט ווי מלא מעמדו דערפאר איז דער עיקר הענין, אז דערנאך זאל זיין די המשכה למ�

¶104וואס כפשוטו, דער ענין פון אנשי מעמד, איז דאך געווען אזוי זיינען געווען די שלופן פון כל ישראל בכל מקום שהם, אז זיי זאלן זיין שטות על הקרבן בתור בעיניו, וואס דערפון איז דאך אויך פארשטאנדיק,

¶105אז דאס וואס דער קרבן טוט-אויף, אז ווי ער איז מעלט דעם מאדר ללא אדם און דערנאך ווערט דער נחש אויך לפני נחוץ דארף אז ס'ווערט נמשך כל ענינים למטה, ווערט דאס דערנאך נמשך בכל מקום וואו ער געפינט זיך, על ידי אנשי מעמד, על ידי מעמדות.

¶106וואס דאס איז דאך ווי ער איז מבאר אויך בפרט בנוגע צו אריין לרגע, וואס דעמאלט איז געווען יראה כל סורפות מן ארון הוי אז ס'איז געווען שם שבא לי ותכבא לי ראות אז ס'איז געווען דער ענין פון פנים בפנים בגלוי האט מען דאך אויך דערנאך דאס ניט גענומען כל אחד ואחד למקומו, און דערמיט האט ער געלעבט און אזוי האט ער ביז דין עלי' לרגע הבני אחרונה.

¶107וואס דאס איז אויך וואס ער זאגט דער פדי אני אין לי' לבני בינו אומות, אז בשעת מ'דארף האבן דעם עיקר שכינה, וואס ווי אזוי קען זיין אז דער עיקר שכינה דארף מען פועל'ן דעם ביפוק דא למטה, וואס דאס ווערט דורך דעם ענין השלום, וואס שלום איז ”שלמה שמו ושלום” אויף שקט תהי' בימיו אתן על ישראל ווי דער לשון הכתוב, אז ניט נאר במקום המקדש נאר בכל מקום וואס ישראל וואס א איד געפינט דערויף וואס ער איז מכבד די הפכים,

¶108אז באמית מדין-הפש אלקית ווערט א שלום בפמליא של מטה דורך דערויף וואס ער ווערט א ”שלום בפמליא של מעלה” א המשל ופחד אימי אותי שלום במרומא אז דורך דערויף פועל"ט ער אויף, וואס דורך וואס טוט ער דאס אויף?

¶109אז דורך דערויף וואס ס'איז דא דער נתינת-כח למעלה, וואס דאס דארף זיין מדה כנגד מדה בשעת ער איז זיך עוסק אין תמילות חסלים, אט דעמאלט טוט אתהרתא דין לעולם איז בכח ממעלה, דערנאך איז דאס דער ענין התפילה, מתפלל ומצילה,

¶110ועושה בתורה וואס דורך תורה ווערט ”נמשך כל ההמשכות” אט דעמאלט ווערט דער עיקר שכירה בתחתונים, וואס דאס איז דער קדילה פון דעני ולזני מברך נימות העולם דערנאך ווערט דאס אויך א הכנה, דורך דערויף וואס ס'איז דאס דער קדילה פון דעני וואס דאס איז דער קדילה פון דעני וואס דאס איז דער ענין ווי דאס איז אין ד

¶111וואס דאס איז דאך תורה ועבינו די גלות חסדים וועגן ער מפרש וחידושי הגהרת המאשעבים תיני איז דערנאך ווערט דאס אויך נמשך פון דער גאולה קאילה פדעני ביז אין פדעני בפועל, אז ס'ווערט דער פגע בשלום נפשי, וואס דאס גייט דאך אויף ספירת המלכות, וואס שינתא דגלותא אז ס'זאל זיין דער ”פדעני לי ולבני” צוזאמען מיט אלע אידן, און אתם חלוקתו לאחד אחד בית ישראל,

¶112וואס דאס וועט זיין די גאולה האמיתית והשלימה בן 'קתי מר דא מלכא משיחא', וירן חינוק אין נמיות לארצנו בטובה ובנימים, ו ”שמחת עולם על ראשו”.