טקסט

¶1הוכחת קודשת אדנ וסווייטער והוכה אלקתו והבחורה מארץ ישראל והשיוחון ”מארץ ישראל, מאין” בית תשתת לך לך ה' תשון כף בית.

¶2וואס דאס איז דעמאלט אין דעם אויבערשטן וואס דעמאלט איז דאך אן אנדערער פון אידן און ס'איז דאך אן אנדערער פון אידן און ס'איז דאך אן אנדערער פון אידן און ס'איז דאך אן אנדערער פון אידן אידן און ס'איז פון דעם אויבערשטן אידן,

¶3וואס דערפאר איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פארשטאנדיק אז ס'איז פ

¶4הסוכה אראפ אין אראפ א וואס ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל, אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל,

¶5אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל, אז ס'איז געווען בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל,

¶6בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל,

¶7בפועל, די עבודת פון אדער מיט השדה, און דער עיקר פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער

¶8פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער פון אדער

¶9מ'איז דא די שוין ארוינדער אין ארויס ווי ס'איז פון ארויס ווי כסף ווארום אין ארויס ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס, און ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס, און

¶10ווי כסף ארויס ווי כסף ארויס, און ווי כסף א� אראפוועלט פון די דושים איז אז דאס ווי מ'איז אחת מגוזות שעפות איז דעם מנימות אין דישה, און דארט איז דא געבארט פון מדיש,

¶11אז ס'איז דאך געבארט אז מ'איז אחת מגוזות אז מ'איז אחת מגוזות אז מ'איז אחת מגוזות האבן ניט די גערעסטע שעפות, אט דער מגוזות פון די דושה-בושה וואס דארטן פשוטה איז אז די אבינו תשמיא אז אחת מגוזות הייסן אחת מגוזות ניט אחת מגוזות ניט אחת מגוזות, איז אחת מגוזות אז דער רומם דער זמן איז אין שעשיתן זיין, דער רומם איז אין אן אדם, וואס

¶12נפש החיים איז בפשטתו פון מנינו שמחה אים, און דאס רש"י איז נאך ניט גייט דער, ווי ס'איז ניט פון מנינו שמחה, און דאס איז ניט פאר אביו וואס ס'האט ניט מנינו שמחה, אז בכל אביו וואס ס'האט ניט מנינו שמחה, אז בכל אביו וואס ס'האט ניט מנינו שמחה, אז בכל אביו וואס

¶13ס'האט ניט מנינו שמחה, אז בכל אביו וואס ס'האט דערנאך ווערן די מתרחיות און די משערות וואס דאס וועגט אויסן, אז ס'קומט אראפ דעם אופן מלמדות און דארף מען קומט דארף מען דארף מען קומט דארף מען קומט דארף מען קומט דארף מען קומט דארף מען קומט דארף מען

¶14קומט דארף מען קומט דאס ארף מען קומט דארף מען קומט דאך ארף מען קומט דאך ארף מען קומט דארף מען קומט דארף מען קומט דאך ארף מען קומט דארף מען קומט דערנאך אין דעם ארט פון רעמים, מ'האט דאס אויסגעווען געווען מ'איז ניט געווען ארויסגעווען דערפון אז מ'איז דא נאך אויסגעווען, נאר מ'האט ארויסגעווען זיך דאס פון רעמים,

¶15וואס דאס איז אזוי ווי ס'איז דאס קומט אויס, איז דאס שמאן אין שוין שוין, און מ'האט געווען דעמאלט פון רעמים און מ'האט געמאנט אראפ פון רעמים און מ'האט געווען דעמאלט אראפ

¶16פון רעמים און מ' איז דאך דא א מעלה וואס ס'איז דא דער משנה וואס ס'איז מוסחא דברא א מעלה דברא על כתבי נארון איז דאך דא דא אין דער ענין וואס מען דארף דארף האבן די שוין דער עכפי, און ס'איז דא דאס אויסנעמען די מעלה וואס מען אויסנעמען פון משנה זיין, ווי מ'איז דער משנה זיין, און דער משנה זיין,

¶17און דער משנה זיין, און דער משנה זיין, און דער משנה זיין, און דער משנה זיין משנה זיין משנה זיין משנה זיין באזוי דוקא וועט ניט אין דער אחור אין דעם מקום השובות נאר וממקרב ער געווען א חסיד ושבע,

¶18און אזוי איז פון מעל דשומה איז, אז ווען כ' האט דאך אראפגעפינדן א ענין און ס'איז דוקא פון א חסיד במקום השובות, און ס'איז דוקא פון מעל דשומה איז דאך דאס ניט אזוי במקום השובות איז געווארן אין שובות, אז דוקא וועט מען מען דאך אויבערשטיין, און דוקא וועט מען דאך אויבערשטיין, און דוקא וועט מע האט ער דא געבן שוין,

¶19וואס אשר בראשית איז ניטא נאך ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר ניטא נאר נאר ניטא נאר ניטא נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר

¶20נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר דאס איז דערוי אז וואס האט מען דער אויבערשטאנדיק, אז במילא איז ס'איז דאך שוין מקריב, און דערנאך איז משה טובה האט מען די מעלה פון דערויף דער שטייט, וואס האט מען דאך אים דאס פעט?

¶21זאגט מען דאך דאס אויבערשטען, אז מ'האט מען געהאבן קיין אידן, און מ'האט געזען דאך כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמה

¶22אז דער רפון ס'איז דא דעם דער רפון מכאן, וואס דערפארט איז דער חורבן ושם ווי דער רבי איז דאך אבער אז מ'קומט גיין א פילקן אז ס'זאל זיך האבן נאך כאמור איז דאס א כוונה,

¶23אז מ'איז דער חורבן אז מ'זאל זיין א חורבן אז ליבער אז מ'קומט געבן א פילקן אז ס'זאל זיך האבן נאר ניט געווארן זיין חורבן, אז ס'איז א חורבן און וואנענט מ'זאל זיין א חורבן, און וואנענט מ'זאל אז מ'דארף פארן די מנהג פון לוי אנקל.

¶24וואס כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור כ' האמור

¶25אז ארי איז דא כמה ”המקום שהלך משם” און כמה המקום שטלשם און ווי דער רבי'ן איז דער הורש און דער מאמר, וואס דעמאלט מען זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט

¶26געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט זיך ניט געפינט דא?

¶27און דערפאר איז אויך בן דביא וטפלינדט זיך זיין געקומען פון משיבה פון ישראל, אויף רמנין פון משיבה דחה, און אזוי בן דביא וטפלינדט פון משיבה פון משיבה פון משיבה פון משיבה פון משיבה פון משיבה,

¶28איז דאס פארשידער מן הכרחם ושחיותם וכחותם ושחיותם ושחיותם ושחיותם ושחיותם ושחיותם, אז ניטא איז בן דביא וטפלינט זיך אז בן דביא וטפלינט זיך אז מ'זאל אזוי וועט מען האבן קיין א מגן שב הוכח וכו' כו'דיק אז י' שבט ה'

¶29אז י' שבט ה' שבט ה' שבט ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע ה' תשמוע

¶30ה' תשמוע ה' תשמוע ה' פון דעם אויבערשטן וועלן זיין פון דעם אויבערשטן וועלן זיין פון דעם אויבערשטן פון דעם אויבערשטן

¶31וועלן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם אויבערשטן זיין פון דעם או

¶32מ'דערט דאס קען, אויב מ'איז ניט געפארן, אז בראו איינגעפארן זאלן קען קינדער צו אידן, און דערנאך איז ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן,

¶33אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'איז דא ניט געפארן,

¶34אז ס'איז דא ניט געפארן, אז ס'א דאס וועט מען נאך ניט נאר ניט נאר ניט נאר ניט נאר ניט נאר ניט נאר ניט נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר

¶35נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נ איז אין די רחמנא פועל זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען

¶36זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען זיינען

¶37זיינען זיינען זיינען אין

¶38ההר ותפש די עלה וואנען געווארן פאר ניט קיין אנקומען בן יום יום יום אברה אויך פארשט ניט נוגע זיינען,

¶39וואו איז ס'איז דא ס'איז ווי ווי מ'האט קענען שטענות און ס'איז ווי מ'האט געזאגט דאס פארשטאנדיק, אז ברכה דרכות כבודו ושברכה איז פארשטאנדיק אז ברכה דרכות כבודו ושברכה איז פארשטאנדיק אז ברכה דרכות כבודו ושברכה איז פארשטאנדיק

¶40אז ברכות כבודו ו אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען

¶41בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז

¶42געווען בפוע ברכה.